Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

ΕΜΒΡΥΟ ΙΙ: ΓΕΝΕΣΙΣ

Σφιχτά κρατώντας τον ομφάλιο λώρο σου
Αρνείσαι το κάλεσμα να εξέλθεις στο φως
Το νυστέρι χαράσσει το λευκό κορμί
Η σπηλιά σου ανοίγει και ξεπροβάλεις γυμνός

Όμως εγώ
Ακούω τον ήχο σου
Τον υπέροχο ήχο σου
Ακούω τον ήχο σου
Και προσμένω
Τη στιγμή που θα βγείς

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

Στοιχειωμένος! (Dambala)

Είσαι στοιχειωμένος! Αλλά όχι στο μετέκεινα!
Είσαι εδώ στη γη, σε τούτο τον τόπο εξορίας!
Δεν έχει για σένα παράδεισο, αλλά ούτε και κόλαση
Ψυχή τε και σώματι, θα μείνεις εδώ
Και θα σαπίσεις, θα μαραζώσεις, θα κακοφορμίσεις!
Κι αυτό το μαύρο, δύσοσμο άνθος
Που έγινε η ψυχή σου, το Είναι σου
Θέλησες να το μυρίσεις, να το αφουγκραστείς
Μια αποκρουστική έλξη σε πλημμύρισε
Κι εκεί, πάνω στην απόκοσμη ναυτία
Ξύπνησες, και ζήτησες λίγο νερό
Ήπιες μια γουλιά, πικρή, θολή κι άβουλη
Και δεν ξεδιψάς, βουτάς τότε στα βαθιά
Αλλά τα νερά είναι ρηχά, κι η σιωπή εκκωφαντική!
Και τότε καταλαβαίνεις, όσο κι αν βουτάς,
Όσο κι αν την αναζητάς, ακόμη κι αν τη δεις
Ποτέ δε θα τη βρεις, ποτέ δε θα της δώσεις το φιλί σου
Αλλά πάντα εκεί, πάνω στη γη
Θα σαπίζεις, θα μαραζώνεις, θα κακοφορμίζεις!
Κι όταν γυρίσει και σου πει, σε περίμενα
Θα της πεις φωναχτά, τώρα είναι αργά
Είμαι στοιχειωμένος! Επί γης!




Sing of the wings of a three toad frog
Eat weeds from the deepest part of the sea
bring the trumpet from heaven
And the fire from hell
Then nobody can break the spell

Chorus
Oh Dambala, come Dambala
Oh Dambala, come Dambala

On the seventh day God will appear
On the seventh night Satan will be there
On the seventh day God will appear
On the seventh night Satan will be there

Oh Dambala, come Dambala
Oh Dambala, come Dambala

You slavers will know what it's like to be a slave
A slave to your hearts, a slave to your head
A slave to your souls, a slave to your graves

You won't go to heaven
You won't go to hell
You'll remain in your graves
with the stench and the smell

Oh Dambala, come Dambala
Oh Dambala, come Dambala

I'll melt down your walls
I'll melt down your steel guns
I'll make you dumb
I'll make you blind

Dambala send demons
Dambala send angels
Dambala send fire
Dambala send water

Oh Dambala, come Dambala
Oh Dambala, come Dambala

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

Προς τιμήν της Αγγέλας!

Πρόσφατα, ευγενική τινά κορασίδα έφη, με πηγαίο κι εγκάρδιο λόγο και με φωνή αγγέλου, ότι ο έτερος ενεργός συνοδοιπόρος του παρόντος ιστολογίου της θυμίζει το Δήμο Μούτση. Οποία τιμήν, και πόσο κοντά δεν έπεσε άλλωστε, πόσο δε μοιάζει στην τάδε ψυχικήν αισθητικήν...

Απολαύστε!

«Ήταν νύχτα θυμάμαι
σε ώρα μυστική,
όταν βαθιά μου ακούστηκε
παράξενη φωνή,
θύμιζε μυστική εντολή
σταλμένη από ψηλά να λέει:
''ποτέ! ποτέ! ποτέ πια!''

Ήταν νύχτα θυμάμαι
κι εκείνη τη στιγμή,
είδα κορίτσι ολόγυμνο
σαν λάμψη βιαστική,
''Μην τραγουδάς'' μου λέει,
''γιατί πεθαίνεις κάθε φορά!
ποτέ! ποτέ! ποτέ πια!''

Κι όπως τρέχουν τις νύχτες
τ' ανθρώπου οι στοχασμοί,
η γέννα, η δόξα, ο θάνατος
κι η ανάσταση μαζί,
ήρθαν τα λόγια αυτά
χρωματισμένα σκοτεινά!
-ποτέ! ποτέ! ποτέ πια!-

Με κοιτούσε στα μάτια
την κοίταζα κι εγώ.
''Γρήγορα'' μου λέει ''κάνε γρήγορα
να φύγουμε από 'δω!...
Μην τραγουδάς,
γιατί πεθαίνεις κάθε φορά!
Ποτέ! ποτέ! ποτέ πια!''

Ήταν νύχτα θυμάμαι
απόκριση καμιά!....
Μπροστά μου η πύλη ορθάνοιχτη
κι η τρέλα ήταν κοντά,
μ' ένα κελάηδισμα
πουλιού στην ερημιά να λέει:
''ποτέ! ποτέ! ποτέ πια!...''»

Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

Leave Your Bags By The Door



Well I can see by your eyes that you come from far away
you've been travelling all night and you'd like a place to stay
well that's all right baby leave your bags by the door
that's all right honey you can even ask for more.

I won't ask you where you're from,
where you're going or why you've come
or for a lot of answers to all the questions on my tongue
no that's all right baby leave your bags by the door
that's all right honey you can even ask for more.

Well who are we two as we stand here tonight?
are you a prince in pauper's rags come down from the heights
to see the way your subjects live when you've turned your back
to taste the fruits of the common man and the purpose that you lack?

Or are you just a Tom wonderin' the night
looking for a diamond mine and banking on it's might
standing in the footprints of the wanders before you
looking for fulfilment and hoping that there's more

My name is Jill Ryder and I'm a seamstress for the fleet
I stand five foot seven in my cold bare feet
I've raised two daughters one from each of the loves of my life
I'm a widow two times but my girls are still alive

So why don't you come in out of the cold warm your feet by my fire
the cat's name is Lady why don't you just sit down beside her
listen to her purr oh you know she's content
to left the world drift by and let those crooked lines stay bent

Don't be afraid to let it all hang out cause I've seen it all before
and what harm could come from just a little bit more?

Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

Different Sides




We find ourselves on different sides
Of a line nobody drew
Though it all may be one in the higher eye
Down here where we live it is two
I to my side call the meek and the mild
You to your side call the Word
By virtue of suffering I claim to have won
You claim to have never been heard
Both of us say there are laws to obey
But frankly I don’t like your tone
You want to change the way I make love
I want to leave it alone
The pull of the moon, the thrust of the sun
And thus the ocean is crossed
The waters are blessed while a shadowy guest
Kindles a light for the lost
Both of us say there are laws to obey
But frankly I don’t like your tone
You want to change the way I make love
I want to leave it alone
Down in the valley the famine goes on
The famine up on the hill
I say that you shouldn’t, you couldn’t, you can’t
You say that you must and you will
Both of us say there are laws to obey
But frankly I don’t like your tone
You want to change the way I make love
I want to leave it alone
You want to live where the suffering is
I want to get out of town
C’mon baby give me a kiss
Stop writing everything down
Both of us say there are laws to obey
Yeah, but frankly I don’t like your tone
You want to change the way I make love
I want to leave it alone
Both of us say there are laws to obey
But frankly I don’t like your tone
You want to change the way I make love
I want to leave it alone

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Περί οικολογικής ευαισθησίας



  Αυτή τη φορά άντεξα… Άργησα να ασχοληθώ με την επικαιρότητα, παρά το γεγονός ότι τα κελεύσματα της υπήρξαν άκρως προκλητικά… Μεγαλύτερη όμως πρόκληση από την υποκρισία δεν μπορεί να υπάρξει…  Και μέρα με τη μέρα σε τούτο τον τόπο η υποκρισία θεριεύει…
  Το θέμα με το οποίο λοιπόν μου κέντρισε το ενδιαφέρον, είναι η συζήτηση ή θόρυβος καλύτερα που έχει προκύψει  αναφορικά με την εξόρυξη χρυσού σε Χαλκιδική και Αλεξανδρούπολη.  Υποκρισία πρώτη είναι να λέμε ότι οι επενδύσεις αυτές είναι “οικολογικά ασφαλείς “  και ότι στη πορεία το περιβάλλον θα αποκατασταθεί  και αυτό που τελικά θα μας μείνει είναι μεγάλες επενδύσεις, ανάπτυξη και πολλές θέσεις εργασίας.  Η αλήθεια είναι ότι η οικολογική καταστροφή είναι τεράστια και η ποιότητα ζωής των κατοίκων των περιοχών που γειτνιάζουν με τα μεταλλεία, θα υποβαθμιστεί σε μεγάλο βαθμό. Επίσης αλήθεια είναι ότι η επένδυση έχει χρόνο ζωής, ίσο με τον χρόνο που απαιτείται για την εξόρυξη των αποθεμάτων και ότι μόλις τα αποθέματα τελειώσουν, οι επενδυτές ποσώς θα νοιαστούν για το περιβάλλον που θα αφήσουν πίσω τους.   Οι κάτοικοι όμως των γύρω περιοχών θα αναγκαστούν να κληροδοτήσουν στις επόμενες γενιές έναν τόπο τοξικό.
  Τεράστια όμως υποκρισία είναι και η όψιμη οικολογική ευαισθησία, που έχει προκύψει σε πολλούς  σχετικά με το θέμα.  Βλέπω τις τελευταίες μέρες αναρτήσεις επί αναρτήσεων στα Social Networks, επί του θέματος από οικολογικά ευαίσθητους, αλλά και παρουσίες κυριών οι οποίες με τα χρυσά βραχιόλια τους και τα χρυσά περιδέραια τους κόπτονται για την οικολογική καταστροφή. Από την εικόνα δε λείπουν και οι κύριοι με τις χρυσές βέρες  τους και τους χρυσούς σταυρούς τους. Εδώ θα πει κάποιος, ρε μεγάλε η χρυσή βέρα σε πείραξε;  Σύμφωνα με ανάρτηση που είδα σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης , από όψιμα οικολογικά ευαισθητοποιημένο,  ο χρυσός που απαιτείται για ένα δαχτυλίδι αντιστοιχεί σε δεκαοκτώ τόνους αποβλήτων… Και ας μη γελιόμαστε δεν υπάρχει οικολογική εξόρυξη χρυσού. Παντού με κυάνωση γίνεται.
  Αλλά το παραπάνω δεν αποτελεί το μέγιστο της υποκρισίας.  Το μέγιστο της υποκρισίας σε ότι αφορά την οικολογική καταστροφή στην Ελλάδα σήμερα, συναντάται στον τρόπο με τον οποίο παράγουμε την ηλεκτρική ενέργεια.  Εδώ μιλάμε για μια ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή με μετρημένα και μετρήσιμα καταστροφικά αποτελέσματα.  Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε ότι τα χωριά Καρδιά και Κόμανο στο νομό Κοζάνης δεν υπάρχουν πια, γιατί ξηλώθηκαν προκειμένου να γίνει η εξόρυξη του λιγνίτη που υπήρχε στο υπέδαφος τους;  Πόσοι Γνωρίζουμε ότι ο ένας στους τρεις θανάτους σε Πτολεμαΐδα και Μεγαλόπολη οφείλεται στη λειτουργία των μονάδων της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού; 

  Αλήθεια όμως, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να σταματήσουμε αυτήν την οικολογική καταστροφή που συντελείτε στη πατρίδα μας εδώ και δεκαετίες;    Το να παράγουμε ηλεκτρική ενέργεια  με σχάση πυρήνα δε πιστεύω ότι θα ήταν και τόσο οικολογικό. Το αντίθετο θα έλεγα…  Τα τελευταία χρόνια επικράτησε στη χώρα μία τεράστια συζήτηση, για τη περιβόητη πράσινη ενέργεια με τις λεγόμενες εναλλακτικές πηγές ενέργειας  οι οποίες δεν είναι πάντα τόσο πράσινες όσο νομίζουμε.   http://zeidoron.blogspot.gr/2013/01/blog-post_6682.html
  Αλλά πέραν αυτού, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας θα αρκούσαν για να καλύψουν μόνο ένα μέρος των αναγκών μας σε ηλεκτρισμό.  Και η λύση τότε πια θα ήταν;  Η μοναδική λύση θα ήταν να μειώναμε τη κατανάλωση… Πόσοι όμως από εμάς τους οικολογικά ευαισθητοποιημένους θα ήμασταν διατεθειμένοι να αγοράζουμε ηλεκτρικές συσκευές με πιστοποιητικά χαμηλής κατανάλωσης όταν αυτές έχουν σαφώς υψηλότερο κόστος;  Πόσοι από εμάς θα ήμασταν διατεθειμένοι να ζούμε χωρίς απρόσκοπτη παροχή ηλεκτρικής ενέργειας και για να γίνω πιο σαφής να περνάμε κάποιες ώρες της ημέρας χωρίς ρεύμα; Πόσοι από εμάς θα ήμασταν διατεθειμένοι να πληρώνουμε με το λογαριασμό της ΔΕΗ, έναν φόρο ηλεκτροδοτούμενων επιφανειών που αυτή τη φορά δε θα αποσκοπούσε σε κάλυψη αναγκών του κρατικού προϋπολογισμού , αλλά σε επενδύσεις αντισταθμιστικών ως προς τη μόλυνση έργων; 
  Γιατί όμως έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις το θέμα των μεταλλείων χρυσού, ενώ  το πρόβλημα με τις μονάδες της ΔΕΗ που αντιστοιχεί σε μία καταστροφή που συντελείται εδώ και δεκαετίες και θα συνεχίσει να υφίσταται και στο μέλλον δεν απασχολεί και τόσο;  Η απάντηση βρίσκεται στη μικροπολιτική εκμετάλλευση του θέματος εκ μέρους κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.  Από τη μία έχουμε μία κυβέρνηση στο λόγο της οποίας κυριαρχεί η λέξη ανάπτυξη,  η οποία στη προσπάθεια της να δείξει ένα φιλοεπενδυτικό πρόσωπο, προσπαθεί να στηρίξει τις επενδύσεις εξόρυξης του χρυσού χωρίς να λαμβάνει υπόψη της το γεγονός ότι αυτές οι επενδύσεις έχουν αφενός ημερομηνία λήξεως, αφετέρου οι συνέπειες τους θα μας συνοδεύουν για χρόνια. Από την άλλη, έχουμε μία αντιπολίτευση η οποία σφετερίζεται οποιαδήποτε  κίνηση η οποία είναι αντίθετη στη κυβερνητική πολιτική με αποκλειστικό κριτήριο τη πρόσκαιρη πολιτική εκμετάλλευση και τη ψηφοθηρία.  Για τη ΔΕΗ όμως κουβέντα. Γιατί; Μήπως το γεγονός ότι η επιχείρηση ηλεκτρισμού είναι Δημόσια γοητεύει κάποιους με κάπως πιο Σταλινικά αντανακλαστικά;  Μήπως κάποιοι φωνάζουν για τον χρυσό στις σκουριές αλλά την ίδια στιγμή μπροστά στο “δημόσιο” αγαθό που λέγεται ρεύμα, αποδέχονται τους θανάτους των συνανθρώπων μας σε Πτολεμαΐδα, Μεγαλόπολη και Αλιβέρι και κάνουν τουμπέκι;     

Flashback









Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Λιακό!

Οι τρεις συνοδοιπόροι του παρόντος ιστολογίου έχουν μεγαλώσει στον ελληνικό βορρά, έχουν σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη, εκεί στο κέντρο του σύμπαντος. Σ'αυτή μας την περιπέτεια είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε και να εξοικειωθούμε με εξαίσιες και μη γραφικές φιγούρες των τοπικών καναλιών. Βελόπουλος, Κωνσταντινίδης, Λιακόπουλος, Κεραμυδάς και σία. Φυσικά υποκλινόμαστε στην ανυπέρβλητη εκστατικότητα του κ. Ανέστη Κεραμυδά που κατέχει επάξια τον τίτλο του επιτίμου φωταδιστή με αποκορύφωμα την αποκάλυψη της παγκόσμιας συνωμοσίας προλογίζοντας το έργο αναφορά "Η Βίδα Νο7".

Άξιος συνεχιστής, κάτι που φάνηκε στα πρώτα βήματα του, ο φυσικός και τηλέ ζεν-πρεμιέ Δημοσθένης Λιακόπουλος, γνωστός πλέον κι ως ο Μέγας Λιακό. Απ'την αρχή φάνηκε το δυναμικό αυτής της προσωπικότητας, η υπό διαμόρφωση αλλοπραγραμματική κοσμοθεωρία. Ομολογώ βέβαια ότι 7 χρόνια τώρα στο εξωτερικό, είχα χάσει επαφή, μέχρι που ο έτερος ενεργός συνοδοιπόρος μ'ενημέρωσε για την εκπομπή του σχετικά με το μετεωρίτη στη Ρωσία. Άδραξα την ευκαιρία κι ενημερώθηκα για την εξέλιξη του εν λόγω τηλε-διδάδκαλου, κι ενθουσιάστηκα. Διότι η αλλοπραγματική κοσμοθεωρία του όχι μόνο είναι ολοκληρωμένη αλλά κι εξελίσσεται εν γένει. Θα αφήσω βέβαια κατά μέρος τις λεπτομέρειες. Άλλωστε υπάρχει άφθονο υλικό στο διαδίκτυο. 

Θέλω μόνο να παρουσιάσω το παρακάτω απόσπασμα, το οποίο με συγκίνησε ιδιαίτερα...

Παλούκια! Κουρτινιάρηδες!

ΝΒ: Ακούστε παρακαλώ το απόσπασμα μέχρι το τέλος. Αξίζει!


video


Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

Constipation Blues: A Song About Real Pain

 Όπως εύστοχα και γλαφυρά το θέτει ο Κραυγράζων Τζέη ο Γερακωτός, πολλά άσματα έχουν γραφτεί για την αγάπη, τον έρωτα, το χωρισμό, τη μοναξιά, την αφραγκία, αλλά για τον αληθινό πόνο; Τι γίνεται; Ο πόνος της δυσκοιλιότητος! Και δεν είναι μόνο πόνος σωματικός. Αγωνιάς, θέλεις να τα ελέγχεις όλα. Τι μπαίνει και τι βγαίνει! Ξέρεις ότι τα σκατά πρέπει να βγούνε. Αλλά πονάει! Κι όμως, δεν έχεις επιλογή. Σπρώχνεις και κρατάς ταυτόχρονα! Και με κάθε μικρό σπρώξιμο διαρρηγνύεις κι ένα κομμάτι του πρωκτού σου. Πονάς, αλλά σου αρέσει κιόλας. Και ξανασπρώχνεις, για μια τελευταία φορά, όπου ο πόνος γίνεται αφόρητος... Και μετά, ανακούφιση, σχεδόν ηδονή! Η σκατολογική ωδή της ύπαρξης!



Ladies and gentlemen, most people record songs about love,
heartbreak, loneliness, being broke... Nobody's actually went out and
recorded a song about real pain. The band and I have just returned
from the General Hospital where we caught a man in the right position.
We name this song: "Constipation blues".

UMM-UMMMH, aeoh
UMM-UOOMH
OOH!
OH!
UH UH
Aaah
UOH, aah
Let it go! Let it go! Let it go! Let it go!
I don't believe I can take much more
Let it go
Aah
Got a pain down inside
Won't be denied
Yeah, every time I try
I can't be satisfied
Let it go!
WOAH, UMMH
Let it, let it go!
OH!
WAAAAOOOH!
This pain down inside
Just won't let me be satisfied
Let it go!

SPLASH!!! SPSHHH....
Feel, ah, I-I feel alright
Yes ah, I'm beginning to feel alright
SPLASH!!! Shpsh...
Yeah
I tell ya, everything's gonna be alright
SPLASH!
Flush

Phew
Phew
Phew...
Feel alright

Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2012

The Meaning Of Life

Here, as we stand upon our final hour, let us all take a few moments to think about the meaning of life.
Where do we come from, what do we do and where do we go...
And lets all start dancing as topless guardian angels show us the steps...

It's Christmas 
It's Christmas 
It's Christmas in Heaven 
Hip hip hip hip hip hip hooray 
Every single day 
Is Christmas day


Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2012

Ζωρζ, Δάσκαλε!

Είχα ξεκινήσει να γράφω ένα κείμενο για το Δάσκαλο αλλά στην πορεία διαπίστωσα ότι δεν είναι ακόμη ώριμο. Άλλωστε ο Κροταλίας της Ασφάλτου δεν μπαίνει εύκολα σε κείμενα. Έτσι, το αφήνω να σιγοβράζει και να σιγοωριμάζει και παραθέτω απλά τα τρία άλμπουμ του Μέγα Χοροδιδάσκαλου και Τεκετζή.

Θάνατος!

Επιθυμία (1983)


Ζωρζ Πιλαλί Live (1986)


Θεοκωμωδία (1994)

Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

Guinness : Science & Pleasure

There are many fans of Guinness beer in this world. I surely am one of them. But did you know that scientists are also interested in Guinness ? I mean, not only to drinking it... There's research that is looking to answer questions like "why is the foam so white?", "are the bubbles going up or down?", etc... For instance, they found out that the bubbles are nitrogen and not carbon dioxide bubbles... Here is a short video explaining a few of this!



But in the end it all comes down to this: The pleasure of having one (or more)! So enjoy!



Alone, or sharing with a friend... or two!

Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Αν σ'Αρνηθώ Αγάπη Μου!

Αρχές δεκαετίας εξήντα! Η ελληνική κοινωνία αρχίζει σιγά-σιγά να βγαίνει απ'τη μεταπολεμική-μετεμφυλιακή εποχή, φιλελευθεροποιείται. Η κινηματογραφική παραγωγή ανθεί, η μουσική της επένδυση δυτικοτροπεί. Ένα απ'αυτά τα κομμάτια το "Αν σ'αρνηθώ αγάπη μου", ένα δείγμα ελληνικής κινηματογραφικής soft jazz που έμελλε να γίνει διαχρονικό σουξέ. Ποιος δεν το έχει σιγοτραγουδήσει; Ποιος, ακόμη και σήμερα περισσότερο από πενήντα χρόνια μετά, δεν το γνωρίζει; Ψάχνοντας στο γιουτιουμπ βρήκα πάνω από τριάντα διαφορετικές εκτελέσεις. Οι περισσότερες πιστές στην αρχική, κάποιες λιγότερες με νέα ή διαφορετικά στοιχεία.

Η δυτικότροπη μουσική του Μίμη Πλέσσα ήρθε να ντύσει τους νεοελληνικότροπους στίχοι της Δανάης:

Αν σ΄ αρνηθώ αγάπη μου,
κακό μεγάλο να `βρω,
να μη με θέλει ο ουρανός,
ήλιο να βλέπω μαύρο.

Αν σ΄ αρνηθώ αγάπη μου,
να μ΄ αρνηθούν οι φίλοι,
χάδι ποτέ μου να μη δω,
να μη φιλήσω χείλη.

Αν σ΄ αρνηθώ φιλώ σταυρό
κι όρκο βαρύ σου κάνω,
αν σ΄ αρνηθώ αγάπη μου,
να πέσω να πεθάνω.


Η θεματολογία γνωστή, η αγάπη, η ερωτική αγάπη, ως συνήθως εκφρασμένη απ'την αρνητική της πλευρά, αυτήν την άρνησης, της απώλειας ή του φόβου της απώλειας. Έχουμε έτσι ένα πάντρεμα μιας μουσικής της Εσπερίας με λόγια "ανατολικά". Είναι εμφανής η θρησκευτικότητα σ'αυτούς τους στίχοι, και μάλιστα με την ορθόδοξη, ανατολική έκφανσή τους. Και παραπέρα, ψήγματα μεταψυχολογικών αναφορών.

Τρεις στροφές, τρεις αρνήσεις. Ποιος δε σκέφτεται αυτομάτως τον εύλογο παραλληλισμό; "Πριν λαλήσει ο πετεινός, τρεις φορές θα μ'αρνηθείς". Άλλωστε δεν είναι τυχαίο ότι η μεγαλύτερη εορτή της ορθοδοξίας είναι τα πάθη, ο θάνατος, συνέπεια της άρνησης του θεανθρώπου. Θα μου πείτε, μα πως παραλληλίζεις τον έρωτα ενός άνδρα για μια γυναίκα (ή το αντίστροφο, ή το επί τα αυτά) με την αγάπη για το Θεό; Την άρνηση ενός έρωτα με την άρνηση της αγάπης του/για το Θεό; Η αλήθεια είναι ότι, ειδικά στην ορθοδοξία, αυτή η αγάπη είναι έντονα ερωτική, οριακά σεξουαλική θα έλεγα, όσο κι αν κάποιοι το... αρνούνται. Τι γίνεται λοιπόν αν σ'αρνηθώ; Θα εκπέσω. Στα μάτια της Πλάσης, των άλλων, τα δικά μου. Οι οποίοι θα με αρνηθούν με τη σειρά τους. Ορίστε η τιμωρία μου! Που μάλιστα θα επιζητήσω εγώ ο ίδιος.

Αλλά γιατί τόσος φόβος να μη σε αρνηθώ; Λένε, η άρνηση είναι η απαρχή της συνειδητοποίησης. Κι εδώ αρχίζουμε να συναντάμε τα πρώτα μεταψυχολογικά στοιχεία. Τρεις στροφές, τρεις αρνήσεις, σε τρία διαφορετικά επίπεδα του ψυχικού οργάνου. Στο Αυτό, το Υπερεγώ, το Εγώ, και μάλιστα σε μια πιο γιουνγκιανή τους απόδοση...

Αλλά αρκετά! Ο σκοπός του κειμένου δεν είναι μια γενικευμένη θρησκειολογική ή/και ψυχαναλυτική ανάλυση. Οι βάσεις τέθηκαν, όποιος θέλει συνεχίζει... Απλά αυτήν την Κυριακή, που είχα τόσα πολλά πράγματα να κάνω, αποφάσισα να τα αρνηθώ όλα και να ασχοληθώ με κάτι άλλο, κάτι τρίτο! Κι αναμένω να δω αν θ'αναζητήσω την τιμωρία μου; Αν θα μου επιβληθεί; Ή αν απλά βρήκα την Αγάπη μου!

ΥΓ: Τρεις αρνήσεις, τρεις εκδοχές ακολουθούν του Πέτρου και τέλος μια του Τζήζους... (ξέρω αφήνω πολλές απ'έξω, όπως την πρώτη του Χατζή, της Βάνου, των Apurimac, του Μπονάτσου, της Γιοβάννας με τη συμφωνική ορχήστρα της Μόσχας, της Αλέξια, της Αρβανιτάκη, του ΤΕΙ Πατρών, του Καρελά, του Kaz Kasozi, κι άλλες τίνες, αλλά αυτά έχει η άρνηση)

Η παλαιορθόδοξη


Η νεορθόδοξη


Η ψυχαναλυτική


Η καλτ


Κι αυτή του Τζήζους

Τετάρτη, 28 Νοεμβρίου 2012

Το Τελευταίο Τραίνο

Αναστέναξε! Επί ώρες καθόταν στο παγκάκι στο σιδηροδρομικό σταθμό κυττάζοντας τις ράγες και τα τραίνα που περνούσαν. Αυτό που θα τον πήγαινε στον τελευταίο του προορισμό δεν είχε φανεί ακόμη.

Ήταν δύσκολη όλη αυτή η αναμονή! Αρχικά διάβαζε το βιβλίο του, το αγαπημένο του βιβλίο. Για την ακρίβεια, ξαναδιάβαζε ένα κομμάτι του βιβλίου: Πραγματεία για τους τυφλούς. Πόσες φορές δεν είχε διαβάσει αυτό το κεφάλαιο; Και κάθε φορά άλλαζε τη ζωή του με τόσο δραστικό, ενίοτε δραματικό, τρόπο. Όταν έφτανε στο τέλος της ανάγνωσης, δάκρυα πλημμύριζαν τα μάτια του και μια φωνή του έλεγε: Εσύ Άνθρωπε, σήκω και προχώρα. και σηκωνόταν, και πήγαινε εκεί όπου όριζε ο νέος προορισμός της ζωής του. Τώρα που ήρθε η ώρα για το τελευταίο του ταξίδι, θεώρησε ότι αρμόζει στην περίσταση μια τελευταία ανάγνωση. Ξεκίνησε λοιπόν ως συνήθως, συνοδευόμενος από ένα καλό μπράντυ και την αγαπημένη του πίπα. Κι όταν έφτασε στο τέλος, ως συνήθως πάλι, δάκρυα πλημμύρισαν τα μάτια του. Σηκώθηκε, αλλά αυτήν τη φορά δεν είχε που να πάει. Το τραίνο του δεν είχε φτάσει ακόμα.

Περπάτησε δυο φορές πάνω-κάτω στην αποβάθρα η οποία ήταν άδεια. Άδεια αποβάθρα και το τραίνο πουθενά. Γύρισε στο παγκάκι, κάθισε, έκλεισε το βιβλίο κι άρχισε ν'αναπολεί. Η ζωή του πέρασε μπροστά απ'τα μάτια του σαν κάποιος να πάτησε κατά λάθος τις γρήγορες στροφές. Κι όταν το φίλμ τελείωσε, τα δάκρυα ξαναπλημμύρισαν τα μάτια του. Έκλαιγε μια ζωή που δεν έζησε. Ή έκλαιγε τη ζωή που έζησε. Κάποια στιγμή στη άδεια αποβάθρα πέρασε ένας κουλουρτζής. Σήκωσε το βλέμμα του κι έκανε νόημα. Πήρε ένα κουλούρι κι άφησε τον κουλουρτζή να συνεχίσει τις προσπάθειες να πουλήσει κουλούρια σε μια άδεια αποβάθρα. Θυμήθηκε τη φορά που βρέθηκε στο τραίνο με σκοπό αλλά χωρίς προορισμό καθώς και την τελευταία φορά με προορισμό αλλά χωρίς σκοπό. Και τώρα αυτή δε φαινόταν πουθενά. Αυτή για την οποία είχε θυσιάσει την καριέρα του, αυτή που, χρόνια μετά, την παράτησε χωρίς να κατέβει απ'το τραίνο. Νόμιζε πως το ταξίδι ήταν αυτό το σημαντικό σ'αυτήν τη ζωή. Μόνο που στην πορεία διαπίστωσε ότι που και που πρέπει να κατεβαίνει απ'το τραίνο.

Και να τος τώρα να περιμένει το μοναχικό, αυτό το τελευταίο τραίνο. Όπου δε γνωρίζει κανένα. Κι όμως ήταν το μόνο τραίνο που μπορούσε να πάρει πλέον. Η βροχή άρχισε να πέφτει, δίνοντας μια μουσική υπόκρουση στην περισυλλογή του. Αυτή η παλιά του φίλη! Πόσες και πόσες φορές δεν περπάτησε κάτω απ'τη βροχή. Και πάντα γαλήνευε την ψυχή του. Κι έδινε νόημα στη λογική και το συναίσθημά του. Ξέπλενε και καθάριζε τις σκέψεις του. Σηκώθηκε και προχώρησε προς τις ράγες μέχρι που βγήκε απ'το σκέπαστρο. Έστρεψε το πρόσωπό του προς τον ασυννέφιαστο ουρανό. Και τότε το άκουσε, το πρόσταγμα που ηχούσε απ'όλα τα μεγάφωνα του σταθμού. Αυτό που μέχρι τότε νόμιζε ότι ήταν θρύλος και φήμες. Και τον πρόσταζε να πάρει αυτό το τραίνο! Μέχρι που το είδε να πλησιάζει και να μπαίνει στο σταθμό.

Αυτό ήταν λοιπόν το τραίνο όπου θα συναντούσε επιτέλους τη μοίρα του. Καθώς όλοι το γνωρίζουν, η μοίρα του ανθρώπου ταξιδεύει παντού!


Κυριακή, 25 Νοεμβρίου 2012

Cold As It Gets

One of my all-time favourites!



To the end of the Earth, I'll search for your face
For the one who laid all of our beauty to waste
Threw our hope into Hell and our children into the fire
I am the one who crawled through the wire
I am the one who crawled through the wire

There's a million sad stories on the side of the road
Strange how we all just got used to the blood
Millions of stories that'll never be told
Silent and froze in the mud
Silent and froze in the mud

I know a cold as cold as it gets
I know a darkness that's darker than cold
A wind that blows as cold as it gets
Blew out the light of my soul
Blew out the light of my soul

I dream in my sleep, I dream in my days
Of some sunny street not so far away
Where up in a window a curtain will sway
And you and I'll meet down below
You and I'll meet down below

I know a cold as cold as it gets
I fight a war, I may never see one
I live only to see you live to regret
Everything that you done
Everything that you done
Everything that you done

Κυριακή, 28 Οκτωβρίου 2012

Εποχική Χίμαιρα

Ο καιρός αλλάζει. Μια νέα εποχή καταφτάνει. Αλλά η παλαιά αντιστέκεται ακόμη σθεναρά. Η επέλαση ξεκίνησε με μια απότομη αλλάγή θερμοκρασίας και λίγες ώρες αργότερα οι πρώτες νιφάδες χιονιού έκαναν την εμφάνισή τους. Μόλις έπεσε η νύχτα βγήκα. Στον αέρα κυριαρχεί η χαρακτηριστική μυρωδιά του επικείμενου χιονιού. Μπήκα στο αυτοκίνητό μου και κίνησα για την προγραμματισμένη φιλική επίσκεψη. Όταν επέστρεψα ήταν μεσάνυχτα. Αφού βρήκα μια θέση να αφήσω το αυτοκίνητο δυο τετράγωνα απ'το σπίτι μου, βγήκα και περπάτησα προς τα εκεί. Μια ανήσυχη σιωπή κυριαρχούσε. Η μάχη των εποχών ήταν σε πλήρη εξέλιξη. Ενώ το χιόνι προσπαθούσε να καλύψει τα πάντα, τα φθινοπωρινά φύλλα είχαν πάρει θέσης μάχης και συμμαχώντας μ'ένα φθινοπωρινό αεράκι κρατούσαν ακόμη έδαφος, ως το τελευταίο εμπόδιο στη μονοχρωματική ηγεμονία του λευκού. Κι ενώ ήταν μεσάνυχτα, σκοτάδι, όπου δύσκολα διακρίνονται τα χρώματα, η παρουσία τους γίνονταν αισθητή.



Πήγα για ύπνο, κλείνοντας την πόρτα μου στη μάχη που μαίνονταν αμείωτη. Ξύπνησα το πρωί, η ώρα είχε αλλάξει. Η νέα εποχή είχε κάνει σημαντικά βήματα στο δρόμο για την κυριαρχία της φύσης. Πλέον οι σκεπές, τ'αυτοκίνητα και τα δένδρα ήταν άσπρα. Αλλά όχι εντελώς. Το φως της ημέρας ήρθε να προστεθεί στους συμμάχους της αντίστασης. Υπήρχαν ακόμη χρώματα πολλά. Ένα υβρίδιο,  μια χίμαιρα έπαιρνε ζωή κι αναδύονταν. Τα δένδρα κρατούσαν ακόμη τα μισά φύλλα τους που ήταν ακόμη στη διαδικασία της χρωματικής τους μεταμόρφωσης, τα δε έκπτωτα φύλλα συμμετείχαν κι αυτά ενεργά στη χρωματική αντίσταση έναντι του λευκού.



Μια εποχή πεθαίνει. Αλλά ο επιθανάτιος ρόγχος της ακούγεται σήμερα ως μια τρομακτική πολεμική ιαχή. Η πρώιμη άφιξη του χιονιά συναντά αναπάντεχη υποδοχή, όχι και τόσο φιλική. Η φθινοπωρινή φύση δεν είναι ακόμη έτοιμη να τον υποδεχθεί. Λίγο πριν την αναπόφευκτη επικράτηση της επελαύνουσας εποχής μια προσωρινή εκεχειρία δείχνει να γεννιέται προς αποκατάσταση των ισορροπιών. Οι φωνές των παιδιών που παίζουν αυτήν τη φθινοπωρινή Κυριακή θα δώσουν σταδιακά τη θέση τους στις μονότονες κωδωνοκρουσίες του χειμώνα.



Αλλά μέχρι τότε, υπάρχουν ακόμη φύλλα...

ΥΓ:  Όλη αυτή η χιμαιρική ατμόσφαιρα μ'επηρέασε, επηρέασε τη διάθεσή μου. Αμφιταλαντευόμενος μεταξύ φραπέ και κονιάκ, δεν ήξερα αν θα έπρεπε να συμμετέχω στη μάχη. Μια ανησυχία πλημμύρισε την ψυχή μου. Ένα άβολο συναίσθημα στην παρουσία αυτού του υβριδίου, αυτού του φρικιού. Έπρεπε να βρω διέξοδο. Και τη βρήκα: The Freakshow, κι η ψυχή μου αναγαλλιάζει μέσα σε μια χιμαιρική γαλήνη!


Κυριακή, 7 Οκτωβρίου 2012

Otis Taylor's Contraband

Otis Taylor! Τι να πει κανείς γι'αυτόν τον καλλιτέχνη! Είχα την τύχη να το δω ζωντανά πριν από 4 χρόνια στο τζαζ φεστιβάλ του Montreux, μόνο του, χωρίς μπάντα, όπου εμφανίστηκε πριν από το Buddy Guy και το Gary Moore. Αυτός ο τελυταίος μάλιστα ήταν αυτός που παρότρυνε επιτακτικά τον Claude Nobs να το φέρει στο φεστιβάλ. Και τι συανυλία! Η μουσική του έχει μια εκπληκτική δύναμη. Η φωνή του βαθιά, τραχιά, συναισθηματικά φορτισμένη με αρχετυπικές ιδιότητες. Λες και το παρελθόν έχει γίνει ένα με το παρόν.  Κι αυτή η φωνή βουτά μέσα σε μια μουσική, στολισμένη με λόγια ποιητικά και συνάμα ιστορικά κι αυτή η συνεύρεση γεννά μια δύναμη απελευθέρωσης. Ακούγοντας τα τραγούδια του  Taylor, νιώθεις ελεύθερος, γίνεσαι ελεύθερος, είσαι ελεύθερος!

Παραγωγικός και συνεπής, με 11 άλμπουμ στο ενεργητικό του τα τελευταία 12 χρόνια, μας έχει προσηλυτίσει στον απελευθερωτικό του αγώνα. Κάθε άλμπουμ (λιγότερο ή περισσότερο) διαφορετικό από το προηγούμενο και το επόμενο, αλλά πάντα πιστό στο προσωπικό του είδος, και φυσικά στον απελευθερωτικό του σκοπό! Είναι απ'τους λίγους καλλιτέχνες που το είδος της μουσικής που δημιουργούν δεν κατατάσσεται σε κάποιο είδος. Ή αλλιώς, το είδος έχει το όνομά του! Αν κι ο ίδιος ονομάζει τη μουσική του Trance Blues, κατά τη ταπεινή μου γνώμη είναι κάτι πολύ παραπάνω απ'αυτό.

Εδώ θα ακούσετε το πιο πρόσφατο άλμπουμ του, Otis Taylor's Contraband. Το επέλεξα, όχι για κάποιο ιδιαίτερο συναισθηματικό λόγο, αλλά απλά διότι είναι το τελευταίο που άκουσα. Αν και διαφορετικά μεταξύ τους, δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάποιο συγκεκριμένο στις προτιμήσεις μου. Μου έρχεται να ακούσω Otis Taylor, πάω μπροστά στη δισκοθήκη μου και βγάζω όποιο βρεθεί πρώτο στην κίνηση του χεριού μου.

Κι είμαι ελεύθερος!

ΥΓ: Για όσους ενδιαφέρονται, θα είναι στην Αθήνα, στο Half Note, μεταξύ 1 και 4 Νοεμβρίου 2012.

1. The Devil's Gonna Lie


2. Yell Your Name


3. Look To The Side


4. Romans Had Their Way


5. Blind Piano Teacher


6. Banjo Boogie Blues


7. 2 or 3 Times


8. Contraband Blues


9. Lay On My Delta Bed


10. Your 10 Dollar Bill


11. Open These Bars


12.Yellow Car, Yellow Dog


13. Never Been To Africa


14. I Can See You're Lying

Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου 2012

Πέντε!

Ήταν κάποτε ένα υποβρύχιο (όχι, δεν ήταν ο Κόκκινος Οκτώβρης) που σεργιανούσε ασταμάτητα θάλασσες κι ωκεανούς. Κι έλειπε τόσο συχνά απ'τη βάση του που μια ωραία ημέρα ξεχάσανε ότι υπάρχει.

Κι όλο πήγαινε και πήγαινε. Κάποια στιγμή, ενώ διέσχιζε την έρημο, ο καπετάνιος φώναξε:

- Ανάδυση σε βάθος περισκοπίου!
- Μα είμαστε σε έρημο, προσπάθησε να πει ο ναύτης αλλά μάταια.
- Ανάδυση σε βάθος περισκοπίου τώρα, επανέλαβε ο καπετάνιος.

Όταν άκουσε το σήμα ότι έφτασαν στο κατάλληλο βάθος, πήγε και κάθισε μπροστά στο περισκόπιο κι άρχισε να σαρώνει τον ορίζοντα. Καθώς κόντευε να ολοκληρώσει μια περιφορά 360 μοιρών, ξάφνου βλέπει στο βάθος μια καμήλα. Και πάνω στην καμήλα, ένα βεδουίνο.

Τα μάτια του καπετάνιου γυάλισαν από ικανοποίηση. Ένιωθε πως έφτασε στον τελικό προορισμό του.

- Πλήρης ανάδυση τώρα, διέταξε χωρίς ίχνος αμφιβολίας στη φωνή του.

Δίχως την παραμικρή αντίρρηση ο ναύτης εκτέλεσε την εντολή. Όταν τελικά το υποβρύχιο βγήκε πάνω απ'την καυτήν άμμο, ο καπετάνιος άνοιξε την μπουκαπόρτα και στάθηκε στιβαρός κάτω απ'τον ανηλέητο ήλιο. Η καμήλα με το βεδουίνο της είχαν πλησιάσει αρκετά.

Για κάποιες απροσδιόριστες στιγμές, στέκονταν κι οι δυο ακίνητοι κυττάζοντας ο ένας τον άλλον. Ώσπου ο καπετάνιος μίλησε πρώτος:

- Πόσα; ρώτησε με ύφος σοβαρό.
- Πέντε, απάντησε ψυχρά η καμήλα.
- Τι πέντε; αποκρίθηκε ο καπετάνιος.
- Τι πόσα; ανταποκρίθηκε ο βεδουίνος.

ΥΓ: Αφιερωμένο με αγάπη στην Κυρα-Γιώργαινα!

Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2012

Alina Simone - Make Your Own Danger

Άλλο ένα άλμπουμ που καταλαμβάνει σημαντική θέση στις πρόσφατες ακροάσεις μου. Μάλιστα βρίσκεται στη φάση της κατ'επανάληψη αδιάλειπτης ακρόασης, σχεδόν καταναγκαστικής, όπως συμβαίνει με την χρήση κοκαΐνης. Το ίδιο μου συνέβη και με τα προηγούμενα άλμπουμ της Alina Simone, πέρασα φάσεις ακόρεστης ακρόασης. Αλλά με μια ιδιαιτερότητα για το συγκεκριμένο. Ενώ συνήθως τα άλμπουμ τα αγοράζω ολόκληρα και μετά τα ακούω, μ'αυτό έτυχε ν'ακούσω 3-4 κομμάτια στο youtube με το που κυκλοφόρησε, κι υποπίπτοντας στην ακόρεστη ακρόαση, όταν τελικά το αγόρασα βρέθηκα μπροστά σε μια ανομοιογένεια οικειότητας μεταξύ των κομματιών. Κάτι που καθιστούσε την ακρόασ ιδιαίτερη. Αλλά το πρόβλημα λύθηκε από μόνο του, χάρη στην... ακόρεστη ακρόαση. Σύντομα η οικειότητα έγινε μια!

Αναζήτησε λοιπόν το δικό σου κίνδυνο. Διότι είναι αυτός που μας φέρνει πιο κοντά...

1. Beautiful Machine


Hot sand, the smell of diesel
On the back of my hand
The map is fading and the
Photographs blow out in a string of flares
Strike a match and burn
Through the season
We’ll all go down with
The sun-drenched heathens
Dancing as the lanterns
Softly sway

I want to feel love
Get caught in the echo chamber
I want to get crushed
In the beautiful machine

Oh, the coastline is ghostly
The lighthouse on the hill
Cold and still
The shore keeps getting closer
To the highway
The ocean is closing in
Cold and still

Signal fades, accelerate
The stars are cold and hard
Reflected in the water
Where an Exxon sign blinks on
And on…

I want to feel love
Get caught in the echo chamber
I want to get crushed
In the beautiful machine
Kaleidoscope collapses
Brings me up to the rapture
I want to get caught
In the beautiful machine

2. Glitterati


A stopwatch and a heart full of darkness
Your battered cabs set sail like ships at sea
When no one is around, your glittering
Storefront grates pulled down
The highways are alive with the likes of you

Oh I know, your conversations burrow through the walls
Your words they make their way into my mouth

The shotgun’s going off in the harbor
Where the West Side highway falls into the sea
There’s no one here but us
Two hearts collide and turn to dust
And the whole world opens wide in front of you

3. Gunshots


I thought I heard gunshots last night
Underneath the broken streetlight
Back when this was the bad part of town
All off-track betting joints and dive bars
Rent was cheap and it was well worth it

You called me up long-distance last night
To talk around the problem and fight
I wish there was something much better left to say
But guys like you, you know you can’t really have friends
You save it all for one good woman

So I drove North until it got cold
Where the deer all wait by the sides of the road
Waiting for just the right chance to jump
‘Cuz safety lies over the next hill, always
Yeah I hope we get it right
I hope we get it right
I hope we get it right

4. Day Glow Avenue


Are you dreaming of a lost god
Of a rock star from some forgotten age
Is the anthem playing in your head
As the searchlight sweeps an empty stage

Are you running under water
Follow the arrow down Fascination Street
Facing a window into another world
I think you needed to be found

And to feel surrounded at every turn
Kissing silhouettes dissolving into smoke
It’s an epic soundtrack for the neon days
It’s your revolution and your barricade

Take a walk down Day Glow Avenue
It’s the sweet feel of anonymity
Is it the money, or the season
Or just desire with no place to go

Are you hoping for a savior
When the waitress looks you in the eye
Under the makeup she’s just another girl
Who’s not gonna tell you who you are.

Is the revolution still a day away
As the searchlight sweeps across an empty stage
Do you feel surrounded at every turn
Kissing silhouettes dissolving into smoke

5. My Love Is A Mountain


My love is a mountain
Glittering white with snow
And no one can mine it
It’s stone

Could I be the one you wanted
A diamond in the coal
But no one could find it
It’s over

And it’s all I ever knew
it’s all I ever knew

So bury me in a silver locket
Or move miles and miles away
But your eyes turn skyward
To the north, to the north

And it’s all I ever knew
it’s all I ever knew
it’s all I ever knew

6. You Fade Away


Colored lights and clapboard cheap motels and starlight
Restaurants glow like a string of oiled pearls
As the smoke pours up through manholes in shimmering spirals
Curling up the walls to rooms with rooftop views
Under the wings and in the hollows little pockets filled with secrets
Oh yeah we run
Through the bridges and the tunnels throwing boots that catch on wires
We’re gonna run

So take these photographs and just cut them into pieces
Til you landscapes become beautiful and wild
Take these one-night stands and longtime disappointments
Turn them into bars of gold and vintage wine

I will change my name
Forget everything

Until the sun’s drawn in the water and the copters circle low up above
Until the dream is just a dream of someone else’s fantasy life

(you fall away)
(you fall away)
(you fall away)
(you fall away)

7. Just Here To Watch The Show


I don’t want to fall in love tonight
I’m just here to watch the show
And then go home, go home

The kitchen was too quiet and
My coat was near the door
I came alone, alone

Turn off the lights it gets real quiet
Now’s the hardest part
When your eyes light up like rockets
But I won’t turn around
Won’t turn around, around

Tonight, tonight
I won’t listen in
Or think about
Your mouth

8. In The House Of Baba Yaga


It’s hunting time
A ball falls to the ground
Build a fire like Jack London’s

When November ends
And the Artic winds cut down
Slumber til the snow melts
And you cannot just pretend

Sure we’re all alone
In a house made out of
Broken bones on chicken legs
That run

So write your name
With a finger in the frost
Waiting, waiting for the holidays
Waiting, waiting for the holidays

9. Make Your Own Danger


Chase me through a dream life
On a motorcycle made of ice
Swimming in the man-made lake
Safari in the mall at night

Let’s dive straight down
Let’s drive all night

Let’s dive, brake lights red against the snow
Let’s make our own danger
Cuz danger makes us feel real close

A figure in the headlights
An empty bottle in the snow
Let’s work on our addiction
Addiction makes us feel real close
And I just want to feel real close
We just want to feel real close

10. Sun Kissed Slashes


Under the bridge fires punctuate the darkness
Salvaged my mast from a fire sale in Queens
The city blows up, trembling in the water
And I holler, innocent and free

Floating downstream, somewhere in Indiana
Counting the silos and singing La Marseillaise
Stealing corn and weaving wild flowers
Into a sail that’s bigger than the sun

Trucks and chains and tires rusting on the shore
Sun-kissed slashes I steer right past
Mistook your rockets for fireworks and flares
I guess the hunt is on, tracers mark the bullseye

Forever westward, forever expanding
Armadas armed with waterguns and mirrors
The crowd is cheering, throwing neon streamers
And we holler, innocent and free

11. Apocalyptic Lullaby


Hush now baby, baby don’t you cry
Cuz stars are shooting arrows from their eyes
And battleships keep falling from the sky
Another a beautiful night
So baby don’t cry

A million fruit shaped islands they will bloom
In a sea of pink champagne foam
And your coconut shell boat it will rock
Til we both fall asleep and awake
Beneath a wild, trembling oak
We’ll wake to the chocolate caresses of a ghost
And the icicle flowers will sing to us
In reverse…

There's one more track on the LP version (which I do not possess...)
12. Waiting for the Storm

Under a white sky
Eyes hurting from the light
Seagull circling up above
Skin on the river is tight
Waiting for the storm

I want a blackout
Reason to light the fire
The heart of safety
Branches cutting up the sky
And just enough power to freeze
But not to kill
Just enough power to make
You be still

What I crave
Violence and beauty
Something untamed
Something that they can’t control
With their secret machines
That will cover us all up
That will cover us all up
That will cover us all up