Σάββατο, 25 Οκτωβρίου 2014

Χρόνος

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ λόγος !

Ο χρόνος! Και νομίζαμε ότι μας έφτανε. Και ξοδεύαμε τις ώρες μας, βαρετά κι ανέμελα. Κι αρχίσαμε να σκοτώνουμε το χρόνο. Μέχρι που διαπιστώσαμε ότι δε μας φτάνει πλέον. Η σιωπή κάλυψε τα πάντα κι οι λέξεις μας έγιναν σιωπηλές σταγόνες της βροχής. Αλλά η βροχή αυτή ήταν σκληρή. Άραγε την είδες ποτέ; Και συνεχίζει αργά και κυκλικά. Αλλά με την καταιγίδα έρχεται κι η λύτρωση. Φωτιά, αίμα, νερό, το δένδρο της ζωής! Μέσα του κυλά η ζωτική ουσία, απλώνεται παντού και μετά πέφτει στις ρίζες και λυτρώνει. Το βλέπεις καθαρά τώρα, δεν έχεις επιλογή. Ο τάφος μας έχει ήδη αρχίσει να σκάβεται. Πως όμως μπορεί να σε δεχτεί αυτός ο τάφος; Καλέ μου νεκροθάφτη, κάνε τον τάφο μας ρηχό ώστε να νιώθουμε τη βροχή! Ο νεκροθάφτης είναι υπό την επήρεια ξορκιού, πάντα κάτω από ξόρκι. Το πέρασμά μας απ'τον κόσμο των φαντασμάτων παροδικό. Κανένας τάφος δε μας χωρά. Το πρώτο σάλπισμα του πουλιού, το πρώτο φιλί της εταίρας του κάτω κόσμου, η πρώτη γεύση της βροχής και θα σηκωθούμε απ'τον τάφο. Και πάλι απ'την αρχή!

Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ χρόνος !


Ticking away the moments
That make up a dull day
Fritter and waste the hours
In an off-hand way
Kicking around on a piece of ground
In your home town
Waiting for someone or something
To show you the way
Tired of lying in the sunshine
Staying home to watch the rain
You are young and life is long
And there is time to kill today
And then the one day you find
Ten years have got behind you
No one told you when to run
You missed the starting gun
And you run and you run
To catch up with the sun
But it's sinking
Racing around
To come up behind you again
The sun is the same
In a relative way
But you're older
Shorter of breath
And one day closer to death
Every year is getting shorter
Never seem to find the time
Plans that either come to naught
Or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation
Is the English way
The time is gone
The song is over
Thought I'd something more to say
Home
Home again
I like to be here
When I can
When I come home
Cold and tired
It's good to warm my bones
Beside the fire
Far away
Across the field
Tolling on the iron bell
Calls the faithful to their knees
To hear the softly spoken magic spell...



 Once it seemed there would always be
A time for everything.
Ages passed I knew at last
My life had never been.
I'd been missing what time could bring.
Fifty years and I'm filled with tears and joys
I never cried.
Burn the wagon and chain the mule.
The past is all denied.
There's no time for everything.



Hello darkness, my old friend
I've come to talk with you again
Because a vision softly creeping
Left its seeds while I was sleeping
And the vision that was planted in my brain
Still remains
Within the sound of silence
In restless dreams I walked alone
Narrow streets of cobblestone
'Neath the halo of a street lamp
I turned my collar to the cold and damp
When my eyes were stabbed by the flash of a neon light
That split the night
And touched the sound of silence
And in the naked light I saw
Ten thousand people maybe more
People talking without speaking
People hearing without listening
People writing songs that voices never shared
No one dared
Disturb the sound of silence
"Fools," said I, "you do not know
Silence like a cancer grows
Hear my words that I might teach you
Take my arms that I might reach you"
But my words like silent raindrops fell
And echoed in the wells of silence
And the people bowed and prayed
To the neon god they made
And the sign flashed out its warning
In the words that it was forming
And the sign said "The words of the prophets are written on the subway walls
And tenement halls"
And whispered in the sound of silence



Someone told me long ago
There's a calm before the storm,
I know
It's been comin for some time.
When it's over, so they say,
It'll rain a sunny day,
I know
Shinin down like water.
I want to know, have you ever seen the rain
I want to know, have you ever seen the rain
Comin down on a sunny day
Yesterday, and days before,
Sun is cold and rain is hard,
I know
Been that way for all my time.
'Til forever, on it goes
Through the circle, fast and slow,
I know
It can't stop, I wonder.
Yeah!



From the hands it came down 
From the side it came down 
From the feet it came down 
And ran to the ground
Between heaven and hell 
A teardrop fell 
In the deep crimson dew 
The tree of life grew 
And the blood gave life 
To the branches of the tree 
And the blood was the price 
That set the captives free   
And the numbers that came 
Through the fire and the flood 
Clung to the tree 
And we're redeemed by the blood   
From the tree streamed a light 
That started the fight 
'Round the tree grew a vine 
On whose fruit I could dine
My old friend Lucifer came 
Fought to keep me in chains 
But I saw through the tricks 
Of six-sixty-six
And the blood gave life 
To the branches of the tree 
And the blood was the price 
That set the captives free
And the numbers that came 
Through the fire and the flood 
Clung to the tree 
And we're redeemed by the blood
From his hands it came down 
From his side it came down 
From the feet it came down 
And ran to the ground
And a small inner voice 
Said, "You do have a choice" 
The vine engrafted me 
And I clung to the tree
And the blood gave life 
To the branches of the tree 
And the blood was the price 
That set the captives free
And with the numbers that came 
Through the fire and the flood 
I clung to the tree 
And was redeemed... by the blood

Cyrus Jones from 1810 to 1913
Made his great grandchildren believe
he could live to a 103
A hundred and three is forever when you’re just a little kid
So, Cyrus Jones lived forever
Gravedigger
When you dig my grave
Could you make it shallow
So I can feel the rain
Gravedigger
Muriel Stonewall 1903 to 1954
She lost both of her babies in the second great war
Now, you should never have to watch your only children lowered in the ground
that means you should never have to bury your own babies
Gravedigger
When you dig my grave
Could you make it shallow
So that I can feel the rain
Gravedigger
Ring around the rosey
Pocket full o'posey
Ashes to ashes
We all fall down
Gravedigger
When you dig my grave
Could you make it shallow
So that I can feel the rain
Oh Gravedigger
Little Mikey Carson '67 to '75
He rode his bike like the devil until the day he died
When he grows up he wants to be Mr Vertigo on the flying trapeze
Oh, 1940 to 1992
Gravedigger
When you dig my grave
could you make it shallow
So that I can feel the rain
Grave digger
When you dig my grave
Could you make it shallow
So that I can feel the rain
I can feel the rain
Gravedigger


u ne la nv i u me tsi
i go ga gv he i
hna quo tso sv wi yu lo se
i ga gu yv ho nv
under what spell the guiding light
betook the undertaker
under whose gaze did fall such evil blunder
characters of flamen eyes
eager to burn the wooden castle
eager to wet the paper heart of children birds
the aching starlet
the singing sinew
the whining ghost
brutal wind of snowy harlot
chafen mine eyes
a sandpaper kiss
bloody rosen my cheek
purple kiss of stardust
pink balloon of time
candied on the inside
baby pit bull butterfly
do da do da do dah do dah

There ain't no grave
Can hold my body down
There ain't no grave
Can hold my body down
When I hear that trumpet sound
I'm gonna rise right out of the ground
Ain't no grave
Can hold my body down
Well, look way down the river
And what do you think I see
I see a band of angels
And they're coming after me
Ain't no grave
Can hold my body down
There ain't no grave
Can hold my body down
Well, look down yonder, Gabriel
Put your feet on the land and sea
But Gabriel, don't you blow your trumpet
Until you hear from me
There ain't no grave
Can hold my body down
Ain't no grave
Can hold my body down
Well meet me, Jesus, meet me
Meet me in the middle of the air
And if these wings don't fail me,
I will meet you anywhere
Ain't no grave
Can hold my body down
There ain't no grave
Can hold my body down
Well meet me, Mother and Father,
Meet me down the river road
And Mama, you know that I'll be there
When I check in my load

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

ΕΜΒΡΥΟ ΙΙ: ΓΕΝΕΣΙΣ

Σφιχτά κρατώντας τον ομφάλιο λώρο σου
Αρνείσαι το κάλεσμα να εξέλθεις στο φως
Το νυστέρι χαράσσει το λευκό κορμί
Η σπηλιά σου ανοίγει και ξεπροβάλεις γυμνός

Όμως εγώ
Ακούω τον ήχο σου
Τον υπέροχο ήχο σου
Ακούω τον ήχο σου
Και προσμένω
Τη στιγμή που θα βγείς

Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

Στοιχειωμένος! (Dambala)

Είσαι στοιχειωμένος! Αλλά όχι στο μετέκεινα!
Είσαι εδώ στη γη, σε τούτο τον τόπο εξορίας!
Δεν έχει για σένα παράδεισο, αλλά ούτε και κόλαση
Ψυχή τε και σώματι, θα μείνεις εδώ
Και θα σαπίσεις, θα μαραζώσεις, θα κακοφορμίσεις!
Κι αυτό το μαύρο, δύσοσμο άνθος
Που έγινε η ψυχή σου, το Είναι σου
Θέλησες να το μυρίσεις, να το αφουγκραστείς
Μια αποκρουστική έλξη σε πλημμύρισε
Κι εκεί, πάνω στην απόκοσμη ναυτία
Ξύπνησες, και ζήτησες λίγο νερό
Ήπιες μια γουλιά, πικρή, θολή κι άβουλη
Και δεν ξεδιψάς, βουτάς τότε στα βαθιά
Αλλά τα νερά είναι ρηχά, κι η σιωπή εκκωφαντική!
Και τότε καταλαβαίνεις, όσο κι αν βουτάς,
Όσο κι αν την αναζητάς, ακόμη κι αν τη δεις
Ποτέ δε θα τη βρεις, ποτέ δε θα της δώσεις το φιλί σου
Αλλά πάντα εκεί, πάνω στη γη
Θα σαπίζεις, θα μαραζώνεις, θα κακοφορμίζεις!
Κι όταν γυρίσει και σου πει, σε περίμενα
Θα της πεις φωναχτά, τώρα είναι αργά
Είμαι στοιχειωμένος! Επί γης!




Sing of the wings of a three toad frog
Eat weeds from the deepest part of the sea
bring the trumpet from heaven
And the fire from hell
Then nobody can break the spell

Chorus
Oh Dambala, come Dambala
Oh Dambala, come Dambala

On the seventh day God will appear
On the seventh night Satan will be there
On the seventh day God will appear
On the seventh night Satan will be there

Oh Dambala, come Dambala
Oh Dambala, come Dambala

You slavers will know what it's like to be a slave
A slave to your hearts, a slave to your head
A slave to your souls, a slave to your graves

You won't go to heaven
You won't go to hell
You'll remain in your graves
with the stench and the smell

Oh Dambala, come Dambala
Oh Dambala, come Dambala

I'll melt down your walls
I'll melt down your steel guns
I'll make you dumb
I'll make you blind

Dambala send demons
Dambala send angels
Dambala send fire
Dambala send water

Oh Dambala, come Dambala
Oh Dambala, come Dambala

Παρασκευή, 2 Αυγούστου 2013

Προς τιμήν της Αγγέλας!

Πρόσφατα, ευγενική τινά κορασίδα έφη, με πηγαίο κι εγκάρδιο λόγο και με φωνή αγγέλου, ότι ο έτερος ενεργός συνοδοιπόρος του παρόντος ιστολογίου της θυμίζει το Δήμο Μούτση. Οποία τιμήν, και πόσο κοντά δεν έπεσε άλλωστε, πόσο δε μοιάζει στην τάδε ψυχικήν αισθητικήν...

Απολαύστε!

«Ήταν νύχτα θυμάμαι
σε ώρα μυστική,
όταν βαθιά μου ακούστηκε
παράξενη φωνή,
θύμιζε μυστική εντολή
σταλμένη από ψηλά να λέει:
''ποτέ! ποτέ! ποτέ πια!''

Ήταν νύχτα θυμάμαι
κι εκείνη τη στιγμή,
είδα κορίτσι ολόγυμνο
σαν λάμψη βιαστική,
''Μην τραγουδάς'' μου λέει,
''γιατί πεθαίνεις κάθε φορά!
ποτέ! ποτέ! ποτέ πια!''

Κι όπως τρέχουν τις νύχτες
τ' ανθρώπου οι στοχασμοί,
η γέννα, η δόξα, ο θάνατος
κι η ανάσταση μαζί,
ήρθαν τα λόγια αυτά
χρωματισμένα σκοτεινά!
-ποτέ! ποτέ! ποτέ πια!-

Με κοιτούσε στα μάτια
την κοίταζα κι εγώ.
''Γρήγορα'' μου λέει ''κάνε γρήγορα
να φύγουμε από 'δω!...
Μην τραγουδάς,
γιατί πεθαίνεις κάθε φορά!
Ποτέ! ποτέ! ποτέ πια!''

Ήταν νύχτα θυμάμαι
απόκριση καμιά!....
Μπροστά μου η πύλη ορθάνοιχτη
κι η τρέλα ήταν κοντά,
μ' ένα κελάηδισμα
πουλιού στην ερημιά να λέει:
''ποτέ! ποτέ! ποτέ πια!...''»

Κυριακή, 2 Ιουνίου 2013

Leave Your Bags By The Door



Well I can see by your eyes that you come from far away
you've been travelling all night and you'd like a place to stay
well that's all right baby leave your bags by the door
that's all right honey you can even ask for more.

I won't ask you where you're from,
where you're going or why you've come
or for a lot of answers to all the questions on my tongue
no that's all right baby leave your bags by the door
that's all right honey you can even ask for more.

Well who are we two as we stand here tonight?
are you a prince in pauper's rags come down from the heights
to see the way your subjects live when you've turned your back
to taste the fruits of the common man and the purpose that you lack?

Or are you just a Tom wonderin' the night
looking for a diamond mine and banking on it's might
standing in the footprints of the wanders before you
looking for fulfilment and hoping that there's more

My name is Jill Ryder and I'm a seamstress for the fleet
I stand five foot seven in my cold bare feet
I've raised two daughters one from each of the loves of my life
I'm a widow two times but my girls are still alive

So why don't you come in out of the cold warm your feet by my fire
the cat's name is Lady why don't you just sit down beside her
listen to her purr oh you know she's content
to left the world drift by and let those crooked lines stay bent

Don't be afraid to let it all hang out cause I've seen it all before
and what harm could come from just a little bit more?

Σάββατο, 27 Απριλίου 2013

Different Sides




We find ourselves on different sides
Of a line nobody drew
Though it all may be one in the higher eye
Down here where we live it is two
I to my side call the meek and the mild
You to your side call the Word
By virtue of suffering I claim to have won
You claim to have never been heard
Both of us say there are laws to obey
But frankly I don’t like your tone
You want to change the way I make love
I want to leave it alone
The pull of the moon, the thrust of the sun
And thus the ocean is crossed
The waters are blessed while a shadowy guest
Kindles a light for the lost
Both of us say there are laws to obey
But frankly I don’t like your tone
You want to change the way I make love
I want to leave it alone
Down in the valley the famine goes on
The famine up on the hill
I say that you shouldn’t, you couldn’t, you can’t
You say that you must and you will
Both of us say there are laws to obey
But frankly I don’t like your tone
You want to change the way I make love
I want to leave it alone
You want to live where the suffering is
I want to get out of town
C’mon baby give me a kiss
Stop writing everything down
Both of us say there are laws to obey
Yeah, but frankly I don’t like your tone
You want to change the way I make love
I want to leave it alone
Both of us say there are laws to obey
But frankly I don’t like your tone
You want to change the way I make love
I want to leave it alone

Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

Περί οικολογικής ευαισθησίας



  Αυτή τη φορά άντεξα… Άργησα να ασχοληθώ με την επικαιρότητα, παρά το γεγονός ότι τα κελεύσματα της υπήρξαν άκρως προκλητικά… Μεγαλύτερη όμως πρόκληση από την υποκρισία δεν μπορεί να υπάρξει…  Και μέρα με τη μέρα σε τούτο τον τόπο η υποκρισία θεριεύει…
  Το θέμα με το οποίο λοιπόν μου κέντρισε το ενδιαφέρον, είναι η συζήτηση ή θόρυβος καλύτερα που έχει προκύψει  αναφορικά με την εξόρυξη χρυσού σε Χαλκιδική και Αλεξανδρούπολη.  Υποκρισία πρώτη είναι να λέμε ότι οι επενδύσεις αυτές είναι “οικολογικά ασφαλείς “  και ότι στη πορεία το περιβάλλον θα αποκατασταθεί  και αυτό που τελικά θα μας μείνει είναι μεγάλες επενδύσεις, ανάπτυξη και πολλές θέσεις εργασίας.  Η αλήθεια είναι ότι η οικολογική καταστροφή είναι τεράστια και η ποιότητα ζωής των κατοίκων των περιοχών που γειτνιάζουν με τα μεταλλεία, θα υποβαθμιστεί σε μεγάλο βαθμό. Επίσης αλήθεια είναι ότι η επένδυση έχει χρόνο ζωής, ίσο με τον χρόνο που απαιτείται για την εξόρυξη των αποθεμάτων και ότι μόλις τα αποθέματα τελειώσουν, οι επενδυτές ποσώς θα νοιαστούν για το περιβάλλον που θα αφήσουν πίσω τους.   Οι κάτοικοι όμως των γύρω περιοχών θα αναγκαστούν να κληροδοτήσουν στις επόμενες γενιές έναν τόπο τοξικό.
  Τεράστια όμως υποκρισία είναι και η όψιμη οικολογική ευαισθησία, που έχει προκύψει σε πολλούς  σχετικά με το θέμα.  Βλέπω τις τελευταίες μέρες αναρτήσεις επί αναρτήσεων στα Social Networks, επί του θέματος από οικολογικά ευαίσθητους, αλλά και παρουσίες κυριών οι οποίες με τα χρυσά βραχιόλια τους και τα χρυσά περιδέραια τους κόπτονται για την οικολογική καταστροφή. Από την εικόνα δε λείπουν και οι κύριοι με τις χρυσές βέρες  τους και τους χρυσούς σταυρούς τους. Εδώ θα πει κάποιος, ρε μεγάλε η χρυσή βέρα σε πείραξε;  Σύμφωνα με ανάρτηση που είδα σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης , από όψιμα οικολογικά ευαισθητοποιημένο,  ο χρυσός που απαιτείται για ένα δαχτυλίδι αντιστοιχεί σε δεκαοκτώ τόνους αποβλήτων… Και ας μη γελιόμαστε δεν υπάρχει οικολογική εξόρυξη χρυσού. Παντού με κυάνωση γίνεται.
  Αλλά το παραπάνω δεν αποτελεί το μέγιστο της υποκρισίας.  Το μέγιστο της υποκρισίας σε ότι αφορά την οικολογική καταστροφή στην Ελλάδα σήμερα, συναντάται στον τρόπο με τον οποίο παράγουμε την ηλεκτρική ενέργεια.  Εδώ μιλάμε για μια ανυπολόγιστη οικολογική καταστροφή με μετρημένα και μετρήσιμα καταστροφικά αποτελέσματα.  Πόσοι από εμάς γνωρίζουμε ότι τα χωριά Καρδιά και Κόμανο στο νομό Κοζάνης δεν υπάρχουν πια, γιατί ξηλώθηκαν προκειμένου να γίνει η εξόρυξη του λιγνίτη που υπήρχε στο υπέδαφος τους;  Πόσοι Γνωρίζουμε ότι ο ένας στους τρεις θανάτους σε Πτολεμαΐδα και Μεγαλόπολη οφείλεται στη λειτουργία των μονάδων της Δημόσιας Επιχείρησης Ηλεκτρισμού; 

  Αλήθεια όμως, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε για να σταματήσουμε αυτήν την οικολογική καταστροφή που συντελείτε στη πατρίδα μας εδώ και δεκαετίες;    Το να παράγουμε ηλεκτρική ενέργεια  με σχάση πυρήνα δε πιστεύω ότι θα ήταν και τόσο οικολογικό. Το αντίθετο θα έλεγα…  Τα τελευταία χρόνια επικράτησε στη χώρα μία τεράστια συζήτηση, για τη περιβόητη πράσινη ενέργεια με τις λεγόμενες εναλλακτικές πηγές ενέργειας  οι οποίες δεν είναι πάντα τόσο πράσινες όσο νομίζουμε.   http://zeidoron.blogspot.gr/2013/01/blog-post_6682.html
  Αλλά πέραν αυτού, οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας θα αρκούσαν για να καλύψουν μόνο ένα μέρος των αναγκών μας σε ηλεκτρισμό.  Και η λύση τότε πια θα ήταν;  Η μοναδική λύση θα ήταν να μειώναμε τη κατανάλωση… Πόσοι όμως από εμάς τους οικολογικά ευαισθητοποιημένους θα ήμασταν διατεθειμένοι να αγοράζουμε ηλεκτρικές συσκευές με πιστοποιητικά χαμηλής κατανάλωσης όταν αυτές έχουν σαφώς υψηλότερο κόστος;  Πόσοι από εμάς θα ήμασταν διατεθειμένοι να ζούμε χωρίς απρόσκοπτη παροχή ηλεκτρικής ενέργειας και για να γίνω πιο σαφής να περνάμε κάποιες ώρες της ημέρας χωρίς ρεύμα; Πόσοι από εμάς θα ήμασταν διατεθειμένοι να πληρώνουμε με το λογαριασμό της ΔΕΗ, έναν φόρο ηλεκτροδοτούμενων επιφανειών που αυτή τη φορά δε θα αποσκοπούσε σε κάλυψη αναγκών του κρατικού προϋπολογισμού , αλλά σε επενδύσεις αντισταθμιστικών ως προς τη μόλυνση έργων; 
  Γιατί όμως έχει πάρει τέτοιες διαστάσεις το θέμα των μεταλλείων χρυσού, ενώ  το πρόβλημα με τις μονάδες της ΔΕΗ που αντιστοιχεί σε μία καταστροφή που συντελείται εδώ και δεκαετίες και θα συνεχίσει να υφίσταται και στο μέλλον δεν απασχολεί και τόσο;  Η απάντηση βρίσκεται στη μικροπολιτική εκμετάλλευση του θέματος εκ μέρους κυβέρνησης και αντιπολίτευσης.  Από τη μία έχουμε μία κυβέρνηση στο λόγο της οποίας κυριαρχεί η λέξη ανάπτυξη,  η οποία στη προσπάθεια της να δείξει ένα φιλοεπενδυτικό πρόσωπο, προσπαθεί να στηρίξει τις επενδύσεις εξόρυξης του χρυσού χωρίς να λαμβάνει υπόψη της το γεγονός ότι αυτές οι επενδύσεις έχουν αφενός ημερομηνία λήξεως, αφετέρου οι συνέπειες τους θα μας συνοδεύουν για χρόνια. Από την άλλη, έχουμε μία αντιπολίτευση η οποία σφετερίζεται οποιαδήποτε  κίνηση η οποία είναι αντίθετη στη κυβερνητική πολιτική με αποκλειστικό κριτήριο τη πρόσκαιρη πολιτική εκμετάλλευση και τη ψηφοθηρία.  Για τη ΔΕΗ όμως κουβέντα. Γιατί; Μήπως το γεγονός ότι η επιχείρηση ηλεκτρισμού είναι Δημόσια γοητεύει κάποιους με κάπως πιο Σταλινικά αντανακλαστικά;  Μήπως κάποιοι φωνάζουν για τον χρυσό στις σκουριές αλλά την ίδια στιγμή μπροστά στο “δημόσιο” αγαθό που λέγεται ρεύμα, αποδέχονται τους θανάτους των συνανθρώπων μας σε Πτολεμαΐδα, Μεγαλόπολη και Αλιβέρι και κάνουν τουμπέκι;     

Flashback









Δευτέρα, 25 Φεβρουαρίου 2013

Λιακό!

Οι τρεις συνοδοιπόροι του παρόντος ιστολογίου έχουν μεγαλώσει στον ελληνικό βορρά, έχουν σπουδάσει στη Θεσσαλονίκη, εκεί στο κέντρο του σύμπαντος. Σ'αυτή μας την περιπέτεια είχαμε την τύχη να γνωρίσουμε και να εξοικειωθούμε με εξαίσιες και μη γραφικές φιγούρες των τοπικών καναλιών. Βελόπουλος, Κωνσταντινίδης, Λιακόπουλος, Κεραμυδάς και σία. Φυσικά υποκλινόμαστε στην ανυπέρβλητη εκστατικότητα του κ. Ανέστη Κεραμυδά που κατέχει επάξια τον τίτλο του επιτίμου φωταδιστή με αποκορύφωμα την αποκάλυψη της παγκόσμιας συνωμοσίας προλογίζοντας το έργο αναφορά "Η Βίδα Νο7".

Άξιος συνεχιστής, κάτι που φάνηκε στα πρώτα βήματα του, ο φυσικός και τηλέ ζεν-πρεμιέ Δημοσθένης Λιακόπουλος, γνωστός πλέον κι ως ο Μέγας Λιακό. Απ'την αρχή φάνηκε το δυναμικό αυτής της προσωπικότητας, η υπό διαμόρφωση αλλοπραγραμματική κοσμοθεωρία. Ομολογώ βέβαια ότι 7 χρόνια τώρα στο εξωτερικό, είχα χάσει επαφή, μέχρι που ο έτερος ενεργός συνοδοιπόρος μ'ενημέρωσε για την εκπομπή του σχετικά με το μετεωρίτη στη Ρωσία. Άδραξα την ευκαιρία κι ενημερώθηκα για την εξέλιξη του εν λόγω τηλε-διδάδκαλου, κι ενθουσιάστηκα. Διότι η αλλοπραγματική κοσμοθεωρία του όχι μόνο είναι ολοκληρωμένη αλλά κι εξελίσσεται εν γένει. Θα αφήσω βέβαια κατά μέρος τις λεπτομέρειες. Άλλωστε υπάρχει άφθονο υλικό στο διαδίκτυο. 

Θέλω μόνο να παρουσιάσω το παρακάτω απόσπασμα, το οποίο με συγκίνησε ιδιαίτερα...

Παλούκια! Κουρτινιάρηδες!

ΝΒ: Ακούστε παρακαλώ το απόσπασμα μέχρι το τέλος. Αξίζει!


video


Τετάρτη, 9 Ιανουαρίου 2013

Constipation Blues: A Song About Real Pain

 Όπως εύστοχα και γλαφυρά το θέτει ο Κραυγράζων Τζέη ο Γερακωτός, πολλά άσματα έχουν γραφτεί για την αγάπη, τον έρωτα, το χωρισμό, τη μοναξιά, την αφραγκία, αλλά για τον αληθινό πόνο; Τι γίνεται; Ο πόνος της δυσκοιλιότητος! Και δεν είναι μόνο πόνος σωματικός. Αγωνιάς, θέλεις να τα ελέγχεις όλα. Τι μπαίνει και τι βγαίνει! Ξέρεις ότι τα σκατά πρέπει να βγούνε. Αλλά πονάει! Κι όμως, δεν έχεις επιλογή. Σπρώχνεις και κρατάς ταυτόχρονα! Και με κάθε μικρό σπρώξιμο διαρρηγνύεις κι ένα κομμάτι του πρωκτού σου. Πονάς, αλλά σου αρέσει κιόλας. Και ξανασπρώχνεις, για μια τελευταία φορά, όπου ο πόνος γίνεται αφόρητος... Και μετά, ανακούφιση, σχεδόν ηδονή! Η σκατολογική ωδή της ύπαρξης!



Ladies and gentlemen, most people record songs about love,
heartbreak, loneliness, being broke... Nobody's actually went out and
recorded a song about real pain. The band and I have just returned
from the General Hospital where we caught a man in the right position.
We name this song: "Constipation blues".

UMM-UMMMH, aeoh
UMM-UOOMH
OOH!
OH!
UH UH
Aaah
UOH, aah
Let it go! Let it go! Let it go! Let it go!
I don't believe I can take much more
Let it go
Aah
Got a pain down inside
Won't be denied
Yeah, every time I try
I can't be satisfied
Let it go!
WOAH, UMMH
Let it, let it go!
OH!
WAAAAOOOH!
This pain down inside
Just won't let me be satisfied
Let it go!

SPLASH!!! SPSHHH....
Feel, ah, I-I feel alright
Yes ah, I'm beginning to feel alright
SPLASH!!! Shpsh...
Yeah
I tell ya, everything's gonna be alright
SPLASH!
Flush

Phew
Phew
Phew...
Feel alright