Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007

Όταν πονά η Ψυχή...

Χτυπά το τηλέφωνο. Στην άλλη άκρη της γραμμής μια νοσηλεύτρια μου ανακοινώνει τη «φυγή» της Φ. Καθώς ετοιμάζω τα χαρτιά για την εκπλήρωση του διοικητικού μου «καθήκοντος» με την αποστολή αίτησης αναζήτησης στην αστυνομία, σκέφτομαι: «Είναι η νιοστή φορά τις τελευταίες 2 εβδομάδες, τι συμβαίνει;». Λίγα λεπτά αργότερα ξαναχτυπά το τηλέφωνο, η ίδια φωνή: «Μόλις την έφερε η αστυνομία, θα περάσεις να τη δεις;»

Ανοίγω την πόρτα. Η Φ. καθισμένη, με τα χέρια σταυρωμένα και τα πόδια ανήσυχα. Δίπλα της η νοσηλεύτρια. Κάθομαι απέναντι της. Στο όμορφο πρόσωπό της είναι ζωγραφισμένη μια απόκοσμη αγωνία. Την παρατηρώ για λίγα δευτερόλεπτα.

- Λοιπόν Φ., τι συνέβει;
- Τι να συμβεί, δεν αντέχω άλλο εδώ.
- Και που πήγες;
- Πουθενά δεν πήγα, δεν πρόλαβα.
- Που ήθελες να πας;
- Ήθελα να δω το φίλο μου, ήθελα να καπνίσω...
- Να καπνίσεις;
- Ναι, να καπνίσω λίγη ηρωίνη.
- Τι ψάχνεις Φ.;
- Δεν αντέχω άλλο σου λέω.
- Κι η ηρωίνη βοηθά;
- Για λίγο.
- Και μετά;
- Τα ίδια και χειρότερα.
- ...
- Αφήστε με να φύγω, δεν μπορώ άλλο, άσχημες σκέψεις περνούν απ'το μυαλό μου.
- Κι αυτές τις σκέψεις θα τις αφήσεις εδώ ή θα σε ακολουθήσουν εκεί έξω;

Δάκρυα πλημμυρίζουν τα μπλε της μάτια και φεύγει τρέχοντας απ'το δωμάτιο. Η νοσηλεύτρια αρχίζει να μου περιγράφει τις τελευταίες 2 εβδομάδες αλλά δεν την ακούω πλέον. Μου έχει μείνει η εικόνα της Φ., δακρυσμένη, με τον πόνο της να διαχέεται, να με πλησιάζει, να με κατακλύζει και να μου παγώνει την καρδιά. Προς στιγμή δυσκολεύομαι να ανασάνω. Πως μπορεί να αντέχει κάποιος ένα τέτοιο πόνο, ο οποίος δεν υποχωρεί, είναι πάντα εκεί; Και πως μπορώ να βοηθήσω κάποιον με τέτοιο πόνο, απερίγραπτο, χωρίς αιτία; Προσπαθώ να ακούσω τη νοσηλεύτρια αλλά μου είναι αδύνατο. Αυτή τη στιγμή ζω κι εγώ ένα μικρό κλάσμα του πόνου της Φ..

Πέντε λεπτά αργότερα χτυπά διακριτικά την πόρτα:

- Να μπω; Κάνω ένα νεύμα και μπαίνει.
- Τουλάχιστον θα μπορώ να βγω μια βόλτα με τη νοσηλεύτρια; Και δώστε μου κάτι να ηρεμήσω λίγο...

Λίγες ώρες αργότερα χτυπώ την κάρτα μου και μπαίνω στο αυτοκίνητο με κατεύθυνση το σπίτι. Θα ετοιμάσω κάτι να τσιμπήσω, θα δω τα e-mail μου, θα χαλαρώσω. Εγώ έχω τη δυνατότητα να αφήσω πίσω μου τον πόνο. Η Φ.;

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Ό,τι πιο δύσκολο. Δεν περιγράφεται.Ειδικά όταν αφορά ένα δικό σου άτομο.
Ευτυχώς, που δεν είναι πάντα αργά.Αλλιώς δεν ξέρω τι.
Μετά από αυτό,όλα τ'άλλα,μηδαμινά. Αρκεί αυτό:που δεν ήταν αργά.

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Είναι φορές που ποτέ δεν είναι αργά...

Σε κάποιες περιπτώσεις ο θάνατος αποτελεί μια μορφή λύτρωσης. Ίσως όχι η ιδανική μορφή αλλά ενδεχομένως η μόνη διαθέσιμη τη συγκεκριμένη στιγμή.