Τρίτη, 20 Νοεμβρίου 2007

Ερασιτέχνες Εραστές

Για όλους εμάς που οι αγάπες μας εξορίστηκαν από τις ανάγκες της ζωής...


Ερασιτέχνες Εραστές

Αν άργησα να έρθω να σε βρώ
Φταίει μια νάρκη που με κρατούσε
Παγιδευμένο στον ορθολογισμό
Να μείνω μακριά σου προσπαθούσε

Φτάινε τα λόγια των ειδικών
Που θεωρίες μου πουλούσαν
Υπάλληλοι γραφείων τουριστικών
Τη μαγική τους χώρα αγνοούσαν

Σκεφτόμουνα πως είχα αργήσει
Κι ας είχα βράδια ξενυχτίσει
Για την αγάπη σου που νόμιζα χαμένη
Απ’τις ανάγκες της ζωής εξορισμένη

Ήταν ο μύθος που οδηγούσε
Τους δήθεν εκλεκτούς για τη σκηνή
Για καλλιτέχνες ιδιόμορφους μιλούσε
Που η φύση προίκισε μαζί με τη ζωή

Τα ρούχα που σου δίναν να φοράς
Την άσπιλη ομορφιά σου μας στερούσαν
Όταν γυμνή για τη ζωή άρχισες να μιλάς
Ερασιτέχνες εραστές τα λόγια σου μεθούσαν

Σκεφτόμουνα πως είχα αργήσει
Κι ας είχα βράδια ξενυχτίσει
Για την αγάπη σου που νόμιζα χαμένη
Απ’τις ανάγκες της ζωής εξορισμένη

Ακόμα τις φωτογραφίες αποφεύγεις να κοιτάς
Αυτών που πλάι σου για το συμφέρον τους ποζάρουν
Πόσα κερδίζουνε δε νοιάζεσαι ούτε ρωτάς
Συχνάζεις στα υπόγεια που σε γουστάρουν

Σκεφτόμουνα πως είχα αργήσει
Κι ας είχα βράδια ξενυχτίσει
Για την αγάπη σου που νόμιζα χαμένη
Απ’τις ανάγκες της ζωής εξορισμένη

8 σχόλια:

chmarni είπε...

Εάν ενθυμούμαι ορθός, συνθέτης και στιχουργός του εν λόγο άσματος είναι κάποιος ονόματι Τσακαλίδης. Ο δίσκος ονομάζεται "ερασιτέχνες εραστές" και ηχογραφήθηκε στο studio αγροτικόν με βασικούς συντελεστές τα μέλη των Blues Wire και παραγωγό το Νίκο Παπάζογλου.

"Ένα κορμί ξέρει πως έχει
και ποσό θα ζήσει κανείς δε θα του πει
όσο μπορεί θέλει να τρέχει
πίσω απ' τον έρωτα και τη ζωή

Μες το μυαλό του στήνει ένα κόσμο
δικό του τίποτα δε θα 'χει
θα τριγυρνά χαζεύοντας στο δρόμο
και θα κοιμάται όπου λάχει"

Vasilis είπε...

Πολύ σωστά!!!

Εχω όλο το δίσκο σε κασέτα που την έγραψα από το δικό σου βυνίλιο πριν από καμιά δεκαριά χρόνια.

Ανώνυμος είπε...

Μια γυναίκα ρωτάει,με πλήρη συναίσθηση της άγνοιας, της στενότητας του μυαλού και της προκατάληψης που μπορεί να τη διακρίνει :Ποιος καθορίζει τις ανάγκες της ζωής μας,τις θεωρίες που αγοράζουμε,τα ρούχα που φοράμε και το πότε νομίζουμε κάτι χαμένο;Μήπως αρκετά με τα ψαγμένα άσματα καμιά φορά;H μουσική το σώζει;H δε σώζεται με τίποτα;

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Μα γιατί αγαπητή τα βάζεις με τα άσματα; Η μουσική μας βοηθά να ζήσουμε, να νιώσουμε (και προσωπικά αναφέρομαι κυρίως στη μουσική αν και υπάρχουν και στίχοι που με αγγίζουν).

Η μουσική δεν ορίζει τίποτα. Αλλά για κάποιους από εμάς αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μας...

Ανώνυμος είπε...

Δεν τα βάζω με τα άσματα..
Τα βάζω με τους στίχους που μου προκαλούν θλίψη..Η μουσική τι να ορίσει;Eμείς ορίζουμε,αλλά ψάχνουμε δικαιολογίες ,τύπου οι ανάγκες της ζωής..

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Δε φταίνε οι στίχοι αν σου προκαλούν θλίψη. Για κάποιο λόγο συμβαίνει αυτό. Αλλά και τη θλίψη μην τη φοβάσαι, είναι κι αυτή μέρος της ζωής.

chmarni είπε...

Αφιερωμένο στην άγνωστη επισκέπτρια (κάτι σε Τόλη Βοσκόπουλο μου κάνει αυτό αλλά τέλος πάντων...)

Your sister sees the future
Like your mama and yourself.
You've never learned to read or write
There's no books upon your shelf.
And your pleasure knows no limits
Your voice is like a meadowlark
But your heart is like an ocean
Mysterious and dark.

One more cup of coffee
Bob Dylan

Vasilis είπε...

Κατ' αρχήν να διευκρινίσω ότι το συγκεκριμένο άσμα αναφέρεται στη μουσική και όχι σε κάποιο υπαρκτώ πρόσωπο. Και εγώ όταν λέω "... που οι αγάπες μας εξορίστηκαν από τις ανάγκες της ζωής..." αναφέρομαι στις αγάπες προς πράματα όπως η τέχνη ή οποιαδήποτε άλλη ενασχόλησή μας που παραγκωνίστικε επειδή απλά έχουμε έλειψη χρόνου.