Πέμπτη, 22 Νοεμβρίου 2007

Πραγματική Εικονικότητα

Όπως κάθε πρωινό τα τελευταία χρόνια, έτσι και το συγκεκριμένο σηκώθηκε με τη συνηθισμένη ουδέτερη διάθεση, αυτή που δημιουργεί η ρουτίνα κι η επανάληψη της ίδιας καθημερινής τελετουργίας. Έκλεισε το ξυπνητήρι (κάποτε είχε κάνει το λάθος να χρησιμοποιήσει ως ξυπνητήρι ένα αγαπημένο του τραγούδι το οποίο δεν μπορεί πλέον να το ακούσει χωρίς να νιώσει εκείνη την εσωτερική ταραχή παρά τα 10 χρόνια που έχουν μεσολαβήσει), στριφογύρισε για ένα πεντάλεπτο στο κρεβάτι, πήρε μια βαθιά ανάσα και σηκώθηκε. Αφού εκτέλεσε πιστά όλη τη διαδικασία, έκλεισε την πόρτα πίσω του και ξεκίνησε με το αυτοκίνητο για άλλη μια πανομοιότυπη ημέρα.

Στη μέση της διαδρομής όμως κάτι άλλαξε. Άρχισε να νιώθει διαφορετικά, περίεργα. Κι ενώ όλα τριγύρω του ήταν τα ίδια αυτός ήταν πεπεισμένος όταν βρισκόταν αλλού. Παρατηρούσε τα μέρη από όπου περνούσε κάθε μέρα τα τελευταία 2 χρόνια και τα ένιωθε επιφανειακά ίδια αλλά ριζικά διαφορετικά. Προσπάθησε να συγκεντρωθεί, να διαπιστώσει σε τι συνίσταται αυτή η αλλαγή. Μετά από λίγο συνειδητοποίησε ότι οι αισθήσεις του είχαν οξυνθεί, και κυρίως η όραση. Τα έβλεπε όλα πιο έντονα, τα χρώματα, τις αντιθέσεις τους, τις σκιές! Και ήταν υπέροχα. Όμως ακόμη και μέσα σ'αυτή την ευφορία που του προκαλούσαν αυτές οι νέες αισθήσεις του, κάπου στο βάθος του μυαλού του υπήρχε ένας δισταγμός, μια ανησυχία.

Αλλά συνέχισε τη διαδρομή μέχρι τη δουλειά του απολαμβάνοντάς τες. Φτάνοντας διαπίστωσε ότι το ίδιο άρχισε να συμβαίνει και με την ακοή του. Μπορούσε έτσι να ακούει τα βήματά του στη μοκέτα, το χτύπο της καρδιάς της κοπέλας στο κυλικείο όπου πήρε τον καφέ του, το αφεντικό του να μιλά μόνος μέσα στο γραφείο του περιμένοντάς τον. Καθόσον απολάμβανε την ακουστική ποικιλομορφία, διαπίστωνε παράλληλα ότι η όρασή του άρχιζε να γίνεται δυσάρεστη. Τα χρώματα τον πλημμύριζαν και τον έπνιγαν σιγά-σιγά, ένιωθε ζάλη και ναυτία, το φως της ημέρας ήταν σαν καρφιά που τρυπούσαν τα μάτια του και μόνο στις σκιές ένιωθε μια ελαφρά ανακούφιση. Ως παροδική λύση, χρησιμοποίησε τα γυαλιά ηλίου που είχε στην τσέπη του.

Και συνέχισε να απολαμβάνει την ηχητική πανδαισία. Όταν όμως άρχισε να οσμίζεται τα λουλούδια που ήταν στο τελευταίο γραφείο, το άρωμα της γραμματέας, ακόμη και τον ιδρώτα του νεαρού εργάτη που προσπαθούσε να φτιάξει το σπασμένο παράθυρο, και ταυτόχρονα να γεύεται αυτές τις οσμές, οι ήχοι έγιναν έγιναν ηλεκτρικά πριόνια και βιομηχανικές πρέσες σε σημείο που ανακουφίστηκε μόνο με ωτοασπίδες. Αλλά κι η ευχάριστη διάρκεια της γεύσης και της όσφρησης δεν κράτησε πολύ κι αναγκάστηκε να χρησιμοποιήσει μάσκα. Με όλες τις αισθήσεις του πλέον να αποτελούν συνεχές μαρτύριο έκατσε στο γραφείο προσπαθώντας να συγκεντρωθεί στην καθημερινή ρουτίνα ώσπου ξαφνικά την είδε.

Τρία γραφεία πιο πέρα, όπως την ήξερε εδώ και 2 χρόνια. Συνεπαρμένος μαζί της απ'την πρώτη στιγμή που την είδε, κι όμως, δεν είχε τολμήσει να αρθρώσει μια λέξη παραπάνω απ'την τυπική καλημέρα. Και τώρα πίσω απ'τα γυαλιά, τη μάσκα και τις ωτοασπίδες ένιωθε... κάτι! Αποφάσισε να ρισκάρει και να αφαιρέσει όλα αυτά τα εμπόδια. Και ναι, ένα αισθησιακό κι αισθητηριακό καλειδοσκόπιο τον πλημμύρισε, τόσο έντονα που κάλυψε οποιοδήποτε άλλο ερέθισμα. Κι ήταν εκεί, μπροστά του, πιο όμορφη, πιο ελκυστική, πιο ανθρώπινη από ποτέ. Αυτή τη φορά δε θα έμενε άπραγος, προχώρησε προς το μέρος της και τη χαιρέτησε. Κι αυτή γύρισε, τον κοίταξε και του πρόσφερε ένα χαμόγελο ζεστό για πρώτη φορά, κι όχι το τυπικό καθημερινό. Κι ήξερε αμέσως εκείνη τη στιγμή ότι το βράδυ θα έβγαιναν μαζί χωρίς να χρειαστεί να της το ζητήσει.

Λίγες ώρες αργότερα χτυπούσε το κουδούνι της πόρτας της. Ήταν εξαντλημένος απ'την υπερφόρτιση ερεθισμάτων που χειροτέρευε με το χρόνο αλλά ήξερε ότι με το που θα την έβλεπε θα τα ξεχνούσε όλα, θα αναζωογονούνταν σα μια όαση στην έρημο. Κι όντως όταν άνοιξε η πόρτα, ξαναγεννήθηκε. Και βγήκαν περπατώντας δίπλα-δίπλα, κι ο χρόνος είχε σταματήσει. Η βραδιά κυλούσε όμορφα, μετά τον κινηματογράφο συνέχισαν τον περίπατό τους που τους οδήγησε στο πάρκο όπου έπιασαν τη συζήτηση με τις ώρες. Παθιασμένη συζήτηση, για πολλά θέματα που τους πήγε μέχρι το ξημέρωμα. Και καθώς ανέτειλε ο ήλιος ήξεραν κι οι δυο ότι έφτασε η ώρα για το πρώτο τους φιλί. Έσκυψε και πλησίασε τα χείλη της προσμένοντας με γλυκιά ταραχή πότε θα ακουμπήσουν και τότε...

...πόνος ανείπωτος ξέσκισε τα χείλη κι απλώθηκε σε όλο του το σώμα κι έσπασαν όλοι οι αισθητηριακοί φραγμοί και ράγισε η καρδιά του. Λίγο πριν λιποθυμήσει κατάφερε να βγάλει τα ηλεκτρόδια και να κλείσει τον υπολογιστή. Καταραμένο μηχάνημα, δε θα το ξαναχρησιμοποιούσε ποτέ πια. Καλύτερα στη βαρετή ζωή του. Τα παράτησε κι έπεσε για ύπνο. Και στα ματωμένα χείλη του διέκρινε και μια άλλη γεύση...

Το επόμενο πρωινό η γνωστή του ουδέτερη διάθεση ήταν πάλι παρούσα. Κι ακολουθώντας την καθημερινή τελετουργία έφτασε στην ώρα του στη δουλειά. Πήρε τον καφέ του κι έκατσε στο γραφείο του. Τότε μπήκε εκείνη αλλά αντί να πάει κατευθείαν στο πόστο της όπως συνήθως, γύρισε προς το μέρος κι ήρθε μπροστά του. Καλημέρα του είπε χαμογελώντας ζεστά κι έσκυψε και τον φίλησε. Κι η γεύση ήταν η ίδια...

6 σχόλια:

Vasilis είπε...

Φαντάζομαι το τραγούδι που χρησιμοποιούσε κάποτε για ξυπνητηρι είναι το My Genaration των Who, σωστά;

chmarni είπε...

Εάν το τραγούδι στο ξυπνητήρι είναι το My generation τότε απαιτούνται διευκρηνίσεις για εκείνη...

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Σας ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια...

Αν προσέξατε, εκεί στο τέλος λέει μυθοπλασία. Νομίζω ξέρετε τι σημαίνει αυτό, έτσι δεν είναι;

Vasilis είπε...

Συνήθως όμως η μυθοπλασία βασίζεται και σε κάποιες προσωπικές εμπειρίες (και ενίοτε σε επιρροες Εμπειρίκου).

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Σαφώς, επίσης μπορεί να βασίζεται στα ασήμαντα, τα απλά (επιστροφή στις πρίζες).

Από πολλά μπορεί να εμπνευστεί κάποιος, δικές του εμπειρίες, αφηγήσεις, ειδήσεις ή και τελείως στη φαντασία του.

Δεν είναι όμως τόσο σημαντικό το που βασίζεται αυτός που γράφει αλλά στο τι νιώθει αυτός που διαβάζει. Αν συζητούμε για το πρώτο σημαίνει ότι το δεύτερο δε δουλεύει και πολύ καλά...

Vasilis είπε...

Τέλος πάντων, εγώ έκανα μια απλή αναφορά στο παρελθόν, που πολύ πιθανόν να αποτελεί μία απο τις πηγές έμπνευσής σου, και καταντήσαμε να συζητάμε ποιός είναι ο βασικός σκοπός ενός μυθιστορήματος... Κινδυνεύυουμε να γίνουμε γραφικοί, θέλει προσοχή.