Σάββατο, 24 Νοεμβρίου 2007

Ο Δρόμος

Σηκώθηκε. Ήξερε πως ήταν ώρα να συνεχίσει. Επί ώρες καθόταν κάτω απ'το δέντρο προσπαθώντας να εξαντλήσει όλα τα περιθώρια επιλογών. Και τελικά ήταν σίγουρος ότι δεν υπήρχε πλέον γυρισμός. Όλοι οι δρόμοι πίσω του ήταν κλειστοί. Παρά τις προσπάθειές του για το αντίθετο, είχε περάσει πλέον το σημείο μη επιστροφής. Πήρε μια βαθιά ανάσα και προχώρησε. Όσο κι αν το είχε καθυστερήσει, η ώρα που θα έπρεπε να κάνει την τελική επιλογή του πλησίαζε. Τον τάραζε αυτό γιατί απ'αυτό το δευτερόλεπτο εξαρτώταν όλη η υπόλοιπη ζωή του. Πως θα διάλεγε το σωστό δρόμο; Με τι κριτήρια; Πως θα ξεχώριζε την ορθή επιλογή; Έπρεπε να βασιστεί στη λογική ή το συναίσθημα; Άραγε ήταν εφικτός ένας συνδυασμός τους;

Με όλες αυτές τις σκέψεις προχωρούσε, ώσπου κάποια στιγμή διέκρινε στο βάθος το σταυροδρόμι με τις τρεις πιθανές επιλογές του. Καθώς πλησίαζε διαπίστωσε πως πρόκειται για όμοιους μεταξύ τους δρόμους. Και στην αρχή κάθε δρόμου στεκόταν μια γυναίκα, όμορφη, αιθέρια. Κι επρόκειτο για γυναίκες όμοιες μεταξύ σε κάθε λεπτομέρεια. Μόλις έφτασε, κάθε μια γύρισε τον κοίταξε και του απεύθυνε το λόγο, με την ίδια ένταση, την ίδια χροιά, την ίδια φωνή:

- Καλημέρα ταξιδιώτη και καλώς όρισες! Ήρθε η ώρα να διαλέξεις κι εγώ σου προτείνω το δικό μου δρόμο. Είναι ότι επιθυμούσες στη ζωή. Στο τέλος υπάρχουν όλα σου τα όνειρα εκπληρωμένα.

Η ταραχή που ένιωσε κάτω απ'το δέντρο όταν συνειδητοποίησε ότι θα βρεθεί μπροστά σε δύσκολες επιλογές δεν ήταν τίποτα μπροστά σ'αυτό που ένιωθε τώρα. Τρόμος τον κυρίευσε. Πως να επιλέξει μεταξύ πανομοιότυπων επιλογών; Προσπάθησε να ανακαλύψει κάποια διαφορά, μελετούσε τους δρόμους και τις γυναίκες αλλά τίποτα. Για πρώτη φορά στη ζωή του ένιωσε να έχει χάσει τελείως τον έλεγχο. Έπεσε στα γόνατά του κι έσκυψε το κεφάλι του ακουμπώντας σχεδόν τη γη. Δάκρυα άρχισαν να ανεβαίνουν στα μάτια του. Δεν μπορεί, σκέφτηκε, δεν είναι δυνατό να είναι όλα απλά θέμα τύχης.

Κι έμεινε έτσι σκυμμένος προσπαθώντας να σκεφτεί. Αλλά λύση δε βρήκε. Κι απέμεινε εκεί ακίνητος, απογυμνωμένος από κάθε σκέψη. Και δεν ήξερε πόση ώρα έμεινε έτσι. Ώσπου ξαφνικά κατάλαβε. Δεν είχε σημασία ποιον δρόμο θα πάρει διότι αυτός είναι που τον ορίζει. Και δεν ήταν μόνο το τέλος του ταξιδιού αλλά κι η αρχή ενός καινούργιου. Κι ενώ τα σκεφτόταν αυτά έβλεπε το τοπίο να αλλάζει και τους δρόμους να συγκλίνουν και να γίνονται ένας. Και το ίδιο ίσχυε με τις γυναίκες, έγιναν μια. Αλλά κάθε φορά που ανοιγόκλεινε τα βλέφαρά του έβλεπε άλλο δρόμο κι άλλη γυναίκα. Κι είδε έτσι χιλιάδες διαφορετικούς δρόμους και χιλιάδες διαφορετικές γυναίκες να περνάνε από μπροστά του.

Κι ήξερε ότι η διαδρομή δεν ήταν ευθεία με μια αρχή κι ένα τέλος, αλλά ούτε και κυκλική χωρίς αρχή και τέλος. Ήταν σπειροειδής, χωρίς δρόμο επιστροφής, και με κάθε σπείρα γινόταν πιο σοφός.

1 σχόλιο:

Ανώνυμος είπε...

Speiroeidis,choris dromo epistrofis..M'aresei afto san skepsi :)