Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007

Εγώ ένας αστός λίγο διαφορετικός από τους άλλους.

Επέστρεψα λοιπόν στο γραφείο μου μετά από επίσκεψη ρουτίνας σε πελάτη. Μία ρουτίνα που πολλές φορές είναι ανυπόφορη, εδώ, μέσα στη πρωτεύουσα του χάους. Ο ήχος των τηλεφώνων που συνδέω ηχεί διαρκώς στα αυτιά μου. Κάτι σαν συναγερμός, που προσπαθεί να με εγείρει από το λήθαργο του καθημερινού αστικού συμβιβασμού.
Ο επιμένων νικά. Ακούω τον συναγερμό αλλά δεν τον λαμβάνω υπόψιν μου, των αγνοώ συστηματικά. Συμβιβάζομαι, αλλά το πικρό είναι ότι το αντιλαμβάνομαι. Όσο και να προσπαθώ αισθάνομαι τον κάθε συμβιβασμό μου. Και κάθε συμβιβασμός είναι πόνος. Αισθάνομαι το πόνο σε δόσεις. Τόσες δόσεις όσοι και οι συμβιβασμοί μου.
Επέστρεψα στο γραφείο μου. Έξω έχει πέσει η σκοτεινιά από νωρίς. Ανάβω το τσιγάρο μου, που δεν είναι τίποτα άλλο από μία μικρή δόση του τέλους μου. Νομίζω ότι δε με νοιάζει. Το μόνο που θέλω είναι να μη πέσω ποτέ στην ανάγκη κανενός. Μοναδικός στόχος και φιλοδοξία να μη γίνω ποτέ βάρος σε κανένα. Μέχρι στιγμής τα καταφέρνω. Με το όποιο τίμημα, αλλά τα καταφέρνω.
Θα φύγω από το γραφείο μου, θα επιστρέψω σπίτι μου. Στη φυλακή μου. Μια φυλακή μικρή που δε χωράει τη μοναξιά μου.
Μου λείπουν οι φίλοι μου. Αν τους είχα κοντά μου δε θα ένιωθα τόσο μόνος. Αν τους είχα δίπλα μου θα αισθανόμουν ποιο δυνατός και δε θα έκανα τόσους συμβιβασμούς. Αν τους είχα δίπλα μου θα πονούσα λιγότερο.
Θα ξανασυναντηθούμε. Μια μέρα θα ξανασμίξουμε. Και ας καταστραφεί ο κόσμος. Τέτοιος που είναι αυτό του πρέπει...

The brocker... Κατά κόσμον chmarni

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Nomizo oti autoi pou kat'ousian sumvivazontai,den to aisthanontai katholou,ki autoi pou to aisthanontai,einai autoi pou den sumvivazontai.Kai mipos na dosei o kathenas ena perithorio ston eauto tou,na pesei stin anagki kapoiou allou? Giati isos erthei kapoia sigmi sti zoi mas pou tha katalavoume oti den eimaste oso dunatoi deichnoume,oso dunatoi tha thelame,oso dunatoi pisteuame pos imastan? En telei,den einai toso tragiko,einai anthropino..

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Ξεχνάμε σ'αυτή τη ζωή ότι δε ζούμε για να δουλεύουμε αλλά το αντίθετο. Η εργασία δεν είναι ο τελικός σκοπός αλλά το μέσο που θα μας προσφέρει μια ποιότητα ζωής.

Όταν αυτή η ποιότητα καταστρέφεται απ'την ίδια την εργασία...

chmarni είπε...

Πρώτον να καλωσορίσουμε στο φτωχό μας Blog τον/την νέο/α επισκέπτη.
Θα ήθελα να διευκρινίσω ότι το συγκεκριμένο κείμενο είναι κάπως ποιο προσωπικό και ενδεχομένως οι συνοδοιπόροι να μπορούν να κατανοήσουν καλύτερα τι ακριβώς εννοώ λόγο του γεγονότος ότι με γνωρίζουν προσωπικά.
Συμβιβασμούς κάνουμε όλοι οι άνθρωποι και πολλές φορές συνειδητά. Είναι αυτό που λέμε κάνω το Μαλάκα !!!.
Επίσης δεν έχω κανένα πρόβλημα με το να ζητήσω, αν χρειασθεί, την βοήθεια κάποιου άλλου ανθρώπου. Αυτό που δε θέλω σίγουρα είναι να πέσω στην ανάγκη συγκεκριμένων ανθρώπων.
Ευχαριστώ για τη παρέμβαση και θα χαρώ να ξαναδώ σχόλια σου.
The Brocker