Παρασκευή, 7 Δεκεμβρίου 2007

Θέλουμε πίσω όσα μας ανήκουν

Τετάρτη 12 Δεκεμβρίου 2007. Η γενική απεργία της ΓΕΣΕΕ είναι επίκαιρη όσο ποτέ. Η παρουσία όλων επιβεβλημένη όσο ποτέ. 34 χρόνια μετά τη μεταπολίτευση τα πάντα τίθενται υπό διαπραγμάτευση. Τίποτα δεν είναι δεδομένο και τα κεκτημένα έπαψαν να είναι κεκτημένα λόγο της επανάπαυσης. Επιτρέπεται στις κάμερες ρύθμισης της κυκλοφορίας να καταγράφουν πλέον ποιους άραγε ??? Αυτούς που φοράνε κουκούλες στις πορείες ??? Μα πως θα αναγνωρισθούν, αφού φοράνε κουκούλες??? Μήπως σκοπός τους είναι η δημιουργία ενοχών για το μέσω πολίτη ο οποίος κατεβαίνει στο δρόμο να διαμαρτυρηθεί ??? Μήπως ο κάθε ένας από εμάς πρέπει να νιώθει ότι η παρουσία του σε μία πορεία διαμαρτυρίας είναι κάτι παράνομο ???
Τα ασφαλιστικά δικαιώματα είναι επίσης ένα μεγάλο ζήτημα όπου τα πάντα και εδώ μπαίνουν υπό αμφισβήτηση. Ακούμε καθημερινά για βιωσιμότητα ή μη του ασφαλιστικού μας συστήματος. Πως άραγε μπορούμε να συζητάμε για βιωσιμότητα του συστήματος όταν η εισφοροδιαφυγή στο ΙΚΑ αγγίζει το 35% ενώ αυτή του ΤΕΒΕ πλησιάζει το 55% ??? Πως μπορούμε να υπολογίσουμε το χρόνο αντοχής του συστήματος όταν η διαχείριση των αποθεματικών γίνεται με σκανδαλώδη τρόπο από ανίδεους διοικητές ταμείων η οποίοι διορίζονται από την εκάστοτε κυβέρνηση στα πλαίσια της αποκατάστασης των αποτυχόντων να εκλεγούν κατά τις βουλευτικές εκλογές καθώς και άλλων αποτυχημένων ημετέρων. Καμία διαπραγμάτευση για το ασφαλιστικό εάν δεν περιορισθεί η εισφοροδιαφυγή σε λογικά ποσοστά τα οποία δε μπορούν να ξεπερνούν το 3%. Καμία διαπραγμάτευση για το ασφαλιστικό αν δεν υπάρξει ορθή και τεχνοκρατική από πραγματικά γνωρίζοντες διαχείριση των αποθεματικών.
Ξάφνου και έσχατος ανακαλύψαμε στην Ελλάδα ότι η Ολυμπιακή Αεροπορία πρέπει να κλείσει και ότι βαραίνει τον Έλληνα φορολογούμενο. Ποιος όμως ευθύνεται για την κατάσταση αυτή ??? Μήπως αυτοί που τα τελευταία 30 χρόνια αντιλαμβάνονταν τη διακυβέρνηση του τόπου ως νομιμοποίηση για να διορίζουν τους ψηφοφόρους τους???
Και όλα τα παραπάνω είναι κάποια από τα θέματα που αυτό το καιρό μας απασχολούν λόγο επικαιρότητας. Γιατί η αισχροκέρδεια, η ασυδοσία, η αδικία, και η αναξιοκρατία βασιλεύουν με αυξανόμενες τάσεις.
Πίστευα ότι η προσωπική μου συμμέτοχή σε πορείες διαμαρτυρίας είχε παρέλθει την εποχή που έπαψα να είμαι φοιτητής. Δυστυχώς σήμερα συντρέχουν ποιο πολύ από ποτέ οι λόγοι για μα συμμετάσχει κάποιος σε μία πορεία. Όχι υπό τη καθοδήγηση κάποιου ΠΑΜΕ (ή ερχόμαστε) αλλά υπό τη καθοδήγηση του δίκιου μας. Όχι υπό κάποια σημαία που φέρει σφυριά και δρεπάνια αλλά υπό το πανό της αγανάκτησης.
Όλοι τη Τετάρτη 12/12/2007 στη μεγάλη συγκέντρωση της ΓΕΣΕΕ να διεκδικήσουμε πίσω τα κεκτημένα.

3 σχόλια:

Angeliki είπε...

Poso dikio echeis..Ego den echo isos katevei pote se poreia,oute kai os foititria,alla i katastasi echei ftasei sto aprochorito.Ypo to pano tis aganaktisis.Pairno to tharros na to kano copy to keimeno kai na to steilo,mi sou po na to ektuposo kiolas,giati os keimeno einai pio ameso apo kati kateythunomena aristera rizospastika fylladia,pou echoun vevaia tis idies kales protheseis.

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Χαίρομαι που επέστρεψες δυναμικά! Πριν από 40 χρόνια οι πορείες γίνονταν με αιτήματα αλλαγής. Τώρα γίνονται με αιτήματα μη αλλαγής. Όχι γιατί έχουμε κατακτήσει αυτά που έπρεπε, αλλά γιατί μας έχουν πείσει ότι πρέπει να δώσουμε πίσω κάποια απ'τα λίγα που επανακτήσαμε (διότι δικαιωματικά μας ανήκουν). Και καλλιεργούν την ψευδαίσθηση ότι οι λύσεις που προτείνουν είναι οι μόνες ρεαλιστικές.

Θα τους αφήσουμε;

@Angie
That's the spirit! Spread the word!

chmarni είπε...

Αγαπητή Αγγελική.
Είμαι πολύ χαρούμενος από το γεγονός ότι βρήκες ενδιαφέρον το συγκεκριμένο κείμενο.
Ο λόγος που χαίρομαι δεν είναι κάποιο συναίσθημα αυτοεπιβεβαίωσης. Ούτος ή άλλος μπορεί να έχω αρκετά μειονεκτήματα και αδυναμίες ως άνθρωπος, αλλά θέλω να πιστεύω πως η ματαιοδοξία και η φαυλότητα δε με χαρακτήρισαν σε καμία περίοδο της ζωής μου.
Ο λόγος λοιπόν που χαίρομαι, είναι ότι συναντώ άλλον έναν άνθρωπο που έχει οπτική παρόμοια με τη δική μου για τα πράγματα και έτσι νιώθω ότι δεν είμαι ο μόνος που βλέπει κάποιες εξόφθαλμες αλήθειες. Ή τέλος πάντων ότι δεν ανήκω σε μία μικρή μειοψηφία τρελών.
Ίσως να ήρθε η εποχή που θα πρέπει να μιλήσουμε για την αισθητική του αυτονόητου.
Τώρα σχετικά με την αποστολή του κειμένου μου ή μέρους αυτού καλά κάνεις εφόσον νιώθεις ότι σε εκφράζει. Οφείλω εδώ να ομολογήσω ότι αυτό με κάνει και νιώθω τεράστια αμηχανία.
Τέλος θα ήθελα να σε προτρέψω να δημιουργήσεις και εσύ το δικό σου Blog, ή αν έχεις σε κάποιο σχόλιο σου να μας δώσεις το Link. Είμαι βέβαιος ότι και εγώ αλλά και πολύ άλλοι θα νιώσουμε την ανάγκη να αναδημοσιεύσουμε και να στείλουμε σε άλλους πράγματα που θα έχεις γράψει.
Σχετικά με την απάντηση του Νίκου.
Ναι έχεις μεγάλο δίκιο. Είναι περίεργο να μην αγωνίζεσαι για την αλλαγή αλλά για τη μη μεταβολή κάποιων πραγμάτων. Η αλλαγή όμως από μόνη της δε σημαίνει κάτι θετικό. Η αλλαγή είναι θετική όταν προσβλέπει στη πρόοδο και αρνητική όταν προσβλέπει στη συντήρηση.