Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2007

Παραλλαγές

Επιτέλους κατάφερε να βρει λίγα λεπτά να κάτσει. Πήγε στο γραφείο, εκεί ήταν κι αυτή μόνη της και διάβαζε απορροφημένη. Έκατσε, κοίταξε το ρολόι: 11:17:33. Ένιωθε τόσο κουρασμένος σωματικά, αλλά κυρίως πνευματικά. Ήθελε να περάσει κάποιες στιγμές χωρίς σκέψεις, να αδειάσει το κεφάλι του. Σιγά-σιγά τα κατάφερνε ώσπου την είδε να σηκώνει το κεφάλι και να του χαμογελά. Διαπίστωσε ότι στην προσπάθειά του να αφαιρεθεί είχε αφήσει το βλέμμα του πάνω της. Ένιωσε λίγο αμήχανα και προσπάθησε να σχηματίσει ένα χαμόγελο με τα χείλη του το οποίο μεγάλωσε την αμηχανία του. Εκείνη όμως συνέχισε να του χαμογελά τόσο ζεστά κι αθώα που η αμηχανία του μετατρέπονταν σε οικειότητα, σε έλξη. Ήθελε να την πλησιάσει, να την αγγίξει αλλά δεν τολμούσε.

Τότε εκείνη σηκώθηκε κι ήρθε δίπλα του. Τον ακούμπησε στον ώμο και στη συνέχεια του χάιδεψε τα μαλλιά. Ένιωσε να παραλύει, να το διαπερνά αυτό το ερωτικό ρεύμα που υπερδιεγείρει τις αισθήσεις, χίλιοι μικροί οργασμοί εν αναμονή μιας άλλης αίσθησης. Όταν κατάφερε να πάρει μια ανάσα, γύρισε και την κοίταξε. Ήταν το ίδιο πρόσωπο αλλά αυτός το έβλεπε μέσα απ'το φίλτρο του πάθους. Του χαμογελούσε ακόμη, τα μπλε της μάτια ήταν υγρά από διέγερση και τα μαύρα της μαλλιά χάιδευαν απαλά τα μάγουλά της. Έσκυψε και κάθισε στα πόδια του, πέρασε τα χέρια της στα μαλλιά του και πλησίασε το πρόσωπό της στο δικό του σε σημείο που ένιωθε την ερωτική ταραχή της στην ανάσα της και τα αναψοκοκκινισμένα της μάγουλα, πρόσκληση σε γιορτή αισθήσεων.

Έκλεισε τα μάτια της και τον φίλησε. Το υγρό της στόμα δότης δροσερών γευστικών ερεθισμάτων κι οι χυμοί του έρωτα να τον πλημμυρίζουν. Κι ένιωσε να γίνονται ένα, να λιώνουν τα σώματά τους και να ενώνονται. Ένας χείμαρρος ερωτικών αισθήσεων. Κι όλα γύρω τους χάθηκαν. Βρέθηκαν να αιωρούνται μέσα σ'ένα λευκό φως, δεν ήξερε αν είχε πεθάνει κι ούτε τον ένοιαζε. Ήθελε να μείνει εκεί για πάντα...

«Άντε, σήκω, έχουμε δουλειά!», ήταν η φωνή του συναδέλφου του απ'το διπλανό δωμάτιο. Κοίταξε το ρολόι: 11:17:34. Αυτή συνέχιζε αφοσιωμένη το διάβασμα αλλά προς στιγμή νόμισε ότι ανέπνεε πιο γοργά. «Ποια είναι άραγε η φαντασιακή χωρητικότητα ενός δευτερολέπτου;», αναρωτήθηκε, κι άφησε ένα μικρό αναστεναγμό για να πάρει κουράγιο να συνεχίσει τη δουλειά. Καθώς σηκωνόταν, έριξε το βλέμμα της επάνω του.

Χαμογελούσε! Τα χείλη και τα μάτια της ήταν ακόμη υγρά...

Δεν υπάρχουν σχόλια: