Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2007

Η Υπέρτατη Τέχνη

Μόλις είχε γυρίσει απ'την τελετή απονομής. Άλλο ένα βραβείο για διακοσμητικό! Η διάθεσή του ήταν πάλι άσχημη. Είχε αναγνωριστεί απ'όλους τους κριτικούς ως ο μεγαλύτερος εν ζωή καλλιτέχνης κι ένας απ'τους 5 κορυφαίους όλων των εποχών, σύμφωνα με κάποιους μάλιστα ο κορυφαίος. Είχε δεχτεί αμέτρητα βραβεία για τα έργα του και την προσφορά του, μάλιστα σε διάφορα καλλιτεχνικά πεδία (ζωγραφική, γλυπτική, αρχιτεκτονική, μουσική, multimedia κλπ). Ήταν επίτιμος καθηγητής σε αμέτρητες έδρες σε πανεπιστήμια ανά την υφήλιο. Είχε γίνει ένα είδος γκουρού στους καλλιτεχνικούς, κι όχι μόνο, κύκλους. Ήταν ο πρόεδρος της οργάνωσης του ΟΗΕ για την προστασία και προώθηση των τεχνών και γενικά ήταν απ'τις πιο αναγνωρίσιμες προσωπικότητες παγκοσμίως.

Κι όμως αυτός ένιωθε λειψός, ανολοκλήρωτος. Τόσα χρόνια προσπαθούσε να καλύψει αυτό το κενό που ένιωσε μέσα του, έψαχνε να βρει νόημα στη ζωή του. Αρχικά ξεκίνησε με σπουδές στη φυσική. Πίστευε ότι ερευνώντας τη φύση θα μπορούσε να βρει κάποιες απαντήσεις, κάποιες ερμηνείες. Μετά από 5 χρόνια εντατικής ενασχόλησης με την έρευνα και κάποιες, σημαντικές για τον επιστημονικό κόσμο, ανακαλύψεις, τα παράτησε. Δεν έβρισκε αυτό που έψαχνε. Τότε στράφηκε στις τέχνες, πρώτα στη μουσική που πάντα τον γοήτευε, έπειτα επεκτάθηκε και στις υπόλοιπες. Το αποτέλεσμα ήταν κάπως καλύτερο. Ήταν στιγμές που κάλυπτε το εσωτερικό κενό, αλλά όχι πλήρως. Με κάθε του δημιουργία ένιωθε να γεμίζει μέρος του κενού, γεγονός που του έδειχνε ότι είναι στο σωστό δρόμο αλλά ήθελε να βρει την έσχατη λύση. Πως θα μπορούσε να πληρώσει εκείνο το μέρος που έμενε πάντα κενό;

Το τελευταίο διάστημα είχε αρχίσει να δουλεύει την έννοια του υπέρτατου έργου τέχνης. Μια δημιουργία που θα δε θα μπορούσε να ενταχθεί σε μια τέχνη αλλά θα τις περιλάμβανε όλες, ή σχεδόν όλες, έτσι ώστε να καλύψει όλες τις πλευρές του κενού του. Δεν είχε καταφέρει όμως να τη φανταστεί, τι θα ήταν και πως θα την πραγματοποιούσε. Ήταν κουρασμένος. Άρχισε να βγάζει τα ρούχα του κι άνοιξε την τηλεόραση για να του αποσπάσει τις σκέψεις. Έπεσε πάνω σε ειδήσεις, έλεγαν για μια μεγάλη παγκόσμια σύνοδο για το περιβάλλον προγραμματισμένη σε 2 χρόνια από σήμερα κι όπου θα λαμβάνονταν σημαντικές αποφάσεις. Δεν είχε όρεξη, την έκλεισε, πέταξε το βραβείο στη βραβειοθήκη του κι έπεσε να κοιμηθεί ελπίζοντας σ'ένα ήρεμο ύπνο, κάτι που δεν είχε βιώσει πολύ καιρό τώρα.

Άνοιξε τα μάτια του. Η κούραση και το κενό ήταν πάλι εδώ. Αλλά κάτι ήταν διαφορετικό. Τις λίγες στιγμές ήρεμου ύπνου είχε ονειρευτεί κάτι. Αλλά τι; Προσπαθούσε να θυμηθεί. Είχε σχέση με κάτι που είχε δει χθες. Ναι, η παγκόσμια σύνοδος για το περιβάλλον. Αλλά γιατί αυτή η σκέψη του έδινε ένα περίεργο συναίσθημα; Και τότε το είδε καθαρά. Είχε ονειρευτεί το ολικό έργο τέχνης που έψαχνε τόσο καιρό. Κι είχε 2 χρόνια για να το σχεδιάσει...

Η ημέρα της συνόδου έφτασε. Τα είχε σχεδιάσει όλα μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια. Γνωρίζοντας πόσο σημαντική θα ήταν αυτή η σύνοδος ήξερε ότι θα πραγματοποιηθούν μεγάλες συγκεντρώσεις παγκοσμίως. Χρησιμοποιώντας την αναγνωρισιμότητα και την επιρροή του άρχισε να καλεί τον κόσμο μέσα από ιστολόγια, φόρα, άρθρα σε εφημερίδες και συμμετοχές σε ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές. Και τους καλούσε να συγκεντρωθούν στα 3 μεγαλύτερα φράγματα του κόσμου, σε Βραζιλία, Κίνα κι Αίγυπτο. Και το κάλεσμά του είχε απήχηση καθώς πάνω από 1,5 εκατομμύριο κόσμος ήταν εκεί. Μέσω του ΟΗΕ είχε καταφέρει να αναλάβει το συντονισμό και τη σκηνοθεσία της εκδήλωσης. Είχε τοποθετήσει οργανώσει ένα είδος κέντρου παρακολούθησης απ'όπου θα λειτουργούσε ως μαέστρος διευθύνοντας το έργο του. Υπήρχαν κάμερες και μικρόφωνα σε καίρια σημεία εδάφους κι αέρος κι όλα κατέληγαν στο κέντρο του απ'όπου θα διοχέτευε εικόνα κι ήχο σε τηλεοπτικά δίκτυα και το διαδίκτυο, πυροτεχνήματα βρίσκονταν στα σωστά σημεία των φραγμάτων. Είχε συνθέσει την κατάλληλη μουσική. Όλα θα περνούσαν απ'τα χέρια του, ήταν υπό τον έλεγχό του. Το μόνο που περίμενε ήταν η έναρξη της συνόδου που θα συνέβαινε σε λίγα λεπτά. Η δημιουργική ταραχή του ήταν στο μέγιστο. Λίγο ακόμη...

Η στιγμή έφτασε. Ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ ανέβηκε στο βήμα για να κηρύξει την έναρξη της συνόδου. «Σας καλωσορίζω σήμερα, μια σημαντική ημέρα για τη γη μας». Μόλις άκουσε τα λόγια αυτά πάτησε το διακόπτη. Τεράστιες φλόγες φωτιάς αναδύθηκαν απ'τα φράγματα τα οποία κατέρρεαν απ'τις συντονισμένες εκρήξεις. Η πρώτη αντίδραση χαράς κι ενθουσιασμού του κόσμου νομίζοντας ότι πρόκειται για τα πυροτεχνήματα άρχισε να μετατρέπεται σε προθανάτια αγωνία, σε μια απορία ζωγραφισμένη στα πρόσωπα. Και στις μεγάλες πλατείες ανά τον κόσμο όπου ήταν συγκεντρωμένοι να παρακολουθήσουν από γιγαντο-οθόνες το θέαμα μια κραυγή απόγνωσης και θρήνου. Και στον ΟΗΕ οι ηγέτες αποσβολωμένοι να κοιτούν μην κατανοώντας τι συμβαίνει. Κι αυτός να δημιουργεί, να διοχετεύει εικόνα κι ήχο και μουσική με όλες αυτές τις εικόνες. Και το γλυπτό του να σχηματίζεται προοδευτικά. Οι τόνοι υδάτων να πέφτουν πάνω στους ανθρώπους οδηγώντας τους μαζικά στο θάνατο. Άνθρωποι απ'όλο την υφήλιο κι όλες τις φυλές να σχηματίζουν ορμητικούς χειμάρρους άψυχων κορμιών. Κι αυτός να δημιουργεί και να νιώθει το κενό του να πληρώνεται σιγά-σιγά. Και μετά την καταστροφή, η ηρεμία. 3 λίμνες από 1,5 εκατομμύρια ανθρώπινα σώματα. Κι οι ψυχές τους να τον καταλαμβάνουν, κι η μουσική του να συνοδεύει. Το καφέ νερό άρχισε να γεμίζει με κόκκινες κηλίδες, ένας ζωγραφικός πίνακας εν δημιουργία.

Επιτέλους τα κατάφερε. Γέμισε το κενό του, έστω και παροδικά. Έκατσε στο τραπέζι βάζοντας ένα ποτό να πιει και περίμενε τη σειρά του...

Δεν υπάρχουν σχόλια: