Τρίτη, 18 Δεκεμβρίου 2007

Το Φλάουτο

Είχε γυρίσει πάλι αργά απ'τη δουλειά. Ένιωθε εξουθενωμένος. Ήθελε να χαλαρώσει λίγο, να ξεχαστεί. Έβγαλε το φλάουτο. Είχε καιρό να παίξει, ακόμη περισσότερο να ακούσει μουσική. Προσπάθησε με κάποια απλά κομμάτια, απλές μελωδίες να τον οδηγήσουν σταδιακά στη χαλάρωση αλλά μάταια. Δεν τα κατάφερε καθώς υπήρχε μια μελωδία κολλημένη στο μυαλό του, ένα κομμάτι που τον τάραζε συναισθηματικά. Όσες φορές το είχε ακούσει, όσες δηλαδή κατάφερε να τ'ακούσει μέχρι το τέλος, είχε βρεθεί να κλαίει με λυγμούς με τέτοια φόρτιση που ένιωθε πολύ κοντά στο θάνατο. Γι'αυτό δεν το άκουγε παρά μόνο σπάνια και ποτέ δεν είχε επιχειρήσει να το παίξει στο φλάουτο. Και τώρα που αναζητούσε ηρεμία, τώρα αυτό το ρημάδι ήρθε να το στοιχειώσει.

Αφού έβλεπε ότι δεν μπορούσε να το βγάλει απ'τη σκέψη του, αποφάσισε να το παίξει. Τρόμαζε στην ιδέα και μόνο αλλά ένιωθε ότι δε θα μπορούσε να ησυχάσει αν δεν το προσπαθήσει. Τι θα του προκαλούσε άραγε τώρα που όχι απλά θα το άκουγε αλλά θα το δημιουργούσε; Δεν είχε το κουράγιο να συνεχίσει τις σκέψεις του. Άρχισε να παίζει και με κάθε νότα η καρδιά του χτυπούσε πιο δυνατά και το φως χανόταν. Ώσπου όλα σκοτείνιασαν γύρω του κι έχασε τις αισθήσεις του...

...Ένας έντονος πόνος που διαπερνούσε όλο του το κορμί τον επανέφερε σε εγρήγορση. Με δυσκολία άνοιξε τα μάτια αλλά πάλι δεν έβλεπε τίποτα. Όλα ήταν σκοτεινά αλλά ο πόνος πάντα εκεί. Προσπάθησε να αρθρώσει μια κουβέντα αλλά τίποτα ο ήχος είχε χαθεί κι αυτός. Η ώρα περνούσε χωρίς να έχει αίσθηση για το ρυθμό της. Κάποια στιγμή εμφανίστηκε ένα φως να φωτίζει μια έδρα δικαστική κι από πίσω της διέκρινε τρεις γυναικείες φιγούρες. Τις ήξερε. Ήταν οι τρεις σημαντικότερες γυναίκες της ζωής του. Αυτές που αγάπησε πραγματικά. Αλλά κάτι ήταν διαφορετικό.

Είχαν την ίδια εμφάνιση αλλά του δημιουργούσαν τρόμο. Με μάτια να αλλάζουν χρώμα διαρκώς κι μια ωχρή επιδερμίδα, σχεδόν νεκρική. Άκουσε τότε τη φωνή τους μέσα στο κεφάλι του διότι τα πρόσωπά τους έμεναν ανέκφραστα. Τον πρόσταζαν να σηκωθεί και παρά τον πόνο, δεν μπορούσε παρά να υπακούσει. Διαπίστωσε ότι ήταν γυμνός, με το κορμί του γεμάτο αίματα, σαν να είχε μαστιγωθεί. Άρχισε να ακούει σιγά-σιγά τη μελωδία που ήθελε να παίξει στο φλάουτο κι ήξερε ότι πλησίαζε στην κορύφωση. «Θέλουμε να σου δώσουμε την αγάπη μας» του είπαν κι αυτή τη φορά η φωνή βγήκε απ'το στόμα τους και ήταν τόσο αποκρουστική, τόσο έντονη που ένιωσε τα αυτιά του να ματώνουν, το κεφάλι έτοιμο να εκραγεί και την καρδιά του να χτυπά τόσο δυνατά και γρήγορα που πονούσε. «Θέλουμε να σου δώσουμε την αγάπη μας» ξαναείπαν και κατέβηκαν απ'την έδρα πλησιάζοντάς τον. Κι ο πόνος τον πλημμύριζε παντού. Έφτασαν δίπλα του, άρχισαν να τον χαϊδεύουν και κάθε τους άγγιγμα το σκότωνε χίλιες φορές. Δάκρυα σχηματίστηκαν στα μάτια του. Κι άκουγε ακόμη τη μουσική. Όταν έκαναν έρωτα μαζί του ήξερε ότι το τέλος είχε φτάσει. Και το κομμάτι έφτασε στην κορύφωσή του μαζί μ'αυτές, κι αυτός μαζί. Ώσπου εξαϋλώθηκε σ'ένα σύννεφο σκόνης. Και μόνο τα δυο του δάκρυα έμειναν εκεί στο κρύο πάτωμα να θυμίζουν ότι έζησε εκεί.

Την άλλη μέρα όταν δεν εμφανίστηκε στη δουλειά κι ήρθαν να τον ψάξουν, το βρήκαν νεκρό στο πάτωμα του δωματίου του, με το φλάουτο σφιχτά κλεισμένο στα χέρια του. Δυο δάκρυα είχαν κρυσταλλωθεί στα μάτια του κι είπαν ότι η καρδιά είχε σχιστεί στα τρία!

4 σχόλια:

chmarni είπε...

A Love Supreme

angeliki είπε...

Στα τρία λοιπόν!Και love supreme!
Δε συνεχίζω άλλο,γιατί θα μου απαγορευτούν τα σχόλια στο blog :).Άντε,βρε,καλές γιορτές να έχουμε !!

chmarni είπε...

Το τελευταίο πράγμα που θα συμβεί στο Blog είναι η λογοκρισία.
Βασίλη γράψε κάτι για τους Led Zeppelin !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Έχει ενδιαφέρον πως ο καθένας επικεντρώνει σε διαφορετικά σημεία της ιστορίας...

Άντζελα, εκφράσου ελεύθερα!

ΥΓ: A Love Supreme είναι δίσκος του John Coltrane.