Πέμπτη, 20 Δεκεμβρίου 2007

Το Χαλί

Άνοιξε τα μάτια του. 'Ήταν ξαπλωμένος στο πάτωμα χωρίς να ξέρει πως βρέθηκε εκεί. Προσπάθησε να κινηθεί αλλά δεν τα κατάφερε. Ακινητοποιημένος, με μια περίεργη αίσθηση στην κοιλιά του. Πήρε δυο βαθιές ανάσες για να σκεφτεί καλύτερα. Τι συνέβη; Δεν μπορούσε να θυμηθεί. Έβλεπε όμως στο χαλί μια κόκκινη κηλίδα να απλώνεται και τότε κατάλαβε ότι πρέπει να αιμορραγούσε. Μα πως; Και γιατί δεν μπορούσε να κουνηθεί; Ένιωθε εξαντλημένος, τη ζωή να φεύγει σιγά-σιγά από μέσα του. Όλα γύρω θόλωσαν...

Συνήλθε. Δεν ήξερε πόση ώρα είχε μείνει αναίσθητος αλλά δεν είχε πεθάνει ακόμη. Εξακολουθούσε όμως να είναι ακινητοποιημένος και να μην μπορεί να μιλήσει. Και τότε την είδε να κάθεται απέναντί του στην καρέκλα κρατώντας ένα μαχαίρι γεμάτο αίματα. Είναι δυνατό να ευθύνεται αυτή για την κατάστασή του, αυτή που αγαπούσε, αυτή που λάτρευε; Κι ήταν εκεί δακρυσμένη με τον τρόμο ζωγραφισμένο στα μάτια της. Μόνο να μπορούσε να της μιλήσει, ήξερε ότι όλα θα πήγαιναν καλά. Μετά από αρκετή προσπάθεια έβγαλε ένα μικρό στεναγμό. Μόλις τον άκουσε αυτή έβγαλε μια κραυγή κι έτρεξε προς το μέρος του, ανοίγοντας το λαιμό του με το μαχαίρι. Μια αλμυρή γεύση πλημμύρισε το στόμα του, άρχισε να πνίγεται στο ίδιο του το αίμα και να τη βλέπει κοκκινωπή μέσα από το φίλτρο του πάθος που πότιζε το αίμα του. Τουλάχιστον αυτή θα ήταν η τελευταία εικόνα πριν πεθάνει, κι ας τον είχε σκοτώσει.

2 σχόλια:

Vasilis είπε...

Πολύ ανατριχιαστικό βρε παιδί μου!!!

angeliki είπε...

Kai einai lathos toso pathos :)