Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2007

Η Καρέκλα

Άνοιξε τα μάτια της. Ήταν καθισμένη στην καρέκλα και τον είδε απέναντί της ξαπλωμένο στο πάτωμα, ακίνητο, με ματωμένη τη μπλούζα του στην κοιλιά του. Στο χέρι της είχε σφιγμένο ένα μαχαίρι γεμάτο αίματα. Ήταν σοκαρισμένη. Τι συνέβη; Δεν μπορούσε να θυμηθεί. Έβλεπε όμως στο χαλί μια κόκκινη κηλίδα να μεγαλώνει. Μα πως; Άφησε προς στιγμήν το μαχαίρι στην άκρη και πήγε στο μπάνιο να ρίξει λίγο νερό στο πρόσωπό της σε μια προσπάθεια να συνέλθει και να θυμηθεί τι έγινε.

Επέστρεψε μετά από λίγο στην καρέκλα. Πήρε ξανά στα χέρια της το μαχαίρι και το κοιτούσε μη μπορώντας να κάνει τίποτα. Είναι δυνατό να ευθύνεται αυτή για την κατάσταση, αυτή που τον αγαπούσε, αυτή που τον λάτρευε; Δάκρυα άρχισαν να κυλούν στα μάγουλά της. Τότε άνοιξε τα μάτια του. Ένα ρεύμα τρόμου διαπέρασε το κορμί της και την ακινητοποίησε στην καρέκλα. Στα μάτια του έβλεπε κάτι που ξεπερνούσε το πάθος. Αρκεί να μη μιλούσε, αχ μακάρι να μη μιλούσε, δεν ήξερε πως θα αντιδράσει. Και τότε τον άκουσε να βγάζει ένα στεναγμό, σαν να ήθελε να πει κάτι. Θόλωσε το μυαλό της και κυριεύτηκε από οργή και τρόμο. Όρμηξε κατά πάνω του και με το μαχαίρι του έκοψε το λαιμό. Έκανε ένα βήμα πίσω. Το αίμα του ζεστό άρχισε να τον πνίγει και τα μάτια άλλαξαν, τώρα γεμάτα αγάπη κι ικανοποίηση, κι ας τον είχε σκοτώσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια: