Κυριακή, 14 Δεκεμβρίου 2008

Philosophy and Monty Python

Themes in Contemporary Analytic Philosophy
as Reflected in the Work of Monty Python


Gary L. Hardcastle
Department of Philosophy
University of Wisconsin - Stevens Point
Stevens Point, WI
U.S.A.


Copyright © 1993, by Gary Hardcastle. This work may be reproduced in whole or in part only by permission of the author.

[The talk below was written in response to a request from the Philosophy Club at Virginia Tech, and has been delivered there three times in the last few years. Comments from Python fans, philosophers, interested bystanders, raving loonies, and any combination of the above are welcomed! Email me!

My aim in this talk is to present a comprehensive overview of each and every one of the main themes endured by analytic philosophy in the last sixty years or so, and to argue the bold historical claim that the whole lot is well represented-indeed, often best represented-in the work of Graham Chapman, John Cleese, Terry Gilliam, Eric Idle, Terry Jones, and Michael Palin, collectively and henceforth referred to as "Monty Python." Since I have all of fifty minutes to make my case, I expect we'll have time for a song at the end. So let's get to it.

Analytic philosophy has spent the last seventy years engaged in two successive revolts. If you didn't know this, don't feel bad-philosophers engaged in revolt look pretty much exactly like philosophers not engaged in revolt. They go to the office, teach introduction to philosophy, make a few phone calls, have office hours, work on a rough draft, and head home. There's no storming of the parliament building, ripping up of city streets, or lobbing of Molotov cocktails for your revolting philosopher, or, I should say, the philosopher in revolt.

To see philosophical revolt you have to go to the philosophical journals, and indeed that's where you find the first revolt, the famous revolt against metaphysics. This occurred in the 1920s and 30s and was carried out by the logical positivists, who are now regarded in analytic circles as something like folk heroes. If you have been conditioned by college life to feel guilty if you have not yet written something down, then write down the names of the leading logical positivists: 'Moritz Schlick', 'Rudolph Carnap', 'Hans Hahn', 'Otto Neurath', 'Herbert Feigl', 'Philip Frank', and 'A. J. Ayer'.

The positivists' revolt against metaphysics was really successful. Really, really, successful. It was so successful that even now, when everyone agrees that (a) logical positivism is dead, and that (2) even if it isn't dead, its arguments against metaphysics, to use the technical phrase, suck pond water, upper level courses in metaphysics taught in universities throughout the analytic world-indeed, in this very university-typically begin with self- conscious multi-week probing reflections on whether or not it's really okay to now do metaphysics.

There's a wonderful irony behind this revolt against metaphysics. It's that the logical positivists, whose basic complaint against metaphysics was that it was all irretrievably confused and fuzzy, themselves had a notion of metaphysics that was, you guessed it, somewhat confused and fuzzy. The fuzziness was manifested in a couple of now-famous technical glitches in the positivist program. Whenever anyone came up with a means of sorting out the good philosophy from the metaphysical, some young upstart logic whiz always pointed out that the proposed means either ruled out some clearly good philosophy or ruled in some ghastly bit of metaphysics.

Even worse, nobody could ever find an acceptable way to defend the main sail on the positivist's ship, the verifiability criterion. The verifiability criterion said that the meaning of a meaningful statement was conveyed completely by the means by which it is verified. The criterion was enormously useful in accomplishing sort of an end-run around metaphysics; since metaphysical statements couldn't be verified, the criterion told you they were meaningless.

The positivists were pretty happy about all this until it sank in that the verifiability criterion itself couldn't be verified. Think about it-to verify the verifiability criterion, you'd have to sort out all the meaningful statements beforehand, and that you couldn't do without first assuming the verifiability criterion! So the verifiability criterion is not verifiable. If it's not verifiable, then, according to itself, it's meaningless. So the verifiability criterion might as well be a bit of metaphysics. In the possible world in which Homer Simpson is not only a real person but a logical positivist living in Vienna in the 1930s, Homer just said "Dhoe!"

Now, I'm sure you're wondering when I'm going to stop rambling on about logical positivism and show something from Monty Python. Hang on, I've got one more thing to say. It's now pretty clear that the positivists weren't revolting against metaphysics per se, but against philosophy itself. Really, they were quite upset that philosophy had not made much progress.

Other sciences had of course; consider, for example, physics, chemistry, astronomy, biology, metallurgy, geology, geography, archeology, agriculture, mathematics, genetics, political science, poultry science, economics, anthropology, horticulture, nutrition, medicine, psychology, sociology, forestry... well, you get the idea. It seemed like philosophy had even had a head start over all the other intellectual enterprises, but had somehow forgotten to keep in touch with the real world.

Instead it spiraled off into bizarro metaphysics, where you could say anything at all and get away with it because there was no way to determine the truth of what you said or indeed if you even really said anything at all in the first place. This is really the first, and the biggest theme, of contemporary analytic philosophy-the contempt for innumerable philosophers of yore, who managed to get nothing done while everyone else was off figuring out neat things like natural selection and the heliocentricity of the solar system. Now let's look at our first clip.

[Clip #1: International Football (From Live at the Hollywood Bowl)]

Notice a few things. First, not one of the players is a logical positivist. That's because all the logical positivists are in the stands (if they've come to the game at all), screaming something like "Kick the ball already, you silly nits!!" Okay, there is Wittgenstein, playing for Deutschland, but you can tell by the tweed that it's the later Wittgenstein, the Wittgenstein who wrote Philosophical Investigations, and who was reviled by Russell, for example, for having abandoned good (i.e., analytic) philosophy. Notice also that it's not even a philosopher who starts the ball rolling, so to speak, but Archimedes, an engineer. You saw all the others wondering around-isn't it annoying? Well, the positivists were annoyed too, and that's why they revolted.

The positivists' version of the Molotov Cocktail, you'll recall, was the verifiability criterion. I have a good clip for that, too, but I have a thing or two to say first. Despite it's troubling aspects, the verifiability criterion became the cornerstone of verificationism, which is roughly the position that the only way to say something meaningful about the world is to say something that can, in principle, be determined to be either true or false in light of experience. Central to verificationism is the notion that for each statement about the world there is a definite set of experiences that by itself determines whether the statement in question is true or false.

This is sometimes called "semantic reductionism" at the level of statements, as in: any meaningful statement can be reduced to a set of experiences (more correctly, statements about experience, if you favor the brand of philosophy I call "annoying particularism").

If you're out to verify the statement 'The cat is on the mat', for example, then presumably you're in search of certain experiences-like seeing the cat on the mat. Having the experience guaranteed the truth of the statement, or at least that is what verificationism told you. A really important spear that fell the mastodon of positivism-more important, perhaps, than the embarrassing bit about the verifiability criterion not itself being verifiable-was the discovery that reductionism simply wasn't true. It couldn't be true! To determine the truth or falsity of a statement you not only need a set of special experiences, but you need to know the truth or falsity of a host of other different statements as well. That is, verifying that the cat is on the mat is not a matter of experience alone, but of accepting all sorts of other different statements, all the way from 'Light rays travel in straight lines' to 'I am not having another one of those darn flashbacks.'

Now, in response to this you might be inclined to say, as is my wife on occasion, something along the lines of "So what? Big deal." Well, hang on. We've just shown that if you admit that language gets its meaning by being hooked up with the world, so to speak, then you have to deny that, strictly speaking, sentences have meanings all by themselves. Instead, they have meanings only when they hang out with other sentences.

Willard van Orman Quine, a philosopher whom I admire so much that I am hoping to convince my wife to name our third child either Willard, van, or Orman (her choice), put it best in 1951. He said, "statements about the external world face the tribunal of experience not individually but only as a corporate body" (Quine 1951, p.41). Quine's remark is an expression of that view which opposes semantic reductionism, semantic holism.

The key idea of semantic holism is that meaning is had by the whole language, but not by any of its parts alone. Semantic holism has some absolutely marvelous consequences. One is that you can't really assert a meaningful statement without sort of implicitly asserting a bunch of other statements-indeed, perhaps the entire language- at the same time. Another is that it seems possible to hold any arbitrarily chosen statement as true no matter what empirical evidence is presented against it, and to do so rationally, by rejecting and accepting the right related statements.

So if you want to maintain that the cat is on the mat when everybody else denies it, you can do so by deciding that certain atmospheric phenomena are making it look like there's no cat, or that the cat on the mat is a special kind of transparent cat, and so on. And you can maintain these claims by making still further adjustments in other claims. This sounds like silliness, but the point is that it is just the kind of silliness that verificationism had hoped to do away with.

I know, it's been a long time since a clip. So let's have two. First, watch how Monty Python conveys this conflict between verificationism and semantic holism, by means of parrot.

[Clip #2: Dead Parrot (Monty Python's Flying Circus, Full Frontal Nudity)]

Mr. Praline, the man attempting to return the parrot, is our verificationist, as is evidenced by his attempt to verify the death of the parrot by reference to experience, such as seeing that it's dead, its falling to the ground when sent aloft, its being nailed to its perch, and so on. The shopkeeper is our philosophically more sophisticated holist. He knows that maintaining the truth of other statements, concerning for example the bird's strength and its affection for the fiords, will allow him to maintain that the parrot is alive. Notice who wins: the shopkeeper is never brought to accept that the parrot is dead. Indeed, the sketch could go on indefinitely without that ever happening.

Here's a rather more graphic depiction of holism.

[Clip #3: Arthur Meets the Black Knight (MPHG)]

Despite the successive loss of limb, it is the Black Knight who is our holist. That's because he maintains as true that he shall prevent the bridge from being crossed, and he knows how to maintain it come what may. If King Arthur ultimately triumphs over the Black Knight to cross the bridge, it is for contingent and empirical reasons, I would argue, and not for any weakness in the Knight's arguments. And you realize that I could even argue that Arthur didn't cross the bridge at all; now that's semantic holism.

I bet you've guessed by now what the second of the two revolts in contemporary analytic philosophy is. It's the revolt against logical positivism, of course! If you're starting to feel guilty again for not having written anything down, then write down the names 'Carl Hempel', 'Thomas Kuhn', 'Norwood Russell Hanson,' 'Nelson Goodman,' 'Hilary Putnam', and, of course, 'W.v. O. Quine'. These are just a few of the prominent post- positivists. There are lots more. Indeed, it's much easier to list all the living positivists, and barring a change in the philosophical winds it's going to get easier and easier with the passing of every year.

At any rate, unlike most revolts, the revolt against positivism was either sufficiently sensitive or sufficiently indiscriminate-it's hard to tell which- to retain the essentially correct aspects of what it was revolting against. Specifically, it retained positivism's love affair with language. Post- positivists, like the positivists, believed that understanding anything really important, like how we know, what there is, or what's right and wrong, meant first understanding our language, which after all is pretty much the best and only means by which we express what we know, what there is, and what's right and wrong.

Throw in semantic holism, and it should come as no surprise that the story of analytic philosophy since the downfall of logical positivism is essentially the story of successive, multi-pronged and somewhat uncoordinated attempts to sort out the consequences of the fact that the unit of meaning in a language is not the sentence but the language itself.

One consequence of semantic holism, believe it or not, comes in the form of a threat to the very foundation of society. Let me explain. Holism seems to warrant bad reasoning, for it allows one to rationally maintain any statement come what may. That's bad enough. But it took about a half second for analytic philosophers to realize that things were, potentially, much worse. You see, philosophers from way, way, back in the analytic tradition believed deeply that, one way or another, reason was the proper foundation for society; it was both the mechanism that runs society and the grease on which the mechanism turned.

Ever interested to be of use, philosophers have worked hard at coming up with a theory of argument to describe how reason ought to work in daily life. This is why you, as undergraduates at Virginia Tech, are subjected to classes like Philosophy 1504, Language and Logic; your philosophy department sincerely believes that this class will make you a better citizen. But, as some of you might have noticed in Philosophy 1504, the theory of argument asks that you grant certain crucial statements beforehand, without argument. Statements like, for example, that something can't both be true and false at the same time.

Well, if holism is true, then we can't count on our fellow citizens accepting such statements. Nor can we count on being able to convince them that they ought to accept such statements, if they don't! We shouldn't even call them crazy if they don't accept such statements, though we do it anyway! In short, if holism is true then the whole notion of argument, and of reason, is up for grabs. Would you like to see what that looks like?

[Clip #4: The Argument Clinic (Monty Python's Flying Circus, The Money Programme)]

Ah, you laugh, you laugh. But be aware, on some philosophical accounts, you've just witnessed a small piece of the end of civilization. Of course, not all the post-positivists were so imbued with the apocalyptic vision. Indeed, some were decidedly unimpressed by the news that rationality could not be the foundation of society, they having already decided that rationality was over-rated. After all, we'd been managing marginally well as a species so far without much of it, so there was no reason now to worry about everything falling apart. What grabbed these folk about semantic holism was that it suggested that it took only a very small difference in the linguistic behavior of two individuals to warrant the conclusion that they were speaking altogether different languages.

For example, if you and I mean very different things when we make the noise: "My brain hurts", and if this difference reverberates throughout the rest of our linguistic utterances, then maybe it makes sense to say that we are speaking different languages, despite the fact that each sounds like English and even despite the fact that we think we understand each other perfectly well.

Now, if you also suspect that a speaker's language plays a big role in determining the nature of the world in which the speaker lives, then you can put these two together and conclude that each of us has our own world, perhaps wildly different than our neighbors'. This line of reasoning has been tossed around in the philosophical literature quite a bit in the last thirty years; you could run off and read all about it in the library, or you could get the basic idea from Monty Python.

[Clip #5: Nudge Nudge (Monty Python's Flying Circus, How to recognise different types of trees...)]

Different worlds, indeed, and perhaps different languages too. They eventually do "connect," of course, though not quite in the manner desired by Norman, the man on our left.

I spoke about the project of founding society on reason, and about the blow that that project was dealt by semantic holism. Very recently, things have gotten even worse for that particular project. Imagine that holism could somehow be circumvented, so that we could all be assured that we shared the same language and the same world.

It now looks, in light of empirical evidence about human reasoning, like even these rosy conditions shouldn't make for optimism about rationality in society. What the empirical evidence has suggested-and, to be fair, this is the topic of heated debate-is that, from the point of view of logic, human reasoning is very bad indeed, and that there's little hope of improving it. We're wired up, psychologically speaking, to reason badly. How badly, exactly? About as badly as the individuals in the following clip.

[Clip #6: The Witch Trial (Monty Python and the Holy Grail)]

The folks who fail to see what's so funny about this, by the way, are exactly the folks who at one time or another have taught Introduction to Logic; they don't need psychologists or their empirical studies to tell them about the reasoning abilities of the average citizen. To the rest of the analytic world, however, it's been something of a shock, although, as I said, there's quite a bit of debate over the whole matter.

I know what some of you are thinking. It's something like, "Okay, I'm convinced. The best expositor of contemporary analytic philosophy is Monty Python. But let's not get carried away. There's a lot more to philosophy than analytic philosophy, and what do these Monty Python people have to say about all of that? Not much, I imagine!" Those of you saying this have in mind continental philosophy, named I believe after both Continental Airlines and the continental breakfast, in each case in honor of the failure to satisfy. I could go on at length in thorough refutation of this complaint, but as my area of specialty, not to mention my topic today, is analytic philosophy, I'll refute it with a single counterexample. Here it is.

[Clip #7: The Cheese Shop (MPFC, Salad Days)]

Now I hope you see that Mr. Mousebender's attempt to get a little cheese resembles various other life experiences, most obviously, perhaps, a typical attempt to register for classes at Virginia Tech. But I'd like to suggest something more grand. I'd like to suggest that the cheese shop is life itself, as described to us by existentialism. Mr. Mousebender is our existentialist hero, creating himself through choices of cheese in an uncooperative, nay, unfeeling world. Mr. Wensleydale, the keeper of the cheese shop, is the burden of life incarnate, who, in the fashion of Sisyphus' rock, unfailingly returns a negative answer only to be queried again by our hero. Did Nietzsche, Sartre, or Camus, those all-stars of Continental philosophy, ever put it any better, in any of their often abstruse and sometimes impenetrable scribblings? Say no more, say no more.

I know there are some folks out there who are still unconvinced of the philosophical stature of Monty Python. This is not because they worry that Monty Python has ignored continental philosophy, but because they think Monty Python is insensitive to THE HISTORY OF PHILOSOPHY, where every letter in that expression is capitalized. Philosophy is a conversation going back to Thales, they will say, and if you don't know what's been said then you're simply not doing philosophy, let alone good philosophy. This is a criticism levelled not infrequently at contemporary analytic philosophy, and though I agree with the sentiment, I do not agree that it works against Monty Python.

As before, I rest my response on a single counter-example, prefaced with a comment or two. Good history of philosophy doesn't just tell you what past philosophers said. It reveals connections between what they said, and connections between the philosophers themselves. And even better history discovers connections which are novel, surprising, and provocative. And the absolute best history of philosophy ties all this together and presents it in a manner so striking and harmonious that it just must be true. And since song is that thing which is striking and harmonious, the absolute most spectacularly best history of philosophy must be done in song.

With this in mind, I present Monty Python's Bruces' Philosophers Song. It speaks for itself, and so, out of respect for Monty Python, whose brilliant explications of the central themes of contemporary analytic philosophy have gone unnoticed until today, and out of respect for the glorious history of philosophy, let us rise and sing the Bruces' Philosophers Song with the members of Monty Python. You'll see the lyrics on the screen.

[Clip #8: Bruces' Philosophers Song (LHB); armed thugs force all to rise and sing.]

Thank you.

References

Quine, W.v. O. "Two Dogmas of Empiricism," in From a Logical Point of View (Cambridge, Ma.: Harvard University Press, 1951).

There are a few exceptions-philosophers who have given up the linguistic orientation of logical positivism. Bas van Fraassen, Ian Hacking, and Richard Rorty come to mind.

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

Reach out and touch faith Part 2 – Ο λυτρωτής

Πριν από λίγο επέστρεψα σπίτι μετά από μία συζήτηση που είχα με μία καλή φίλη. Αν και σχεδόν απεχθάνομαι τις αμπελοφιλοσοφικές συζητήσεις για τον έρωτα και τις σχέσεις, δεν είναι πάντα εύκολο να μην εμπλακώ σε αυτές. Η συζήτηση θα μπορούσε να έχει ως τίτλο “Έδωσα τα πάντα”. Στο δρόμο και εν όσο επέστρεφα στο σπίτι μου έκανα την παρακάτω πολύ απλή σκέψη. Πολλές φορές όλοι οι άνθρωποι λέμε έδωσα τα πάντα, είτε αυτό αφορά μία ερωτική σχέση, είτε μία κατάσταση, είτε τη δουλειά μας είτε κάποιο συγγενικό πρόσωπο.
Τι όμως θα μπορούσε να σημαίνει η φράση έδωσα τα πάντα; Προφανώς το δίνω τα πάντα δε μπορεί να σημαίνει, δίνω ότι υπάρχει. Άρα λοιπόν το δίνω τα πάντα σημαίνει, δίνω ότι έχω να δώσω. Και ως εδώ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Το ερώτημα που όμως τίθεται, είναι τι συμβαίνει όταν κάποιος έχει δώσει τα πάντα, δηλαδή ότι είχε να δώσει, αλλά αυτό που είχε να δώσει θεωρείτε από τους άλλους λίγο; Πως μπορούμε να πιέζουμε κάποιον άνθρωπο να δώσει κάτι παραπάνω από αυτό που έχει; Και πως μπορεί να αισθάνεται αυτός ο άνθρωπος; Και όταν ο άλλος δώσει ότι είχε, τι είναι τελικά αυτό που μετράμε εμείς οι υπόλοιποι; Εάν η ποσότητα των όσων ο άλλος είχε είναι ικανοποιητική ή τη διάθεση του άλλου να δώσει τα πάντα;

Ο δικός σου προσωπικός Ιησούς
Κάποιος να ακούσει τις προσευχές σου
Κάποιος που νοιάζεται
Ο δικός σου προσωπικός Ιησούς
Κάποιος να ακούσει τις προσευχές σου
Κάποιος που είναι εδώ

Άπλωσε το χέρι
Και άγγιξε την πίστη

Εάν υπήρχε κάποιος που αυτό που είχε να δώσει είναι τα παραπάνω λόγια, τι θα λέγαμε;

Πέμπτη, 13 Νοεμβρίου 2008

Και τώρα, κάτι τελείως διαφορετικό!

Ποιος θα το περίμενε! Κι όμως ο Μαζωνάκης είναι εδώ, στο κυρ-ι-λούμπεν! Δεν ξέρω τι θα πούνε οι συνοδοιπόροι αλλά έχουμε εδώ έναν ύμνο στη λατέρνατιβ υποκουλτούρα, ένα "λάθος" στην καριέρα του. Κι ένα βίντεο κλιπ που δεν περιέχει τα γνωστά οφθαλμόλουτρα. Ίσως θα μπορούσε να είναι διαφήμιση της puma αλλά μέχρι εκεί. Άσχετο με το περιεχόμενο των στοίχοι, εκτός κι αν κάτι προκύψει μέσα από μια βαθιά ψυχαναλυτική προσέγγιση. Θα μπορούσα να πω κι άλλα, αλλά...

... Αχ πόσο βαριέμαι!



Καπνίζω τα τσιγάρα μου και παίζω στην κιθάρα μου
τραγούδια για φευγάτους και για μένα
Κι εσύ δίχως ταυτότητα, στης νύχτας την συχνότητα
να ψάχνεις τη ζωή σου στα χαμένα

Αχ πόσο βαριέμαι
να σ' αγαπάω με τον τρόπο που σ' αρέσει
Αχ πόσο βαριέμαι
εγώ δε δέχομαι τους όρους σε μια σχέση
Αχ πόσο βαριέμαι
να είμαι αυτός που πάντα θέλουνε οι άλλοι
Αχ πόσο βαριέμαι
να ζω μ' αυτά που μου 'χουν επιβάλλει

Με παίρνουνε οι δρόμοι μου, οι άγραφοι οι νόμοι μου
πριν γίνω στο κορμί σου άδεια πόλη
κι εσύ δίνεις παράσταση σε λάθος επανάσταση
για σένα δεν υπάρχουν άλλοι ρόλοι

Αχ πόσο βαριέμαι...

Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2008

Ινού, ο Οπισθόθωρος

Ήταν μια φορά ο μικρούλης Ινού. Ήταν ένα έξυπνο αγοράκι. Τόσο έξυπνο που οι συζητήσεις του με τους περισσότερους ανθρώπους του φαίνονταν βαρετές κι οι συνομιλητές του κουτοί. Έτσι τις απέφευγε. Άλλωστε είχε μια τόσο διαφορετική αντίληψη του κόσμου που κανείς δεν τον καταλάβαινε, ή σχεδόν κανείς. Η ηλιθιότητα που επικρατούσε στον κόσμο τον εξόργιζε. Το πόσο δύσκολο ήταν να κατανοήσουν έννοιες απλές. Το πως έπρεπε κάθε φορά να επαναλαμβάνει αυτό που έλεγε απλά και μόνο για να μην καταλάβουν και πάλι. Μα κυρίως τον εξόργιζε η φράση που επαναλάμβανε καθημερινά η μητέρα του: «Να κυττάς πάντα μπροστά!». Κι όσες φορές προσπάθησε να της εξηγήσει ότι δεν είχε άλλη επιλογή διότι τα μάτια είναι έτσι τοποθετημένα ώστε πάντα κυττάνε μπροστά. Αλλά μάταια, αυτή επέμενε να του το υπενθυμίζει διαρκώς. Ώσπου ο φίλος μας ο Ινού αποφάσισε να δράσει. Και σχεδίασε ένα καπέλο μ'ένα σύστημα κατόπτρων ώστε να βλέπει πάντα πίσω. Ήξερε ότι δεν ανταποκρίνονταν ακριβώς στην έκφραση "κυττώ πίσω" αλλά ήταν ότι κοντινότερο.

Κι από τότε άλλαξε ριζικά τη ζωή του. Άρχισε να περπατά οπισθοχωρώντας, να κάθεται ανάποδα στο σχολείο, έμαθε να γράφει πίσω απ'την πλάτη του, να χειρίζεται τον υπολογιστή έτσι, και γενικά να έχει πάντα γυρισμένη την πλάτη του στο συνομιλητή του. Και το καπέλο το έβγαζε μόνο όταν κοιμόταν. Έτσι μόνο στα όνειρά του συνέχιζε να κυττά μπροστά... Τα χρόνια περάσαν, ο φίλος σπούδασε, έγινε μεγάλος και τρανός, επιστήμονας διεθνούς κύρους κι ήταν τόσο αγαπητός απ'τον κόσμο που αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική για να βοηθήσει τη χώρα του αλλά και τον κόσμο ολόκληρο, κάτι που το κατάφερε σε μεγάλο βαθμό. Αλλά το καπέλο δεν το έβγαζε ποτέ όσο ζούσε η μητέρα του κι συνέχιζε να επαναλαμβάνει την ίδια φράση.

Ώσπου έφτασε μια ηλιόλουστη ημέρα που χτύπησε το τηλέφωνο και του ανακοίνωσαν ότι η μητέρα του ήταν ετοιμοθάνατη στο νεκροκρέβατό της και ζήτησε να του μιλήσει πριν αποχωρήσει από τον κόσμο ετούτο. Πήγε, κάθισε δίπλα της, με την πλάτη γυρισμένη ως συνήθως:

- Ήρθα μητέρα.
- Ευχαριστώ παιδί μου. Χαίρομαι που σε βλέπω. Σε λίγο θα φύγω...
- Ξέρω μητέρα, μ'ενημέρωσε ο γιατρός. Πονάς;
- Όχι παιδί μου, απλά νιώθω ότι σβήνω σιγά-σιγά. Ήθελα να σου πω δυο λόγια. Να σου μπράβο και πόσο περήφανη είμαι που προόδευσες, κυττώντας πάντα μπροστά.
- ...
- Και να σου ζητήσω να βγάλεις αυτό το καπέλο και να δω το πρόσωπό σου πριν πεθάνω, που έχω χρόνια να το δω.
- Ναι μητέρα προόδευσα, αλλά εξαιτίας σου όχι κυττώντας πάντα μπροστά αλλά πάντα πίσω με τη βοήθεια αυτού του καπέλου. Και τώρα θα πεθάνεις δίχως να δεις το πρόσωπο του γιου σου.
- Σε ικετεύω γιε μου...
- Λυπάμαι μητέρα.

Η αναπνοή της γινόταν όλο κι πιο αδύναμη και το φως μάτια της, μ'αυτό το ικετευτικό βλέμμα, έσβηνε ώσπου άφησε την τελευταία της πνοή βλέποντας την πλάτη του γιου της. Σηκώθηκε τότε ο Ινού, που δεν ήταν πλέον μικρούλης, έβγαλε το καπέλο και γύρισε και την κύτταξε.

- Αντίο μητέρα, είπε και της έκλεισε τα μάτια.

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2008

Industrial Sunrise

Είχαν περάσει χρόνια πολλά από τότε που του πρόσφερε το δώρο της, το μόνο δώρο που ήξερε να προσφέρει σ'όλες αυτές τις ψυχές που ενώ ζούνε μια ζωή γεμάτη, σε μια κρυφή γωνιά υπάρχει η νοσταλγία της ζωής που δεν έζησαν. Κι αυτήν ακριβώς τη ζωή τους προσφέρει, δίνοντας τους το σώμα της ενώ αυτή συνεχίζει στο δικό τους έτσι ώστε κανείς να μην διαπιστώνει την απουσία τους. Οι περισσότεροι επέστρεφαν σύντομα όταν ανακάλυπταν ότι η άλλη ζωή δεν ήταν αυτό που περίμεναν, που νοσταλγούσαν. Κάποιοι άλλοι, λιγότεροι, χρειάζονταν ένα μεγαλύτερο διάστημα για να το διαπιστώσουν ενώ μόλις ένας είχε λείψει για μαι δεκαετία πριν αναζητήσει και πάλι τη θαλπωρή της παλιάς του ζωής. Κι όλοι, μα όλοι, επέστρεφαν γεμάτοι χωρίς να υπάρχει πλέον το μικρό κενό στη γωνιά της ψυχής τους.

Αλλά αυτός μετά από τόσα χρόνια και δεν είχε ακόμη επιστρέψει. Είχε αρχίσει να σκέφτεται για πρώτη φορά ότι ίσως να μην επέστρεφε ποτέ. Ήταν ένα συναίσθημα που δεν το είχε ξανανιώσει. Δεν ήξερε αν ήταν χαρά ή φόβος, γλυκιά ανυπομονησία ή οδυνηρή αναμονή. Και κάθε σούρουπο πήγαινε στο λόφο να παρακολουθεί τη δύση του ήλιου, όπως έκανε αυτός πριν αναχωρήσει. Ώσπου μια βραδιά ένιωσε μια παρουσία δίπλα της. Ήξερε ότι ήταν αυτός. Αναρίγησε αλλά δε γύρισε να κοιτάξει. Ο ήλιος έδυε κι έμειναν κι οι δυο αμίλητοι να παρακολουθούν. Μέχρι που χάθηκε και το τελευταίο τρεμόπαιγμα φωτός. Τότε γύρισε και τον είδε.

Πάντα ένιωθε αυτό το απόκοσμο συναίσθημα όταν αντίκριζε το σώμα της. Όσα χρόνια κι αν είχαν περάσει , αυτή η πρώτη οπτική επαφή της ήταν πάντα παράξενη. Αυτή τη φορά όμως υπήρχε και κάτι άλλο. Τα μάτια του, όταν είδε τα μάτια του συγκλονίστηκε. Το φως του δύοντος ήλιου ήταν εκεί, τρεμόπαιζε, σαν αντανάκλαση μιας ψυχής που δύει συνεχώς αλλά δεν κοιμάται ποτέ. Κι έβλεπε εκεί όλα όσα είχε αυτός ζήσει. Πως είχε δακρύσει στο τέλος μιας σχέσης αλλά και μετά τη συνουσία ένα πρωινό με μια πανέμορφη, κοσμική ψυχή. Πως έζησε τον πόνο της απώλειας δίπλα στο νεκροκρέβατο του καλύτερού του φίλου αλλά και τις ωδίνες του τοκετού. Πως ένιωσε τη λύπη αλλά και τη χαρά της μοναξιάς, την ικανοποίηση μιας αγκαλιάς, τη μαρμαρυγή ενός φιλιού, τον ιδρώτα της εργασίας, την έκσταση της ακινησίας... Και κατάλαβε πως δεν ήρθε για να επιστρέψει αλλά για να τη χαιρετήσει.

Έμειναν ακίνητοι για ώρες ατέλειωτες ώσπου κάθε φως τριγύρω έσβησε και μόνο τα μάτια του λαμπύριζαν και φώτιζαν το πρόσωπό της. Ήθελε τόσα να του πει αλλά ήταν μουδιασμένη. Κι έμενε αμίλητη περιμένοντας τη δική του πρώτη φράση. Αλλά αυτός δε μιλούσε, μόνο την κοιτούσε και της χαμογελούσε μ'ένα αχνό θλιμμένο αλλά ζεστό χαμόγελο. Ένα χαμόγελο που τους έκανε και τους δυο να δακρύσουν. Ο μόνος ήχος που ακούγονταν ήταν αυτός των δακρύων τους που έπεφταν στο χώμα. Ώσπου το πρώτο φως της αυγής έκανε την εμφάνισή του ανακλώμενο στο υγρό χώμα, σε αρμονία με το φως των ματιών του. Τότε της μίλησε:

- «Γεια σου Ζωή! Πως είσαι;» της είπε κι ένιωσε τα λόγια του να χτυπάνε βαθιά μέσα της.
- «...»
- «Ξέρεις γιατί ήρθα», ξανάπε
- «Δε θα επιστρέψεις στην οικογένειά σου. Ήρθες να πεις αντίο.» Τα λόγια έβγαιναν μόλις μετά βίας εν μέσω σιωπηλών λυγμών.
- «Όχι αντίο, εις το επανιδείν. Θα ξαναβρεθούμε μια κάποια άλλη κοσμική στιγμή, υπό άλλες συνθήκες αλλά θα με αναγνωρίσεις αμέσως. Και θα γλεντήσουμε τη συνάντησή μας. Αλλά τώρα πρέπει να φύγω.»
- «Το ξέρω», είπε και τον πλησίασε με τρεμάμενο βήμα και τον αγκάλιασε.

Έμειναν έτσι μερικές στιγμές και στη συνέχεια κίνησε για να φύγει. Τον κοιτούσε να κατηφορίζει το λόφο, αυτή η πανέμορφη ψυχή μέσα στο δικό της σώμα. Τώρα περνούσε το σταυροδρόμι αλλά αυτή τη φορά δεν υπήρξε κανένας δισταγμός. Κι η μορφή του απομακρύνονταν στον ορίζοντα, μεγαλειώδης αλλά και κουρασμένη.

- «Ευχαριστώ», ψιθύρισε κι ένιωσε σε μια αστραπιαία στιγμή λίγο πριν χαθεί η εικόνα του ένα του βλέμμα να της απαντά

- «Εγώ σ'ευχαριστώ. Θα ξαναβρεθούμε.»

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2008

Άννα Μη Κλαις

Ήρθαν καιροί δύσκολοι. Και για μία ακόμη φορά στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί. Στη καρδιά δεν υπάρχει ίχνος ψυχής. Και ποιος να μιλήσει για νίκες που το μέλλον θα φέρει. Μόνο για σωτηρία από τη καταστροφή. Ένας στρατός από φαύλους ξεκίνησε ισοπεδώνοντας όνειρα και προσδοκίες. Οι δοξασμένοι καιροί δεν υπήρξαν ποτέ, μόνο που τώρα είναι βέβαιων ότι δε θα ‘ρθουν ποτέ. Η λέξη έθνος μόνο γέλιο μπορεί να προκαλέσει. Δεν υπάρχουν άλλες μέρες για να ακολουθήσει κανείς, μόνο μέρες στείρες. Μη κλαις, δεν έχει νόημα, εμένα με έχουν βάλει στο χέρι από καιρό. Μη κλαις, είναι μάταιο δε θα γυρίσω ξανά, δεν υπάρχει πια επιστροφή. Μη κλαις και άσε τους να μιλάνε για ότι θέλουν. Το ξέρεις, ψέματα λένε, ψάξε ένα καταφύγιο να κρυφτείς.
Μόνο μη ταυτίσεις την επιβίωση σου με την ευτυχία. Δε μπορείς να τη ζήσεις πια… Το μόνο που μπορείς είναι να τη θυμάσαι. Και ποιος να σταθεί τώρα απέναντι στους φαύλους. Άννα μη κλαις, θα γυρέψουμε βερεσέ από τη τράπεζα…

Θάνος Μικρούτσικος, Γιάννης Κούτρας, Bertolt Brecht σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη. Αφιερωμένο στη κυρία (Frau) Κορίνα Παπαδοπούλου, καθηγήτρια μου στα Γερμανικά πριν από δέκα και πλέων χρόνια. Γερμανικά μπορεί να μην έμαθα, αλλά μου έμειναν μερικές όμορφες στιγμές και η ανάμνηση ενός καταπληκτικού ανθρώπου.

Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2008

Θείο Δείπνο

Επρόκειτο για τον πιο μισητό άνθρωπο του χωριού. Χρόνια τώρα κανείς δεν του μιλούσε και σε κανένα δε μιλούσε. Κι οι περισσότεροι δεν ήξεραν ή δε θυμόντουσαν το λόγο. Οι νέοι απλά μάθαιναν να το μισούν και να τον αποφεύγουν. Απ'τους παλιούς δε, οι πιο πολλοί είχαν ξεχάσει. Κι όσοι κάτι θυμόντουσαν, ψιθύριζαν ιστορίες για ανεξιχνίαστους φόνους, βιασμένα, τεμαχισμένα και φαγωμένα πτώματα. Αλλά όλα αυτά δεν ήταν παρά ασπρόμαυρες ιστορίες πλέον. Και το μίσος είχε γίνει συλλογικό, ενστικτώδες κι αδιαπραγμάτευτο. Και το μίσος αυτό συνοδευόταν από έναν φόβο βαθύ. Κανείς δεν τολμούσε να τον πλησιάσει, να βρεθεί στη σκιά του, να τον κοιτάξει κατάματα...

Συνήθιζε να περνά τις ώρες του καθισμένος στην κουνιστή του καρέκλα στο μπαλκόνι, με την πίπα στο ένα χέρι και τη μυγοσκοτώστρα στο άλλο. Κάθε φορά που σκότωνε μια μύγα ένα ρίγος τρόμου διαπερνούσε όσους περαστικούς βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στο δρόμο κι επιτάχυναν το βήμα τους. Μια φορά την ημέρα έκανε έναν περίπατο στον κεντρικό δρόμο του χωριού, χωρίς να μιλά, χωρίς να γελά. Κανένας δεν τον είχε δει να γελά. Κι όσο αυτός περπατούσε ο δρόμος έμενε άδειος. Ακόμη και τα σκυλιά έδειχναν να τον αποφεύγουν, σα μια κοσμική δύναμη να έδιωχνε από κοντά του κάθε τι ζωντανό. Και μόνο προς το τέλος του περιπάτου του σιγοσφύριζε μια μελωδία που βάθυνε ακόμη περισσότερο το φόβο των συγχωριανών του.

Κάποια στιγμή ο κόσμος άρχιζε να διαπιστώνει ότι έμενε ακίνητος στην καρέκλα του. Και πρώτη το διαπίστωσε η γυναίκα του, το μόνο άτομο που τολμούσε ακόμη να του απευθύνει το λόγο κι αυτό μόνο για να τον ενημερώσει ότι το φαγητό τον περίμενε. Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει πως έμενε ακόμη μαζί του. Άλλοι έλεγαν από φόβο, άλλοι από αρρωστημένη αγάπη. Αλλά αυτή δε μιλούσε ποτέ γι'αυτόν. Αφού προσπάθησε να του πει δυο συνεχόμενες φορές ότι το φαγητό ήταν έτοιμο, τον άφησε στην ησυχία του. Κι οι ημέρες περνούσαν χωρίς αυτός να κουνιέται. Ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται έξω από το σπίτι του. Οι περισσότεροι έλεγαν πως είχε πεθάνει αλλά κανείς δεν τολμούσε να πλησιάσει για να το επιβεβαιώσει. Και περίμεναν εκεί έξω. Κάποιες στιγμές έλεγαν πως τα μάτια του, τα οποία ήταν υγρά, τρεμόπαιζαν ελαφρά. Κι ένας υπόκωφος θόρυβος έβγαινε απ'το σώμα του. Και παρά τις πολλές ημέρες που ήταν έτσι, το κορμί του δεν εμφάνιζε σημάδια σήψης. Ο κόσμος συνέχισε να μαζεύεται. Κάποιοι άρχισαν να λένε ότι δεν ήταν θόρυβος αλλά θεϊκή φωνή. Απλώθηκε έτσι η φήμη ότι κάποιο θαύμα συντελούνταν εκεί. Άνθρωποι απ'όλη τη χώρα, αλλά κι εκτός συνόρων άρχισαν να συρρέουν εκεί, άλλοι για να το δούνε με τα μάτια τους άλλοι για να ζητήσουν ένα θαύμα γι'αυτούς. Κι αυξάνονταν αυτοί που έλεγαν ότι τους κοίταξε κατάματα και τους θεράπευσε ή ότι άκουσαν τη θεϊκή βοή. Κι ο θόρυβος μεγάλωνε συνεχώς.

Ώσπου μια μέρα το κορμί του έσκασε με μια υπόκωφη έκρηξη κι μυριάδες έντομα, σκουλήκια και προνύμφες έλουσαν όλους τους παρευρισκόμενους. Νεκρική σιγή επικράτησε για κάποια λεπτά κι ο κόσμος ήταν σα σε έκσταση. Κάποια στιγμή η πιο ηλικιωμένη γριά του χωριού ανέφωνησε: «Θαύμα» κι άρχισε να τρώει με βουλιμία τα ζωύφια που χόρευαν μπροστά της. Σιγά-σιγά άρχισα να ξυπνούν όλοι απ'την έκσταση και να τη μιμούνται. Ότι έντομο, σκουλήκι, ζωύφιο κυκλοφορούσε, φαγώνονταν σε αναζήτηση θείου ζωμού.

Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου!

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2008

Back into the Present

Όσο και αν κανείς δεν θέλει να ασχοληθεί με την επικαιρότητα, αυτή προκαλεί τόσο έντονα, καθιστώντας δύσκολη κάθε αντίσταση στο πειρασμό. Έτσι λοιπόν και εγώ απόψε “τσιμπάω” και προχωράω μετά από καιρό σε σχολιασμό αυτής.
Το θέμα το οποίο μου κέντρισε το ενδιαφέρων είναι ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας κύριος Τατούλης γνωστότερος τον τελευταίο καιρό με τον τίτλο “ο αντάρτης”
Διάβασα με πολύ μεγάλη προσοχή το Post που έχει αναρτήσει ο πρώην υπουργός στο προσωπικό του ιστολόγιο. Εάν κανείς προσεγγίσει το θέμα με κριτήρια αστικής δημοκρατίας, δύσκολα θα βρει κάτι στο κείμενο, με το οποίο θα μπορούσε να διαφωνήσει. Το αντίθετο μάλιστα. Ο πρώην υπουργός θέτει με απόλυτη σαφήνεια το θέμα ηθικού ασυμβίβαστου μεταξύ του υπουργού επικρατείας και τις επαγγελματικής - Επιχειρηματικής δραστηριότητας της συζύγου του. Και ποιος να μη συμφωνήσει με τα όσα γράφει σχετικά με τη δημοκρατία στο εσωτερικό των κομμάτων. Και φυσικά, όσο και αν κάποιος δε θέλει να δει το θέμα του υπουργού εμπορικής ναυτιλίας με δημαγωγική διάθεση, δε μπορεί να μη παραδεχθεί τη προκλητική του συμπεριφορά. Εν κατακλείδι όπως όλοι, έτσι και εγώ προσυπογράφω, συμφωνώ και επαυξάνω τα όσα ο κος Τατούλης γράφει στο επίμαχο Post στο προσωπικό του ιστολόγιο.
Αφού λοιπόν δύσκολα θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει με την ουσία των γραφομένων του κου Τατούλη, η κριτική δε μπορεί να έχει κάτι άλλο ως βάση από την ακολουθία ή μη των λεγομένων – Γραφομένων και πεπραγμένων του.
Κατ’ αρχήν ας ξεκινήσουμε από το θέμα εσωκομματικής δημοκρατίας που ο πρώην (υφ)υπουργός θέτει. Ο κος Τατούλης εξελέγει βουλευτής για πρώτη φορά το 1990 στη περιφέρεια της Αρκαδίας και έκτοτε επανεκλέγεται σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις. Ο κύριος Τατούλης είναι λοιπόν βουλευτής Νέας Δημοκρατίας, χωρίς μάλιστα διάλυμα, 18 χρόνια τώρα. Και εδώ τίθεται το πρώτο ερώτημα. Ο από το 1990 βουλευτής της Ν.Δ, ανακάλυψε το έλλειμμα δημοκρατίας στο κόμμα του το 2008; Ποια ήταν η θέση του κου Τατούλη για τα όσα συνέβησαν το 1996 στις εσωκομματικές διαδικασίες της παράταξης του όταν ο κος Σουφλιάς και ο κος Έβερτ, διεκδικούσαν την αρχηγία της παράταξης του. Ποια ήταν η θέση του κου Τατούλη, όταν οι βαρόνοι της παράταξης του εκείνη την εποχή, έφερναν τον ουρανοκατέβατο κύριο Καραμανλή και τον έχριζαν πρόεδρο του κόμματος, με μοναδικό εφόδιο το “βαρύ” όνομα του; Ο κύριος Τατούλης βρέθηκε ένας εκ των στενότερων συνεργατών του σημερινού πρωθυπουργού και ένας εκ των φανατικότερων υποστηρικτών του. Δυσκολεύομαι πολύ να θυμηθώ την ευαισθησία του κου Τατούλη, σε σχέση με τα θέματα εσωκομματικής δημοκρατίας, όταν ο κος Καραμανλής διέγραφε τους κυρίους Μάνο, Ανδριανόπουλο και Σουφλιά. Καμία αντίδραση από τον “ομοϊδεάτη” φιλελεύθερο κύριο Τατούλη. Στα χρόνια που ο σημερινός πρωθυπουργός ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο βουλευτής Πέτρος Τατούλης ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τη γραμμή της δημαγωγίας που η παράταξη του ακολούθησε ως κεντρική αντιπολιτευτική τακτική.
Όταν η ΝΔ εξελέγει κυβέρνηση, αυτής της χώρας, ο Πέτρος Τατούλης επελέγει από τον κύριο Καραμανλή ως υφυπουργός πολιτισμού με υπουργό μάλιστα τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Και εδώ εγείρονται κάποια ακόμη ερωτηματικά για τον κύριο Τατούλη. Ο δημοκρατικά ευαίσθητος αυτός πολιτικός δε πήρε θέση ούτε για τις ανακρίσεις των Πακιστανών από Αμερικάνους εντός του “κυρίαρχου” Ελληνικού κράτους και δε πήρε θέση ούτε όταν αποκαλύφθηκε η υπόθεση με τη γνωστή εταιρία κινητής τηλεφωνίας. Ο κος Τατούλης κατά τη θητεία του στο υπουργείο πολιτισμού προΐσταντο του τότε γενικού γραμματέα κου Ζαχόπουλου ενώ το σημαντικό του έργο στο υπουργείο θυμίζει ακόμη και σήμερα η τοποθέτηση του σκηνοθέτη κου Μυλωνά στη θέση του υπεύθυνου κινηματογράφου.
Να περάσουμε και στα όσα ο πρώην (υφ) υπουργός γράφει για τη τηλεοπτικό τοπίο της χώρας μας και στη κριτική που ασκεί στους κονδυλοφόρους της ενημέρωσης. Ο κος Τατούλης στα χρόνια που ο κος Καραμανλής ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν από τους συχνούς στα τηλεοπτικά παράθυρα, ασκώντας τη κριτική του στη τότε κυβέρνηση. Αλλά όσο εγώ θυμάμαι την ιδιωτική τηλεόραση στη χώρα μας (και τη θυμάμαι από την εκκίνηση της) τα κεντρικά πρόσωπα στα δελτία ειδήσεων αλλά και στις υπόλοιπες ενημερωτικές εκπομπές των καναλιών είναι σχεδόν τα ίδια και ανακυκλώνονται. Απ’ όσο επίσης θυμάμαι, λίγες είναι και οι μεταβολές στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών. Τι άλλαξε λοιπόν από την εποχή που ο κύριος Τατούλης τιμούσε με τη συχνή παρουσία του τα κεντρικά και όχι μόνο δελτία ειδήσεων, μέχρι σήμερα που όλοι αυτοί που τον προσκαλούσαν έγιναν κονδυλοφόροι της ενημέρωσης; Αν θυμάμαι καλά από την πρώτη μέρα που ο κύριος Ρουσόπουλος ανέλαβε την εκπροσώπηση της Νέας Δημοκρατίας, η σύζυγος του συνέχισε να δημοσιογραφεί σε έντυπα μεγάλης κυκλοφορίας και σε τηλεοπτικούς σταθμούς υψηλής τηλεθέασης. Η κα Ζαχαρέα συνέχισε ως παρουσιάστρια σε κεντρικό δελτίο ειδήσεων ακόμη και όταν ο κος Ρουσόπουλος επελέγει από τον πρωθυπουργό ως υπουργός επικρατείας. Και ενώ θυμάμαι πολλά, δυσκολεύομαι να θυμηθώ την αντίδραση του κου Τατούλη.
Να πάμε και στη κριτική που ο Κος Τατούλης ασκεί στον κύριο Βουλγαράκη. Σχετικά με τον Κο Βουλγαράκη δεν έχω παρακολουθήσει την υπόθεση οπότε θα αποφύγω να επεκταθώ πέραν της συμπεριφοράς του στη προσπάθεια του να αμυνθεί σε όσα του καταλογίζουν. Με αφορμή όμως τα όσα ο κύριος Τατούλης έγραψε έχω να παρατηρήσω το στοιχειωδέστατο. Ο πρώην (υφ)υπουργός και 18 χρόνια βουλευτής της χώρας, τώρα ανακάλυψε ότι στο εθνικό κοινοβούλιο υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ζουν προκλητικά ενώ τα εισοδήματα τους δεν δικαιολογούν την περιουσιακή τους κατάσταση;
Γενικεύοντας τη κριτική μου θα ήθελα να καταλήξω λέγοντας πως ο σημερινός αντάρτης “Πέτρος Τατούλης” υπηρετεί επί 18 συναπτά έτη ένα παρωχημένο και δομικά αποτυχημένο πολιτικό σύστημα που συντηρείτε από τη διαφθορά, τη γραφειοκρατία, τη ρουσφετολογία και από τον κάθε λογής κομματικό, κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό. Ο κύριος Πέτρος Τατούλης ξεκίνησε τη κριτική του, την οποία και κλιμακώνει, προς τη κυβέρνηση από την εποχή που έπαψε να κατέχει εξουσιαστικό θώκο. Αναρωτιέμαι αν εκμεταλλεύεται το κενό αντιπολίτευσης στη χώρα προκειμένου να κρατήσει μαντρωμένη την εκλογική πελατεία της παράταξης του. Κάτι σαν εμείς κυβέρνηση, εμείς και αντιπολίτευση. Όλα τα έχει το μαγαζί.
Θέλω να πω ότι πρόθεση μου δεν είναι να χρεώσω στον Κύριο Τατούλη όλα όσα έγιναν στη χώρα τα 18 χρόνια που είναι βουλευτής. Αυτό που θέλω να αναδείξω είναι η συμμετοχή του κου Τατούλη σε ένα σύστημα το οποίο σήμερα καταγγέλλει μετά βδελυγμίας. Και κάτι ακόμη προς τον δημοκρατικά ευαίσθητο Πέτρο Τατούλη. Θα ήθελα να του θυμίσω πως 18 χρόνια τώρα υπηρετεί ένα δικομματικό σύστημα το οποίο συντηρείται στην εξουσία με εκλογικούς νόμους σχετικής πλειοψηφίας. Ο Πέτρος Τατούλης υπηρετεί λοιπόν πιστά μία σχετική δημοκρατία. Θα ήθελα επίσης να ακούσω την άποψη του Φιλελεύθερου κου Πέτρου Τατούλη σχετικά με την υποχρεωτική στράτευση, για τις σχέσεις κράτους εκκλησίας και το δικαίωμα ή μη του γειτονικού κρατιδίου στον αυτοπροσδιορισμό . Θα ήθελα να γνωρίζω την άποψη του δημοκρατικά ευαίσθητου αυτού ανθρώπου σχετικά με τη τοποθέτηση καμερών στους δρόμους και την ενεργοποίηση τους στις διαδηλώσεις καθώς και για τους αντιτρομοκρατικούς νόμους που το μόνο που είχαν ως αποτέλεσμα ήταν η αφαίρεση ελευθεριών από τον μέσο πολίτη.

Με εκτίμηση,

chmarni
Ηλεκτρονικός μηχανικός τ.ε, Πολίτης,
Κεντροαριστερός, Ανανεωτικός,
Θεσσαλονικιός, Εργένης, Άτεκνος.

Και για να μη ξεχνιόμαστε, το παρακάτω τραγουδάκι αφιερωμένο στον Κύριο Πέτρο Τατούλη.

Κυριακή, 31 Αυγούστου 2008

Το παιχνίδι

Το πλήθος συγκεντρώθηκε από νωρίς. Έσπευσε να βρει καλή θέση για να απολαύσει το θέαμα. Ψώνισε Popcorn και αναψυκτικά και περιμένει με αγωνία. Η είσοδος στο Ring συνοδεύεται από τις έντονες αποδοκιμασίες του. Κάνεις προθέρμανση και αυτό σε αποδοκιμάζει με όλη του την απέχθεια.
Και ξαφνικά τα φώτα χαμηλώνουν. Ένας σκληρός μεταλλικός ήχος σε συνδυασμό με τις ζητωκραυγές του κοινού σου τρυπούν τη ψυχή. Στα Video wall του σταδίου τα πρόσωπο του. Αποφασισμένο και γεμάτο υποσχέσεις προς το αδηφάγο κοινό. Γεμάτο υποσχέσεις για τη απόλυτη συντριβή σου. Τα db από τη μουσική και τον αλαλαγμό του πλήθους σου κόβουν τα γόνατα, καθώς ο Triple H κάνει την είσοδο του στο στάδιο κρατώντας ένα σφυρί. Το πλήθος ενθουσιασμένο του ζητάει τη συντριβή σου.
Αισθάνεσαι σαν χριστιανός σε ρωμαϊκή αρένα. Ο Triple H σκαρφαλωμένος στα σχοινιά του Ring αποθεώνεται από τον λαό του που απαιτεί από αυτόν τον διασυρμό σου. Και αυτός δεν έχει κανένα λόγο να τους χαλάσει το χατίρι. Η ανησυχία σου γίνεται έντονη όταν διαπιστώνεις πως ο διαιτητής κάνει προληπτικές συστάσεις σε εσένα πως δε θα ανεχθεί καμία παράβαση των κανονισμών, χωρίς όμως να κάνει το ίδιο και προς τον Triple Η.
Το καμπανάκι χτυπάει και πριν καν προλάβεις να κάνεις τρία βήματα στο Ring ο Triple H σε έχει αρπάξει και σε χτυπάει με όλη του τη μανία. Κατευθύνεσαι προς τη γωνία για να τον αποφύγεις μα αυτό αποδεικνύεται μέγα λάθος. Σε έχει στριμώξει στη γωνία και σε χτυπάει ανελέητα. Με το χέρι του χτυπάει το πρόσωπο σου, ενώ με το γόνατο σε σφυροκοπάει κάτω από τη ζώνη. Όταν σηκώνεις το χέρι σου για να διαμαρτυρηθείς στον διαιτητή αυτός σου φωνάζει πως δεν έγινε τίποτα και να συνεχίσεις να αγωνίζεσαι. Όταν κάνεις και εσύ το ίδιο εισπράττεις έντονες τις παρατηρήσεις του.
Έχεις αρχίσει και ζαλίζεσαι. Πέφτεις κάτω με τη πλάτη ακουμπισμένη στο δάπεδο του Ring ελπίζοντας ότι αυτός θα έρθει να τελειώσει το παιχνίδι. Πλανάσαι όμως. Στο πλήθος δεν αρκεί η νίκη του Triple H. Πλήρωσε ακριβά το εισιτήριο προκειμένου να απολαύσει τον διασυρμό σου. Αλαλάζων λοιπόν απαιτεί από αυτόν επιτακτικά τη συντριβή σου. Δε μπορεί να κάνει αλλιώς, πρέπει να χαρίσει στο κοινό του αυτό που του ζητάει. Σε πιάνει από τη μέση σε σηκώνει όρθιο και σε οδηγεί προς τα σκοινιά. Πριν καν προλάβεις να πιαστείς από αυτά, με μία λαβή σε πετάει στο δάπεδο, έξω από το Ring. Πονάς αφόρητα. Αισθάνεσαι το πόνο σε όλο σου το κορμί. Περνούν κάποια δευτερόλεπτα χωρίς να σε χτυπήσει. Σκέφτεσαι πως μπορεί να σε λυπήθηκε και σου δίνει λίγο χρόνο να πάρεις μία ανάσα. Αυτός όμως έχει πάει να παραλάβει ένα πλαστικό καρεκλάκι που του έδωσε κάποιος από το κοινό. Ξαφνικά τον βλέπεις από πάνω σου να έχει σηκώσει ψηλά το καρεκλάκι, ενώ το πλήθος βρίσκεται πλέον σε κατάσταση απόλυτης έκστασης.
Από τη σκέψη σου περνούν πολλά. Θυμάσαι αυτά που σου είχαν υποσχεθεί. Δόξα, χρήματα και ωραίες γυναίκες στα πόδια σου. Σκέφτεσαι ότι χρόνια τώρα που παίζεις αυτό το παιχνίδι όχι δόξα, χρήμα και γυναίκες δεν απέκτησες, αντίθετα έχεις μαζέψει και ατελείωτο ξύλο. Δεν είσαι τίποτα. Το σύστημα προμοτάρει τα αστέρια του και απλός χρειάζεται κάποιους κομπάρσους για να μαζεύουν το ξύλο προς τέρψη του κοινού. Ένας κομπάρσος λοιπόν είσαι και εσύ. Κάθε φορά που βρίσκεσαι σε αυτό το σημείο λες πως αν τη βγάλεις καθαρή, δε πρόκειται να ξανασυμμετάσχεις. Μετά όμως βλέπεις τον Triple H και τους ομοίους του με τα πολυτελή αυτοκίνητα και τις εντυπωσιακές γυναικάρες στο πλάι τους και θέλεις και εσύ.
Κάνεις τόσες σκέψεις αλλά δεν έχουν περάσει παρά μόνο μερικά δευτερόλεπτα. Η καρέκλα προσγειώνεται με όλη τη δύναμη του Triple H στο κεφάλι σου, ενώ το αίμα από το πρόσωπο σου βάφει το δάπεδο. Χάνεις τις αισθήσεις σου. Αυτός όμως και πάλι δεν έρχεται από πάνω σου να τελειώσει το παιχνίδι. Το πλήθος απαιτεί από αυτόν να πάρει το σφυρί. Είπαμε δε μπορεί να τους αρνηθεί τίποτα. Παίρνει λοιπόν το σφυρί στα χέρια και όσο εσύ είσαι λιπόθυμος αυτός παίρνει πόζες επίδειξης με το σφυρί στα χέρια αποδίδοντας το σχετικό θέαμα στο κοινό του.
Περνούν κάποια λεπτά και ανοίγεις ξανά τα μάτια σου. Από πάνω σου είναι αυτός με το σφυρί σηκωμένο ενώ το δάπεδο τρίζει από τις ζητωκραυγές. Αυτό είναι το τέλος σκέφτεσαι…
Can you play the game ????

Τρίτη, 29 Ιουλίου 2008

Συνάντηση στη ΜΕΘ... Των συναισθημάτων

Είναι εκπληκτικό αυτό που συμβαίνει καμιά φορά. Υπάρχουν τελικά πολλοί τρόποι και πολλά επίπεδα στα οποία μπορούν να συναντιούνται δύο άνθρωποι. Εκπληκτικό είναι και τι μπορεί να συμβαίνει όταν αυτοί οι δύο άνθρωποι συναντιούνται. Μπορεί για παράδειγμα να τελειώνουν μπαταρίες αυτοκινήτου στο λιμάνι και μάλιστα λίγο πριν αυτό επιβιβασθεί στο πλοίο. Μπορεί κινητά να καταστρέφονται και να παρουσιάζουν μία τελείως αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά θαρρείς και είναι δαιμονισμένα. Αρνητική ενέργεια θα πει κάποιος... Όχι θα πω εγώ... Μία φορτισμένη συναισθηματικά συζήτηση ήταν. Μοιραία όλη αυτή η ενέργεια κάπου έπρεπε να εκτονωθεί.
Πόνεσα, προς στιγμή αισθάνθηκα το παρελθόν μου ψεύτικο. Μα το χειρότερο ήταν ότι απέναντι μου αισθάνθηκα ότι υπάρχει ο δεκαπλάσιος πόνος από τον δικό μου. Ήθελα να σου πω πολλά, για μένα, για ότι έχει συμβεί όλο αυτό το καιρό που είχαμε να ιδωθούμε, μα δε μπόρεσα, δε μας δόθηκε η ευκαιρία. Ίσως και εσύ να ήθελες να μου πεις πράγματα, αν και συνήθως δε μιλάς.
Δεν πειράζει, ίσως αυτός να είναι ένας καλός λόγος για να περιμένω με ανυπομονησία την επόμενη φορά, την επόμενη συνάντηση.
Κατά καιρούς προσπαθώ να αλλάξω πολλά πράγματα στη ζωή μου, αλλά το μόνο που καταφέρνω είναι να επιστρέφω στο μηδέν. Προσπάθησα να σταματήσω το κάπνισμα, αλλά απέτυχα παταγωδώς, προσπαθώ με νύχια και με δόντια να αλλάξω το ρου της επαγγελματικής μου πορείας αλλά δεν... Υπάρχει όμως κάτι που είναι σταθερό και δεν αλλάζει ποτέ. Και αυτό είναι η φιλία μου μαζί σου. Στο έχω πει και άλλες φορές, ότι και αν συμβεί, όποιες και αν είναι οι επιλογές σου, εγώ θα είμαι πάντα δίπλα σου. Όχι για έτσι πρέπει να κάνουν οι φίλοι. Αλλά γιατί έτσι αισθάνομαι.
Αφορμή για το Post αυτό στάθηκε το παρακάτω τραγούδι, όπου η αγαπημένη σου μπάντα διασκευάζει το αγαπημένο μου τραγούδι. Να λοιπόν άλλο ένα πολύ όμορφο σημείο συνάντησης που μπορεί να εκτονώσει όλη την ενέργεια. Αφιερωμένο...



Travelin' light, is the only way to fly
Travelin' light, just you and I
One-way ticket to ecstasy
Way on down, follow me
Travelin' light, we can go beyond
Travelin' light, we can catch the wind
Travelin' light, let your mind pretend
We can go to paradise
Maybe once, maybe twice
Travelin' light, is the only way to fly

Σάββατο, 28 Ιουνίου 2008

Ο φίλος μου ο μπασίστας: A tribute

Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά στη Μασσαλία! Ναι, στη Μασσαλία σε αναζήτηση καλύτερου επαγγελματικού μέλλοντος. Είχαμε τη φαεινή ιδέα να δώσουμε εξετάσεις στα γαλλικά... Τέλος πάντων, με το τέλος αυτή της εμπειρίας και πριν αποχωρήσουμε απολαύσαμε ένα mojito στο παλιό λιμάνι κι ως γραφικές τουριστικές φυσιογνωμίες κάναμε βόλτα στο τουριστικό τραινάκι. Στη συνέχεια ο δρόμος μας μας οδήγησε στην Ελβετία όπου διαπρέπουμε μέχρι στιγμής. Και καθώς μας διακρίνει κοινή αισθητική, η αλήθεια είναι ότι αυτός κλίνει λίγο παραπάνω προς metal/new age, γελάμε ο ένας με τα αστεία του άλλου.

Αυτός λοιπόν έχοντας εμπεδώσει τον απώτερο σκοπό της τέχνης κατά Τζιμάκον, βρήκε καταρχάς ένα γκρουπ που παίζει δικές του (του γκρουπ δηλαδή) συνθέσεις σε στυλ neoprogressive poser rock, με την έννοια ότι neoprogressive είναι όλο το γκρουπ και poser είναι «αισθητική» παρέμβαση της τραγουδίστριας. Ιδού ένα απόσπασμα (έχετε υπόψη ότι πρόκειται για σπάνιο υλικό καθώς πρόκειται για τη μοναδική συναυλία την οποία είχα την τιμή να παρακολουθήσω με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του γκρουπ):



Ανήσυχο πνεύμα καθώς είναι, και προσηλωμένος πάντα στον ίδιο σκοπό, βρήκε ένα γκρουπ όπου παίζουν διασκευές γνωστών κομματιών (μέχρι και Bryan Adams για τον οποίο οι καναδοί έχουν ήδη ζητήσει συγγνώμη). Το βλέπουμε παρακάτω στη γιορτή της μουσικής μ'ένα μπλουζάκι που θα πρέπει να το φορώ στις εφημερίες μου...



ΥΓ: Μπορεί το παρόν κείμενο να είναι για τον μπασίστα αλλά πρέπει να πω και δυο λόγια για τη τραγουδίστρια του δεύτερου γκρουπ. Πρόκειται για ένα ακατέργαστο διαμάντι, μια φυσική μουσική δύναμη τόσο σαγηνευτική που όταν ερμήνευσε μια μπαλάντα, αν δεν ήξερα ότι πρόκειται για Whitesnake θα έτρεχα να το αγοράσω.

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2008

Θα σε δω στο πλοίο ή όταν θα ξανασυναντηθούν οι τρεις

Το Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2007 ο Νίκος ξεκινούσε τα παρόν ιστολόγιο προσκαλώντας εμένα και το Βασίλη σε αυτή την η-συνάντηση. Στο εναρκτήριο Post ο Νίκος έγραφε
"Τι συμβαίνει όταν συναντιούνται οι 3; Έχει επιβιώσει ποτέ κανείς για να περιγράψει τον τρόμο; Αληθεύει ότι η τελευταία φορά που βρέθηκαν μαζί ήταν λίγο πριν το καταστροφικό τσουνάμι τα χριστούγεννα του 2004; Είναι εφικτή μια σύζευξη σε ένα ον ή θα προκύψει κάτι σαν το ManBearPig;

Αυτή την φορά είπαν να δοκιμάσουν μια διαφορετική προσέγγιση, μια η-συνάντηση μέσω του παρόντος ιστολογίου...

κι ό,τι προκύψει!
"
Τη Δευτέρα 12 Νοεμβρίου έκανα και εγώ τη πρώτη μου ανάρτηση. Εκεί λοιπόν μεταξύ άλλων είχα γράψει:
"Μου λείπουν οι φίλοι μου. Αν τους είχα κοντά μου δε θα ένιωθα τόσο μόνος. Αν τους είχα δίπλα μου θα αισθανόμουν ποιο δυνατός και δε θα έκανα τόσους συμβιβασμούς. Αν τους είχα δίπλα μου θα πονούσα λιγότερο.
Θα ξανασυναντηθούμε. Μια μέρα θα ξανασμίξουμε. Και ας καταστραφεί ο κόσμος. Τέτοιος που είναι αυτό του πρέπει...
"
Η στιγμή λοιπόν που οι τρεις θα συναντηθούν πλησιάζει. Έχουν περάσει κοντά 4,5 χρόνια από την τελευταία φορά και πραγματικά δε ξέρω αν θα υπάρξει επόμενη και αν ναι μετά από πόσα χρόνια.
Να πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Στις 20 Ιουλίου ο Βασίλης παντρεύεται στη νήσο Σαμοθράκη την εκλεκτή της καρδιάς του. Έτσι ήταν σχεδόν αυτονόητη η παρουσία η δική μου και του Νίκου και επομένως αυτονόητη και η συνάντηση των τριών. Έτσι εδώ και αρκετούς μήνες, συζητούσαμε για το γεγονός της συνάντησης μας στη Σαμοθράκη. Αυτό που έχει προκύψει είναι ότι χωρίς να έχει γίνει κάποια συνεννόηση τα προγράμματα των τριών μας βγήκαν κατά τέτοιο τρόπο ώστε τελικά την Τετάρτη 16 Ιουλίου θα ταξιδέψουμε όλοι με το ίδιο πλοίο από Αλεξανδρούπολη προς Σαμοθράκη. Έτσι λοιπόν η πολυαναμενόμενη συνάντηση θα πραγματοποιηθεί πάνω στο πλοίο. Το όνομα αυτού Νόνα Μαίρη.
Δεν ξέρω αλλά νιώθω τόσο ενθουσιασμένος που θέλω να κάνω το Νόνα Μαίρη πουτάνα. Έχω μία διάθεση να σηκώσω το πλοίο στο πόδι. Αισθάνομαι ότι μου δίνεται η ευκαιρία για 2 ώρες και ένα τέταρτο να γίνω από 34 χρονών ξανά 20.
Το θεϊκό σενάριο της συνάντησης ολοκληρώνει η παρουσία της Θένιας. Η θένια θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και ήρωας, μιας και ανέχτηκε για πολλά χρόνια τη μούρλα των τριών μας. Δεν υπάρχει άλλη κοπέλα στο νομό Θεσσαλονίκης που να έχει φάει τόση τσίκνα από τις ταβέρνες που την τρέχαμε. Επίσης λίγες κοπέλες στην Ελλάδα έχουν παρακολουθήσει τόσα Blues Rock lives και έχουν πάει τόσες φορές σε Bar με αντίστοιχη μουσική. Θένια σ' ευχαριστώ πολύ που τόσα χρόνια μας ανέχθηκες και να ξέρεις ότι σε αγαπώ πολύ. Για μία ακόμη όμως φορά φοβάμαι ότι θα αναγκασθείς να μας ανεχτείς.
Πέρα όμως από τη καταπληκτική σύμπτωση της συνάντησης στο πλοίο υπάρχει και κάτι ακόμη το οποίο ενδεχομένως θα πρέπει να προβληματίσει την πλοιοκτήτρια εταιρία καθώς και τους υπόλοιπους συνεπιβάτες του πλοίου. Οι τρεις συνοδοιπόροι έχουν τη φήμη του γκαντέμη. Είναι γεγονός ότι τη προηγούμενη φορά που συναντηθήκαμε στη Σαμοθράκη έβρεξε τόσο πολύ που οι κάτοικοι του νησιού μιλούσαν για πρωτοφανή καιρικά φαινόμενα. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι και πάλι είχαμε συνταξιδέψει αλλά με το πλοίο δε συνέβη τίποτα. Το κακό αυτή τη φορά είναι ότι έχει μεσολαβήσει πολύς καιρός από τη τελευταία συνάντηση.
Μιας λοιπόν και ξεκίνησα να γράψω δύο λόγια για τη συνάντηση, να γράψω και κάτι για τον σκοπό του ταξιδιού, που δεν είναι άλλος από τον γάμο του Βασίλη. Ο Βασίλης κατ' αρχήν είναι φίλος. Ίσως αυτή η λέξη να προσωποποιείται πάνω του. Ο Βασίλης εκτός από φίλος είναι και ένα κομμάτι από τη ζωή μου (το ίδιο ισχύει και για τον Νίκο). Και είναι ένα κομμάτι που τα τελευταία 8,5 χρόνια μου λείπει πολύ. Θα τολμήσω να πω ότι υπάρχουν στιγμές που αισθάνομαι μισός. Το να μην έχω κοντά μου το Νίκο και το Βασίλη είναι ίσως η μεγαλύτερη τιμωρία που μου επιφύλαξε η ζωή. Όταν σκέφτομαι τον Βασίλη φέρνω στο μυαλό μου τον πιο ακέραιο χαρακτήρα που έχω γνωρίσει ποτέ μου. Δύσκολα μπορεί κανείς να συναντήσει πιο ευθύ άνθρωπο. Ο Βασίλης είναι ο μικρότερος από τους τρεις και ο πρώτος που παντρεύεται και έτσι η συγκίνηση δε μπορεί παρά να είναι μεγάλη.
Κλείνοντας αυτή την ανάρτηση θα ήθελα πολύ να πω ότι περιμένω πως και πως αυτή τη συνάντηση και ελπίζω το ίδιο να ισχύει και από τους δύο συνοδοιπόρους καθώς επίσης ελπίζω και η διάθεση τους να είναι αντίστοιχη με τη δική μου.

ΥΓ1. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Παρ' όλη τη τσίκνα και τις ταβέρνες η Θένια είναι λεπτή, γλυκύτατη και όμορφη. (Θένια βλέπω μέσα από αυτή την ανάρτηση να σε παντρεύω...)

ΥΓ2. Θα αναστενάξουν οι ταβέρνες της Σαμοθράκης. Ο Νίκος ζει στην Ελβετία και στερείτε αυτή τη μέγιστη απόλαυση.

ΥΓ3. Μακάρι η γκαντεμιά μας να βγει στο Νόνα Μαίρη (αφού τελειώσει το ταξίδι). 105 ευρώ μας κόστισε η μεταφορά του αυτοκινήτου.

ΥΓ4. Βασίλη θα σου πω κάτι που μπορεί να σου ακουστεί και ως απειλή. Πήρα την απόφαση να χωρέψω στο γάμο σου.

ΥΓ5. Βασίλη αυτό το παιχνίδι είναι δικό σου...

ΥΓ6. Βασίλη δε θα διατυπώσω ευχές για τους γνωστούς λόγους...
Απλός θα σου πω αυτό που αισθάνομαι με το παρακάτω τραγούδι.



Throw me a penny and Ill make you a dream
You find that lifes not always what it seems, no no
Then think of a rainbow and Ill make it come real
Roll me, Im a never ending wheel
Ill give you a star
So you know just where you are
Dont you know that I might be
Your wishing well
Your wishing well

Look in the water, tell me what do you see
Reflections of the love you give to me
Love isnt money, its not something you buy
So let me fill myself with tears you cry, why?

Time is a never ending journey
Love is a never ending smile
Give me a sign to build a dream on
Dream on...

Yeah, throw me a penny and Ill make you a dream
You find that lifes not always what it seems, no no
Love isnt money, its not something you buy
So let me fill myself with tears you cry

Ill give you a star
So you know just where you are
Someday, some way, youll feel the things I say
Dream for a while
Of the things that make you smile
cause you know
Dont you know
Oh, you know
That Im your wishing well
Your wishing well
Your wishing well
I wish you well
Im your wishing well

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2008

Esbjorn Svensson - R.I.P.

Σήμερα δεν είχα πολύ κλινική δουλειά οπότε ήμουν όλο το πρωινό μπροστά στον υπολογιστή βρίσκοντας την ευκαιρία να τελειώνω με τη γραφειοκρατικό κομμάτι της εργασίας όταν, κάνοντας ένα διάλειμμα είδα την είδηση: Ο Esbjorn Svensson σε ηλικία 44 ετών δεν ήταν πια κοντά μας. Ομολογώ πως ήταν ένα σοκ, και λόγω του νεαρού της ηλικίας αλλά και διότι τον είδα πρόσφατα ζωντανά μόλις πριν από 1,5 μήνα. Δε θα κάνω αναδρομές κι αναφορές στο έργο του. Τ'αφήνω αυτά για πιο ικανές πένες. Άλλωστε όποιος θέλει μπορεί εύκολα να βρει υλικό. Απλά θέλω να εκφράσω ένα ευχαριστώ για τα συναισθήματα που μου προσέφερε. Και σε λίγο πιο εγωιστικό τόνο να πω ότι ευτυχώς πρόλαβα να το δω ζωντανά σε μια συναυλία που κατάφερε να ξεσηκώσει ακόμη και τους συνήθως ψυχρούς Ελβετούς και να τους κάνει να μη σταματάνε το χειροκρότημα κάνοντάς τον να βγει και για δεύτερο encore.

Ευχαριστώ Esbjorn!

Μία βραδιά με τον Mark Knopfler


Χθες Κυριακή 15 Ιουνίου και οι Αθηναίοι είχαν μία καταπληκτική ευκαιρία να απολαύσουν μία υπέροχη συναυλία από έναν Rock μύθο.
Οι τελευταίες δισκογραφικές δουλειές του Mark Knopfler προϊδέαζαν για το τι μας περίμενε. Σε συνδυασμό με τη καταπληκτική βραδιά, καθώς και με την όμορφη θέα που κανείς αντίκριζε, ανεβαίνοντας προς το θέατρο του Λυκαβηττού, η διάθεση ήταν η καλύτερη δυνατή για μια τέτοια συναυλία.
Η ώρα λοιπόν ήταν 09:30 και τα φώτα χαμήλωσαν. Ο Mark Knopfler βγήκε στη σκηνή συνοδευόμενος από άλλα πέντε μέλη. Η πρώτη εικόνα δε θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο από θετικότατη, αντικρίζοντας στα αριστερά της σκηνής έναν μουσικό με βιολί ενώ λίγο πιο πίσω άλλος ένα μουσικός κρατούσε ένα κόντρα μπάσο.
Οι πρώτες νότες γέμισαν με χρώματα και μελωδίες τον Αττικό ουρανό. Ακολούθησε ένα set τραγουδιών από τις προσωπικές δουλειές του Mark Knopfler και από τη δισκογραφία των Dire Straits ενώ το κυρίαρχο στοιχείο στις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών ήταν η ατμοσφαιρικότητα.
Το θέατρο ήταν γεμάτο και ο κόσμος απολάμβανε μία μεγαλειώδη συναυλία. Ήταν ένα ταξίδι στα πιο όμορφα συναισθήματα και στις πιο όμορφες στιγμές μας. Αναπολήσαμε ακούγοντας τα τραγούδια των Dire Straits μαγευτήκαμε ακούγοντας τα καινούρια τραγούδια του Mark Knopfler. Προσωπικά όταν έφυγα από τη συναυλία αισθανόμουν καλύτερος άνθρωπος.
Mark σου οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ και σε ξαναπεριμένουμε...



These mist covered mountains
Are a home now for me
But my home is the lowlands
And always will be
Some day you'll return to
Your valleys and your farms
And you'll no longer burn
To be brothers in arms


Through these fields of destruction
Baptism of fire
I've watched all your suffering
As the battles raged higher
And though they did hurt me so bad
In the fear and alarm
You did not desert me
My brothers in arms


There's so many different worlds
So many different suns
And we have just one world
But we live in different ones


Now the sun's gone to hell
And the moon's riding high
Let me bid you farewell
Every man has to die
But it's written in the starlight
And every line on your palm
We're fools to make war
On our brothers in arms



A lovestruck romeo sings a streetsus serenade
Laying everybody low with me a lovesong that he made
Finds a convenient streetlight steps out of the shade
Says something like you and me babe how about it ?

Juliet says hey its romeo you nearly gimme a heart attack
Hes underneath the window shes singing hey la my boyfriends back
You shouldnt come around here singing up at people like that
Anyway what you gonna do about it ?

Juliet the dice were loaded from the start
And I bet and you exploded in my heart
And I forget the movie song
When you wanna realise it was just that the time was wrong juliet ?

Come up on differents streets they both were streets of shame
Both dirty both mean yes and the dream was just the same
And I dreamed your dream for you and your dream is real
How can you look at me as if I was just another one of your deals ?

Where you can fall for chains of silver you can fall for chains of gold
You can fall for pretty strangers and the promises they hold
You promised me everything you promised me think and thin
Now you just says oh romeo yeah you know I used to have a scene with him

Juliet when we made love you used to cry
You said I love you like the stars above Ill love you till I die
Theres a place for us you know the movie song
When you gonna realise it was just that the time was wrong juliet ?

I cant do the talk like they talk on tv
And I cant do a love song like the way its meant to be
I cant do everything but Id do anything for you
I cant do anything except be in love with you

And all I do is miss you and the way we used to be
All do is keep the beat and bad company
All I do is kiss you through the bars of a rhyme
Julie Id do the stars with you any time

Juliet when we made love you used to cry
You said I love you like the stars above Ill love you till I die
Theres a place for us you know the movie song
When you gonna realise it was just that the time was wrong juliet ?

A lovestruck romeo sings a streetsus serenade
Laying everybody low with me a lovesong that he made
Finds a convenient streetlight steps out of the shade
Says something like you and me babe how about it ?

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2008

They're sucking dick!

Περιστασιακά μέσα απ'αυτό το ιστολόγιο προβαίνω και σε σχολιασμό της πολιτικής επικαιρότητας. Με αφορμή λοιπόν το μπάχαλο του ΠΑΣΟΚ μου'ρθαν στο μυαλό τα 2 παρακάτω βίντεο τα οποία νομίζω ότι ταιριάζουν στην περίσταση...



Και για να μη με κατηγορήσουν ότι δίνω έτοιμη τροφή πρέπει να απαντήσετε στις παρακάτω ερωτήσεις (να βρείτε τις αναλογίες με τη σημερινή κατάσταση):

1. Ποιος είναι ο Billy;
2. Who's sucking dick?
3. Ποιος είναι ο κόκκορας Αντώνης;
4. Ποιανού είναι τα ούρα μηνών;


Σάββατο, 14 Ιουνίου 2008

Θυμοκτόνοι (2) ή αλλιώς Τι Είναι Μαύρο Και Γελά

Άλλη μια ημέρα ξεκινούσε στην προσωπική του εικονική κόλαση. Είχε χάσει πλέον την αίσθηση του χρόνου. Δεν ήξερε πόσο καιρό βρισκόταν εκεί. Πρέπει να ήταν αρκετά χρόνια. Στην αρχή όλα ήταν όμορφα, όσο την είχε δίπλα του. Μπορεί οι ημέρες να ήταν ένας διαρκής αγώνας για επιβίωση αλλά τις νύχτες ζούσαν τον έρωτά τους. Όσο κι αν οι συνθήκες τους δημιουργούσαν αντικρουόμενα συναισθήματα με το όμορφο ανοιξιάτικο τοπίο να έχει γίνει ο εφιάλτης τους με το ουράνιο τόξο να τους κυνηγά μέχρι τη δύση του ηλίου. Κι όταν έπεφτε το σκοτάδι η καρδιά τους άνθιζε σαν νυχτολούλουδο. Και κάθε νύχτα τη ζούσαν σα να είναι η τελευταία τους. Και κάποια στιγμή αυτή τελευταία νύχτα έφτασε. Διότι ενώ κάθε ημέρα ξυπνούσαν λίγο πριν ξημερώσει κι ετοιμάζονταν για την καθημερινή απόδραση απ'το θάνατο, εκείνο το πρωινό παρακοιμήθηκαν. Κι όταν ξύπνησαν ήταν ήδη αργά. Το ουράνιο τόξο είχε ήδη πέσει πάνω της και την εξαΰλωνε. Ο πόνος ήταν ανυπέρβλητος. Δεν υπήρχε πλέον λόγος να συνεχίσει να ζει. Κάθισε και περίμενε την επόμενη έλευση του ουράνιου τόξου.

Όταν όμως αυτό έφτασε, απλά τον έλουσε μ'ένα πολύχρωμο φως χωρίς να τον εξαϋλώσει. Κι έμεινε εκεί με τον πόνο του μέχρι την επόμενη έλευση, και την επόμενη, και την επόμενη... Υπέθεσε ότι το ίδιο λάθος στον κώδικα που τους έφερε μαζί στην ίδια εικονική πραγματικότητα ευθύνονταν και για την παρούσα κατάσταση. Εφόσον κάποιος είχε πεθάνει ακυρώθηκε η εντολή θανάτου. Και τότε γιατί δεν το σκότωναν απ'την εταιρία αυτοκτονίας; Διότι η ανθρωποκτονία ήταν ακόμη παράνομη. Έτσι περνούσαν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Κι έμεινε εκεί, με τον πόνο να μεγαλώνει σ'ένα υπέροχο εαρινό τοπίο με τη φύση σε αναπαραγωγικό οργασμό. Η μόνη παραφωνία σ'αυτόν τον ειδυλλιακό τόπο η ψυχή του, μαύρη πλέον, ερεβώδης. Και τα συναισθήματά του πάντα εκεί, δυνατά. Ώσπου κάποια στιγμή παρατήρησε ένα τρεμόπαιγμα στο τοπίο. Τυχαίο θα'ναι σκέφτηκε. Αλλά τις επόμενες ημέρες αυτά πολλαπλασιάστηκαν. Και μια μέρα η εικονική του πραγματικότητα εξαφανίστηκε.

Τα πάντα σκοτείνιασαν γύρω του. Μετά από λίγες στιγμές προσαρμογής διαπίστωσε ότι βρίσκεται στην καρέκλα της εταιρίας αυτοκτονίας. Έβγαλε τη μάσκα και σηκώθηκε. Τα πάντα γύρω ήταν σκοτεινά και γκρίζα. Δεν υπήρχαν χρώματα. Βγήκε απ'το δωμάτιο και προχώρησε στο διάδρομο. Δεν ακουγόταν τίποτα εκτός από ένα μονότονο θόρυβο ως υπόβαθρο, ένας λευκός θόρυβος, ή μάλλον ένας γκρίζος θόρυβος, που ταίριαζε απόλυτα στο περιβάλλον. Και τριγύρω κανείς. Καθώς προχωρούσε στο διάδρομο είδε μια μισάνοιχτη πόρτα. Την άνοιξε και μπήκε στο δωμάτιο. Εκεί την αντίκρυσε, νεκρή στην καρέκλα. Πλησίασε και της χάιδεψε απαλά τα μαλλιά και τα μάγουλα. Ήταν ακόμη ζεστή. Ότι έζησε αυτός ως χρόνια ευτυχίας και δυστυχίας δεν ήταν στην πραγματικότητα τίποτα περισσότερο από λίγα λεπτά. Αυτό όμως δε βοηθούσε καθόλου στον πόνο του που συνέχιζε να μεγαλώνει. Τη φίλησε γλυκά στα χείλη και κίνησε να βγει απ'το κτήριο. Τώρα που ήταν στον πραγματικό κόσμο μπορούσε επιτέλους να βάλει τέλος στην άδεια ζωή του και να αφήσει πίσω του αυτόν τον ανείπωτο πόνο.

Αλλά καθώς περπατούσε διαπίστωνε ότι αυτός ο κόσμος ήταν σε απόλυτη συνάφεια με τον εσωτερικό του κόσμο. Ξαφνικά ο πόνος του βρήκε το περιβάλλον που του αρμόζει. Βγήκε στο δρόμο. Όλα γκρίζα και ψυχή τριγύρω. Άναψε ένα τσιγάρο και κίνησε προς τη δύση. Ήταν επιτέλους σπίτι...

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2008

Εγώ ένας αστός σαν όλους τους άλλους...

Ξημέρωσε στη πόλη. Ξημέρωσε και σήμερα όπως και κάθε μέρα. Τα ξυπνητήρια ξύπνησαν τους αστούς μα για ένα ακόμη πρωινό δε κατάφεραν να αφυπνίσουν τις συνειδήσεις τους. Ο ήλιος ανέτειλε για να αρχίσει σιγά - Σιγά να φωτίζει τα μπετά των άχαρων και κακόγουστων κτιρίων και τη πίσσα των δρόμων. Αγγαρεία κάνει και αυτός, βαρέθηκε κάθε πρωινό να αντικρίζει αυτό το άθλιο θέαμα.
Οι αστοί βυθισμένοι στη συνήθεια, ξεκίνησαν μία ακόμη μέρα για να επαναλάβουν με ευλαβική ακρίβεια, τα ίδια πράγματα που κάνουν στη ζωή τους από την ημέρα της ενηλικίωσης τους.
Ο ήλιος βγήκε για τα καλά, μαζί του και οι άνθρωποι της πόλης ξεκίνησαν για τις δουλείες τους. Για ένα ακόμη πρωινό αρνήθηκαν να κοιτάξουν ψηλά. Αρνήθηκαν να δουν το φως. Μα αν δε κοιτάξεις τον ήλιο κατάματα, η ψυχή δε θα φωτιστεί. Κόρνες και καυσαέριο για μία ακόμη ημέρα πήραν τη κατάσταση στα χέρια τους. Οι δε πρώτες φρόντισαν να μη μπορέσει κανείς να ακούσει τη φύση, να μη μπορέσει κανείς να βρει λίγη ησυχία, μήπως και σκεφτεί. Το δε καυσαέριο φρόντισε να κρύψει τον ουρανό μη τυχών και κάποια ψυχή θελήσει να πετάξει για λίγο. Επιμελώς φρόντισε να κάνει της ακτίνες του ήλιου ανυπόφορες.
Οι αστοί βυθισμένοι στη συνήθεια τους πήγαν στις δουλειές τους. Για ακόμη μία μέρα πολεμούν με τη κόλαση για τον άρτο τον επιούσιο. Ακόμη μία μέρα στη μάχη προς εκπλήρωση ονείρων που δεν είναι τίποτα άλλο από το αποτέλεσμα κάποιας επιτυχημένης διαφημιστικής καμπάνιας.
Η μέρα κυλάει και οι αστοί κάνουν τα ίδια ακριβώς πράγματα. Ακόμη και το διάλυμα στην εργασία προγραμματισμένο σε συγκεκριμένη ώρα και για συγκεκριμένη διάρκεια. Το επίσημο ωράριο λήγει, όμως λίγοι είναι αυτοί που θα ξεκινήσουν για την επιστροφή. Οι περισσότεροι θα δουλέψουν παραπάνω. Τα ιλουστρασιόν όνειρα είναι απαιτητικά και για να επιτευχθούν απαιτείται προσπάθεια και προσήλωση.
Αργά το απόγευμα πλέον και οι άνθρωποι επιτέλους ξεκινούν για την επιστροφή τους. Θα συναντήσουν ο καθένας το ταίρι τους. Μα καμία λαχτάρα. Η συνήθεια έχει κάνει και εδώ καλά τη δουλειά της. Πολλοί μάλιστα μπορεί να αναθεματίζουν τη στιγμή. Η μέρα που πέρασαν έχει φροντίσει για μία ακόμη φορά να σκοτώσει τα συναισθήματα τους, να σκοτώσει τον έρωτα.
Ο ήλιος σιγά - Σιγά αποχωρεί απογοητευμένος αφού μία ακόμη μέρα πέρασε και αυτός δε κατάφερε να φωτίσει τη ψυχή έστω ενός ανθρώπου. Θα ξαναπροσπαθήσει όμως, θα βγει και αύριο. Αυτός θα είναι κάθε μέρα εκεί και θα προσπαθεί με τον ίδιο ζήλο.
Το σκοτάδι έρχεται και μαζί του κάνει την εμφάνιση της και η σελήνη. Σαγηνευτική και όμορφη προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποσπάσει μία ματιά. Μάταια όμως. Οι άνθρωποι αφιερώνουν τη ματιά τους στη τηλεόραση. Αυτή κάνει καλά τη δουλειά της. Οι άνθρωποι θα μείνουν αφοσιωμένοι σε αυτή, χωρίς να μιλούν μεταξύ τους, χωρίς να κοιτάξουν τη σελήνη. Η τηλεόραση για ένα ακόμη βράδυ θα επιτελέσει το θεάρεστο έργο της. Θα επιβάλει τη σιωπή.
Και μέσα σε όλα αυτά και εγώ. Εγώ που βαυκαλίζομαι πως είμαι ένας αστός λίγο διαφορετικός από τους άλλους. Μαλακίες, ένας αστός σαν τους άλλους είμαι και εγώ που όταν τολμάει να κοιτάξει τον ήλιο τυφλώνεται. Ένας αστός που συχνά πυκνά παρασύρεται και αυτός σε ιλουστρασιόν όνειρα. Ένας αστός που προσπαθεί να κοιτάξει τη σελήνη από το μπαλκόνι του σπιτιού του. Ένας αστός που προσπαθώ να διακρίνω τη σελήνη ανάμεσα από τις υπόλοιπες πολυκατοικίες και που όταν τα καταφέρνω σκέφτομαι πως όταν τελειώσει αυτή η νύχτα, εγώ θα είμαι πολύ μακριά...

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2008

Ένας τόπος που ποτέ δεν αγάπησα

Περίεργα τα συναισθήματα που κυριαρχούν στην εκκίνηση της προσπάθειας να γράψω δύο λόγια για το τόπο από τον οποίο κατάγομαι και φυσικά μεγάλωσα. Πρόκειται λοιπόν για ένα χωριό, χιλίων κατοίκων, σαράντα περίπου χιλιόμετρα δυτικά της Θεσσαλονίκης. Το χωριό μου βρίσκεται στη καρδιά του κάμπου της Θεσσαλονίκης ο οποίος είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος στην Ελλάδα μετά από αυτόν της Θεσσαλίας.
Πολλοί θα έχουν διαβάσει το γνωστό βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα “Τα μυστικά του βάλτου”. Το χωριό μου λοιπόν είναι ο βάλτος. Δημιουργήθηκε το 1938 έπειτα από τα αποξηραντικά έργα που έγιναν στη πάλε ποτέ λίμνη των Γιαννιτσών. Η κύρια ασχολία των κατοίκων, όπως και αυτών των γειτονικών χωριών, είναι οι αγροτικές καλλιέργειες. Το κυρίαρχο προϊόν το οποίο παράγεται, είναι το βαμβάκι.
Οι κλιματολογικές συνθήκες στη περιοχή δεν είναι ότι καλύτερο. Η υπερβολική υγρασία είναι το βασικό στοιχείο σε σχέση με το κλίμα που επικρατεί. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός δύσκολου χειμώνα όπου το κρύο είναι ανυπόφορο και ενός αποπνιχτικού καλοκαιριού. Οι κλιματολογικές συνθήκες σε συνδυασμό με τα πολλά και βαλτώδη νερά ευνοούν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού τη παρουσία κουνουπιών καθώς και άλλων συμπαθών εντόμων με αποτέλεσμα η έκθεση σε ανοικτό χώρο να καθίσταται κάπως προβληματική.
Οι άνθρωποι έχουν μία περίεργη νοοτροπία την οποία πάντα δυσκολευόμουν να κατανοήσω. Δε θέλω να γράψω κάτι κακό αλλά πάντα ήμουν αντίθετος με την κρατούσα αισθητική και νοοτροπία που επικρατούσε. Έτσι πάντα οι άνθρωποι με τους οποίους είχα στενή προσωπική σχέση ήταν λίγοι. Δεν αντιπαθώ τους συγχωριανούς μου, θα ήταν ρατσιστικό να πω κάτι τέτοιο. Απλά νιώθω ότι δε ταιριάζω και πολύ. Σε κάθε περίπτωση όμως αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν ένα κομμάτι από τη ζωή μου.
Όμως υπάρχει κάτι που μου λείπει. Υπάρχει κάτι το οποίο δεν είναι όμορφο, δεν είναι ίσως μοναδικό και ίσως δεν είναι κάτι σπουδαίο. Αναφέρομαι στα χρώματα και στη μυρωδιά. Είναι ιδιαίτερα τα χρώματα που επικρατούν κατά την άνοιξη και το φθινόπωρο. Επίσης ιδιαίτερη είναι η μυρωδιά στη περιοχή το φθινόπωρο, λόγο της υγρασίας που πέφτει στα αγροτεμάχια ακριβώς μετά το πέρας των καλλιεργειών. Είναι εικόνες και αρώματα που είναι συνυφασμένες με τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που θα ήθελα να ήμουν εκεί και να έκανα μία βόλτα στο βάλτο. Μία βόλτα που θα ήμουν ολομόναχος, αντικρίζοντας τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος όπως αυτό διαθλάται στην υγρασία της ατμόσφαιρας. Αντικρίζοντας τα χρώματα που μου ενέπνευσαν τα πρώτα μου όνειρα στη ζωή.
Πριν κάποιες μέρες ένας πολύ καλός φίλος μου έστειλε μέσω του facebook το παρακάτω τραγούδι. Η μπάντα ονομάζεται Mudcrutch και είναι ένα Reunion της μπάντας του Tom Petty από τα τέλη της δεκαετίας του 60. Το τραγούδι αυτό αποτέλεσε βασική αιτία στο να αναπολήσω το τόπο μου. Συνειδητοποίησα και κάτι ακόμη. Το πόσο σημαντικός άνθρωπος υπήρξε στη ζωή μου ο Tom Petty. Ήταν πάντα εκεί, σε κάθε δυσκολία, σε κάθε αποτυχία κάθε φορά που εγώ ήμουν αντιμέτωπος με τις ευθύνες μου. Και τώρα να, αυτός που με τα τραγούδια του υπήρξε για μένα πάντα στήριγμα και παρηγοριά ήρθε να μου θυμίσει εικόνες και αισθήσεις από τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια. Πέρασαν δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια από τότε που εγκατέλειψα το τόπο μου στη προσπάθεια να δημιουργήσω τις προϋποθέσεις για μία καλύτερη ζωή. Έζησα σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα μία ζωή πολύ διαφορετική από αυτή που θα ζούσα αν είχα παραμείνει στο χωριό. Αυτό το τραγούδι για κάποιο ανεξήγητο λόγο με έκανε να καταλάβω κάτι. Ότι όσα χρόνια και αν περάσωουν θα υπάρχει κάτι το οποίο θα παραμένει σταθερό. Θα είμαι πάντα ο θιασώτης του τίποτα, ο νοσταλγός του άυλου και του ανούσιου, ο εραστής του βάλτου.



Catfish pie in gris gris bag
I'm the lover of the bayou
Mark your doorstep with a half wet rag
I'm the lover of the bayou
Raised and swam with the crocodile
Snake-eye taught me the Mojo style
Sucking weed on chicken bile
I'm the lover of the bayou

I learned the key to the master look
I learned to float in the water clock
I learned to capture the lightning shock
I'm the lover of the bayou
And I got cat's an' teeth and hair for sale
I'm the lover of the bayou
Look out, look out, Baron Zombies on your tail
I'm the lover of the bayou

I cooked the bat in the gumbo pan
I drank the blood, drank the blood from a rusty can
Turned me into the Honga man
I'm the lover of the bayou

Τρίτη, 20 Μαΐου 2008

In The Dutch Mountains

Όταν το αλλοπρόσαλλο θεωρείται φυσιολογικό, όταν το συμπέρασμα είναι ότι όλοι είναι τρελοί εκτός από εσένα, εκεί που το αφηρημένο συναντάει το ακατανόητο, τη στιγμή που η ψυχή λαχταράει τη κατανόηση, τη στιγμή που το μυαλό συναντάει τη παρανόηση, στο σημείο που η ζωή ανταμώνει με το θάνατο, όταν η φωτιά κουρασμένη ψάχνει απεγνωσμένα τη θάλασσα για να σβήσει, τότε που τα βουνά φύτρωσαν στην Ολλανδία περιμένοντας με λαχτάρα τα πρώτα χιόνια...



Ι was born in the valley of bricks
Where the river runs high above the rooftops
I was waiting for the cars coming home late at night
From the Dutch mountains
I was standing in the valley of rock
Up to my belly in an early fog
I was looking for the road to a green painted house
In the Dutch mountains
In the Dutch mountains
Mountains
I met a woman in the valley of stone
She was painting roses on the walls of her home
And the moon is a coin with the head of the queen
Of the Dutch mountains
Mountains
I lost a button of my shirt today
It fell on the ground
And it was rolling away
Like a trail leading me back
To the Dutch mountains
To the Dutch mountains
Mountains
I met a miller on the back of a cow
He was looking for the wind but he didn't know how
I said: Follow the cloud that looks like a sheep
In the Dutch mountains
In the Dutch mountains
In the Dutch mountains
Mountains
Mountains
Buildings

Παρασκευή, 25 Απριλίου 2008

Ευχές

Ήρθε λοιπόν και το φετινό Πάσχα. Έτσι λίγο πριν την αναχώρηση μου για τη γενέτειρα θα ήθελα να δώσω τις καθιερωμένες ευχές.
Καταρχήν να ευχηθώ στους δύο συνοδοιπόρους (Νίκο και Βασίλη) και στη συνέχεια σε όλους τους επισκέπτες. Εδώ και ένα μήνα έχω επιφορτισθεί μόνος μου την επιμέλεια του παρόντος ιστολογίου. Ο Βασίλης ούτως ή άλλος έχει συμμετάσχει μόνο με ένα Post και κάποια λιγοστά σχόλια. Οι αυξημένες επαγγελματικές υποχρεώσεις δεν τον άφησαν (;;;) να ασχοληθεί περισσότερο. Ο Νίκος το τελευταίο μήνα λόγο αλλαγής πόλης εργασίας, επαγγελματικών υποχρεώσεων, καθώς και αναγκών που απορρέουν από την αλλαγή πόλης (αναζήτηση κατοικίας στη νέα πόλη)είναι διαρκώς στο δρόμο και δε προλαβαίνει να γράψει. Να ευχηθώ λοιπόν μετά το Πάσχα ο Νίκος να επιστρέψει και ο Βασίλης να αποφασίσει να συμμετάσχει σε αυτή τη συνάντηση.
Να ευχηθώ σε όσους θα ταξιδέψουν για να συναντήσουν τους δικούς τους ανθρώπους αλλά και σε όσους περιμένουν πως και πως να υποδεχθούν δικούς τους ανθρώπους καλή αντάμωση. Αντάμωση μου αρέσει πολύ αυτή η λέξη. Δεν υπάρχει ομορφότερο ίσως συναίσθημα από τη στιγμή της αντάμωσης με δικούς σου ανθρώπους. Να ευχηθώ και σε όσους δεν τους περιμένει κανένας ή αυτοί δε περιμένουν κανένα να είναι καλά και να μη χάνουν την ελπίδα τους.
Να ευχηθώ στους μετανάστες που ζουν σε αυτή την αφιλόξενη χώρα, να είναι καλά και να έρθει η στιγμή που θα επιστρέψουν στις πατρίδες τους, για να ανταμώσουν τους δικούς τους ανθρώπους κάτω από συνθήκες ειρήνης, δημοκρατίας και ίσων ευκαιριών. Να ευχηθώ στους "χριστιανούς" πολίτες αυτής της χώρας να δουν επιτέλους αυτούς τους ανθρώπους με άλλο μάτι.
Να ευχηθώ σε όσους έβαλαν στόχους και μοχθούν για αυτούς, καλή επιτυχία.
Τέλος να ευχυθώ σε όσους τελευταίοι, καταϊδρωμένοι, κουρασμένοι και με κάπως ανάμεικτα συναισθήματα ετοιμάζονται αυτή την ώρα για το ταξίδι προς τη γενέτειρα (που είναι μακρύ πανάθεμα το) η επιστροφή τους να τους βρει ποιο κοντά στις επιδιώξεις τους.
Και οι κλασικές συμβουλες΄...

Τα κοψίδια με φειδώ...
Το αλκοόλ χωρίς φειδώ αρκεί να μην οδηγούμε...
Προσοχή στο δρόμο... Έλεος με αυτό το χάλι, ας επιστρέψουμε μία φορά όλοι...

Ευχές λοιπόν για καλή ανάσταση (;;;)με υγεία, ευτυχία, αγάπη και πάνω από όλα είπαμε... καλή αντάμωση...

Τρίτη, 22 Απριλίου 2008

Never tear us apart By INXS

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε για το πόσο καλά γνωρίζουμε πρόσωπα τα οποία μας είναι πολύ κοντινά και οικία. Μας βασανίζει το ερώτημα πόσο καλά γνωρίζουμε τους ανθρώπους της καθημερινότητας μας. Αναρωτηθήκαμε ποτέ άραγε πόσο καλά γνωρίζουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς; Μήπως υπάρχουν πτυχές του χαρακτήρα μας και της προσωπικότητας μας που ποτέ δεν έχουμε επισημάνει; Πως μπορούν τυχαία περιστατικά να μας κάνουν να ανακαλύψουμε πράγματα για εμάς τους ίδιους που ποτέ δεν είχαμε διανοηθεί;
Έτσι λοιπόν και εγώ κάπου στα τριάντα τέσσερα μου ανακάλυψα τον φλώρο που κρύβω μέσα μου. Μία σειρά από ευαισθησίες, αδυναμίες και ανασφάλειες που ποτέ μου ως τώρα δε μπόρεσα να δω.
Πάντα ήμουν ένας άνθρωπος που αρέσκονταν σε μεγάλες θεωρίες και μεγάλες ιδέες. Πότε φανατικός Bluesman και πότε φανατικός Rocker. Άλλοτε κοντά σε ιδέες αντιεξουσιαστών και άλλοτε θιασώτης ενός περιθωριακού και underground τρόπου ζωής. Πάντα όμως φανατικός οπαδός της ρήξης και της ανατροπής. Έτσι και με βάση όλα τα παραπάνω έχω πονέσει απίστευτα με όλους μου τους συμβιβασμούς, με όλες μου τις υποχωρήσεις. Ποτέ μέσα μου δεν αποδέχθηκα το γεγονός ότι πρέπει να σιωπήσω. Όταν το έκανα ποτέ δε συγχώρεσα τον εαυτό μου. Ότι έπρατα στη ζωή μου έπρεπε να είναι συμβατό με τις θεωρίες μου.
Πόσο όμως όλα τα παραπάνω είναι ακριβώς όπως τα περιέγραψα; Μήπως όλα αυτά ήταν προφάσεις και άμυνες; Όλα ξεκίνησαν κάπου εδώ. Και δεν αναφέρομαι σε τίποτα άλλο από το πρώτο Post που ανέρτησα σε αυτό εδώ το ιστόλογιο. Αυτό εδώ το ιστολόγιο υπήρξε για μένα πότε η αφορμή και πότε η αιτία ώστε να διανύσω μία μεγάλη διαδρομή. Έβγαλα από μέσα μου πράγματα που ούτε είχα φανταστεί ότι είχα. Και τώρα εδώ ξανά από την αρχή να ψάχνω ποιος πραγματικά είμαι. Αισθάνομαι λίγο σαν όλα αυτά τα χρόνια να κυκλοφορούσα με πλαστή ταυτότητα χωρίς μάλιστα να το ξέρω. Δεν κρύβω ότι πολλές φορές δεν άντεχα αυτή τη διαδικασία και ήθελα να αποχωρήσω. Σκέφτηκα ακόμη και να αποσυρθώ από user και με ποιο τρόπο θα μπορούσα να αποσύρω όλα μου τα Posts. Τις στιγμές αυτές με κράτησε η ανάγκη για επικοινωνία με τον Νίκο.
Κάθε φορά που ανατρέχω σε παλαιότερες αναρτήσεις μου ανακαλύπτω καινούρια πράγματα για τον εαυτό μου που άλλοτε μου αρέσουν και άλλοτε όχι. Ένα από τα πράγματα λοιπόν που έμαθα για μένα μέσα από αυτή τη διαδρομή είναι ότι υπό συγκεκριμένες συνθήκες και καταστάσεις μπορεί να είμαι και φλώρος. Το αστείο στην όλη υπόθεση είναι ότι αισθάνομαι ότι αυτό το πράγμα μου αρέσει. Θεωρώ ότι είναι όμορφο το να μπορεί κανείς να εξωτερικεύσει τις αδυναμίες και τις ανασφάλειες του. Μπορεί να είμαι τόσο φλώρος ώστε να μου αρέσει το παρακάτω τραγούδι...



Dont ask me
What you know is true
Dont have to tell you
I love your precious heart
I
I was standing
You were there
Two worlds collided
And they could never tear us apart

We could live
For a thousand years
But if I hurt you
Id make wine from your tears

I told you
That we could fly
cause we all have wings
But some of us dont know why

I
I was standing
You were there
Two worlds collided
And they could never ever tear us apart

Κυριακή, 20 Απριλίου 2008

Leningrad Cowboys - Always Look On The Bright Side Of Life

Για σήμερα ένα τραγούδι από Monty Python που όλοι λατρεύουμε. Ένα τραγούδι που λέει ότι πρέπει πάντα να βλέπουμε τη φωτεινή πλευρά της ζωής. Η εκτέλεση που εδώ παρατίθεται είναι από μία άλλη πολύ αγαπημένη μπάντα τους Leningrad Cowboys.
Όντας ίσως στη πιο δύσκολη περίοδο της ζωής μου το τελευταίο καιρό βλέπω τα πράγματα με αρκετή δόση απαισιοδοξίας. Ένας αγώνας δέκα ετών για μία καλύτερη ζωή που δεν έχει τελεσφορήσει ακόμη και η υπομονή που κάπου εδώ εξαντλείτε. Δέκα χρόνια στριμωγμένος και πιο στριμωγμένος... και να που τώρα οι αντοχές μου δοκιμάζονται πραγματικά. Κάποτε έλεγα ότι δεν υπάρχουν όρια, μα εδώ συναντώ τα δικά μου όρια. Έτσι λοιπόν ψάχνω κάτι να πιαστώ. Κάτι να μου δώσει δύναμή. Μία σκέψη, ένα φως.
Χωρίς λόγο η σκέψη μου πάει σε μία βραδιά. Θεσσαλονίκη 25 Σεπτεμβρίου 1997. Θεσσαλονίκη 1997 πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Ένα βράδυ πριν το μεγάλο γεγονός της πολιτιστικής που ήταν η συναυλία των U2.
Ήταν μία υπέροχη μέρα κατά την οποία είχαμε πιει τον μεσημεριανό μας καφέ στη παραλία, συνεχίσαμε με επίσκεψη στο Λευκό πύργο (έμπαινα για πρώτη φορά μέσα)και είδαμε το τερματισμό του αγώνα αυτοκινήτων τα οποία ήταν αντίκες.
Το ίδιο βράδυ διοργανώθηκε μία δωρεάν συναυλία στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τους Leningrad Cowboys. Η παρέα μας αποτελούταν από εμένα 23 τότε ετών, το Νίκο 22 τότε ετών, το Θωμά 21 τότε ετών και το Βασίλη 20 ετών. Οι τέσσερις μας παρακολουθήσαμε μία εκπληκτική συναυλία με τη διάθεση να φτάνει στο απόγειο. Η μπάντα είχε μία απίστευτη ενέργεια που κατάφερε να μεταφέρει στο εκατό τις εκατό στο κόσμο που παρακολούθησε τη συναυλία.
Το τραγούδι αυτό ήταν και το τελευταίο τραγούδι της συναυλίας. Να που έμελλε αυτή η φαινομενικά ασήμαντη στιγμή να με σημαδέψει για πάντα. Έτσι, έκτοτε και χωρίς ποτέ να καταλάβω το λόγο, κάθε φορά που νιώθω στριμωγμένος, η σκέψη τρέχει σε αυτή τη στιγμή. Στο μυαλό μου έρχονται τα λόγια αυτού του τραγουδιού.
Νίκο, Βασίλη, θωμά αφιερωμένο...



Some things in life are bad
They can really make you mad
Other things just make you swear and curse.
When you're chewing on life's gristle
Don't grumble, give a whistle
And this'll help things turn out for the best...

And...always look on the bright side of life...
Always look on the light side of life...

If life seems jolly rotten
There's something you've forgotten
And that's to laugh and smile and dance and sing.
When you're feeling in the dumps
Don't be silly chumps
Just purse your lips and whistle - that's the thing.

And...always look on the bright side of life...
Always look on the light side of life...

For life is quite absurd
And death's the final word
You must always face the curtain with a bow.
Forget about your sin - give the audience a grin
Enjoy it - it's your last chance anyhow.

So always look on the bright side of death
Just before you draw your terminal breath

Life's a piece of shit
When you look at it
Life's a laugh and death's a joke, it's true.
You'll see it's all a show
Keep 'em laughing as you go
Just remember that the last laugh is on you.

And always look on the bright side of life...
Always look on the right side of life...
(Come on guys, cheer up!)
Always look on the bright side of life...
Always look on the bright side of life...
(Worse things happen at sea, you know.)
Always look on the bright side of life...
(I mean - what have you got to lose?)
(You know, you come from nothing - you're going back to nothing.
What have you lost? Nothing!)
Always look on the right side of life...

Τρίτη, 15 Απριλίου 2008

Make it Rain

Ο Tom Waits με τα κλαρύνα και τα νταούλια να παίζουν Υes, να παίζουν Υes...



She took all my money
And my best friend
You know the story
Here it comes again
I have no pride
I have no shame
You gotta make it rain
Make it rain!

Since you're gone
Deep inside it hurts
I'm just another sad guest
On this dark earth

I want to believe
In the mercy of the world again
Make it rain, make it rain!

The nite's too quiet
Stretched out alone
I need the whip of thunder
And the wind's dark moan

I'm not Able, I'm just Cain
Open up the heavens
Make it rain!

I'm close to heaven
Crushed at the gate
They sharpen their knives
On my mistakes

What she done, you can't give it a name
You gotta make it rain
Make it rain, yeah!

Without her love
Withour your kiss
Hell can't burn me
More than this
I'm burning up all this pain
Put out the fire
Make it rain!

I'm born to trouble
I'm born to fate
Inside a promise
I can't escape
It's the same old world
But nothing looks the same
Make it rain! [2x]

Got to make it rain
Make it rain
You got to make it rain
Got to make it rain
You got to...

I stand alone here! [2x]
Sing it...
Make it rain! [2x]

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2008

Mikhail Bakunin - Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ

Οι επαναστάσεις δεν είναι παιδιάστικα παιχνίδια ούτε φλυαρίες ακαδημαϊκών, όπου μοναχά οι ματαιοδοξίες αλληλοεξοντώνονται, ούτε αγώνας φιλολογικός όπου το μόνο που χύνεται είναι μελάνι. Η επανάσταση είναι πόλεμος κι όποιος λέει πόλεμος εννοεί καταστροφή ανθρώπων και πραγμάτων. Είναι αναμφίβολα θλιβερό για τον άνθρωπο, που ακόμα δεν ανακάλυψε ένα πιο ειρηνικό μέσο προόδου, όμως ως τις μέρες μας η ιστορία δεν προχωρά ούτε βήμα χωρίς να βαφτιστεί στο αίμα. Εξάλλου η αντίδραση δεν μπορεί να κατηγορήσει διόλου την επανάσταση για κάτι τέτοιο. Η ίδια έχυσε πολύ περισσότερο αίμα σε κάθε αφορμή. Απόδειξη οι σφαγές του Παρισιού τον Ιούνη του 1848 και τον Δεκέμβρη του 1851, η ωμή καταπίεση των αυταρχικών κυβερνήσεων των άλλων χωρών, την ίδια εποχή κι έπειτα, δίχως να αναφερθούμε στις δεκάδες, τις εκατοντάδες, τις χιλιάδες των θυμάτων που στοιχίζουν οι πόλεμοι οι οποίοι είναι αναγκαίες συνέπειες, κάτι σαν περιοδικός πυρετός αυτής της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης που ονομάζουν αντίδραση.

Αυτό που διακηρύσσω, λοιπόν, ως έναν βαθμό, είναι η εξέγερση της ζωής κατά της επιστήμης ή μάλλον κατά της εξουσίας της επιστήμης. Όχι για να καταστρέψουμε την επιστήμη, πράγμα εγκληματικό για την ανθρωπότητα, αλλά για να την ξαναβάλουμε οριστικά στην θέση της. Μέχρι σήμερα η ανθρώπινη ιστορία δεν ήταν παρά μια διαρκής και αιμοχαρής σφαγή εκατομμυρίων ταλαίπωρων ανθρώπων για κάποια ανελέητη αφαίρεση: θεό, πατρίδα, κρατική ισχύ, εθνική ευημερία, ιστορικά δίκαια, δικαιοσύνη, πολιτική ελευθερία, κοινό συμφέρον. Αυτή ήταν ως τις μέρες μας η φυσική αναπόδραστη και μοιραία πορεία των ανθρώπινων κοινωνιών. Δεν είναι στο χέρι μας να κάνουμε κάτι γι αυτό. Προκειμένου για το παρελθόν, πρέπει να το αποδεχτούμε όπως θα κάμναμε με κάθε φυσικό πεπρωμένο. Πρέπει να πιστέψουμε ότι ήταν ο μόνος δυνατός δρόμος για την διαπαιδαγώγηση του ανθρώπινου είδους. Και δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε στο σημείο αυτό. Ακόμα κι αν αποδώσουμε το μεγαλύτερο μερίδιο για τούτα τα μακιαβελικά τεχνάσματα στις άρχουσες τάξεις, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι καμιά μειοψηφία δε θα ήταν ικανή να επιβάλει αυτές τις φριχτές θυσίες στις μάζες, αν αυτές οι ίδιες δεν είχαν μια οριακά ενστικτώδη παρόρμηση να θυσιάζονται πάντοτε γι αυτές τις αδηφάγες αφαιρέσεις, που σαν βρικόλακες τράφηκαν με αίμα ανθρώπων.

Δεν θα κουραζόμουν ποτέ να το επαναλαμβάνω: η ομοιομορφία είναι θάνατος, η διαφορετικότητα είναι ζωή. Η πειθαρχημένη ενότητα, που δεν μπορεί να πραγματωθεί σ' ένα οποιοδήποτε κοινωνικό περιβάλλον δίχως να καταστρέψει τον δημιουργικό αυθορμητισμό της σκέψης και της ζωής, δολοφονεί τις κοινωνίες. Η ζωντανή ενότητα, η αληθινή κοινότητα που επιθυμούμε είναι εκείνη που γεννά η ελευθερία στους ίδιους τους κόλπους των ανεξάρτητων και διαφορετικών εκδηλώσεων της ζωής, εκφραζόμενη από τον αγώνα. Θα καταλάβαινα την λατρεία ενός στρατηγού τακτικού στρατού για την νεκρική σιωπή που η πειθαρχία επιβάλλει στο πλήθος. Ο δικός σας στρατηγός, ο δικός μας στρατηγός, ο στρατηγός του λαού, δεν έχει ανάγκη αυτή τη σιωπή των σκλάβων γιατί είναι συνηθισμένος να ζει και να διατάζει μέσα στην ταραχή. Η ταραχή είναι το πάθος της λαϊκής ζωής, η μόνη ικανή να βγάλει όλον αυτό τον κόσμο από τις αδικίες που υφίσταται, και δεν μπορούμε να υποκινήσουμε αρκετά αυτό το πάθος και αυτή τη ζωή.

Είναι δυνατό και μέσα από την πιο έξυπνη εμπνευσμένη και ενεργητικά εκφρασμένη προπαγάνδα να μεταφυτέψουμε στις μεγάλες μάζες ενός έθνους τάσεις φιλοδοξίες ,πάθη και σκέψεις που είναι απόλυτα ξένες προς αυτές ,που δεν είναι προϊόν της ιστορίας ,των συνηθειών και των παραδόσεων; Μου Φαίνεται ότι ,όταν το ερώτημα τοποθετείται έτσι ,κάθε λογικός και ευαίσθητος άνθρωπος που δεν έχει ιδέα για τον τρόπο που αναπτύσσεται η λαϊκή συνείδηση, μπορεί να απαντήσει μόνο αρνητικά. Τελικά ,καμία προπαγάνδα δεν δημιούργησε ποτέ τεχνητά μια πηγή ή μια βάση για τις φιλοδοξίες και τις ιδέες αίνους λαού ,που είναι πάντοτε τα αποτέλεσμα της αυθόρμητης ανάπτυξης τους και των πραγματικών συνθηκών ζωής.

Τι μπορεί να κάνει τότε η προπαγάνδα; Μπορεί ,γενικά, να εκφράσει τα ίδια τα ένστικτα του προλεταριάτου με μια νέα ,πιο συγκεκριμένη και πιο κατάλληλη μορφή. Μπορεί μερικές φορές να συντομεύσει και να διευκολύνει το ξύπνημα της συνείδησης των ίδιων των μαζών. Μπορεί να τις κάνει να συνειδητοποιήσουν το τι είναι ,τι αισθάνονται και τι ήδη επιθυμούν παρορμούνε από τα ένστικτα ,αλλά ποτέ η προπαγάνδα δεν μπορεί να τις κάνει ότι δεν είναι, ούτε να ξυπνήσει μέσα στην καρδιά τους πάθη που είναι ξένα με τη ίδια τους την ιστορία. Τώρα να συζητήσουμε το ζήτημα αν με την προπαγάνδα είναι δυνατό να αποκτήσει ένας λαός πολιτική συνείδηση. Για πρώτη φορά πρέπει να καθορίσουμε τι είναι πολιτική συνείδηση για τις λαϊκές μάζες. Δίνω έμφαση στη φράση για τις λαϊκές μάζες ,γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι για τις προνομιούχες τάξεις πολιτική συνείδηση δεν είναι τίποτε άλλο παρά το δικαίωμα για κατάκτηση που είναι εγγυημένο και κατοχυρωμένο ,του εκμεταλευτού της εργασίας των μαζών και το δικαίωμα να τις κυβερνά ,ώστε να εξασφαλίζει αυτήν την εκμετάλλευση. Αλλά για τις μάζες ,που είναι υποδουλωμένες ,που εξουσιάζονται και αποτελούν αντικείμενο εκμετάλλευσης συνίσταται η πολιτική συνείδηση; Αυτή μπορεί να διασφαλιστεί μόνο από ένα πράγμα την θεά της εξέγερσης. Αυτή η μανά αποτελεί την απαραίτητη ιστορική προϋπόθεση για την πραγμάτωση κάθε μια χωριστά και όλων των ελευθέριων.

Βλέπουμε ότι αυτή η φράση, πολιτική συνείδηση μέσα σε όλη την πορεία της ιστορικής εξέλιξης ,κατέχει δυο εντελώς διαφορετικά νοήματα που αντιστοιχούν σε δυο αντιμαχόμενες απόψεις. Από την Σκόπια των προνομιούχων τάξεων ,η πολιτική συνείδηση σημαίνει κατάκτηση ,υποδούλωση και τον αδιαχώριστο μηχανισμό για αυτή την εκμετάλλευση των μαζών :την δεσποτική κρατική οργάνωση. Από την Σκόπια των μαζών ,έχει το νόημα της καταστροφής του κράτους. Κατά συνέπεια εννοεί πράγματα που είναι διαμετρικά αντίθετα. Τώρα ,είναι απόλυτα βέβαιο ότι ποτέ δεν υπήρξε κανένας λαός που να μην αισθάνθηκε στην αρχή της υποδούλωσης την ανάγκη να εξεγερθεί. Η εξέγερση αποτελεί φυσική τάση της ζωής. Ακόμα και το σκουλήκι στρέφεται ενάντια στο πόδι που το λειώνει. Γενικά , η ζωτικότητα και η σχετική αξιοπρέπεια ενός ζώου μπορεί να μετρηθεί από την δύναμη του ένστικτου της εξέγερσης. Μέσα στον κόσμο των ζωών ,όπως και στον ανθρώπινο κόσμο ,δεν υπάρχει καμιά συνήθεις πιο εξευτελιστική ,πιο ηλίθια ή πιο δειλή από την συνήθεια της δουλικής υποταγής και της καταπίεσης από κάποιον άλλον. Αμφισβητώ το ότι υπήρξε λαός που τόσο εκφυλισμένος που κάποτε, τουλάχιστον στην αρχή της ιστορίας τους που δεν εξεγέρθηκε ενάντια στο ζυγό των αφεντικών ,των εκμεταλλευτών και του κράτους.

Αλλά πρέπει να αναγνωριστεί επίσης ότι από την εποχή του μεσαίωνα ,το κράτος έχει καταστείλει όλες τις λαϊκές εξεγέρσεις. Όλες οι αποκαλούμενα επαναστάσεις του παρελθόντος συμπεριλαμβανομένης και της γαλλικής επανάστασης παρ΄ όλες τις υπέροχες ιδέες που ενέπνευσαν-δεν υπήρξαν τίποτε άλλο παρά η πάλη ανάμεσα σε αντίπαλες εκμεταλλευτικές τάξεις για την αποκλειστική απόλαυση των προνομιών που πρόσφερε το κράτος. Το μόνο που εκφράζουν είναι ο αγώνας για την κυριαρχία και την εκμετάλλευσης των μαζών.

Και οι μάζες; Αλίμονο !Πρέπει να αναγνωριστεί ότι οι μάζες επέτρεψαν στον εαυτό τους να διαφθαρεί βαθιά και να γίνει απαθής από την καταστρεπτική επίδραση του διεφθαρμένου ,συγκεντρωτικού ,πολιτισμού του κρατισμού