Δευτέρα, 28 Ιανουαρίου 2008

Ένα Blues...

Ένα Blues μία ζωή ολόκληρη. Ένα Blues πάντα να περιγράφει τις στιγμές, καλές και κακές. Ένα Blues για αυτή που αγαπήσαμε αλλά ποτέ δε μας έδωσε σημασία. Ένα Blues για να περιγράψει αυτό που νιώσαμε, όταν η γυναίκα στην οποία δώσαμε τα πάντα, μας παράτησε λέγοντας μια φτηνή δικαιολογία. Ένα Blues να γλυκαίνει τη πίκρα μας όταν εξουθενωμένοι και άφραγκοι μαζεύαμε τα κέρματα για να αγοράσουμε ένα πακέτο τσιγάρα. Ένα Blues για τη στιγμή που τα αδιέξοδα έμοιαζαν με τοίχο και ενώ άπαντες είχαν αποστρέψει πρόσωπα και σκέψεις από πάνω μας.
Ένα Blues τη στιγμή που νιώσαμε το φιλί της σαν το μεγαλύτερο βάλσαμο. Ένα Blues για τη στιγμή που τη κρατήσαμε στην αγκαλιά και νιώσαμε πως είναι ο παράδεισος. Ένα Blues να περιγράψει το αίσθημα της δικαίωσης. Ένα Blues ακριβώς πριν την κατάρρευση λόγο κατανάλωσης υπερβολικής ποσότητας αλκοόλ.
Ένα Blues για όλους (και όλες) όσους (όσες) αγαπώ. Ένα Blues η συγνώμη μου για αυτούς που άθελα μου αδίκησα. Ένα Blues η συγνώμη μου προς αυτούς που όταν με χρειάστηκαν, εγώ δεν ήμουν εκεί. Ένα Blues για αυτούς που με αδίκησαν και για αυτούς που όταν τους χρειάστηκα ήταν απόντες.
Ένα Blues πότε χαρούμενο και πότε μελαγχολικό. Ένα Blues ότι έζησα. Ένα Blues μία ζωή ολόκληρη...




BB King, Stevie Ray Vaughan, Albert King, Paul Butterfield επί σκηνής. Ότι σχόλιο και αν σκεφτώ για την εικόνα αυτή είναι πραγματικά φτωχό και λίγο...

Σάββατο, 26 Ιανουαρίου 2008

A Penis For Your Thoughts!

... ή αλλιώς «το Βασίλη μου για ένα άλογο»!

Μαθαίνω ότι στη μητριά πατρίδα εξελίσσονται δράματα και κωμωδίες, σε μια τηλεπραγματικότητα όπου παλαιοί φίλοι χωρίζουν (αν ήταν έτσι οι φίλοι;), ο εγχώριος Ron Jeremi αποπειράται να αυτοκτονήσει, ο Χίος θεωρεί τον Καμπουράκη αξιόλογο άτομο, ερωτικές και πολιτικές ίντριγκες και δολοπλοκίες που φτάνουν μέχρι το πρωθυπουργικό γραφείο και ως έθνος έχουμε τις femmes fatales (όπως και τους πολιτικούς) που μας αξίζουν. Στην αξιωματική αντιπολίτευση συνεχίζεται το Benny Hill Show (μαντέψτε ποιος παίζει το φαλακρό γεράκο που τον καρπαζώνει ο Μπένυ), το ΚΚΕ όπως πάντα αυτοϊκανοποιείται μέσα στον ιδεολογικό του αυτισμό, ο ΣΥΝ ^%@#$ (επιτρέψτε μου να μην επεκταθώ γιατί θα εκνευριστώ) κι ο ΛΑ.Ο.Σ να ζητά κυβέρνηση προσωπικοτήτων (ε, αφού ζήσαμε να δούμε Βελόπουλο, Πλεύρη, Άδωνη στη βουλή ένα μόνο απομένει: ο ΕΛ Λιακόπουλος για πρόεδρος με εκπρόσωπό του τον Ανέστη Κεραμυδά).

Το χαμένο νόημα των λέξεων πίνει τον πόνο του στα τσίπουρα στην ταβέρνα «Η Ωραία Ελλάς». Βέβαια αυτό δεν είναι νέο φαινόμενο αλλά τώρα πλέον μας φαίνεται φυσιολογικό. Οι λέξεις έχουν χάσει το νόημά τους εδώ και χρόνια σ'αυτήν τη χώρα. Ο μόνος ο οποίος κυριολεκτεί είναι ο πρωθυπουργός. Λέει: «Θα είμαι απέναντι σε φαινόμενα διαφθοράς» και το κάνει. Την έχει πέσει στο απέναντι πεζοδρόμιο με το πασατέμπο και παρακολουθεί αμέριμνος. Ο δε έτερος ενεργός συνοδοιπόρος...

διαφημιστικό μήνυμα, σε λίγο η συνέχεια
Το Κυρ-ι-λούμπεν παρουσιάζει πλέον αρκετές ομοιότητες με τους ΕΧΑ (Ευτυχισμένοι Χωρίς Αιτία). Εκεί υπάρχουν 3 μέλη, ένας πρόεδρος, ένα ενεργό κι ένα ανενεργό μέλος. Η διαφορά με εμάς είναι ότι δεν έχουμε πρόεδρο για ιδεολογικούς λόγους αλλά έχουμε ένα ανενεργό μέλος. Έτσι μπορούμε να χρησιμοποιούμε το ίδιο ακρωνύμιο ΕΧΑ με άλλο περιεχόμενο (Εντοιχισμένοι Χωρίς Αιτία)
και τώρα η συνέχεια

... μιλά για τέλος εποχής. Δεν ξέρω αν πρόκειται πραγματικά για τέλος αλλά θα συμφωνήσω με το κλείσιμο το άρθρου του. Είμαστε όλοι μπροστά στις ευθύνες μας. Διότι πολύ έντεχνα καλλιεργούν την απαξίωση και την αδιαφορία. Ας μην τους αφήσουμε.

Αλλά πρέπει να δικαιολογήσω κάπως τον τίτλο της δημοσίευσης. Φανταστείτε μια πυρέσσουσα και παλλόμενη εν πλήρει στύσει ψωλή. Ε, αυτό που ακολουθεί είναι ένα ύμνος στον εν λόγω μέγα πούτσο.

OD Overdose ή Ωδή στην Ψωλή του Μηλιώνη (άλλως γνωστός ως το κτήνος).
Ηχοϊστόρημα: Έως τας Ουρανίας στέπας των νεφελωμάτων ακούετο το ερωτόφωνον κραύγασμα του κτήνους γνωστόν με την επωνυμίαν «Μηλιώνι το δασόδιον». Ούτο το κτήνος περίεργον και κινεί το ενδιαφέρον επιστημόνων, εξερευνητών και λαθροκυνηγών όπου διεκινούντο προς ιχνηλασίαν του θηρίου μετά του αναλόγου υπερβάλλοντος ζήλου. Όσοι εγύριζον άπρακτοι, ομίλουν περί μυθευμάτων, όσοι όμως εγεύοντο την συναναστροφήν του, ούτοι τριγύριζον μετά οδών, επωδών ή λόγοις εγκωμίων ίνα το κτήνος να υμνήσουσι με τον ο λέγω στίχο:

«Βλέπεις εκείνο το βουνό που βγάζει τον ασβέστη;
ο πούτσος μου στον κώλο σου κάνει Χριστός Ανέστη»

Στου Μηλιώνη το καυλί κάθισα ένα πρωί
και του λέω: κυρ Μηλιώνη το καυλί σου πως με λιώνει
και από καύλα με σκοτώνει…

Είσαι σάτυρος γνωστός του αιδοίου τιμωρός
αρχοντόκαυλος χοντρός της ψωλής σου ο ιστός
έγια μόλα έγια λέσα, βάλε και τ’ αρχίδια μέσα
έγια μόλα έγια λέσα, βάλε και τ’ αρχίδια μέσα

Δυο κίναιδοι μαλώνανε σε ξένο γαμιστρώνα,
Και ο Νίκος ο κολομπαράς την έχει σα βελόνα
Και ο Νίκος ο κολομπαράς την έχει σα βελόνα

Πιάνει πάτο σε πηγάδι μια ψωλή χωρίς ψεγάδι
Πιάνει πάτο σε πηγάδι μια ψωλή χωρίς ψεγάδι

Τη γλύκα που'χει το μουνί, κι ο κώλος σου τη δίνει
Σου δίνει και δύο τάλιρα να πάρεις βαζελίνη
Σου δίνει και δύο τάλιρα να πάρεις βαζελίνη
Δύο πήχες όλο κι όλο και δεν του ‘τσουξε τον κώλο
Δύο πήχες όλο κι όλο και δεν του ‘τσουξε τον κώλο

Τη σούφρα σου την όμορφη εγώ θα σου τη γλύψω
Τη σούφρα σου την όμορφη εγώ θα σου τη γλύψω
Και με τη γλώσσα μου γλυκά θα σου τη ξεσκατίσω
Και με τη γλώσσα τρυφερά θα σου τη ξεσκατίσω

Πιάνει πάτο σε πηγάδι μια ψωλή χωρίς ψεγάδι
Πιάνει πάτο σε πηγάδι μια ψωλή χωρίς ψεγάδι

Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2008

A Penny For Your Thoughts!

Είχε φτάσει μεσημέρι αλλά η διάθεσή του παρέμενε η ίδια. Η γνώριμή του πλέον αδιαφορία, απάθεια. Ότι και να σκεφτόταν, είτε χαρούμενο είτε θλιβερό, συναισθηματική αντίδραση καμία. Δεν ήθελε να συνεχίσει τη δουλειά. Έβαλε το παλτό του και κίνησε για την έξοδο. Στο διάδρομο συνάντησε τον προϊστάμενό του, ο οποίος το ρώτησε που πάει αλλά αυτός συνέχισε χωρίς την παραμικρή αντίδραση. Βγήκε στο δρόμο. Ώρα αιχμής και ποτάμια ανθρώπων πλημμύριζαν τα πεζοδρόμια. Άρχισε να περπατά νωχελικά παρά τα σκουντήματα που λάμβανε, σαν να ήταν αποσυνδεδεμένος απ'την πραγματικότητα. Μια προσθήκη με φόντο την υπάρχουσα εικόνα. Στο βάθος είδε ένα δεκάχρονο αγόρι να πλησιάζει με τα πατίνια του. Έκανε μια απότομη κίνηση να διασχίσει το δρόμο χωρίς να δει το αυτοκίνητο, το οποίο το χτύπησε με δύναμη τινάζοντας το νεκρό μπροστά στα πόδια του. Είδε ότι στα χέρια του κρατούσε ακόμη την τυρόπιτα που έτρωγε. «Μμ, πεινάω» σκέφτηκε, κοιτώντας αδιάφορα το αίμα που είχε αρχίσει να κυλά απ'το κεφάλι του παιδιού, και προχώρησε προς τον επόμενο φούρνο αγοράζοντας μια ζεστή μπουγάτσα.

Συνέχισε την πορεία του με το χάος τριγύρω του να μην τον αγγίζει. Μια πορεία χωρίς σκοπό. Θα περπατούσε κανά μισάωρο όταν με μια στροφή βρέθηκε σ'ένα απόμερο κι ήσυχο δρομάκι. Κοντοστάθηκε για μια στιγμή και συνέχισε. Στη μέση περίπου μια ηλικιωμένη κυρία βγήκε από μια πολυκατοικία. «Καλημέρα» του είπε με μια γλυκιά βραχνή φωνή κι ένα πρόθυμο χαμόγελο. «Καλημέρα» απάντησε κι άρχισε να τη χτυπά χωρίς δισταγμό με χέρια και με πόδια. Τη χτυπούσε σαν να ήταν ένα άψυχο αντικείμενο, χωρίς μίσος χωρίς ηδονή. Απλά χτυπούσε. Ώσπου έπεσε λιπόθυμη στο έδαφος. Και συνέχισε να χτυπά και να τη ποδοπατά στο κεφάλι, στην κοιλιά, στο στήθος μέχρι που άφησε την τελευταία της πνοής στο κρύο τσιμέντο του πεζοδρομίου. Το αίμα της κυλούσε αχνιστό και σταμάτησε δίπλα από ένα νόμισμα. Έσκυψε να το δει. Ήταν ένα βρετανικό κέρμα, one penny. Το πρόσωπό του φωτίστηκε. Παρά την πενιχρή αξία του νομίσματος θα μπορούσε να της ζητήσει να μοιραστεί τις σκέψεις της. Το έβαλε χαρούμενος στη τσέπη του κι έφυγε σιγοτραγουδώντας.

Επιτέλους είχε βρει και πάλι την εύθυμη διάθεσή του!

Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2008

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη

Πήραμε λοιπόν κι εμείς έναν και φτάσαμε εκεί. Πρώτη εντύπωση, όσο τετριμμένο κι αν φαίνεται, una faccia, una razza. Απ'την κυρία στο εκδοτήριο εισιτηρίων για τα λεωφορεία στο αεροδρόμιο, απ'το χαλασμένο ηλεκτρονικό μηχάνημα έκδοσης εισιτηρίων, απ'τη νεαρά που δεν είχε να χαλάσει το πενηντάρικο (δεν ξέρω ίσως να έχω καλομάθει στην Ελβετία αλλά μέχρι στιγμής κανείς δεν αρνήθηκε να μου χαλάσει ακόμη και εκατοστάρικο, ακόμη κι αν πληρώνω κάτι που κοστίζει 3 φράγκα, και πάντα με το χαμόγελο στα χείλη), απ'τη φρενήρη οδήγηση στους δρόμους, απ'τα διπλοπαρκαρισμένα που έκλειναν το δρόμο στο αστικό, τους δυσανασχετισμένους ιδιοκτήτες τους που βαριεστημένα άνοιγαν τελικά το δρόμο και για το τέλος της πρώτης εντύπωσης, η άφιξη στο σταθμό του μετρό, όπου τα μηχανήματα έκδοσης εισιτηρίων είναι όλα χαλασμένα και στο γκισέ υπάρχει μήνυμα (πάντα μόνο στα ιταλικά) «Δεν έχουμε εισιτήρια, απευθυνθείτε παραπλεύρως». Όπως θα καταλάβατε μέχρι στιγμής η μόνη διαφορά με τους νεοέλληνες είναι ότι εμείς μιλάμε αγγλικά...

Το κέντρο της πόλη περπατιέται με τα πόδια, διάθεση να υπάρχει. Όλοι οι δρόμοι είναι λιθόστρωτοι. Η αίσθηση που σου δίνει ο περίπατος είναι ότι περπατάς σε διαφορετικές εποχές, εντυπωσιακά μνημεία αλλά και πολύ εμπορευματοποίηση με τους ρωμαίους στρατιώτες να εναλλάσσονται με τους πακιστανούς μικροπωλητές. Εδώ έχω να καταγγείλω τον πάπα(ρα) Βενέδικτο (ένας απ'τους 16) που έβαλε μια τεράστια πλάκα στο Κολοσσαίο στη μνήμη λέει των χριστιανών που θανατώθηκαν για λόγους προκατάληψης. Λες και μόνο χριστιανοί θανατώθηκαν εκεί. Για μια θρησκεία που ο αρχηγός της έχει πει όταν σου χτυπούν το ένα μάγουλο να γυρνάς το άλλο, παραείναι εκδικητική. Στη συνέχεια μια βόλτα στο Βατικανό αλλά ο πάπας ήταν απασχολημένος κι έτσι δεν περιμέναμε στην ουρά για να μπούμε. Σημαντική πληροφορία, ενώ επιτρέπονται οι ομπρέλες, απαγορεύονται οι ελβετικοί σουγιάδες.

Αλλά αρκετά με την παρελθοντολογία. Στη συνέχεια του περιπάτου, στην Piazza del Popolo συναντήσαμε τα γοτθικά φύλα που κατέβηκαν απ'το βορρά με τους γκοθάδες, τους emo κλπ ενώ συνεχίζοντας στην Piazza di Spagna και τους τριγύρω ακριβούς δρόμους όπου γινόταν το αδιαχώρητο. Γενικά πάρα πολύ κόσμο και δεν τολμώ να φανταστώ τι θα γίνεται σ'αυτήν την πόλη το καλοκαίρι... Αργά το απόγευμα, φαγητό στα στενά γύρω απ'το Πάνθεο (για μια ακόμη φορά οι ομοιότητες, ο σερβιτόρος-καμάκι να κάνει το διασκεδαστή στις τουρίστριες). Όπως σε κάθε τουριστικό μέρος θέλει προσοχή και ψάξιμο για καλό φαγητό. Έτσι αυτά ήταν μέτρια σε αντίθεση με το εστιατόριο που βρήκαμε καθ'οδόν προς το Βατικανό καθώς είχαμε περάσει στην άλλη όχθη του Τίβερη (αφού απολαύσαμε καφεδάκι στο νησάκι). Δε θυμάμαι το όνομα (νομίζω ήταν Sor'Eva αλλά μπορεί και να σας γελάσω, χα, χα, σας γέλασα) αλλά μπορώ να το δείξω στο χάρτη για όποιον επισκεφτεί τη Ρώμη. Το βράδυ μπυρίτσα στη Campo dei Fiori (ακολουθώντας τις συμβουλές του σερβιτόρου καθώς δεν είχαμε το χρόνο να ψάξουμε για άλλα μέρη). Μια πλατεία γεμάτη κόσμο, παρά τη σχετική δρόσο. Και για την επιστροφή, ως κλασσικοί νεοέλληνες δεν ελέγξαμε τα δρομολόγια των λεωφορείων με αποτέλεσμα να το χάσουμε και το επόμενο να αργεί με κίνδυνο να χάσουμε και το αεροπλάνο. Το τηλέφωνο στο ραδιοταξί απέβη άκαρπο διότι η τηλεφωνήτρια δε μιλούσε αγγλικά (οποία έκπληξις). Τη λύση ήρθε να δώσει το μαύρο ταξί (κυριολεκτικά και μεταφορικά).

Μια παρατήρηση για το τέλος, πολύ αστυνομία βρε παιδί. Σε κάθε γωνιά υπήρχαν όργανα των carabinieri, της δημοτικής ή οικονομικής αστυνομίας. Σε τέτοιο σημείο που νομίζω ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη υπαίθρια ορχήστρα...

Μια συμπαθητική εξόρμηση σαββατοκύριακου!

Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2008

Little Wing

Άντε να ανεβάσω και ένα καψουροτράγουδο.
Για να δώσω και μερικές πληροφορίες (να μη φεύγετε έτσι από το Blog) το συγκεκριμένο τραγούδι γράφτηκε από τον Jimi Hedrix και συμπεριλαμβάνεται στο δίσκο “Axis: Bold as Love” το 1968. O Eric Clapton το συμπεριέλαβε στον θρυλικό Blues Rock δίσκο “Layla” το 1970, σε μία φανταστική εκτέλεση όπου ο έτερος κιθαρίστας της μπάντας ήταν ο αείμνηστος Duane Allman των Allman Brothers Band. Εδώ το ακούμε σε μία πρόσφατη Live εκτέλεση του Eric clapton με τη Sheryl Crow.



Well she's walking, through the clouds
With a circus mind that's running wild
Butterflies and zebras
And moonbeams, and fairy tales
That's all she ever thinks about
Riding with the wind

When I'm sad she comes to me
With a thousand smiles she gives to me free
It's all right she said, it's all right
Take anything you want from me
Anything

Fly on Little Wing
Yeah, yeah, yeah, yeah
Little Wing

Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2008

Το Ξέφωτο (2)

Είχε περάσει όλη τη νύχτα στο μπαλκόνι του κοιτώντας το βουνό στο βάθος. Άρχισε να ξημερώνει κι οι πρώτες ακτίνες του ήλιου λαμπύριζαν στην πρωινή δροσιά στις φυλλωσιές των δένδρων. Ήταν ώρα να ξεκινήσει, η ώρα της περισυλλογής είχε φτάσει στο τέλος. Κίνησε προς το βουνό και μπήκε μετά από λίγα λεπτά στο δάσος. Είχε ξαναβρεθεί εκεί υπό άλλες συνθήκες, ένιωθε μια οικειότητα. Τώρα όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Συνέχισε να περπατά με την καρδιά του να βαραίνει σε κάθε του βήμα. Πόσα είχαν αλλάξει απ'την τελευταία του επίσκεψη σ'αυτό το δάσος; Πόσο είχε αλλάξει η ζωή του εκείνο το δειλινό; Για πρώτη φορά στη ζωή του είχε νιώσει ανέμελος, έτοιμος να κυνηγήσει, να δημιουργήσει, να ζήσει τα όνειρά του. Και τα έζησε. Αμέτρητες εμπειρίες που άλλοι θέλουν 100 ζωές για να τις βιώσουν, αυτός τις ένιωσε όλες μέσα σε μόλις 7 χρόνια. Και τώρα έπρεπε να επιστρέψει. Αυτή ήταν η συμφωνία.

Ο ανηφορικός δρόμος του φαινόταν όλο και πιο δύσβατος. Τα κλαδιά του γρατζουνούσαν χέρια και πρόσωπο κι οι πέτρες γλιστρούσαν κάτω απ'τα πόδια του. Σαν να ήθελε το δάσος να του εκφράσει την αντίθεσή του στην απόφασή του. Αλλά αυτός συνέχισε. Κάποια στιγμή την είδε μπροστά του, αιθέρια και δυσδιάκριτη, αλλάζοντας συνεχώς χρώματα και θέση. «Τα δάκρυά μου αρκούν για να γεμίσουν έναν ωκεανό, δέσε την πέτρα στο λαιμό σου κι ακολούθα με» του είπε κι έφυγε στην ανηφόρα κινούμενη ανάλαφρα, χωρίς να πατά στο έδαφος. Έπραξε όπως του'πε. Στην πορεία άρχισε σιγά-σιγά να διακρίνει τα πλάσματα του δάσους. Θυμήθηκε το φρενήρη χορό που είχαν χορέψει κάποτε μαζί, την ευτυχία τους. Τώρα έστεκαν θλιμμένα στο πέρασμά του. Κάποια στιγμή έφτασε στο ξέφωτο. Στο βάθος ο πύρινος δίσκος του ήλιου μόλις άρχισε να αναδύεται αποχαιρετώντας τη νύχτα. Στάθηκε στη μέση δίπλα της και περίμενε. Μετά από μερικές στιγμές απόλυτης ησυχίας αυτή βάλθηκε να κλαίει, και τα δάκρυά έπεφταν ζεστά στο έδαφος ποτίζοντάς το. Και συνέχισε να κλαίει, και τα δάκρυά της σχημάτιζαν μικρές λιμνούλες που σταδιακά ενώνονταν σε μεγαλύτερες, ώσπου όλο το ξέφωτο έγινε μια τεράστια λίμνη. Κι αυτός να στέκεται ακίνητος στο βυθό, νιώθοντας τη ζωή να τον εγκαταλείπει με κάθε δάκρυ που έπεφτε. Λίγο ακόμη κι όλα θα τελείωναν σύντομα.

Ξαφνικά ένα χέρι τον έπιασε και τον τράβηξε στην επιφάνεια. Ήταν αυτή, η ίδια που τον έπνιγε στα δάκρυά της, τώρα του έσωζε τη ζωή. Δεν έκλαιγε πλέον. Του χαμογέλασε και μυριάδες χρώματα πλημμύρισαν το ξέφωτο. Κι όλα τα πλάσματα του δάσους ξαναβρέθηκαν εκεί, στην επιφάνεια της λίμνης, κι άρχισαν ένα, διαφορετικό αλλά εξίσου φρενήρη, χορό. Κι όσο κατέβαινε η στάθμη του νερού, τόσο πιο ιλιγγιώδης γίνονταν ο χορός. Ώσπου η λίμνη εξαφανίστηκε και σωριάστηκαν όλοι καταγής.

Όταν συνήλθε ήταν μόνος. Χαμογέλασε. Κι αύριο μέρα είναι σκέφτηκε και κατηφόρισε με το ανοιξιάτικο χορτάρι να του χαϊδεύει απαλά τις πατούσες...

ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ !!!



In the time of chimpanzees I was a monkey
Butane in my veins so i'm out to cut the junkie
With the plastic eyeballs spray paint the vegetables
Dog food stalls with the beefcake pantyhose

Kill the headlights and put it in neutral
Stock car flamin' with a loser and the cruise control
Baby's in Reno with the vitamin D

Got a couple of couches sleep on the love seat
Someone keeps sayin' I'm insane to complain
About a shotgun wedding and a stain on my shirt
Don't believe everything that you breathe
You get a parking violation and a maggot on your sleeve

So shave your face with some mace in the dark
Savin' all your food stamps and burnin' down the trailer park

Yo cut it

Soy un perdedor
I'm a loser baby so why don't you kill me

Double-barrel buckshot

Soy un perdedor
I'm a loser baby so why don't you kill me

Forces of evil in a bozo nightmare
Banned all the music with a phony gas chamber
'Cause one's got a weasel and the other's got a flag
One's got on the pole shove the other in a bag
With the rerun shows and the cocaine nose job
The daytime crap with the folksinger slop
He hung himself with a guitar string
Slap the turkey neck and it's hangin' on a pigeon wing
You can't write if you can't relate
Trade the cash for the beef for the body for the hate
And my time is a piece of wax fallin' on a termite
Who's chokin' on the splinters

Soy un perdedor
I'm a loser baby so why don't you kill me

Get crazy with the cheeze whiz

Soy un perdedor
I'm a loser baby so why don't you kill me

Drive-by body pierce

Yo bring it on down

Soooooooyy

I'm a driver I'm a winner things are gonna change I can feel it

Soy un perdedor
I'm a loser baby so why don't you kill me

I can't believe you

Soy un perdedor
I'm a loser baby so why don't you kill me

Soy un perdedor
I'm a loser baby so why don't you kill me

Sprechen sie Deutches, baby

Soy un perdedor
I'm a loser baby so why don't you kill me

Know what I'm sayin'



Βασίλη σου θυμίζει τίποτα ???

Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2008

Killing An Arab - The Cure

Μία μόδα μία εποχή μία γενιά. Τέλη δεκαετίας 70', αρχές 80'. Προσωπικά θεωρώ τη συγκεκριμένη εποχή τη ποιο στείρα και αντιπαραγωγική. Η αισθητική μου φαίνεται αρκετά ξένη. Παρόλα αυτά είναι μία εποχή και σημάδεψε και αυτή μία ολόκληρη γενιά. Η γενιά αυτή είχε σίγουρα μέσα της την αμφισβήτηση αλλά και την απογοήτευση, από την μη επίτευξη των μεγάλων στόχων που επικράτησαν για ειρήνη και ευημερία στις προηγούμενες δεκαετίες. Μουσικά αυτή η εποχή εκφράστηκε από συγκροτήματα όπως οι Siouxsie And The Banshees, the smiths, The Clash και πολλούς άλλους. Μουσικά πολλές από αυτές τις μπάντες (με εξαίρεση ίσως τους Clash) κινούνταν στα όρια των πολύ απλών ενορχηστρώσεων έως και του άτεχνου. Κυριότεροι ίσως μουσικοί εκφραστές αυτής της εποχής είναι η Cure που υφίστανται ως της μέρες μας και τους οποίους ακόμη και σήμερα ακολουθεί ένα μεγάλο κοινό. Ακόμη και αν διαφωνούμε με την αισθητική, σίγουρα δε μπορούμε να αγνοήσουμε μία ολόκληρη εποχή και το πως αυτή εκφράστηκε μουσικά.


I'm Standing on the beach
With a gun in my hand
Staring at the sky
Staring at the sand
Staring down the barrel
At the arab on the ground
See his open mouth
But I hear no sound

I'm alive
I'm dead
I'm a stranger
Killing an arab

I can turn
And walk away
Or I can fire the gun
Staring at the sky
Staring at the sun
Whichever I choose
It amounts to the same
Absolutely nothing

I'm alive
I'm dead
I'm a stranger
Killing an arab

I feel the silver jump
Smooth in my hand
Staring at the sea
Staring at the sand
Staring at myself
Reflected in the eyes
Of the dead man on the beach
The dead man on the beach

I'm alive
I'm dead
I'm the stranger
Killing an arab

Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2008

Ευχαριστημένος στα στερνά...

Καθημερινός και συνηθισμένος, παραγωγικός και υπάκουος. Έμαθα να αρκούμε με τη διασφάλιση του δικαιώματος της ύπαρξης μου. Κάνω τα πάντα για να ξεχάσω τι με έφερε ως εδώ. Ακριβό το τίμημα της επιβίωσης. Κάποιες στιγμές νιώθω ότι με ξέχασαν όλοι. Αισθάνομαι ένα πλασματικό ενδιαφέρον από ανθρώπους που το μόνο που έμαθαν να κάνουν είναι να ζητούν από εμένα. Όχι υλικά γιατί αυτά δεν αξιώθηκα να τα αποκτήσω. Ζητούν τη σκέψη μου και κάτι από τα αισθήματα μου. Ποια αισθήματα, αφού αυτοί με ανάγκασαν να τα θάψω. Χρόνια τώρα πολεμάω τη μοναξιά μου αγνοώντας τη. Φοράω το προσωπείο του κοινωνικού, όπως απαιτεί ο κώδικας επαγγελματικών συναναστροφών και προσποιούμαι τον ευχάριστο και ευγενικό επαγγελματία. Μα σε κάθε μέρα αντιστοιχεί και μία νύχτα. Και κάθε νύχτα οι σκέψεις μου επιστρέφουν στην ίδια οδύνη. Κάθε νύχτα πολεμάω με τον εαυτό μου. Ποιος με καταδίκασε στην αιώνια μοναξιά. Έχει τέλος άραγε αυτή η τιμωρία; Χρόνια με πείρε να καταλάβω ότι αυτό που προσπαθώ είναι μάταιο και τεχνητό. Αυτό που με έφερε ως εδώ, ο μεγάλος στόχος, η δικαίωση δεν υφίστανται. Τόσα χρόνια κυνηγάω ένα ψέμα. Ο καιρός περνάει μα εγώ αντί να καταλήξω κάπου, κατάντησα. Έθαψα συναισθήματα και θετικές σκέψεις για τον εαυτό μου για να μη πονάω. Πολλές φορές έχω την εντύπωση πως ύπαρξη μου είναι ένα λάθος. Μεγαλώνω με συνέπεια οι αντοχές μου να μειώνονται. Βαρύ φορτίο η εξορία. Την επέλεξα ή με επέλεξε;
Ξαφνικά είδα μία αναλαμπή. Μία υποψία ευτυχίας ήρθε να ταράξει την ακινησία του συναισθηματικού μου κόσμου. Φοβάμαι. Ο στυγνός δικαστής μου θα παίξει άλλη μία φορά μαζί μου σαδιστικά, για να απολαύσει την απόλυτη κατάρρευση μου. Μαζεύω τα απομεινάρια των δυνάμεων μου και ετοιμάζομαι για μία ακόμη φορά να τον αντιμετωπίσω, σε μία δίκη που η απόφαση είναι εκ προοιμίου γνωστή. Τα συναισθήματα που χρόνια προσπαθώ να θάψω, ξύπνησαν σε μία στιγμή και δε μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό. Άνοιξαν μέσα μου οι ασκοί του Αιόλου και τώρα θεέ μου πως να τους μαζέψω…

Σάββατο, 12 Ιανουαρίου 2008

Η Γάτα

Ήταν καιρός τώρα που ήξερε ότι τον παρακολουθούν. Είχε δει τις σκιές να εξαφανίζονται στις γωνίες, ανθρώπους να αλλάζουν ή να σταματούν απότομα τη συζήτηση μόλις πλησίαζε, είχε ακούσει τα βήματά τους από πίσω του, τους περίεργους ήχους στο τηλέφωνο, τους ψιθύρους που τον ακολουθούσαν. Όμως έπαιρνε τα μέτρα του, πήγαινε πάντα σε μέρη με πολύ κόσμο, είχε βάλει συναγερμό στο διαμέρισμά του. Ήταν πάντα σε εγρήγορση αλλά δεν τους φοβόταν. Το τελευταίο διάστημα όμως τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν. Παρατήρησε ότι φίλοι και γνωστοί του ήταν κι αυτοί στην ομάδα παρακολούθησης, έβρισκε έπιπλα και πράγματα μετακινημένα μέσα στο σπίτι, έστω κι ελάχιστα, τα πόδια ενός τραπεζιού λίγα χιλιοστά εκτός θέσης, η οδοντόβουρτσά του μισάνοιχτη κλπ. Ακόμη και περίεργα παιχνιδίσματα της εικόνας της τηλεόρασης, μάλιστα κάποιες φορές στιγμιαία μιλούσαν γι'αυτόν. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Τους ένιωθε να μπαίνουν στο μυαλό του, να διαβάζουν τις σκέψεις του στην αρχή, να τις κλέβουν αλλά και να τις διαμορφώνουν στη συνέχεια. Πλέον δεν μπορούσε να εμπιστευτεί κανένα, κανέναν εκτός από εκείνη. Εκείνη ήταν πάντα δίπλα του και του συμπαραστέκονταν, όσο περίεργες κι αν τις φαίνονταν οι απόψεις του. Ευτυχώς που την είχε ακόμη κοντά του.

Εκείνο το πρωινό είχε ξυπνήσει κουρασμένος και σε πολύ άσχημη διάθεση. Δεν είχε κοιμηθεί σχεδόν καθόλου καθώς μπορούσαν πλέον να μπαίνουν και στα όνειρά του. Δεν ήξερε τι να κάνει. Μια απελπισία τον κυρίεψε, ήξερε ότι εκείνη την ημέρα κάτι θα γίνει, κάτι θα προσπαθούσαν. Πήγε στην κουζίνα, έβγαλε το μεγάλο μαχαίρι που είχε, κάθισε στο τραπέζι και περίμενε. Καθόταν εκεί ακίνητος, προσπαθώντας να μπλοκάρει τις επιθέσεις τους στο μυαλό. Κάποια στιγμή είδε μια γάτα να μπαίνει στο δωμάτιο, να περπατά αργά περνώντας από μπροστά του. Σταμάτησε στη μέση της διαδρομής, γύρισε, τον κοίταξε και του είπε: «Ετοιμάσου, έρχονται. Μην εμπιστεύεσαι κανένα!», και συνέχισε βγαίνοντας απ'το δωμάτιο. Κι αυτός ακίνητος περίμενε. Μετά από κάποιες ώρες ήρθε αυτή. Τον περίμενε απ'το πρωί κι όταν δεν εμφανίστηκε ήρθε και τον είδε να κάθεται με τα δυο χέρια πάνω στο τραπέζι κι εκεί μπροστά του το μαχαίρι. Φάνηκε η ανησυχία στο βλέμμα της. Όταν την είδε ο φόβος του άρχισε να μαλακώνει, τουλάχιστον ήταν αυτή μαζί του. Τον πλησίασε και άπλωσε το χέρι της στον ώμο του. «Τι συμβαίνει, τι έχεις;» του είπε κι η φωνή τον ηρέμησε ακόμη περισσότερο αλλά δεν ήταν έτοιμος να της μιλήσει ακόμη. Αυτή κάθισε δίπλα του: «Τι έχεις, μίλησέ μου σε παρακαλώ, άνοιξέ μου την καρδιά σου» του είπε και τότε αυτός κατάλαβε. Ήξερε ότι την είχε χάσει πλέον. Σηκώθηκε και με μια απότομη κίνηση έπιασε το μαχαίρι και το κάρφωσε στο στήθος του ανοίγοντάς το και βγάζοντας την καρδιά του, την άνοιξε στη μέση και της την πρόσφερε:

«Ορίστε, σου άνοιξα την καρδιά μου!» είπε κι έπεσε στα πόδια της.

Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2008

Η ιστορία της (μη) ζωής της

Τον είδε να βγαίνει απ'την πόρτα και να κατηφορίζει στο δρόμο. Ήξερε ότι είναι η τελευταία φορά που το βλέπει. Πέντε εβδομάδες τώρα δούλευαν μαζί, μιλούσαν μαζί, γελούσαν μαζί. Κι όμως ενώ το ήθελε δεν είχε τολμήσει να του ζητήσει να βγούνε για ένα καφέ ή σινεμά. Θυμάται την πρώτη φορά που τον είδε. Άνοιξε την πόρτα του γραφείου κι έμεινε ακίνητη για δευτερόλεπτα. Θυμάται το ρίγος που τη διαπέρασε ότι της μίλησε για πρώτη φορά. Θυμάται πως του έριχνε κλεφτές ματιές όταν δεν την έβλεπαν, νιώθοντας απλά ικανοποιημένη απ'την παρουσία του. Είχε πολύ καιρό να νιώσει έτσι. Και κάθε φορά που γυρνούσε σπίτι φανταζόταν τη σκηνή που θα του μιλούσε, που θα του ζητούσε να βγούνε κι έλεγε μέσα της: «Αύριο με την πρώτη ευκαιρία θα του μιλήσω». Και κάθε απόγευμα επέστρεφε κατηγορώντας τον εαυτό της που δεν το έκανε, αλλά σίγουρα θα το έκανε την επομένη. Οι ημέρες περνούσαν ώσπου έφτασε εκείνο το τελευταίο απόγευμα. Και τον έβλεπε να φεύγει.

Τελικά είναι πιο εύκολο, πιο βολικό να μην τολμούμε και μετά να κατηγορούμε τη ζωή που δε μας δίνει ευκαιρίες; Είναι λιγότερο επώδυνο να μην προσπαθούμε απ'το να προσπαθούμε με κίνδυνο αποτυχίας; Ή είναι η διέγερση της προσπάθειας που είναι πολύ έντονη; Αυτή η στιγμιαία απώλεια ελέγχου; Είναι πιο ασφαλής η μεμψιμοιρία; Η σταθερότητα της μιζέριας; Είναι πιο εύκολο να μετράμε τις χαμένες εμπειρίες απ'το να τις ζούμε; Ποιο το νόημα των συναισθημάτων των φαντασιακών εμπειριών όταν δε συνοδεύονται κι απ'αυτά των ζωντανά βιωθέντων εμπειριών; Τι ζωή είναι αυτής της αναπόλησης των, όχι απλά χαμένων αλλά, εξόριστων ευκαιριών;

Μια α-ζωή! (το α- στερητικό)

Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2008

Φόρος τιμής στο Στέργιο Στεργίου

Συχώρεσε με που σου απαντώ με δημοσίευση και όχι με σχόλιο αλλά νομίζω ότι ήρθε η στιγμή να αποτίσω φόρο τιμής στον Στέργιο Στεργίου με το παρακάτω τραγούδι το οποίο άκουσα πρώτη φορά από αυτόν.

Υγρός θάνατος

Κίνησα να σε βρω στη μεγάλη λεωφόρο της ζωής,
αλλά ήσουν πεσμένος στην άκρη, στο πεζοδρόμιο,
αναζητώντας την υγρή ευτυχία, αυτήν τη μάταιη ηδονή.
Και το χαμόγελό σου ζέχνει θάνατο...

Είπες θα'ναι για λίγο, για μια στιγμή,
ότι περιμένεις το σωστό λεωφορείο, στη σωστή στάση,
αλλά τα λεωφορεία έφευγαν πάντα χωρίς εσένα,
κι γλυκιά αναμονή έγινε αγωνιώδης προσμονή.

Και τώρα πια κανείς δε σταματά για σένα,
όλοι σε προσπερνούν, δε σε κοιτούν,
αλλά δε σε νοιάζει πλέον, είσαι στην υγρή της αγκαλιά.
Και το χαμόγελό σου ζέχνει θάνατο...


ΥΓ: Περιττό να πω ότι με την προηγούμενη δημοσίευση του ο Χρήστος μου ξύπνησε κι έμενα τη γνωστή νυχτοπουλική διάθεση. Τω καιρώ εκείνω, ως έφηβοι, ακούγαμε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες το Στεργίου. Τώρα, και χάρη στην τεχνολογία, ακούω στην Ελβετία Εν Λευκώ και Μανώλη Οικονόμου (και παρεμπιπτόντως παίζει Black Merda, σύμπτωση;). Διαφορετικό συναίσθημα αλλά εξίσου δυνατό.

Venus in furs

Μελαγχόλησα απόψε. Το απολαμβάνω όμως. Φαντάζομαι σε όλους έχει συμβεί. Όμως κάθε φορά που μελαγχολώ ο νους μου ανατρέχει σε συγκεκριμένα τραγούδια. Ένα από αυτά είναι το Venous in furs των Velvet Underground.
Κάθε φορά που η μελαγχολία μου με οδηγεί στο συγκεκριμένο τραγούδι θυμάμαι κάτι συγκεκριμένο. Τον εαυτό μου πριν 12- 13 χρόνια να έχει αγοράσει το συγκεκριμένο CD δώρο για τη γιορτή του Βασίλη. Ήμουν πραγματικά τόσο χαρούμενος για την επιλογή που είχα κάνει… Τέλος πάντων μπορεί να ακούγεται και λίγο γελοίο. Να είσαι καλά αδερφέ και να ξέρεις ότι εδώ στη πρωτεύουσα του χάους δε σε ξεχνάω απλά έχω να ανέβω και εγώ το δικό μου Γολγοθά.

Shiny, shiny, shiny boots of leather
Whiplash girlchild in the dark
Comes in bells, your servant, don't forsake him
Strike, dear mistress, and cure his heart

Downy sins of streetlight fancies
Chase the costumes she shall wear
Ermine furs adorn imperious
Severin, Severin awaits you there

Iam tired, I am weary
I could sleep for a thousand years
A thousand dreams that would awake me
Different colors made of tears

Kiss the boot of shiny, shiny leather
Shiny leather in the dark
Tongue of thongs, the belt that does await you
Strike, dear mistress, and cure his heart

Severin, Severin, speak so slightly
Severin, down on your bended knee
Taste the whip, in love not given lightly
Taste the whip, now plead for me

I am tired, I am wearyI could sleep for a thousand years
A thousand dreams that would awake me
Different colors made of tears

Shiny shiny, shiny boots of leather
Whiplash girlchild in the dark
Severin, your servant comes in bells, please don't forsake him
Strike, dear mistress, and cure his heart

Κυριακή, 6 Ιανουαρίου 2008

Η γοητεία του απαγορευμένου.

Είναι γεγονός και για όλους μας έχουν έρθει στιγμές στις οποίες παρατηρήσαμε ότι τα ποιο ωραία πράγματα στη ζωή είναι απαγορευμένα.
Μία πρώτη κατηγορία απαγορευμένων πραγμάτων έχει να κάνει με τη διατροφή μας. Τροφές με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά (οι ποιο νόστιμες δηλαδή) κάνουν κακό στην υγεία. Επίσης και τα γλυκά στα οποία πολλοί άνθρωποι έχουν αδυναμία αποτελούν τη γενεσιουργό αιτία για μια σειρά παθήσεων. Εξαιρετικά επιβλαβές για την υγεία είναι επίσης και το αλκοόλ. Εν ολίγοις θα μπορούσε κανείς να συνοψίσει ότι θα έπρεπε να τρεφόμαστε με λαχανικά και να πίνουμε μόνο νερό.
Και αφού ο δημιουργός τα πάντα εν σοφία εποίησε είναι αναπόφευκτο να πρέπει να αποδεχθούμε όλα τα παραπάνω προκειμένου να διαφυλάξουμε την υγεία μας.
Τι γίνεται όμως όταν συναντούμε μία σειρά απαγορευμένων πραγμάτων τα οποία δεν αφορούν την υγεία μας;
Μία κλασική περίπτωση απαγορευμένων απολαύσεων είναι το SEX. Η κοινωνία και οι κατά καιρούς σχηματισμοί αυτής (βλέπε εκκλησία) έχουν φροντίσει τεχνηέντως να δημιουργούν ενοχές στους ανθρώπους που θα ήθελαν να απολαμβάνουν ελεύθερα αυτή τη κορυφαία συνεύρεση που υφίσταται στη φύση. Όποιος ή όποια αποφασίζει να απολαύσει τον έρωτα με μία σχετική ελευθερία χαρακτηρίζεται ως πόρνος ή πόρνη ή τέλος πάντων ως άνθρωπος ελευθέρων ηθών. Ιδιαίτερα όποιος ή όποια κάνει το λάθος να υπογράψει αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο (με η χωρίς τη σφραγίδα της εκκλησίας) που λέγεται γάμος, αυτόματα υπογράφει και τον υπέρτατο περιορισμό στην σεξουαλική του ελευθερία.
Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, τα παραπάνω δεν αποτελούν ένα προσωπικό λεονταρισμό, μιας και ακόμη και εγώ θεωρώ ότι είμαι εγκλωβισμένος σε τέτοιου τύπου κατεστημένες αντιλήψεις.
Ως απόφθεγμα των παραπάνω θα μπορούσε να ειπωθεί πως σε αυτή την άτιμη ζωή ότι είναι ωραίο βλάπτει και ότι δε βλάπτει είναι ανήθικο.

BARRIO Art Bar

Μία πολύ καλή πρόταση για τα Σαββατόβραδα. Για όσους αναζητούν τη καλή μουσική σε συνδυασμό με την υψηλή αισθητική και την άψογη εξυπηρέτηση.
Κάθε Σάββατο βράδυ ο Μανόλης Οικονόμου (Καθημερινά 00:00 – 02:00 Εν Λευκώ 87,7 FM ) δημιουργεί μία πανδαισία από Jazz, Funk και γενικότερα Groοvy ήχους. Η καλή μουσική μαζί με την άψογη αισθητική του χώρου, ολοκληρώνονται από τη πολύ υψηλού επιπέδου εξυπηρέτηση και καλή διάθεση του προσωπικού. Αξιομνημόνευτη είναι επίσης και η ποιότητα των θαμώνων του συγκεκριμένου μαγαζιού.
Κεραμικού 53 στο Μεταξουργείο.

Παρασκευή, 4 Ιανουαρίου 2008

Industrial Sunset

Κοιτούσε συνεπαρμένος το ηλιοβασίλεμα. Όπως κάθε μέρα από τότε που μπορούσε να θυμηθεί τον εαυτό του, μετά το τέλος της βάρδιάς του, και πριν πάρει το δρόμο για το σπίτι, στεκόταν πάνω στο λόφο παρακολουθώντας, ζώντας τη δύση του ηλίου. Είχε εξελιχθεί σε πνευματική τελετουργία. Κοιτούσε και νοσταλγούσε. Νοσταλγούσε μια ζωή που δεν έζησε ποτέ. Είναι δυνατό να νοσταλγεί κανείς κάτι που δεν έχει βιώσει; Κι όμως κάθε μέρα στεκόταν εκεί, άλλοτε κλαίγοντας, άλλοτε γελώντας, αναπολώντας τη ζωή που δεν υπήρξε, τις αναμνήσεις που δεν είχε, τις εμπειρίες που δεν ένιωσε. Παλαιότερα προσπαθούσε να καταλάβει γιατί συνέβαινε αυτό εφόσον ζούσε μια ζωή γεμάτη κι ευτυχισμένη. Ήταν παντρεμένος με μια γυναίκα που λάτρευε, που εξακολουθούσε να λατρεύει, κάθε έκφρασή της, κάθε σημείο του σώματός της, κάθε λέξη που έβγαινε απ'τα χείλη της, κάθε κίνησή της, κάθε μικρό της ελάττωμα. Μια γυναίκα που του'χε χαρίσει 2 υπέροχα παιδιά που είχαν δώσει άλλο νόημα στη ζωή του. Είχε τους φίλους του, 2 πολύ καλούς φίλους με τους οποίους μπορούσε να μοιραστεί τα πάντα. Είχε μια σταθερή δουλειά, μ'ένα ικανοποιητικό εισόδημα που του επέτρεπε να μην έχει οικονομικά προβλήματα και να ζει άνετα. Είχε το χρόνο να ασχολείται με τα χόμπι του, τη μουσική και το διάβασμα.

Τώρα πλέον δεν το σκέφτονταν. Το είχε αποδεχτεί και κάθε μέρα επαναλάμβανε την ίδια διαδρομή που τον έφερνε στο λόφο. Και περίμενε το ηλιοβασίλεμα, απολαμβάνοντας αυτό το παιχνίδι των χρωμάτων λίγο πριν κοιμηθεί ο ήλιος και χαθεί κάθε χρώμα, με παράλληλη μουσική υπόκρουση το θόρυβο των μηχανών του εργοστασίου πίσω του. Το μουσικό βίντεο της νοσταλγίας του, μιας νοσταλγίας της λήθης, της φαντασίας ή της επερχόμενης μνήμης; Δεν τον ένοιαζε πλέον, απλά το ζούσε. Ξαφνικά φύσηξε ένα απαλό αεράκι κι ένιωσε κοντά του μια παρουσία. Γύρισε και την είδε, λίγα μέτρα πιο πέρα. Τα μαύρα της μαλλιά κυμάτιζαν στο ρυθμό του ανέμου κι είχε κι αυτή την ίδια έκφραση νοσταλγίας στο βλέμμα της, στα υγρά μαύρα μάτια της. Ένιωσε μια ακατανίκητη έλξη και προχώρησε προς το μέρος της. Πριν προλάβει να της απευθύνει το λόγο, τον κοίταξε στα μάτια και του είπε: «Δεν είναι υπέροχο αυτό το παιχνίδισμα των χρωμάτων λίγο πριν κοιμηθεί ο ήλιος;» Μια περίεργη, απόκοσμη αίσθηση τον κυρίευσε. Είναι δυνατό να έχει μπροστά του μια αδελφή ψυχή; Δεν είχε το χρόνο να το σκεφτεί γιατί την είδε να τον πλησιάζει, χωρίς αυτός να έχει τη δυνατότητα να κινηθεί, και τα χείλη της άγγιξαν στιγμιαία τα δικά του. Όταν αποτραβήχτηκε πίσω έβλεπε τον εαυτό του σα σε καθρέπτη. Μετά την αρχική σύγχυση διαπίστωσε ότι βρισκόταν πλέον μέσα στο σώμα της. Είδε τότε να του μιλά με τη φωνή του:

- Μπορείς τώρα να ξεκινήσεις την αναζήτηση της ζωής που νοσταλγείς κι εγώ θα μείνω εδώ διατηρώντας ζεστή τη θέση σου, φροντίζοντας την οικογένειά σου.
- Ποια είσαι;
- Όταν θα έχεις ολοκληρώσει αυτήν την αναζήτηση, θα είμαι εδώ και θα σε περιμένω.
- Ποια είσαι;
- ...

Ο ήλιος είχε ήδη κοιμηθεί. Κατηφόρισε, αλλά αυτή τη φορά όταν έφτασε στο σταυροδρόμι, αφού κοίταξε το δρόμο που οδηγούσε στο σπίτι του μια τελευταία φορά, γύρισε και πήρε τον άλλο δρόμο. Και το ταξίδι ξεκίνησε...

Τετάρτη, 2 Ιανουαρίου 2008

Ονειροπωλητές

Ήταν 7 χρόνια τώρα που είχαν σκεφτεί κι είχαν βάλει σε εφαρμογή το σχέδιό τους. Αρχικά, κι επικαλούμενοι χαμένες εργατοώρες, πρόσθεσαν στην εργατική νομοθεσία άρθρο που απαγόρευε την ονειροπόληση εν ώρα εργασίας. Αργότερα, παρουσιάζοντας στον ΟΗΕ, «αποδείξεις» με τις οποίες συνέδεαν την ονειροπόληση με αυτοκτονίες αλλά και «τρομοκρατικές» πράξεις, πέρασαν έναν παγκόσμιο αντιονειροπολικό νόμο. Απαγορευόταν πλέον κάθε είδους ονειροπόληση, εντός κι εκτός εργασίας, απαγορεύτηκε ακόμη κι η χρήση αυτής της λέξης, η οποία αντικαταστάθηκε απ'την ονειροπώληση. Δημιουργήθηκε και μια υπηρεσία Ελεγχόμενης Ονειροπώλησης (άλλως γνωστή ως ΕΛΟΝ), οι δραστηριότητες της οποίας αρχικά ανατέθηκαν στις κυβερνήσεις κι αργότερα πέρασαν και στα χέρια μερικών ιδιωτών. Αποστολή αυτής της υπηρεσίας ήταν να πωλεί όνειρα επεξεργασμένα και σταθμισμένα, σε μικρές δόσεις, όνειρα τα οποία θα πραγματοποιούνταν σε 2-3 χρόνια, πχ μια αύξηση μισθού 2,5%, ένα αυτοκίνητο, κάποιες διακοπές. Ήταν απαγορευμένα άλλα όνειρα. Πίστευαν έτσι ότι δίνοντας ελεγχόμενα όνειρα τα οποία θα τους τα πραγματοποιούσαν, θα τους είχαν όλους ικανοποιημένους. Όπως βέβαια συμβαίνει με κάθε νόμο, και παρά τις πολύ αυστηρές ποινές, υπήρχαν πάντα παραβάτες.

Τότε έκαναν μια ανακάλυψη που θα τα άλλαζε όλα αυτά. Βρήκαν ότι όταν ο άνθρωπος ονειροπολεί, εκκρίνεται μια ορμόνη, η ονειροπολίνη. Έβαλαν λοιπόν σε εφαρμογή το επόμενο στάδιο του σχεδίου τους. Δημιούργησαν ένα εμβόλιο, αντισώματα έναντι αυτής της ορμόνης και χρησιμοποιώντας ως αφορμή την προφύλαξη έναντι μιας πιθανής πανδημίας της γρίπης των πτηνών, προχώρησε σε εμβολιασμό του παγκόσμιου πληθυσμού. Τις επόμενες ημέρες ακολούθησαν εκατοντάδες χιλιάδες θάνατοι που αποδόθηκαν στη γρίπη ενώ στην πραγματικότητα ήταν αλλεργικές αντιδράσεις ανθρώπων που δε σταματούσαν να ονειροπολούν. Για τους υπόλοιπους το εμβόλιο είχε αποτέλεσμα, δεν ονειροπολούσαν πλέον. Τις ελάχιστες περιπτώσεις που το εμβόλιο δε δρούσε τις έκλειναν σε ψυχιατρικά ιδρύματα, αν δεν προλάβαιναν να αυτοκτονήσουν βλέποντας κατάματα τον κόσμο στον οποίο ζούσαν πλέον. Και πίστεψαν ότι επιτέλους είχαν βρει τη λύση.

Αυτό που δεν είχαν υπολογίσει ήταν τα πραγματικά αποτελέσματα της απουσίας ονειροπόλησης. Χωρίς να ονειροπολούν οι άνθρωποι άρχισαν να γίνονται απαθείς, χωρίς ελπίδα για το μέλλον, χωρίς διάθεση για δουλειά. Η παραγωγικότητα έπεσε κατακόρυφα. Παράλληλα, η ενέργεια που απελευθερώνεται φυσιολογικά με την ονειροπόληση, τώρα έβρισκε διέξοδο στο ύπνο, στα όνειρα, αλλά μ'ένα τρόπο μη φυσιολογικό, δημιουργώντας εφιάλτες κι οδηγώντας σιγά-σιγά σε ψυχικές διαταραχές. Για πρώτη φορά ανησύχησαν διότι τους ήθελαν μεν υπάκουους αλλά ταυτόχρονα κι εργατικούς, ακούραστους μπροστά στη γραμμή παραγωγής. Και τώρα κινδύνευαν να τα χάσουν όλα αυτά. Συνειδητοποίησαν ότι η ονειροπόληση ήταν απαραίτητη για τα σχέδιά τους. Μέσω αυτής διατηρούσαν οι άνθρωποι ζωντανή την ελπίδα τους για το μέλλον. Και με ζωντανή ελπίδα, συνέχιζαν να δουλεύουν. Ήξεραν ακόμη ότι χρειάζονταν κατά καιρούς κάποιες μικροπαραχωρήσεις ή ακόμη και μικροεπαναστάσεις που λειτουργούν βαλβίδα εκτόνωσης. Διότι σε τελική ανάλυση όλα θα επέστρεφαν πίσω σ'αυτούς. Το μόνο που χρειάζονταν ήταν να βρουν την κατάλληλη ισορροπία ως προς το μέγεθος αυτής της ελπίδας.

Να υπάρχει μεν αλλά ο κάθε ένας χωριστά να πιστεύει ότι δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Κι όταν θα μαζεύονταν κάποιοι που νόμιζαν ότι μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά να τους αφήσουν να δράσουν, να κάνουν κάποιες παροδικές παραχωρήσεις. Και πάλι απ'την αρχή...

Τρίτη, 1 Ιανουαρίου 2008

Πρωτοχρονιά με Tiger Lillies


Δευτέρα, 31.12.2007, 23:30, Dampfzentrale, Bern. Ξαφνικά άλλαξε η αισθητική, δεν είμαστε πια Ελβετία, αλλά Γερμανία, Βερολίνο. Ο ιππέας (ή αναβάτης αν προτιμάτε, αδ) δίσκων (ιδ) εναλλάσσει κομμάτια του μεσοπολέμου, πριν την άνοδο του ναζισμού τότε που ανθούσε η τζαζ στη Γερμανία αλλά και γαλλόφωνα και γερμανόφωνα κομμάτια της ίδιας περιόδου. Άλλωστε κι ο ίδιος είναι φιγούρα που προέρχεται απ'την ίδια εποχή. Drei, zwei, ein... Ο εν λόγω ιδ (αδ) μας ανακοινώνει την έναρξη της νέας χρονιάς αφήνοντας να παίξει στο γραμμόφωνό του ένα ρεμπέτικο του μεσοπολέμου. Αυτό θα πει φλασιά! Προς στιγμή δεν ξέραμε που είμαστε...

Τρίτη, 01.01.2008, 00:30. Πριν λίγα λεπτά είχαν ανοίξει οι πόρτες και περάσαμε στη διπλανή αίθουσα περιμένοντας την έναρξη της παράστασης. Διότι με τους Tiger Lillies περί παράστασης πρόκειται κι όχι απλά συναυλίας. Κι η παράσταση αρχίζει. Μ'αυτό το αμάλγαμα τζαζ, καμπαρέ, όπερας, τσιγγάνικης (κι άλλης) μουσικής ερμηνευμένη μέσα απ'το φίλτρο της απίστευτης θεατρικότητας του Martyn Jacques, της σουρεαλιστικής λογικής του Adrian Huge και της τζαζ σοβαροφάνειας του Adrian Stout (τον οποίο απ'τη γωνιά που το βλέπαμε νομίζαμε ότι είχαμε απέναντί μας το Steve Buscemi). Ένα μουσικό καλειδοσκόπιο, μια συνδυασμένη κωμωδία (κάτι από Charlot, Monty Python κι άλλα, αλλά και πρωτογενές χιούμορ), μια θεματολογία βγαλμένη απ'την καθημερινότητα του περιθωρίου μιας άλλης αλλά και της δική μας εποχής (με την ηρωίνη να μας φτύνει κατάμουτρα τα κατορθώματά της, το τζιν, τον αυνανιζόμενο Δημητράκη, την αγωνιώδη προσπάθεια αφόδευσης με απανωτά φυσήματα, και πολλά άλλα). Μια παράσταση που ήρθε να κλείσει άδοξα με την αυτοκτονία του Adrian Huge επί σκηνής, αφού μας έπαιξε ντραμς φτύνοντας τα χάπια που πήρε, και το Martyn Jacques να μας ανακοινώνει ότι δεν μπορούν να συνεχίσουν μετά το θάνατο κι όταν ακούστηκαν απ'το κοινό οι πρώτες αντιρρήσεις να μας χαιρετά μ'ένα fuck you και τη γνωστή χειρονομία που το συνοδεύει. Ευτυχώς μετά από λίγο βγήκε ο Adrian Stout παίζοντας στο πριόνι του το χαρακτηριστικό ήχο που συνοδεύει την παρουσία των φαντασμάτων κι έτσι ολοκληρώθηκε το encore, μ'ένα φάντασμα στα ντραμς...

Μια πολύ καλή εισαγωγή στο νέο έτος!

And so your life's been a success
And you have pleasure in excess
Don't worry it will all end soon
The crack of doom is coming soon

Ευτυχές το σωτήριον έτος 2008!