Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2008

Το Ξέφωτο (2)

Είχε περάσει όλη τη νύχτα στο μπαλκόνι του κοιτώντας το βουνό στο βάθος. Άρχισε να ξημερώνει κι οι πρώτες ακτίνες του ήλιου λαμπύριζαν στην πρωινή δροσιά στις φυλλωσιές των δένδρων. Ήταν ώρα να ξεκινήσει, η ώρα της περισυλλογής είχε φτάσει στο τέλος. Κίνησε προς το βουνό και μπήκε μετά από λίγα λεπτά στο δάσος. Είχε ξαναβρεθεί εκεί υπό άλλες συνθήκες, ένιωθε μια οικειότητα. Τώρα όμως τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Συνέχισε να περπατά με την καρδιά του να βαραίνει σε κάθε του βήμα. Πόσα είχαν αλλάξει απ'την τελευταία του επίσκεψη σ'αυτό το δάσος; Πόσο είχε αλλάξει η ζωή του εκείνο το δειλινό; Για πρώτη φορά στη ζωή του είχε νιώσει ανέμελος, έτοιμος να κυνηγήσει, να δημιουργήσει, να ζήσει τα όνειρά του. Και τα έζησε. Αμέτρητες εμπειρίες που άλλοι θέλουν 100 ζωές για να τις βιώσουν, αυτός τις ένιωσε όλες μέσα σε μόλις 7 χρόνια. Και τώρα έπρεπε να επιστρέψει. Αυτή ήταν η συμφωνία.

Ο ανηφορικός δρόμος του φαινόταν όλο και πιο δύσβατος. Τα κλαδιά του γρατζουνούσαν χέρια και πρόσωπο κι οι πέτρες γλιστρούσαν κάτω απ'τα πόδια του. Σαν να ήθελε το δάσος να του εκφράσει την αντίθεσή του στην απόφασή του. Αλλά αυτός συνέχισε. Κάποια στιγμή την είδε μπροστά του, αιθέρια και δυσδιάκριτη, αλλάζοντας συνεχώς χρώματα και θέση. «Τα δάκρυά μου αρκούν για να γεμίσουν έναν ωκεανό, δέσε την πέτρα στο λαιμό σου κι ακολούθα με» του είπε κι έφυγε στην ανηφόρα κινούμενη ανάλαφρα, χωρίς να πατά στο έδαφος. Έπραξε όπως του'πε. Στην πορεία άρχισε σιγά-σιγά να διακρίνει τα πλάσματα του δάσους. Θυμήθηκε το φρενήρη χορό που είχαν χορέψει κάποτε μαζί, την ευτυχία τους. Τώρα έστεκαν θλιμμένα στο πέρασμά του. Κάποια στιγμή έφτασε στο ξέφωτο. Στο βάθος ο πύρινος δίσκος του ήλιου μόλις άρχισε να αναδύεται αποχαιρετώντας τη νύχτα. Στάθηκε στη μέση δίπλα της και περίμενε. Μετά από μερικές στιγμές απόλυτης ησυχίας αυτή βάλθηκε να κλαίει, και τα δάκρυά έπεφταν ζεστά στο έδαφος ποτίζοντάς το. Και συνέχισε να κλαίει, και τα δάκρυά της σχημάτιζαν μικρές λιμνούλες που σταδιακά ενώνονταν σε μεγαλύτερες, ώσπου όλο το ξέφωτο έγινε μια τεράστια λίμνη. Κι αυτός να στέκεται ακίνητος στο βυθό, νιώθοντας τη ζωή να τον εγκαταλείπει με κάθε δάκρυ που έπεφτε. Λίγο ακόμη κι όλα θα τελείωναν σύντομα.

Ξαφνικά ένα χέρι τον έπιασε και τον τράβηξε στην επιφάνεια. Ήταν αυτή, η ίδια που τον έπνιγε στα δάκρυά της, τώρα του έσωζε τη ζωή. Δεν έκλαιγε πλέον. Του χαμογέλασε και μυριάδες χρώματα πλημμύρισαν το ξέφωτο. Κι όλα τα πλάσματα του δάσους ξαναβρέθηκαν εκεί, στην επιφάνεια της λίμνης, κι άρχισαν ένα, διαφορετικό αλλά εξίσου φρενήρη, χορό. Κι όσο κατέβαινε η στάθμη του νερού, τόσο πιο ιλιγγιώδης γίνονταν ο χορός. Ώσπου η λίμνη εξαφανίστηκε και σωριάστηκαν όλοι καταγής.

Όταν συνήλθε ήταν μόνος. Χαμογέλασε. Κι αύριο μέρα είναι σκέφτηκε και κατηφόρισε με το ανοιξιάτικο χορτάρι να του χαϊδεύει απαλά τις πατούσες...

6 σχόλια:

chmarni είπε...

Τον ζηλεύω τον ήρωα σου.
Καμία φορά σκέφτομαι πόσο θα ήθελα να τα ανατρέψω όλα και να ζήσω και εγώ εμπειρίες που ονειρεύτηκα αλλά δε τόλμησα να διεκδικήσω. Και ο ήρωας της ιστορίας σου τις έζησε όχι μέσα σε επτά χρόνια, αλλά για επτά ολόκληρα χρόνια !!!
Κάποτε οι ανατροπές, μου ήταν ποιο εύκολες, τώρα που πέρασαν κάπως τα χρόνια δυσκολεύομαι και είμαι λιγότερο αποφασιστικός.
Εδώ όμως και λίγο καιρό νιώθω ότι κάτι μέσα μου άλλαξε. Το λάθος με έλκει όπως η γύρη της μέλισσες. Επιτέλους είμαι έτοιμος να αρπάξω όλα τα ρίσκα που ονειρεύτηκα από τα μαλλιά. Είμαι εδώ, είμαι εγώ και αυτή τη φορά τα θέλω όλα. Δε φοβάμαι ούτε τις συνέπειες ούτε τους φόβους μου. Ο εαυτός μου φίλε με ξεπέρασε και με σπρώχνει να κάνω όσα όλα αυτά τα χρόνια δε τόλμησα. Είναι όμορφο να χάνεις τον έλεγχο. Να θέλεις να συγκεντρωθείς σε κάτι και να μη μπορείς. Είναι εκπληκτικό τα συναισθήματα σου να υπερβαίνουν τη λογική. Δε με νοιάζει το αποτέλεσμα, αντίθετα η πιθανότητα της αποτυχίας, ακόμη και αυτή, με συναρπάζει.
Τον ζηλεύω τον ήρωα σου γιατί έζησε. Και έζησε γιατί αισθάνθηκε. Μπορεί τα όσα γράφω να φαντάζουν σε κάποιο που τα διαβάζει αστεία και υπερβολικά, αλλά ούτε και αυτό με αφορά. Όλα όσα γράφω ισχύουν στο ακέραιο, όλα όσα γράφω δε βγαίνουν από τη ψυχή μου αλλά είναι η ψυχή μου.
Κλείνοντας το “σύντομο” σχόλιο μου να αναφέρω λίγους στοίχους του ποιητή, του οποίου ολόκληρο το “ποίημα”, δημοσιεύω στο ποιο πάνω άρθρο μου.

Όταν είμαι θλιμμένος, έρχεται σε εμένα
Με χίλια χαμόγελα που τα δίνει σε εμένα ελεύθερα
Όλα είναι εντάξει μου λέει, όλα είναι εντάξει
Πάρε οτιδήποτε θέλεις από εμένα οτιδήποτε
Οτιδήποτε…

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Χαίρομαι που ήρθε η ώρα να τολμήσεις, να ζήσεις...

chmarni είπε...

Έχω κάτι αποκλειστικές πληροφορίες ότι ήσουν 3-μερο στη Ρώμη.
Πως ήταν ???

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Θα υπάρξει ανταπόκριση αύριο. Σήμερα είμαι ψόφιος.

giati_baba? είπε...

Αξιοσημείωτη ικανότητα γραφής...

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Ευχαριστώ!