Δευτέρα, 7 Ιανουαρίου 2008

Υγρός θάνατος

Κίνησα να σε βρω στη μεγάλη λεωφόρο της ζωής,
αλλά ήσουν πεσμένος στην άκρη, στο πεζοδρόμιο,
αναζητώντας την υγρή ευτυχία, αυτήν τη μάταιη ηδονή.
Και το χαμόγελό σου ζέχνει θάνατο...

Είπες θα'ναι για λίγο, για μια στιγμή,
ότι περιμένεις το σωστό λεωφορείο, στη σωστή στάση,
αλλά τα λεωφορεία έφευγαν πάντα χωρίς εσένα,
κι γλυκιά αναμονή έγινε αγωνιώδης προσμονή.

Και τώρα πια κανείς δε σταματά για σένα,
όλοι σε προσπερνούν, δε σε κοιτούν,
αλλά δε σε νοιάζει πλέον, είσαι στην υγρή της αγκαλιά.
Και το χαμόγελό σου ζέχνει θάνατο...


ΥΓ: Περιττό να πω ότι με την προηγούμενη δημοσίευση του ο Χρήστος μου ξύπνησε κι έμενα τη γνωστή νυχτοπουλική διάθεση. Τω καιρώ εκείνω, ως έφηβοι, ακούγαμε μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες το Στεργίου. Τώρα, και χάρη στην τεχνολογία, ακούω στην Ελβετία Εν Λευκώ και Μανώλη Οικονόμου (και παρεμπιπτόντως παίζει Black Merda, σύμπτωση;). Διαφορετικό συναίσθημα αλλά εξίσου δυνατό.

Δεν υπάρχουν σχόλια: