Πέμπτη, 10 Ιανουαρίου 2008

Η ιστορία της (μη) ζωής της

Τον είδε να βγαίνει απ'την πόρτα και να κατηφορίζει στο δρόμο. Ήξερε ότι είναι η τελευταία φορά που το βλέπει. Πέντε εβδομάδες τώρα δούλευαν μαζί, μιλούσαν μαζί, γελούσαν μαζί. Κι όμως ενώ το ήθελε δεν είχε τολμήσει να του ζητήσει να βγούνε για ένα καφέ ή σινεμά. Θυμάται την πρώτη φορά που τον είδε. Άνοιξε την πόρτα του γραφείου κι έμεινε ακίνητη για δευτερόλεπτα. Θυμάται το ρίγος που τη διαπέρασε ότι της μίλησε για πρώτη φορά. Θυμάται πως του έριχνε κλεφτές ματιές όταν δεν την έβλεπαν, νιώθοντας απλά ικανοποιημένη απ'την παρουσία του. Είχε πολύ καιρό να νιώσει έτσι. Και κάθε φορά που γυρνούσε σπίτι φανταζόταν τη σκηνή που θα του μιλούσε, που θα του ζητούσε να βγούνε κι έλεγε μέσα της: «Αύριο με την πρώτη ευκαιρία θα του μιλήσω». Και κάθε απόγευμα επέστρεφε κατηγορώντας τον εαυτό της που δεν το έκανε, αλλά σίγουρα θα το έκανε την επομένη. Οι ημέρες περνούσαν ώσπου έφτασε εκείνο το τελευταίο απόγευμα. Και τον έβλεπε να φεύγει.

Τελικά είναι πιο εύκολο, πιο βολικό να μην τολμούμε και μετά να κατηγορούμε τη ζωή που δε μας δίνει ευκαιρίες; Είναι λιγότερο επώδυνο να μην προσπαθούμε απ'το να προσπαθούμε με κίνδυνο αποτυχίας; Ή είναι η διέγερση της προσπάθειας που είναι πολύ έντονη; Αυτή η στιγμιαία απώλεια ελέγχου; Είναι πιο ασφαλής η μεμψιμοιρία; Η σταθερότητα της μιζέριας; Είναι πιο εύκολο να μετράμε τις χαμένες εμπειρίες απ'το να τις ζούμε; Ποιο το νόημα των συναισθημάτων των φαντασιακών εμπειριών όταν δε συνοδεύονται κι απ'αυτά των ζωντανά βιωθέντων εμπειριών; Τι ζωή είναι αυτής της αναπόλησης των, όχι απλά χαμένων αλλά, εξόριστων ευκαιριών;

Μια α-ζωή! (το α- στερητικό)

4 σχόλια:

chmarni είπε...

Το αξιοπρόσεκτο στην ιστορία σου είναι ότι η γυναίκα είναι αυτή που καρτεράει, αυτή που θέλει να κάνει το πρώτο βήμα αλλά τελευταία στιγμή κομπιάζει. Η ζωή όμως έχει αποδείξει ότι συνήθως (δηλαδή πάντα ) αυτός που ξεροσταλιάζει είναι ο άνδρας.
Τώρα τι τελικά είναι ποιο εύκολο και τι ποιο επώδυνο δε ξέρω. Έχεις σκεφτεί τη περίπτωση που ναι μεν δε τολμούμε αλλά μετά βαράμε το κεφάλι μας στο τοίχο ;

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Μα αυτό ακριβώς εννοώ, πολλές φορές βαράμε κατ'επανάληψη το κεφάλι μας στον τοίχο. Μήπως αυτός ο πόνος (πόνος μεν, γνώριμος δε) είναι πιο υποφερτός από μια βουτιά στο άγνωστο;

angeliki είπε...

Ti einai ligotero epoduno den xero..Den echei omos alli goiteia, na spas ta moutra sou sto agnosto para ston toicho?Ase, pou meta den anarotiesai, echeis sunithos kai ti gnosi:Oti chilies fores o toichos :)

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Να διευκρινίσω ότι αυτά που λέω παραπάνω δεν αποτελούν γενικό κανόνα. Υπάρχουν όμως άνθρωποι που λειτουργούν έτσι. Κι υπάρχουν άλλοι που σε κάποιες φάσεις της ζωής τους, εκούσια ή ακούσια, επιδίδονται σε τοιχοκρουσίες ενώ κάλλιστα θα μπορούσαν να γίνουν τοιχοδιώκτες...