Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2008

Ευχαριστημένος στα στερνά...

Καθημερινός και συνηθισμένος, παραγωγικός και υπάκουος. Έμαθα να αρκούμε με τη διασφάλιση του δικαιώματος της ύπαρξης μου. Κάνω τα πάντα για να ξεχάσω τι με έφερε ως εδώ. Ακριβό το τίμημα της επιβίωσης. Κάποιες στιγμές νιώθω ότι με ξέχασαν όλοι. Αισθάνομαι ένα πλασματικό ενδιαφέρον από ανθρώπους που το μόνο που έμαθαν να κάνουν είναι να ζητούν από εμένα. Όχι υλικά γιατί αυτά δεν αξιώθηκα να τα αποκτήσω. Ζητούν τη σκέψη μου και κάτι από τα αισθήματα μου. Ποια αισθήματα, αφού αυτοί με ανάγκασαν να τα θάψω. Χρόνια τώρα πολεμάω τη μοναξιά μου αγνοώντας τη. Φοράω το προσωπείο του κοινωνικού, όπως απαιτεί ο κώδικας επαγγελματικών συναναστροφών και προσποιούμαι τον ευχάριστο και ευγενικό επαγγελματία. Μα σε κάθε μέρα αντιστοιχεί και μία νύχτα. Και κάθε νύχτα οι σκέψεις μου επιστρέφουν στην ίδια οδύνη. Κάθε νύχτα πολεμάω με τον εαυτό μου. Ποιος με καταδίκασε στην αιώνια μοναξιά. Έχει τέλος άραγε αυτή η τιμωρία; Χρόνια με πείρε να καταλάβω ότι αυτό που προσπαθώ είναι μάταιο και τεχνητό. Αυτό που με έφερε ως εδώ, ο μεγάλος στόχος, η δικαίωση δεν υφίστανται. Τόσα χρόνια κυνηγάω ένα ψέμα. Ο καιρός περνάει μα εγώ αντί να καταλήξω κάπου, κατάντησα. Έθαψα συναισθήματα και θετικές σκέψεις για τον εαυτό μου για να μη πονάω. Πολλές φορές έχω την εντύπωση πως ύπαρξη μου είναι ένα λάθος. Μεγαλώνω με συνέπεια οι αντοχές μου να μειώνονται. Βαρύ φορτίο η εξορία. Την επέλεξα ή με επέλεξε;
Ξαφνικά είδα μία αναλαμπή. Μία υποψία ευτυχίας ήρθε να ταράξει την ακινησία του συναισθηματικού μου κόσμου. Φοβάμαι. Ο στυγνός δικαστής μου θα παίξει άλλη μία φορά μαζί μου σαδιστικά, για να απολαύσει την απόλυτη κατάρρευση μου. Μαζεύω τα απομεινάρια των δυνάμεων μου και ετοιμάζομαι για μία ακόμη φορά να τον αντιμετωπίσω, σε μία δίκη που η απόφαση είναι εκ προοιμίου γνωστή. Τα συναισθήματα που χρόνια προσπαθώ να θάψω, ξύπνησαν σε μία στιγμή και δε μπορώ να κάνω τίποτα για αυτό. Άνοιξαν μέσα μου οι ασκοί του Αιόλου και τώρα θεέ μου πως να τους μαζέψω…

Δεν υπάρχουν σχόλια: