Δευτέρα, 21 Ιανουαρίου 2008

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στη Ρώμη

Πήραμε λοιπόν κι εμείς έναν και φτάσαμε εκεί. Πρώτη εντύπωση, όσο τετριμμένο κι αν φαίνεται, una faccia, una razza. Απ'την κυρία στο εκδοτήριο εισιτηρίων για τα λεωφορεία στο αεροδρόμιο, απ'το χαλασμένο ηλεκτρονικό μηχάνημα έκδοσης εισιτηρίων, απ'τη νεαρά που δεν είχε να χαλάσει το πενηντάρικο (δεν ξέρω ίσως να έχω καλομάθει στην Ελβετία αλλά μέχρι στιγμής κανείς δεν αρνήθηκε να μου χαλάσει ακόμη και εκατοστάρικο, ακόμη κι αν πληρώνω κάτι που κοστίζει 3 φράγκα, και πάντα με το χαμόγελο στα χείλη), απ'τη φρενήρη οδήγηση στους δρόμους, απ'τα διπλοπαρκαρισμένα που έκλειναν το δρόμο στο αστικό, τους δυσανασχετισμένους ιδιοκτήτες τους που βαριεστημένα άνοιγαν τελικά το δρόμο και για το τέλος της πρώτης εντύπωσης, η άφιξη στο σταθμό του μετρό, όπου τα μηχανήματα έκδοσης εισιτηρίων είναι όλα χαλασμένα και στο γκισέ υπάρχει μήνυμα (πάντα μόνο στα ιταλικά) «Δεν έχουμε εισιτήρια, απευθυνθείτε παραπλεύρως». Όπως θα καταλάβατε μέχρι στιγμής η μόνη διαφορά με τους νεοέλληνες είναι ότι εμείς μιλάμε αγγλικά...

Το κέντρο της πόλη περπατιέται με τα πόδια, διάθεση να υπάρχει. Όλοι οι δρόμοι είναι λιθόστρωτοι. Η αίσθηση που σου δίνει ο περίπατος είναι ότι περπατάς σε διαφορετικές εποχές, εντυπωσιακά μνημεία αλλά και πολύ εμπορευματοποίηση με τους ρωμαίους στρατιώτες να εναλλάσσονται με τους πακιστανούς μικροπωλητές. Εδώ έχω να καταγγείλω τον πάπα(ρα) Βενέδικτο (ένας απ'τους 16) που έβαλε μια τεράστια πλάκα στο Κολοσσαίο στη μνήμη λέει των χριστιανών που θανατώθηκαν για λόγους προκατάληψης. Λες και μόνο χριστιανοί θανατώθηκαν εκεί. Για μια θρησκεία που ο αρχηγός της έχει πει όταν σου χτυπούν το ένα μάγουλο να γυρνάς το άλλο, παραείναι εκδικητική. Στη συνέχεια μια βόλτα στο Βατικανό αλλά ο πάπας ήταν απασχολημένος κι έτσι δεν περιμέναμε στην ουρά για να μπούμε. Σημαντική πληροφορία, ενώ επιτρέπονται οι ομπρέλες, απαγορεύονται οι ελβετικοί σουγιάδες.

Αλλά αρκετά με την παρελθοντολογία. Στη συνέχεια του περιπάτου, στην Piazza del Popolo συναντήσαμε τα γοτθικά φύλα που κατέβηκαν απ'το βορρά με τους γκοθάδες, τους emo κλπ ενώ συνεχίζοντας στην Piazza di Spagna και τους τριγύρω ακριβούς δρόμους όπου γινόταν το αδιαχώρητο. Γενικά πάρα πολύ κόσμο και δεν τολμώ να φανταστώ τι θα γίνεται σ'αυτήν την πόλη το καλοκαίρι... Αργά το απόγευμα, φαγητό στα στενά γύρω απ'το Πάνθεο (για μια ακόμη φορά οι ομοιότητες, ο σερβιτόρος-καμάκι να κάνει το διασκεδαστή στις τουρίστριες). Όπως σε κάθε τουριστικό μέρος θέλει προσοχή και ψάξιμο για καλό φαγητό. Έτσι αυτά ήταν μέτρια σε αντίθεση με το εστιατόριο που βρήκαμε καθ'οδόν προς το Βατικανό καθώς είχαμε περάσει στην άλλη όχθη του Τίβερη (αφού απολαύσαμε καφεδάκι στο νησάκι). Δε θυμάμαι το όνομα (νομίζω ήταν Sor'Eva αλλά μπορεί και να σας γελάσω, χα, χα, σας γέλασα) αλλά μπορώ να το δείξω στο χάρτη για όποιον επισκεφτεί τη Ρώμη. Το βράδυ μπυρίτσα στη Campo dei Fiori (ακολουθώντας τις συμβουλές του σερβιτόρου καθώς δεν είχαμε το χρόνο να ψάξουμε για άλλα μέρη). Μια πλατεία γεμάτη κόσμο, παρά τη σχετική δρόσο. Και για την επιστροφή, ως κλασσικοί νεοέλληνες δεν ελέγξαμε τα δρομολόγια των λεωφορείων με αποτέλεσμα να το χάσουμε και το επόμενο να αργεί με κίνδυνο να χάσουμε και το αεροπλάνο. Το τηλέφωνο στο ραδιοταξί απέβη άκαρπο διότι η τηλεφωνήτρια δε μιλούσε αγγλικά (οποία έκπληξις). Τη λύση ήρθε να δώσει το μαύρο ταξί (κυριολεκτικά και μεταφορικά).

Μια παρατήρηση για το τέλος, πολύ αστυνομία βρε παιδί. Σε κάθε γωνιά υπήρχαν όργανα των carabinieri, της δημοτικής ή οικονομικής αστυνομίας. Σε τέτοιο σημείο που νομίζω ότι πρόκειται για τη μεγαλύτερη υπαίθρια ορχήστρα...

Μια συμπαθητική εξόρμηση σαββατοκύριακου!

Δεν υπάρχουν σχόλια: