Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2008

A Penny For Your Thoughts!

Είχε φτάσει μεσημέρι αλλά η διάθεσή του παρέμενε η ίδια. Η γνώριμή του πλέον αδιαφορία, απάθεια. Ότι και να σκεφτόταν, είτε χαρούμενο είτε θλιβερό, συναισθηματική αντίδραση καμία. Δεν ήθελε να συνεχίσει τη δουλειά. Έβαλε το παλτό του και κίνησε για την έξοδο. Στο διάδρομο συνάντησε τον προϊστάμενό του, ο οποίος το ρώτησε που πάει αλλά αυτός συνέχισε χωρίς την παραμικρή αντίδραση. Βγήκε στο δρόμο. Ώρα αιχμής και ποτάμια ανθρώπων πλημμύριζαν τα πεζοδρόμια. Άρχισε να περπατά νωχελικά παρά τα σκουντήματα που λάμβανε, σαν να ήταν αποσυνδεδεμένος απ'την πραγματικότητα. Μια προσθήκη με φόντο την υπάρχουσα εικόνα. Στο βάθος είδε ένα δεκάχρονο αγόρι να πλησιάζει με τα πατίνια του. Έκανε μια απότομη κίνηση να διασχίσει το δρόμο χωρίς να δει το αυτοκίνητο, το οποίο το χτύπησε με δύναμη τινάζοντας το νεκρό μπροστά στα πόδια του. Είδε ότι στα χέρια του κρατούσε ακόμη την τυρόπιτα που έτρωγε. «Μμ, πεινάω» σκέφτηκε, κοιτώντας αδιάφορα το αίμα που είχε αρχίσει να κυλά απ'το κεφάλι του παιδιού, και προχώρησε προς τον επόμενο φούρνο αγοράζοντας μια ζεστή μπουγάτσα.

Συνέχισε την πορεία του με το χάος τριγύρω του να μην τον αγγίζει. Μια πορεία χωρίς σκοπό. Θα περπατούσε κανά μισάωρο όταν με μια στροφή βρέθηκε σ'ένα απόμερο κι ήσυχο δρομάκι. Κοντοστάθηκε για μια στιγμή και συνέχισε. Στη μέση περίπου μια ηλικιωμένη κυρία βγήκε από μια πολυκατοικία. «Καλημέρα» του είπε με μια γλυκιά βραχνή φωνή κι ένα πρόθυμο χαμόγελο. «Καλημέρα» απάντησε κι άρχισε να τη χτυπά χωρίς δισταγμό με χέρια και με πόδια. Τη χτυπούσε σαν να ήταν ένα άψυχο αντικείμενο, χωρίς μίσος χωρίς ηδονή. Απλά χτυπούσε. Ώσπου έπεσε λιπόθυμη στο έδαφος. Και συνέχισε να χτυπά και να τη ποδοπατά στο κεφάλι, στην κοιλιά, στο στήθος μέχρι που άφησε την τελευταία της πνοής στο κρύο τσιμέντο του πεζοδρομίου. Το αίμα της κυλούσε αχνιστό και σταμάτησε δίπλα από ένα νόμισμα. Έσκυψε να το δει. Ήταν ένα βρετανικό κέρμα, one penny. Το πρόσωπό του φωτίστηκε. Παρά την πενιχρή αξία του νομίσματος θα μπορούσε να της ζητήσει να μοιραστεί τις σκέψεις της. Το έβαλε χαρούμενος στη τσέπη του κι έφυγε σιγοτραγουδώντας.

Επιτέλους είχε βρει και πάλι την εύθυμη διάθεσή του!

Δεν υπάρχουν σχόλια: