Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008

Γυναίκα-Δαίμονας

Είχε καιρό να νιώσει τέτοια ευχάριστη διάθεση. Αποφάσισε να πάρει ένα βιβλίο και να πάει σ'ένα bistrot, να διαβάσει απολαμβάνοντας την όμορφη ημέρα κι ένα ροζέ. Ήταν δε θα'ταν ένα τέταρτο όταν την είδε να μπαίνει. Μια αιθέρια ύπαρξη, τα μαύρα κυματιστά μαλλιά της να κατεβαίνουν και να χαϊδεύουν απαλά τα αχνοκοκκινισμένα μάγουλά της και τα μαύρα μάτια της να λάμπουν σαν να ήταν αυτόφωτα. Ένιωσε να του κόβεται προς στιγμή η ανάσα όταν περνώντας από δίπλα του διασταυρώθηκαν στιγμιαία οι ματιές τους. Κάθισε δυο τραπέζια παραδίπλα σχεδόν απέναντί του. Έμεινε για κάποιες στιγμές προσηλωμένος πάνω της ώσπου σκέφτηκε ότι μπορεί να της προκαλέσει αμηχανία ένα τέτοιο αδιάκριτο βλέμμα. Προσπάθησε να επιστρέψει στο διάβασμά του αλλά του ήταν αδύνατο να συγκεντρωθεί.

Συνέχισε να τη κοιτά. Κάποια στιγμή αυτή σήκωσε το βλέμμα της και τον κοίταξε αυτή τη φορά για λίγα παραπάνω δευτερόλεπτα. Και τότε ένιωσε ένα περίεργο αλλά έντονο συναίσθημα. Ένα συναίσθημα αντιφατικό, ταυτόχρονα πανέμορφο κι ανησυχητικό. Απ'τη μια τον πλημμύρισε μια ευφορία, απ'την άλλη ένα αίσθημα ναυτίας. Κι όπως την κοιτούσε νόμισε ότι την είδε να τρεμοπαίζει, σα μια σκιά κινούταν εντός της. «Θα με ζάλισε η χάρη της, ή το κρασί» σκέφτηκε. Όσο και να προσπαθούσε δεν κατάφερνε να πάρει τα μάτια του από πάνω της. Ήταν ακατανίκητη η έλξη που ένιωθε, η απόλυτη συγκέντρωση του στην κάθε λεπτομέρεια, στην κάθε της κίνηση. Πως έβγαζε το τσιγάρο απ'το πακέτο, πως το άναβε, πως άφηνε την πρώτη τζούρα στον αέρα σηκώνοντας ελαφρά το κεφάλι.

Τότε γύρισε και τον ξανακοίταξε. Κι αυτήν την φορά του χαμογέλασε. Ήταν τόσο γλυκό και θελκτικό που αν πέθαινε εκείνη τη στιγμή θα ήταν με το χαμόγελο στο στόμα. Αλλά εκείνη τη στιγμή είδε παράλληλα κάτι που δε θα ξεχάσει ποτέ στη ζωή του. Η σκιά που νόμισε ότι έβλεπε πιο πριν τώρα άρχισε να σχηματοποιείται σε μια γκρίζα γυναικεία μορφή με το ίδιο όμορφο πρόσωπο αλλά πιο οστέινο κι απόκοσμο, μ'ένα ακαταμάχητο στήθος, με φτερά δαίμονα στην πλάτη της και τα πόδια της να μετασχηματίζονται σταδιακά σε ερπετό. Κι όσο ερωτικό κι ηδονικό ήταν το χαμόγελο της γυναίκας τόσο τρομακτικό και κοντά στο θάνατο ήταν αυτό της γκρίζας καλλονής. Κι είδε να απλώνει το χέρι της και να εισέρχεται στο θώρακά του και να του σφίγγει την καρδιά με τα γαμψά της νύχια προκαλώντας του ένα αίσθημα επικείμενου θανάτου. Παράλληλα το χαμόγελο της γυναίκας γινόταν ολοένα και πιο ερωτικό νιώθοντας τέτοια ηδονή που πίστευε ότι από στιγμή σε στιγμή θα έφτανε στην κορύφωση. Κι ήταν πεπεισμένος ότι όταν γινόταν αυτό ο δαίμονας θα του έπαιρνε τη ζωή. Ένιωθε να εξαντλείται από τη δύναμη του έρωτα και της ζωής χωρίς να μπορεί αντιδράσει. Ώσπου κάποια στιγμή κάποιος πέρασε ανάμεσά τους διακόπτοντας στιγμιαία την οπτική τους επαφή. Μπόρεσε έτσι να αποτραβήξει το βλέμμα του.

Κι ο δαίμονας εξαφανίστηκε, έμεινε μόνο η γυναίκα με το γλυκό χαμόγελο, και μια πληγή στην καρδιά του. Μέχρι την επόμενη φορά...

Δεν υπάρχουν σχόλια: