Κυριακή, 17 Φεβρουαρίου 2008

Το Μηδέν και το Ένα (και το Δύο)

Ήταν τρεις το πρωί. Το φεγγάρι ήταν σχεδόν γεμάτο. Το σεληνόφως έριχνε τις αργυρές του αχτίδες που σε συνδυασμό με τα παιχνιδίσματα των φυλλωσιών των δένδρων δημιουργούσαν ένα ιδιόμορφο θέατρο σκιών στο δρόμο του. Η πρωινή αύρα ήταν αρκούντως κρύα, διεγερτική. Το ερέθισμα που χρειαζόταν για την νευρωνική διέγερση. Χρειαζόταν να σκεφτεί μετά τις αποκαλύψεις της προηγούμενης ημέρας. Τον είχαν συνταράξει, και κυρίως το τι σήμαιναν γι'αυτόν, για τη ζωή που είχε ζήσει μέχρι τούδε. Και πως θα συνέχιζε;

Είχε διάγει μια ζωή γεμάτη, αφιερωμένη στην αναζήτηση της πνευματικής του ολοκλήρωσης (ή θέωσης, ή φώτισης, ή όπως αλλιώς λέγεται σε διάφορες φιλοσοφικές και θρησκευτικές προσεγγίσεις) μέσω του έρωτα, αυτής της υπέροχης ανθρώπινης λειτουργίας που συνδύαζε αρμονικά τη σωματική και πνευματική ηδονή. Προς την επίτευξη αυτού του σκοπού είχε επιδοθεί σε αναζήτηση όλων των διαφορετικών τύπων γυναικών. Είχε γνωρίσει τον έρωτα με γυναίκες όλων των ηλικιών (παιδίσκες, έφηβες, νέες, ώριμες, ακόμη και στο τέλος της ζωής τους, ακόμη και με ηλικιωμένες που άφησαν την τελευταία τους πνοή στην ερωτική κορύφωση), όλων των φυλών και των συνδυασμών των, όλων των δερματικών αποχρώσεων, με ξανθές, μελαχρινές, κοκκινομάλλες κλπ, με κυοφορούσες, ακόμη και αμέσως μετά τον τοκετό, όλων των σωματομορφών (καλλίγραμμων, ασύμμετρων, αρτιμελών και μη), όλων των κοινωνικών τάξεων κι όλων των ευφυιών, και γενικά με κάθε διαφορετική γυναίκα που θα μπορούσε να σκεφτεί.

Καθώς προχωρούσε σ'αυτό του το ταξίδι διαπίστωνε κάποιες ομοιότητες. Στις συναισθηματικές του αντιδράσεις, στις αντίστοιχες των ερωμένων του, σε κοινές σωματικές αντιδράσεις, στο πρόσωπο του οργασμού. Αρχικά τα ανέλυσε ψυχρά όλα αυτά μέσα από μια ορθολογική ματιά αποδίδοντάς τες στη φυσιολογία της ερωτικής πράξης. Δεν ήταν όμως απόλυτα ικανοποιημένος απ'αυτή του την ανάλυση κι όσο συνέχιζε την πορεία του ένιωθε ότι υπήρχε κάτι άλλο, κάτι που με κάθε νέα συνουσία ερχόταν και πιο κοντά. Ειδικά εκείνο το πρόσωπο του οργασμού έμοιαζε να θέλει να του πει κάτι και κάθε φορά εξαφανιζόταν πριν φανερώσει το μυστικό του. Και στα ελάχιστα εκείνα δευτερόλεπτα του συμπαντικού χορού ένιωθε το μεγαλείο χωρίς όμως να καταφέρει μέχρι στιγμής να το δει, να το συνειδητοποιήσει.

Ώσπου έφτασε εκείνη η ημέρα! Ήταν μια 40άρα, παντρεμένη με δυο παιδιά, μελαχρινή με τα κατάμαυρα μαλλιά της να σταματούν λίγο κάτω απ'τους ώμους, πιασμένα χαμηλά στη βάση του κεφαλιού με δυο αφέλειες να δημιουργούν ένα κάδρο για το όμορφα ώριμο πρόσωπό της που φωτιζόταν από δυο βαθυγάλανα μάτια, δυο ροδοκόκκινα ζυγωματικά χωρισμένα από μια απαλή μύτη κι ένα χαμόγελο ικανό να σε ακινητοποιήσει και να σε αφήσει άφωνο για ώρες. Ήταν καθισμένη σ'ένα καφέ στην προκυμαία κρατώντας ένα βιβλίο ανοιχτό στο δεξί της χέρι κι ένα μισοφαγωμένο μπισκότο στο αριστερό, μασώντας αργά, απορροφημένη στην ανάγνωση. Σταυροπόδι, μ'ένα γαλάζιο τζην και μια μαύρη μπλούζα ανοιχτή στο πάνω μέρος του θώρακα κι ένα γαλάζιο μενταγιόν που δημιουργούσε ένα φράγμα ανάμεσα στα καλοσχηματισμένα στήθη της. Ο τρόπος που έπινε τον καφέ της, που έτρωγε το μπισκότο της, που κρατούσε το βιβλίο αλλά και ο ήλιος που την έλουζε αφήνοντας μια αχνή αύρα γύρω της και δημιουργώντας ελκυστικές ασυμμετρίες με το παιχνίδισμα των σκιών στο πρόσωπό της.

Ήξερε ότι θα ήταν ο επόμενος σταθμός του ταξιδιού του. Κάθισε απέναντί της. Μετά από τόσους σταθμούς στην πορεία του μπορούσε να σαγηνεύσει πλέον μόνο με τη μη λεκτική επικοινωνία, τη γλώσσα του σώματος. Το πως θα την κοιτούσε, η στάση του σώματός του απέναντί της, η συχνότητα των κινήσεών του, όλα προσαρμοσμένα στη γυναίκα-σταθμό. Αφού τελείωσαν τον καφέ τους συνέχισαν για το μικρό αλσύλλιο έξω απ'την πόλη. Έστρωσαν μια κουβέρτα κάτω από μια ανθισμένη μυγδαλιά κι άρχισαν το χορό του έρωτα. Παρέδωσε τον έλεγχο στην πείρα του, όπως συνήθιζε να κάνει για να απολαύσει το χορό. Μια ιδιόμορφη, ελεγχόμενη απώλεια ελέγχου για να αρχίσει την εξερεύνηση του κορμιού της. Ένα κορμί λυγερό, παλλόμενο, με μια επιδερμίδα απαλή, λευκή, διάσπαρτη με ανοιχτόχρωμες καφετί κηλίδες που το έκαναν πιο θελκτικό, να αναδύει τον ερωτικό πόθο. Μια ανάσα ανήσυχη με τα στήθη της παλλόμενα να δίνουν το βήμα στο ερωτικό χορό, οι φλέβες στο λευκό της λαιμό να ακολουθούν στον ίδιο ρυθμό, τα μάτια της υγρά, κυκλωμένα απ'τις αισθησιακές ρυτίδες της ηλικίας, της γνώσης της ζωής, οι πρώτες στάλες ιδρώτα να κάνουν την εμφάνισή τους αυξάνοντας τον αισθησιασμό της σωματικής τριβής, γεμίζοντας το βαθούλωμα στο λαιμό της με ερωτικό ποτό. Κι οσμές του έρωτα να διεγείρουν την πέριξ φύση.

Είδε πάλι το πρόσωπο του οργασμού. Αλλά αυτή τη φορά του μίλησε: «Γεια σου» του είπε, «να που ξανασυναντιόμαστε». Και στο πρόσωπο της γυναίκας εν οργασμώ που είχε απέναντί του έβλεπε όλα τα πρόσωπα των γυναικών που είχε συναντήσει, που είχε ερωτευτεί. Και συνειδητοποίησε τι σήμαιναν όλα αυτά που ένιωθε. Υπήρχε μόνο μια γυναίκα, η Παγγυνή που εμφανιζόταν σε διαφορετικές εκφάνσεις όλων των θηλυκών υπάρξεων αυτού του κόσμου. Στην πορεία αναζήτησης της προσωπικής του πνευματικής ανάτασης, τελείωσης ανακάλυψε μια αλήθεια όμορφη και συνάμα ανησυχητική, ελπιδοφόρα αλλά κι απειλητική. Η ολοκλήρωση ήταν συγκλονιστική και για τους δυο. Απέμειναν εκεί, ακίνητοι και κοιμήθηκαν με τα ζέχνοντα σώματά τους ενωμένα ως τις πρώτες πρωινές ώρες.

Τον ξύπνησε το ελαφρό θρόισμα των φύλλων. Το φεγγάρι ήταν ψηλά στο στερέωμα και έδινε μια απόκοσμη ομορφιά στο γυμνό κορμί της Παγγυνής. Τη σκέπασε στοργικά με μια κουβέρτα, τη φίλησε απαλά στο λαιμό πίσω απ'το αυτί, άφησε στο προσκεφάλι ένα λευκό τριαντάφυλλο, ντύθηκε και κατηφόρισε προς την παραλία. Είχε ανάγκη την πρωινή δρόσο για να σκεφτεί. Τι σήμαινε αυτή η αποκάλυψη; Μόνο μια γυναίκα και την είχε δει στην ολότητά της, όχι μόνο τις μερικές εκδηλώσεις της. Άραγε υπήρχε και μόνο ένα άνδρας; Ο Πανανήρ; Και πως θα επηρέαζε αυτό το ταξίδι του; Θα έπρεπε να συμπεριλάβει κι αυτή την ηδονή; Η αλήθεια είναι ότι υπήρξαν κάποιες φορές που ένιωσε την ερωτική ταραχή από μια ανδρική παρουσία αλλά δε σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να αποτελέσει μέρος της πορείας του. Κι αν ίσχυε αυτό θα ήταν δυνατό να το βιώσει; Προχωρώντας τη σκέψη του λίγο παραπέρα, αναρωτήθηκε αν δεν υπήρχε παρά μόνο μια ύπαρξη, Ένα Συμπαντικό Όν-Όλον; Ή μήπως δεν υπήρχε τίποτα, το Μηδέν, το Κενό απ'το οποίο γεννάται το Δυο (Παγγυνή και Πανανήρ) μέχρι να ξαναενωθούν για ένα νέο Μηδέν;

Στεκόταν στην άκρη της προκυμαίας. Το κύμα έσκαγε απαλά στον τσιμεντένιο όγκο. Στο βάθος ο ήλιος έκανε την εμφάνισή του με τις χρυσαφένιες αχτίδες του δίνοντας χρώμα κι αντικαθιστώντας τον ασημένιο κόσμο της αδελφής του σελήνης στέλνοντάς της ένα χαιρετισμό, μια μαρμαρυγή φωτός και χρωμάτων. Η θαλασσινή αύρα του χάιδευε τα μαλλιά και στέγνωνε τα δάκρυά του.

Ένα νέο ταξίδι ξεκινά!

7 σχόλια:

chmarni είπε...

Αυτό που κάνει αρκετά ενδιαφέρων το κείμενο σου είναι η 40 άρα παντρεμένη με τα δύο παιδιά.
Βλέπεις έχω μία αδυναμία στις MILF καταστάσεις…

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Καλά εσύ γίνεσαι όλο και πιο κυνικός τώρα τελευταία αλλά θα σου περάσει...

Πάντως είσαι βιτσιόζος. Δε σου αρκούν οι MILF's αλλά ψάχνεις και τις αντίστοιχες καταστάσεις, έτσι μπλεξίματα, να σε κυνηγούν οι σύζυγοι κλπ. Εκτός κι αν εννοείς ότι έγινες μουσουλμάνος εξτρεμιστής.

chmarni είπε...

Μα νομίζω είναι γνωστό ότι χωρίς το φόβο του συζύγου, ο οποίος μπορεί να μπει μέσα και να μας πιάσει, εγώ δε μπορώ να λειτουργήσω σεξουαλικά.
Και φυσικά η ποιο διεγερτική μου στιγμή κατά τη σεξουαλική πράξη είναι όταν βλέπω τη ντουλάπα και σκέφτομαι, εκει θα πάω να κρυφτώ έτσι και μπουκάρει ο σύζηγος...
Το συμπέρασμα λοιπόν είναι: No Keratas, No Sex

Vasilis είπε...

Να προσέχεις μόνο να είναι αρκετά μεγάλη η ντουλάπα για να χωράς. Να μην περισσεύει τίποτα απ'έξω!!!!

nena είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Ευχαριστώ για το όμορφο τραγούδι αλλά και την ευχή!

Τα λέμε(;)

nena είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.