Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2008

Δώσ'μου λίγη ακόμα αγάπη!

Η πιο δύσκολη νύχτα της ζωής του μόλις είχε τελειώσει. Καθώς το φως του ήλιου άρχισε να μπαίνει στο δωμάτιο ξεχώριζε σταδιακά τα διασπαρμένα κομμάτια του. Είχε σπάσει σε χίλια κι ένα κομμάτια χθες και τώρα ήταν η ώρα της επανένωσης. Επιδόθηκε σ'αυτήν την επίπονη διαδικασία, διότι είναι κι αυτή πολύ επίπονη και το χειρότερο, διαρκεί περισσότερο. Ενώ η θραύση είναι στιγμιαία, η επανένωση γίνεται σταδιακά, κομμάτι-κομμάτι. Έτσι κι αυτός συγκέντρωνε το ένα κομμάτι μετά το άλλο υπομένοντας το νέον αυτόν πόνο. Διότι τα σπασμένα κομμάτια διατηρούν τις νευρικές απολήξεις του πόνου που μάλιστα γίνονται πιο ευαίσθητες. Γι'αυτό και πολλοί δεν αντέχουν να ολοκληρώσουν τη διαδικασία και σταματούν αφήνοντας, λιγότερα ή περισσότερα, κομμάτια εκτός. Και τα πιο δύσκολα κομμάτια για επανένωση είναι αυτά της αυτοεκτίμησης, της ελπίδας κλπ. Έτσι κυκλοφορούν ως λειψά αντίτυπα του αρχικού τους εαυτού. Αυτοί αποκαλούνται σπασμένοι.

Ο φίλος μας όμως δεν ήθελε να μείνει σπασμένος και παρά τον ανείπωτο πόνο βάλθηκε να μαζέψει όλα του τα κομμάτια. Κι όταν μετά από μακρόχρονη διαδικασία δεν είχε απομείνει κομμάτι, σηκώθηκε νομίζοντας ότι ήταν πλήρης και πάλι. Αλλά πολύ σύντομα διαπίστωσε ότι κάτι έλειπε. Η καρδιά του! Φοβούμενος ότι θα μείνει άκαρδος, βάλθηκε να την ψάχνει. Αλλά όσο κι έψαξε δεν τη βρήκε. «Πως είναι δυνατό να χάθηκε;» αναρωτήθηκε κι εκείνη τη στιγμή μια άλλη σκέψη πέρασε απ'το μυαλό του σαν ένα παγωμένο ρεύμα αέρα. «Κι αν την είχε κλέψει εκείνη;» κι όσο το σκεφτόταν τόσο πιο σίγουρος γινόταν γι'αυτήν την εκδοχή. Αλλά γιατί να του κλέψει την καρδιά. Αφού αυτή ήταν η αιτία της θραύσης του, όταν του ξεκαθάρισε ότι δε νιώθει τίποτα γι'αυτόν. Τι την ήθελε; Να πούμε εδώ ότι οι άκαρδοι είναι μια ειδική κατηγορία σπασμένων. Η καρδιά δεν είναι απ'τα τελευταία κομμάτια που επανενώνονται. Έτσι για να μείνει εκτός απαιτούνται μια έξωθεν παρέμβαση, συνήθως η κλοπή αλλά και σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις είχε πραγματικά χαθεί, ή μια προσωπική επιλογή του σπασμένου να μην την επανενώσει (όπως υπήρχαν και σπασμένοι που το έκαναν συνειδητά για άλλα κομμάτια). Τέλος να αναφέρουμε και τους εκ γενετής άκαρδους (όμοια κι εκ γενετής σπασμένους), αλλά αυτή η κατηγορία ήταν τόσο σπάνια που από κάποιους αμφισβητείται ακόμη κι ύπαρξή τους.

Κίνησε για να τη βρει και να ζητήσει πίσω την καρδιά του. Όταν έφτασε τον περίμενε μ'ένα παγωμένο χαμόγελο.

- Καλώς όρισες, του'πε, διαπίστωσες ότι κάτι σου λείπει!
- Γιατί; Τι τη χρειάζεσαι εσύ;
- Χρειάζομαι κάθε καρδιά που με αγαπά, του αποκρίθηκε.

Και τότε θυμήθηκε κάτι που του'χε πει «θέλω να με αγαπούν». Ταυτόχρονα συνειδητοποίησε ότι είχε απέναντί του μια άκαρδη. Κι οι άκαρδοι δεν μπορούν να αγαπήσουν τους άλλους, αλλά ούτε και τον εαυτό τους. Κι αυτή έκανε τους άλλους να την αγαπήσουν κι όταν αυτή η αγάπη γίνονταν δυνατή, χωρίς όρους, τους έσπαζε για να τους πάρει την καρδιά και να τη βάλει στη θέση της δική της που έλειπε και να ξαναγαπήσει τον εαυτό της. Αλλά καμιά δεν ταίριαζε. Και τις κρατούσε γύρω της μήπως κι η αγάπη των γι'αυτή μπορέσει να την πλημμυρίσει αλλά μάταια. Και συνέχιζε την προσπάθεια.

- Ποιος σου την έκλεψε; τη ρώτησε
- Κανείς. Όταν έσπασα εξαιτίας μιας αναπάντητης αγάπης αποφάσισα ότι δεν τη χρειάζομαι πλέον για να μην πληγωθώ ξανά. Αλλά μη σκεπτόμενη τις συνέπειες αυτής μου της πράξης, την πέταξα. Κι όταν συνειδητοποίησα ότι δεν αγαπώ ούτε τον εαυτό μου, ήταν πλέον αργά. Από τότε ψάχνω μια καρδιά να με αγαπά. Αλλά καμιά δεν ταιριάζει.
- Λυπάμαι για σένα, αλλά τη δική μου μπορείς να μου τη δώσεις πίσω.
- Όσο δεν αγαπώ εγώ, κι όσο περνά απ'το χέρι μου, κανείς άλλος δε θα πρέπει να αγαπά, είπε και πέταξε την καρδιά του φίλου μας στη φωτιά.

Κι ένιωθε όση αγάπη είχε μέσα του να σβήνει, για τους φίλους του, την οικογένειά του, εκείνη, τον εαυτό του. Προχώρησε προς τη φωτιά κι έμεινε ακίνητος να βλέπει την καρδιά του να καίγεται. Όταν και το τελευταίο κομμάτι της έσβησε, γύρισε και της είπε:

«Θέλεις συντροφιά στην αναζήτησή σου;»

Έτσι φίλοι μου, όταν συναντήσετε έναν άκαρδο άνθρωπο να ξέρετε ότι κοντά υπάρχει και κάποιος άλλος, πιθανότατα άκαρδος, άνθρωπος που κλέβει καρδιές για να ξαναβρεί τη χαμένη του αγάπη για τον εαυτό του (ή για άλλους λόγους μαύρους και μυστικούς που δεν πρέπει να φανερωθούν)

Σημείωση γι'αυτούς που θα ήθελαν ένα διαφορετικό τέλος: Αυτό υπάρχει πλέον μέσα στη μνήμη μου αλλά θα πρέπει να με σπάσετε για να το κλέψετε...

6 σχόλια:

chmarni είπε...

Η καρδιά όμως έχει μία μοναδική ικανότητα. Δημιουργείτε από μόνη της ακόμη και όταν δεν υπάρχει. Και ο σπόρος μπορεί να είναι μία ματιά ή ένα χαμόγελο κάποιου άλλου ανθρώπου (πάντα με καρδιά).

Δωσ' μου λίγη ακόμη αγάπη
Οδήγησε με στο φρικτό της το βίο
Δωσ' μου λίγη ακόμη αγάπη
Θέλω να γίνω βασιλιάς των γελοίων

Δωσ' μου λίγη ακόμη αγάπη
μη μ' αφήνεις σαν σκυλί πεινασμένο
Δωσ' μου λίγη ακόμη αγάπη
Θέλω να μπω στη τροχιά των χαμένων...

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Ίσως!

Απ'την άλλη όμως μπορεί απλά ο κλέφτης ή ο ίδιος ο σπασμένος να μην ήταν τόσο προσεκτικός και να άφησε ψήγματα καρδιάς...

Vasilis είπε...

Όταν λες "θα πρέπει να με σπάσετε για να το κλέψετε" εννοείς να σε σπάσουμε στο ξύλο!!!

Συγχωρέστε με που αστειέυομαι ενώ εσείς μιλάτε σοβάρα. Απλά έχω διάθεση να κάνω πλάκα....

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Πλακατζής δηλαδή;

Μπορείτε να με σπάσετε σε όποιο υλικό θέλετε... Αλλά πριν με σπάσεις στο ξύλο, ας σου σπάσω λίγο τα νεύρα. Το διαφορετικό τέλος που σκέφτηκα είναι πιο αισιόδοξο (κάτι που θα σου άρεσε) αλλά δεν το έβαλα διότι μου φάνηκε λίγο γλυκανάλατο (κι όχι πικρόξινο που θα μου άρεσε...)

ΥΓ: Θα μας κάνεις την τιμή να μας χαρίσεις κανένα άρθρο;

Vasilis είπε...

Δεν είπα εγώ ότι μου αρέσουν μόνο οι ιστορίες με γλυκανάλατο τέλος. Απλώς, δε μου αρέσει όταν το τέλος είναι εντελώς μαύρο και άραχνο.

Για άρθρο δεν το βλέπω σύντομα γιατί έχω πολύ τρέξιμο. Εκτός από τη δουλειά, έχω και τα τρεξίματα με τον ξάδερφο της Ντίνας που στούκαρε και είναι σε κατάσταση αλλοφροσύνης στο νοσοκομείο, και επίσης προετοιμασία για καινούργια συνεργασία με την εταιρία που δούλευα στην Αγγλία. Με άλλα λόγια τρέχω τουλάχιστον 16 ώρες την ημέρα.

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Μα δεν είπα ότι θα σου άρεσε επειδή (νομίζω ότι) είναι γλυκανάλατο, αλλά επειδή είναι πιο αισιόδοξο...

Ο γνωστός Θανάσης δηλαδή, δεεεν προλαβαίίίίίίίίίίνω, τρεχάτε ποδαράκια μου, κλπ