Παρασκευή, 29 Φεβρουαρίου 2008

Αίσθημα Εφορίας

Μια καινούργια ημέρα είχε ξεκινήσει κι ο αστυνόμος Ντελώμπ ετοιμαζόταν να την απολαύσει όπως της άξιζε. Κάτι που γι'αυτό σήμαινε να απολαύσει απερίσπαστος τον πρωινό καφέ με το αγαπημένο του κρουασάν. Εκείνο το πρωινό αποφάσισε μάλιστα να προσθέσει στο μενού του το χυμό από το πορτοκάλι που του έδωσαν κάποτε κάποιες Ελπίδες. Και φυσικά το απαραίτητο τσιγάρο, ο καρκίνος της ζωής όπως το ονόμαζε. «Ένας καρκίνος την ημέρα το γιατρό τον κάνει πέρα» συνήθιζε να απαντά στους συναδέλφους του και λοιπούς παρατρεχάμενους όταν του έκαναν παρατηρήσεις και του έδιναν συμβουλές σ'αυτό το θέμα, περιμένοντας εκείνο το οργισμένο βλέμμα που του έφτιαχνε τη διάθεση. Το τελευταίο διάστημα είχε βρει κι ένα νέο χόμπι (το χόμπιτ το έψαχνε ακόμη), έκανε συλλογή τα νέα πακέτα τσιγάρων με τις φωτογραφίες πνευμόνων με καρκίνο, βουλωμένων αρτηριών κλπ. Μάλιστα τα έβαζε σ'ένα έπιπλο σε εμφανές σημείο στο σαλόνι του, ως μια μόνιμη έκθεση για τους επισκέπτες του που την ονόμαζε «Στον Αστερισμό του Καρκίνου» και μικροσκοπικά λαμπάκια φώτιζαν κάθε πακέτο.

Αφού πρόσθεσε ένα ακόμη πακέτο στην έκθεσή του, πήρε το καπέλο του και κίνησε για την εφορία. Αυτός ήταν κι ο λόγος που η σημερινή ημέρα προβλεπόταν ευχάριστη γι'αυτόν. Σε αντίθεση με όλους σχεδόν τους υπόλοιπους ανθρώπους (με εξαίρεση ίσως τον υπουργό των Οικονομικών), αυτός πάντα περίμενε εναγωνίως αυτήν την ημέρα που θα πήγαινε στην εφορία διότι αυτό του προκαλούσε ευφορία. Μπήκε μέσα και προς μεγάλη του ευχαρίστηση η ουρά ήταν τεράστια. Με βάση τους υπολογισμούς του, και δεν έπεφτε ποτέ έξω, θα ήταν εκεί μέχρι τις πρώτες απογευματινές ώρες. Και για να απολαύσει καλύτερα αυτές τις στιγμές ε(υ)φορίας, άναψε ένα τσιγάρο αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει την πρώτη τζούρα του όταν άκουσε από πίσω του μια κραυγή. Ένα σαρδόνιο χαμόγελο ζωγραφίστηκε στο πρόσωπό του κι ετοιμάστηκε να εκτοξεύσει ένα εξοργιστικό σχόλιο στη φεμινίστρια-αντικαπνίστρια που έκραξε. Γυρίζοντας όμως είδε πολύ κόσμο μαζεμένο στην είσοδο ενός διπλανού γραφείου. Νιώθοντας το γνωστό ελαφρό τρεμόπαιγμα του αριστερού του βλεφάρου που σήμαινε ότι θα έπρεπε να ξεχάσει τις ευφορικές στιγμές για σήμερα, πήγε προς τα εκεί.

- Τι τρέχει εδώ; είπε ανοίγοντας δρόμο εκπνέοντας τον καπνό απ'το τσιγάρο του.
- Ποιος είστε κύριε; Και γιατί καπνίζετε εδώ μέσα;
- Αστυνόμος Θεόδωρος Ντελώμπ, είπε κι έδειξε την ταυτότητά του με μια κίνηση που του προκαλούσε δυσφορία κι είχε ορκιστεί στον εαυτό του ότι δε θα την ξανακάνει, γιατί κάπνιζα κι εκεί έξω. Τι συμβαίνει;
- Ο προϊστάμενος, στη μέση της φράσης του...
- Τι έλεγε;
- Ορίστε;
- Τι έλεγε κυρία μου ο προϊστάμενός σας;
- ... «Πρέπει η διάρκεια μιας υποθήκης...»
- Μμμ! Και μετά τι έγινε;
- Μετά ένιωσε μια δυσφορία κι έπεσε νεκρός πάνω στο γραφείο.
- Διάολε, ποιος προσπαθεί να βάλει τη δυσφορία μέσα στις εφορίες;
- Τι είπατε;
- Πάνω στην υποθήκη;
- Απ'ότι φαίνεται, ναι.

Το αριστερό του βλέφαρο δε σταμάτησε να χορεύει όλην αυτήν την ώρα. Δυο συμπεριφορές που είχαν εμφανιστεί νωρίς στη ζωή του. Η πρώτη ήταν αυτός ο χορός του βλεφάρου όταν βρισκόταν μπροστά σ'ένα πρόβλημα που απαιτούσε λύση, την οποία συνήθως έδινε αυτός. Κάτι που τον οδήγησε στην ακαδημία επιθεωρητών της αστυνομίας. Η δεύτερη ήταν όταν διαπίστωσε ότι του άρεσε να ζει την κυριολεξία. Έτσι όταν ήταν έκτη δημοτικού και του ζήτησαν οι γονείς του να πάει στην τελετή της Θείας Κοινωνίας, να φάει το αντίδωρο και να πιει το κρασί η αρχική του αντίδραση ήταν να πει ότι προτιμά το δώρο. Όταν μετά τις πιέσεις των γονέων πήγε τελικά στην εκκλησία, φτάνοντας η σειρά του μπροστά στον παπά ανεφώνησε: «Αυτή δεν είναι η θεία Κοινωνία αλλά ο θείος Πέτρος, ο αδελφός του μπαμπά» κι αφού έφτυσε τη μεταλαβιά, έφυγε και δεν ξαναπάτησε το πόδι του σε εκκλησία.

Ήταν σίγουρος λοιπόν ότι τώρα κάτι δεν κολλούσε σ'αυτήν την υπόθεση. Και θυμήθηκε ότι πριν από λίγες ημέρες διαβάζοντας τις κηδειολογίες (μια απ'τις αγαπημένες του ασχολίες στο υπηρεσιακό συμβούλιο της Πέμπτης) στην εφημερίδα είχε διαβάσει για το θάνατο ενός εφοριακού. Πήρε αμέσως τηλέφωνο το συνεργάτη του:

- Αστυνόμος Αιμίλιος Ζυμά, λέγετε.
- Ποιος λέγεται;
- Καλημέρα αστυνόμε, σήμερα είναι ημέρα εφορίας, τι συμβαίνει;
- Ψάξε αμέσως να βρεις όλους τους θανάτους εφοριακών ή ατόμων που πέθαναν μέσα σε μια εφορία των τελευταίων 6 μηνών.
- Μα γιατί αστυνόμε, τι τρέχει;
- Μόλις πέθανε κάποιος εδώ.
- Φόνος;
- Έμφραγμα μάλλον.
- Ε, τότε;
- Χορεύει το αριστερό μου βλέφαρο...
- Ω, όχι πάλι!

Μετά από τόσα χρόνια συνεργάτες ο αστυνόμος Ζυμά ήξερε τι σημαίνει αυτό. Όταν τον είχαν αναθέσει ως συνεργάτη του Ντελώμπ νόμισε ότι πρόκειται για τιμωρία καθώς είχε τη φήμη ενός περίεργου κι δύστροπου επιθεωρητή της αστυνομίας που δεν είχε στεριώσει συνεργάτη γιατί κανείς δεν τον άντεχε. Στην πορεία ανακάλυψε ότι πρόκειται για τον καλύτερο επιθεωρητή που είχε ποτέ το σώμα. Κι όταν έφτασε να συνηθίσει τις ιδιαιτερότητές του η σχέση τους άνθισε. Και μπορεί κάθε ημέρα να ήταν και μια καινούργια έκπληξη αλλά με τον καιρό άρχισε να του αρέσει, αν και ποτέ δεν το έδειξε ξεκάθαρα στον αστυνόμο. Απ'την πλευρά του ο Ντελώμπ μπορεί να τον βομβάρδιζε με μια ιδιαίτερη αντίληψη της πραγματικότητας αλλά για κάποιο, άγνωστο μέχρι στιγμής στο Ζυμά, λόγο τον είχε αποδεχτεί απ'την αρχή ως ισότιμο συνεργάτη. Έψαξε λοιπόν στα αρχεία και βρήκε ότι τους τελευταίους 6 μήνες είχαν σημειωθεί 11 θάνατοι εφοριακών κι 2 απλών πολιτών από έμφραγμα, όλοι σ'ένα συγκεκριμένο κατάστημα, στην εφορία όπου βρίσκονταν τώρα ο Ντελώμπ. Μάζεψε τα στοιχεία που βρήκε κι έφυγε αμέσως για την εφορία για να τα παρουσιάσει στον επιθεωρητή.

- Πρέπει να βρούμε ποιος ευθύνεται γι'αυτούς τους θανάτους;
- Πως ξέρεις ότι κάποιος ευθύ...
- Σου'πα, το βλέφαρο, μη χάνουμε άσκοπα χρόνο. Κάποιος έχει βαλθεί να μετατρέψει την εφορία σε δυσφορία. Και δεν έχω σκοπό να το αφήσω να μου χαλάσει μια απ'τις λίγες απολαύσεις μου.
- Οι 11 εφοριακοί έχουν ένα κοινό σημείο, είπε ο Ζυμά συνηθισμένος σε τέτοιου είδους σχόλια αγνοώντας τα ανοιχτά στόματα όσων άκουσαν την τελευταία φράση του Ντελώμπ, εργάζονταν όλοι σε τμήματα σχετικά με υποθήκες.
- Κι οι 2 πολίτες;
- Ο ένας πέθανε μπαίνοντας στο κτίριο κι ο άλλος βρέθηκε στη δεύτερη αποθήκη.
- Φέρτε μου αμέσως εδώ τον αποθηκάριο και βρείτε το συντομότερο δυνατό ότι στοιχεία έχουμε γι'αυτόν.

Παρά την απορία του ο Ζυμά έκανε ένα νεύμα στους αστυφύλακες που τον συνόδεψαν στην εφορία και σε λίγα λεπτά ο αποθηκάριος ήταν μπροστά στο Ντελώμπ ο οποίος άρχισε να του δείχνει μια-μια τις φωτογραφίες των νεκρών εφοριακών αναμένοντας αντιδράσεις. Στο μεταξύ έφτασε κι ο φάκελος του αποθηκάριου και τον άφησε μπροστά στον επιθεωρητή που άρχισε να τον ξεφυλλίζει.

- Κοίτα, δεν υπάρχει περίπτωση να γλυτώσεις, καλύτερα να ομολογήσεις τώρα.
- Τι να ομολογήσω, δεν καταλαβαίνω για τι μιλάτε;
- Διαβάζω εδώ ότι είχες κάνεις αίτηση να γίνεις υποθηκάριος αλλά απορρίφθηκε.
- ...
- Θα πρέπει να σε ενόχλησε να μην μπορείς να χειρίζεσαι τις υποθήκες. Θα πρέπει να σου προκάλεσε μια κάποια δυσφορία...
- Αφήστε με να φύγω.
- Δεν έχεις να πας πουθενά, αποθηκάριε!
- Στο διάολο κι εσύ κι όλοι τους, αφού δε μ'έκαναν υποθηκάριο αποφάσισα να γίνω υπερθηκάριος και να τους στερήσω την ευφορία να ασχολούνται με υποθήκες.
- Και τα εμφράγματα;
- Μικρές ενέσεις καλίου και μια μπανάνα για κολατσό.
- Δεν αξίζεις να δουλεύεις σε μια εφορία. Πάρτε τον από μπροστά μου.

Έχοντας γλυτώσει την εφορία από μια μεταμόρφωση σε δυσφορία ο αστυνόμος Ντελώμπ άναψε ένα τσιγάρο. Από δίπλα του αμέσως ακούστηκε η κραυγή της κυρίας που του είχε δώσει τις πρώτες πληροφορίες:

- Σβήστε το τσιγάρο κύριε, απαγορεύεται εδώ μέσα, κι επιπλέον προκαλεί ανικανότητα.
- Μην ανησυχείτε κυρία μου και σ'αυτήν την περίπτωση έχω πάντα το συνεργάτη μου διαθέσιμο...

είπε ο αστυνόμος Θεόδωρος Ντελώμπ κι ρούφηξε μια τζούρα εφορίας!

2 σχόλια:

chmarni είπε...

Ναιαιαιαιαιαιαιαιαιαιαια !!!!!! επιτέλους ο αστυνόμος Ντελώμπ επέστρεψε !!!
Όπως καταλαβαίνεις εξελίσσετε σε αγαπημένο ήρωα.
Τώρα μου τα χαλάς λίγο σε σχέση με το βοηθό Ζυμά. Αφού είπαμε βοηθός είναι ο Ντεκλόμπ…
Από αυτά που γράφεις νομίζω ότι επιτέλους κατανόησες πως αισθανόμουν όταν κάπνιζα και μου τη λέγατε… ΡΕΜΑΛΙΑ !!!!!!!!!!!!!!!!!!
Τώρα σχετικά με την ε(υ)φορία τι να πω… Ίσως εκεί στην Ελβετία να τη συμπαθούν…
Σχετικά με το τρεμόπαιγμα του αριστερού βλέφαρου κάτι από Μητσοτάκη μου θυμίζει…

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Είπαμε δεν είναι βοηθός αλλά συνεργάτης. Μην επαναλαμβανόμαστε! Και φυσικά ονομάζεται Αιμίλιος Ζυμά!

Ποιος είπε ότι στην Ελβετία τη συμπαθούν; Ο Ντελώμπ νιώθει ευφορία διότι ζει την κυριολεξία. Και το τρεμόπαιγμα στο αριστερό βλέφαρο είναι ακριβώς αυτό, τρεμόπαιγμα, αόρατο στους λοιπούς, αισθητό μόνο απ'το Ντελώμπ. Καμιά σχέση με το σεισμό της κίνησης του ώμου του Γκουρού.

Τέλος, όσον αφορά το κάπνισμά σου. Πρώτον, δε σου την έλεγα από τη στιγμή που ήξερα ότι ήταν προσωπική σου επιλογή να θρέφεις καρκίνο συνειδητά. Ότι είχα να πω το είχα πει μια φορά και τέρμα. Δεύτερον, πρέπει να μπορεί κανείς να γράφει με πάθος και να δημιουργεί ήρωες ακόμη και για πράγματα που δε βιώνει στην καθημερινή του ζωή.

Χαίρομαι που εξελίσσεται σε αγαπημένο ήρωα αλλά αυτό ανεβάζει και τις απαιτήσεις. Θα προσπαθήσει να ανταποκριθεί...