Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2008

Αγρύπνια - Θανάσης Παπακωνσταντίνου

Μία δύσκολη βραδιά έφυγε μία άχαρη μέρα ξημέρωσε και μία ακόμη ποιο σκληρή νύχτα έπεται.
Τούτες τις μέρες ο καιρός εδώ στη πρωτεύουσα του χάους είναι σκληρός. Έχει έντονη συννεφιά, φυσάει με μεγάλη ένταση ενώ και το κρύο είναι αρκετά έντονο.
Νιώθω στριμωγμένος. Και η νύχτα το κάνει ποιο δύσκολο. Έρχονται στιγμές που οι στίχοι αυτού του τραγουδιού ζωντανεύουν. "Δεν αγαπάς αφήνεις τους ψύλους σου στους ήχους που φτάνουν από μακριά".
Είναι έντονες οι στιγμές. Είναι από αυτές που χαράσσονται στη μνήμη. Άλλος ένας σκόπελος έρχεται για να προστεθεί στις αναμνήσεις μου.
Έχω την αίσθηση ότι οι αναμνήσεις μου, περιγράφουν ένα ταξίδι σε φουρτουνιασμένη θάλασσα. Ένα ταξίδι γεμάτο σκοπέλους και αέρηδες. Σε κάθε περίπτωση όμως ταξίδι. Ένα ταξίδι που βρίσκεται σε εξέλιξη. Δε μπορώ να μιλήσω πλέον για προορισμό, γιατί έχω παρεκκλίνει αρκετά από την πορεία που αρχικά χάραξα, τόσο ώστε η επιστροφή σε αυτή να καθίσταται πλέον αδύνατη. Άμεση προτεραιότητα, η εύρεση ενός λιμανιού. Τα χρόνια πέρασαν και το σκαρί σιγά - Σιγά παλιώνει. Χρειάζεται μία στάση για εργασίες συντήρησης προκειμένου να μπορεί να συνεχίσει το ταξίδι του απρόσκοπτα...

2 σχόλια:

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Μην ξεχνάς και τ'άλλα λιμάνια. Υπήρξαν λιμάνια απάνεμα, με γιορτές κι όμορφες στιγμές. Έστω κι αν μετά έπρεπε(;) να συνεχίσεις το ταξίδι...

chmarni είπε...

Γύρισα πίσω. Έκανα μία αναδρομή σε Posts που είχαν αναρτηθεί λίγο παλαιότερα στο ιστολόγιο και έπεσα πάνω σε αυτό.
Πέρασαν 2 μήνες λοιπόν και όπως τότε προέβλεπα, οι δυσκολίες της στιγμής εκείνης είναι άλλος ένας σκόπελος στις αναμνήσεις μου.
Το σκαρί αν και παλιό άντεξε. Οι απώλειες βέβαια δεν έχουν καταγραφεί ακόμη. Ο στίχος του τραγουδιού συνεχίζει να είναι επίκαιρος όσο ποτέ.
“Αγρύπνια της κόλασης κύτος, είναι το φιλί σου φωτιά
αφήνει μια γεύση από σίδερο που 'χουν ξηλώσει από καράβια παλιά”
Σχετικά με τα άλλα τα λιμάνια τα απάνεμα τι να πω. Φαίνεται πως δε μου ταίριαξαν. Και όντως υπήρξαν στιγμές με γιορτές και τραγούδια, αλλά εγώ πάντα σκεφτόμουν το επόμενο λιμάνι, την επόμενη γιορτή. Δε με ένοιαζαν οι σκόπελοι που θα συναντούσα. Κι ας τσακιζόμουν. Πάντα βιαζόμουν, σε όλη μου τη ζωή πριν φτάσω, είχα φύγει...
Δε δικαιούμαι να παραπονιέμαι όμως. Δικό μου τα ταξίδι, δική η βιασύνη, δική μου και η φυγή. Δικό μου λοιπόν και το τίμημα...
Αναρωτιέμαι τι είναι καλύτερο. Μία στάση για συντήρηση; Μα όσο θα περνάει ο καιρός θα χρειάζονται όλο και περισσότερες στάσεις μέχρι το σκαρί να καταλήξει ακινητοποιημένο και δεμένο σε κάποιο ντόκ. Περιμένοντας την οριστική απόσυρση. Ή μήπως μία “Υπερήφανη” και εν πλω βύθιση μέχρι που το σκαρί θα βρεθεί στο βυθό.
Ποιος ξέρει; Ίσως ο βυθός να είναι και ο τελικός προορισμός αυτού του ταξιδιού...