Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2008

Ζητείται η Ελπίς

Κάθε που βράδιαζε έστεκε σκεπτικός στο σπίτι του. Κάθε βράδυ θυμόταν τις ίδιες κοπέλες. Ήταν δύο κοπέλες τις οποίες είχε συναντήσει περίπου επτά με οκτώ φορές στη ζωή του.
Η πρώτη τους συνάντηση ήταν όταν αυτός ήταν ακόμη μικρό παιδί. Θυμάται τις δύο κοπέλες, να τον προτρέπουν να είναι καλός μαθητής χαϊδεύοντας του το κεφάλι. Το περίεργο είναι ότι παρά το γεγονός ότι είχαν περάσει πάνω από είκοσι πέντε χρόνια από τη πρώτη φορά που τις είδε αυτές παρέμεναν νέες και όμορφες. Συνέχιζαν να διατηρούν αναλλοίωτη την αίσθηση πόθου που μετέδιδαν στους άλλους ανθρώπους. Ενώ είχε αρχίσει να συμφωνεί με το θρύλο που έλεγε ότι κάθε φορά που κάποιος τις βλέπει τις ποθεί δύο φορές περισσότερο από τη προηγούμενη.
Βλέποντας ότι τα χρόνια περνούσαν και είχαν αργήσει να φανούν αποφάσισε να τις αναζητήσει ο ίδιος. Άρχισε να ρωτάει κόσμο για τις δύο αυτές κοπέλες. Αρκετοί δε γνώριζαν τίποτα για αυτές κάποιοι του δήλωναν ότι και οι ίδιοι χρόνια τις αναζητούν ενώ πέντε - έξι άνθρωποι έφυγαν με δάκρυα στα μάτια, αντικρίζοντας τη φωτογραφία που τους έδειξε, με τις δύο όμορφές κοπέλες. Στη φωτογραφία υπήρχε και αφιέρωση που έλεγε: Θα επιστρέφουμε πάντα, η Ελπίδα σου και η Προσδοκία σου.
Ένα βράδυ και αφού από το σπίτι του είχε περάσει λίγο νωρίτερα, η καλή του φίλη η απόγνωση, είχε πάρει τους δρόμους ψάχνοντας τις δύο κοπέλες. Δεν ήξερε καν αν είναι μόνιμες κάτοικοι της πόλης που ζούσε. Ο καιρός, όσο περνούσε η ώρα αγρίευε. Η συννεφιά είχε πυκνώσει για τα καλά και ο αέρας δυνάμωνε διαρκώς. Αυτός είχε φτάσει σχεδόν στην άκρη της πόλης. Εκεί ήταν η ποιο κακόφημη συνοικία στην οποία υπήρχαν πολλοί οίκοι ανοχής. Η κατάσταση είχε αρχίσει να γίνεται δύσκολη όταν ο δυνατός αέρας του πήρε από τα χέρια την ομπρέλα ενώ ήταν αδύνατο να προφυλαχθεί από τη καταρρακτώδη βροχή η οποία έπεφτε. Εκείνη την ώρα θυμήθηκε το δελτίο καιρού το οποίο είχε δει στη τηλεόραση μία μέρα νωρίτερα. Η πόλη του θα πλήττονταν από ένα ισχυρό τυφώνα για μία περίπου ώρα. Μη έχοντας άλλη επιλογή μπήκε σε ένα οίκο ανοχής προκειμένου να προφυλαχθεί από τα έντονα καιρικά φαινόμενα.
Εντός του οίκου, συνάντησε έναν μακρύ διάδρομο ο οποίος οδηγούσε σε μία αίθουσα αναμονής. Με μεγάλη του έκπληξη εκεί συνάντησε τον δήμαρχο της πόλης δύο γερουσιαστές οι οποίοι εξελέγχονταν από την περιφέρεια της πόλης και πέντε από τους ποιο επιτυχημένους επιχειρηματίες της πόλης. Προσπαθούσε να καταλάβει τι συμβαίνει. Από τις συζητήσεις αντιλήφθηκε ότι πρόκειται για τον ποιο “καλό”, ακριβό και με τη καλύτερη παροχή “υπηρεσιών”, οίκο ανοχής στη πόλη. Αισθάνθηκε φοβερά αμήχανα αλλά δεν είχε άλλη επιλογή μιας και έξω τα καιρικά φαινόμενα είχαν αγριέψει για τα καλά.
Μετά από λίγο εμφανίσθηκε η προαγωγός του μαγαζιού για ενημερώσει για τις παρεχόμενες υπηρεσίες αλλά και τους όρους χρήσης του χώρου και των κοριτσιών. Αισθάνονταν απαίσια και η ανυπομονησία των παριστάμενων να δουν τις κοπέλες του έκανε το όλο σκηνικό ποιο αηδιαστικό.
Εν συνεχεία, συνοδεία της προαγωγού, εμφανίσθηκαν οι δύο κοπέλες που εργάζονταν εκεί. Προς τεράστια απογοήτευση του ήταν οι δύο κοπέλες που αναζητούσε. Η συντριβή ολοκληρώθηκε μέσα του όταν πληροφορήθηκε από τη προαγωγό, πως οποιοσδήποτε θα μπορούσε να έχει τη, Ελπίδα και τη Προσδοκία, αρκεί να πλήρωνε χίλια δολάρια. Ο μέγιστος χρόνος συνεύρεσης με τις δύο κοπέλες ήταν μία ώρα.
Με αυτά και μ’ αυτά η ώρα είχε περάσει και τα καιρικά φαινόμενα ήταν πλέον σε ύφεση.
Βγήκε έξω στο δρόμο με κομμένα τα πόδια. Ότι ποιο όμορφο είχε μέσα του ως εικόνα από μικρό παιδί είχε γκρεμιστεί. Η εικόνα της πόλης μετά τον τυφώνα που τη σάρωσε, θύμιζε βομβαρδισμένο τοπίο. Ένοιωσε ένα χέρι να τον ακουμπάει στον ώμο. Σήκωσε το κεφάλι και αντίκρισε μία ηλικιωμένη, άσχημη και με έντονη δυσοσμία γυναίκα. Να συστηθώ του είπε, Απογοήτευση λέγομαι, και εδώ και πάρα πολλά χρόνια προσπαθώ να παρηγορήσω αυτούς που βγαίνουν από αυτόν τον οίκο. Αποστολή μου όσοι άνθρωποι ανακάλυψαν πως η Ελπίδα και η Προσμονή είναι μεν δύο πολύ όμορφες και γλυκές κοπέλες αλλά επί χρήμανση εκδιδόμενες…

2 σχόλια:

giati_baba? είπε...

Η Απογοήτευση όμως όπως είπες είναι, εκτός από άσχημη και δίσοσμη, και ηλικιωμένη.Άς ελπίσουμε λοιπόν ότι είναι λίγα τα ψωμιά της...
(Α ρε Χρήστο δεν με αφήνεις να αγιάσω!!!)

chmarni είπε...

Καλά ηλικιωμένη μπορεί να σημαίνει και 70 ετών. Το φαντάζεσαι να ζήσει καμιά σαρανταριά χρόνια ακόμη ???
Οπότε το θέμα μας ίσως να μην είναι αν θα ζήσει ή θα πεθάνει. Αλλά να μάθουμε που συχνάζει για να αποφεύγουμε τα στέκια της.
Εγώ ο Μαλάκας πάω σαν τυφλός και πέφτω συνέχεια πάνω της...