Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2008

Τι είναι αυτό που το λένε Rock;

Πολλές φορές χρησιμοποιούμε τις εκφράσεις, Rock κατάσταση, Rock σκηνικό, Rock τύπος, Rock γκόμενα κοκ...
Τι όμως στ' αλήθεια είναι Rock; Rock καταρχήν είναι το αυθεντικό και το γνήσιο. Rock είναι η ελευθερία στο τρόπο ζωής, στο τρόπο σκέψης και στο τρόπο έκφρασης. Rock είναι ο σεβασμός στη διαφορετικότητα. Rock είναι να αγαπάς τους φίλους σου. Rock είναι να πονάς και να μην τους έχεις κοντά σου. Rock είναι μία πράξη ανθρωπιάς που κάποτε κάναμε και ποτέ δε μιλήσαμε για αυτή σε κανένα. Rock είναι η γυναικάρα που είδαμε στο δρόμο, στο μετρό, στο λεωφορείο και μας κόπηκαν τα γόνατα. Ακόμη ποιο Rock είναι η στιγμή που καταλάβαμε ότι αυτή το κατάλαβε. Rock είναι η πιώμα που ρίξαμε όταν ήμασταν ερωτικά απογοητευμένοι.
Rock είναι η στιγμή που βρήκαμε τη δύναμη να ζητήσουμε συγνώμη. Rock είναι η στιγμή που η ψυχή μας συγχώρεσε πραγματικά. Rock είναι να ταξιδεύεις άφραγκος με ένα σακίδιο στον ώμο. Rock είναι να είσαι καταρρακωμένος και να σου φύγει ένα αυθόρμητο χαμόγελο στη θέα ενός παιδιού. Rock είναι η ελπίδα και η πίστη για ένα καλύτερο αύριο. Όχι για σένα, για όλους... Rock είναι η δύναμη του νικάς τον εγωισμό σου. Rock είναι το δίκαιο, είναι αυτό που στην κάθε αρνητική μας σκέψη μας κάνει και αισθανόμαστε άσχημα. Rock είναι να πηγαίνεις κόντρα στο ρεύμα, να υπομένεις τη χλεύη και την απόρριψη θεωρώντας ότι στο τέλος θα δικαιωθείς. Rock είναι η ποίηση και η τέχνη. Rock είναι ένα τριαντάφυλλο με αγκάθια που μας ματώνει το χέρι. Rock με μία ποιο ντανταϊστική προσέγγιση είναι να γαμοσταυρήσεις τον κάφρο και να το ευχαριστηθεί η ψυχή σου. Rock είναι η επιστροφή στο τόπο του “εγκλήματος”.
Rock είναι η προσμονή και η αντάμωση. Rock είναι να λες για πάντα και να το πιστεύεις. Rock είναι το γιατί που αναφωνήσαμε τη στιγμή της αποτυχίας και της απογοήτευσης. Rock είναι η ευφορία που νοιώσαμε όταν είδαμε τη προσπάθεια μας να δικαιώνεται.
Rock είμαστε εγώ και εσύ που ξεκινήσαμε το πρωί να πάμε στη δουλειά μας βιαστικοί, και πέσαμε τυχαία ο ένας πάνω στον άλλο. Μα δεν διαπληκτιστήκαμε, ανταλλάξαμε απλός ένα χαμόγελο και συνεχίσαμε για τις δουλειές μας...
Rock είναι το παρακάτω τραγούδι. Rock είναι ο φίλος που μου έμαθε να ακούω αυτή την υπέροχη μπάντα και που τα τελευταία 10 χρόνια έχω συναντήσει δύο φορές. Rock είναι αυτό που νιώθω γράφοντας αυτό το Post...



In the shuffling madness
of the locomotive breath,
runs the all-time loser,
headlong to his death.
He feels the piston scraping --
steam breaking on his brow --
old Charlie stole the handle and
the train won't stop going --
no way to slow down.
He sees his children jumping off
at the stations -- one by one.
His woman and his best friend --
in bed and having fun.
He's crawling down the corridor
on his hands and knees --
old Charlie stole the handle and
the train won't stop going --
no way to slow down.
He hears the silence howling --
catches angels as they fall.
And the all-time winner
has got him by the balls.
He picks up Gideons Bible --
open at page one --
old Charlie stole the handle and
the train won't stop going --
no way to slow down.

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2008

Θυμοκτόνοι

Ήταν εδώ και πέντε λεπτά στην αίθουσα αναμονής. Μόλις τον είχαν ενημερώσει ότι θα περίμενε ακόμη μια ώρα περίπου λόγω αυξημένης ζήτησης της τελευταίας στιγμής. Δεν τον πείραζε και τόσο. Θα είχε την ευκαιρία να κάνει έναν απολογισμό της ζωής του. Πως έφτασε μέχρι εδώ; Εδώ και καιρό ότι αγαπούσε στη ζωή του τον είχε εγκαταλείψει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αλλά το ίδιο είχε συμβεί και με ότι μισούσε στη ζωή του. Είχε απομείνει χωρίς αποδέκτες για τα συναισθήματά του. Στην αρχή δεν έδωσε και τόσο σημασία. Πίστευε πως θα έβρισκε άλλους αποδέκτες. Αλλά ο χρόνος περνούσε χωρίς τα συναισθήματά του να βρίσκουν στόχο. Κι ένιωθε μια ενέργεια να συγκεντρώνεται μέσα του χωρίς να μπορεί να βρει διέξοδο. Δεν είχε πλέον ανθρώπους να αγαπήσει, να μισήσει. Δεν είχε αγαπημένες ασχολίες ούτε ενοχλητικές δραστηριότητες. Κι όμως ένιωθε αγάπη, ένιωθε μίσος, πάθος, συμπάθεια, αηδία, πόνο. Αλλά δεν υπήρχε πλέον το αντικείμενο. Κι έμεναν μέσα του να σιγοκαίνε, να του τρώνε τα σωθικά. Μια πύρινη μάζα που έψαχνε να βρει διέξοδο προς την επιφάνεια.

Θυμάται, όταν πρωτοδημιουργήθηκαν οι εταιρίες αυτοκτονίας, ή εταιρίες προσωπικού τέλους όπως ήταν η επίσημη ονομασία τους, είχε γελάσει. «Μα τι κέρδος θα μπορούσε να έχει μια τέτοια εταιρία;» σκέφτηκε τότε. Και να τώρα που βρίσκεται κι αυτός στην αίθουσα αναμονής μια τέτοιας υπηρεσίας. Μετά από χρόνια αποτυχημένων αποπειρών να βρει δέκτη για τα συναισθήματά του, αποφάσισε τελικά να θέσει τέλος στη ζωή του. Καθώς ένιωθε αυτό το εκρηκτικό μείγμα μέσα του ήθελε αυτό το τέλος να αποτελέσει τον τελικό αποδέκτη. Έτσι άρχισε να σκέφτεται διάφορους τρόπους, να πέσει απ'τον πύργο του Άιφελ, να κρεμαστεί απ'το Τείχος των Λυγμών, να κάνει χαρακίρι με το σπαθί του τελευταίου Ιάπωνα αυτοκράτορα, να βρεθεί στο επίκεντρο του πεδίου πυρηνικών δοκιμών του Ερμή, να κατευθυνθεί με το σκάφος στον ήλιο ή να το ρίξει ως μεταμοντέρνος καμικάζι στη θάλασσα της Γαλήνης στη σελήνη. Όταν όμως προσπάθησε να βάλει σε εφαρμογή τα σχέδιά του διαπίστωσε ότι δεν ήταν τόσο εύκολο παρά την οικονομική του άνεση. Όλοι τα παραπάνω μέρη ήταν πολύ καλά φυλαγμένα κι οι αντίστοιχοι τρόποι αυτοκτονίας είχαν απαγορευτεί εδώ και καιρό απ'την κεντρική διοίκηση. Έτσι αναγκάστηκε να ρίξει μια ματιά στο τι προσέφεραν αυτές οι εταιρείες.

Τις πρώτες ημέρες της επιδημίας των αυτοκτονιών οι παραπάνω τρόποι ήταν αρκετά δημοφιλής μεταξύ των οικονομικά εύρωστων. Οι υπόλοιποι έπρεπε να αρκεστούν σε πιο συνήθεις τρόπους. Σ'αυτό βασίστηκαν κι οι εταιρείες και άρχισαν να προσφέρουν οικονομικά πακέτα αυτοκτονιών. Όταν όμως απαγορεύτηκαν πολλοί τρόποι αυτοκτονίας, με το δικαιολογητικό της προσβολής συμβόλων, οι εταιρείες αυτές εξελίχθηκαν σε πολυεθνικά μεγαθήρια, εισάγοντας την εικονική πραγματικότητα. Μια πραγματική αυτοκτονία σε μια εικονική πραγματικότητα. Μπορούσε κανείς να επιλέξει το μέσο, το σκηνικό κλπ. Έμπαινε στο ειδικά διαμορφωμένο δωμάτιο, ετοιμαζόταν η σύνδεση απ'τους τεχνικούς της εταιρείας και το μόνο είχε να κάνει κανείς ήταν να πατήσει το κουμπί έναρξης. Βρισκόταν τότε αμέσως στο περιβάλλον που είχε επιλέξει και πραγματοποιούσε την πράξη του ενώ στην πραγματικότητα ο θάνατος ήταν αποτέλεσμα ενός συνδυασμού φαρμάκων κι στοχευμένων ηλεκτρικών παλμών σε ειδικά εγκεφαλικά κέντρα. Αποφάσισε να εγγραφεί στη λίστα αναμονής μέχρι που έφτασε η ημέρα.

Την πρώτη φορά που βίωσε αυτήν την απουσία συναισθηματικών δεκτών νόμισε ότι οφείλονταν σε φυσιολογική και ψυχολογική φθορά με το χρόνο κι υπέθεσε ότι θα ήταν κάτι παροδικό. Μετά την απόφασή του να αυτοκτονήσει και ψάχνοντας τον τρόπο ανακάλυψε ότι κι οι υπόλοιποι που αυτοκτονούσαν βίωναν την ίδια απουσία. Αλλά το χειρότερο απ'όλα ήταν η ανακάλυψη ότι όσοι δεν αυτοκτονούσαν δε σήμαινε ότι εξακολουθούσαν να έχουν αποδέκτες αλλά ότι δεν είχαν πλέον συναισθήματα. Ένα είδος συναισθηματικού θανάτου. Κι όσο το έψαχνε χρονικά προς τα πίσω διαπίστωνε ότι αυτή η αλλαγή συντελέστηκε την ίδια χρονική περίοδο με την εμφάνιση της επιδημίας αυτοκτονιών. Ότι συμπορεύονταν οι αυτοκτονίες με τους συναισθηματικούς θανάτους, ή μήπως καλύτερα θα έπρεπε να τους ονομάσει θυμοκτονίες; Όσο το έψαχνε τόσο κατέληγε στο συμπέρασμα ότι δεν μπορούσε να ήταν τυχαίο. Άλλωστε είχε δεχτεί και στο παρελθόν παρόμοια επίθεση η ανθρωπότητα. Αλλά ακόμη κι αυτή η διαπίστωση δεν μπόρεσε να αποτελέσει ικανό συναισθηματικό δέκτη. Τα συναισθήματα ήταν εκεί, μόνο που δε διοχετεύονταν. Έτσι αποφάσισε να συνεχίσει με το σχέδιό του να αυτοκτονήσει.

«Συγγνώμη κύριε, αλλά έφτασε η σειρά σας», μια όμορφη υπάλληλος του ανακοίνωνε βγάζοντάς τον απ'τις σκέψεις του. Μπήκε στο δωμάτιο κι αφέθηκε στις απαραίτητες τεχνικές προετοιμασίες. Το σκηνικό που'χε σκεφτεί ήταν ένα λοφώδες τοπίο, ανοιξιάτικο, με τη φύση στην αναπαραγωγική της φάση, δένδρα, καταπράσινο χορτάρι, πολύχρωμα λουλούδια και μια ξύλινη καλύβα. Αυτός μόλις θα έχει ξυπνήσει απολαμβάνοντας το τέλος μια εαρινή βροχής σ'ένα ηλιόλουστο πρωινό. Και την ώρα που θα δημιουργούνταν το ουράνιο τόξο αυτό θα κατέληγε επάνω του εξαϋλώνοντάς τον στα χρώματα της ίριδας μετατρέποντάς τον σε μέρος του ουράνιου τόξου μια για πάντα. «Όλα έτοιμα κύριε, μόλις είστε έτοιμος απλά πατήστε αυτό το κουμπί» είπε ο υπεύθυνος των τεχνικών και τον άφησαν μόνο του στο δωμάτιο. Πάτησε το κουμπί...

Ήταν πολύ καλή η ιδέα να έρθει να ξεκουραστεί στην καλύβα του θείου του. Είχε χρόνια να κοιμηθεί τόσο όμορφα. Ντύθηκε, ετοίμασε τον καφέ του και βγήκε στο μπαλκόνι. Μόλις είχε τελειώσει μια ανοιξιάτικη βροχή και τα πάντα λαμπύριζαν στο φως του πρωινού ήλιου που έδινε ζωή στα χρώματα της φύσης. Πήρε μια βαθιά ανάσα της πρωινής δροσιάς και κινήθηκε να καθίσει στον καναπέ του μπαλκονιού όταν είδε στο βάθος μια γυναικεία φιγούρα. «Ποια είναι αυτή και γιατί είναι μέσα στο εικονικό μου σκηνικό; Και γιατί έχω συνείδηση ότι πρόκειται για εικονικό σκηνικό; Υποτίθεται ότι δε θα είχα επίγνωση. Μήπως πρόκειται για λάθος στον κώδικα;» Τότε τον είδε η γυναίκα και άρχισε να τον πλησιάζει όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα χρώματα του ουράνιου τόξου. Κι άρχισαν κι οι δυο να τρέχουν γιατί ήξεραν τι θα συνέβαινε αν τους συναντούσε. Έτρεχαν μέχρι που ο ανοιξιάτικος ήλιος εξάλειψε τις δροσοσταλίδες της βροχής κι εξαφανίστηκε το ουράνιο τόξο. Μπόρεσαν τότε να σταματήσουν να τρέχουν και να συναντηθούν. Διαπίστωσαν τότε ότι είχαν επιλέξει τον ίδιο τρόπο αυτοκτονίας. Επίσης ότι άρχισαν να νιώθουν ο ένας για τον άλλον, να βρίσκουν δέκτη. Μέχρι όμως να μπορέσουν να το ψάξουν καλύτερα, μια ολιγόλεπτη μπόρα επανέφερε τις συνθήκες εμφάνισης του ουράνιου τόξου που ξαναβγήκε. Και ξανάρχισαν να τρέχουν. Το σκηνικό επαναλήφθηκε αρκετές φορές μέχρι που βράδιασε οπότε δεν κινδύνευαν πλέον. Πήγαν στην καλύβα κι έζησαν την ομορφότερη βραδιά της ζωής τους. Το επόμενο πρωινό άνοιξαν ταυτόχρονα τα μάτια τους κι το πρώτο πράγμα που αντίκρισαν ήταν τα μάτια τους. «Σ'αγαπώ» του είπε, «κι εγώ σ'αγαπώ» της απάντησε και για πρώτη φορά μετά από χρόνια είχαν ξαναβρεί αντικείμενο για τα συναισθήματά τους. Έμειναν λίγα λεπτά έτσι, αγκαλιασμένοι γυμνοί κι έξω η εαρινή φύση ξυπνούσε. Ντύθηκαν και βγήκαν στο μπαλκόνι να απολαύσουν τον καφέ τους δίπλα-δίπλα. Ώσπου άρχισαν να εμφανίζονται χρώματα στον ορίζοντα. Κοιτάχτηκαν έντρομοι, το'χαν ξεχάσει.

Κι άρχισαν να τρέχουν κυνηγημένοι απ'το ουράνιο τόξο της τελικής τους επιθυμίας...

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2008

Ένα επετειακό άρθρο…

Σήμερα 23 Μαρτίου 2008 ημέρα Κυριακή και μάλιστα συννεφιασμένη. Θα ξεκινήσω να μιλήσω για μία προσωπική εμπειρία προσπαθώντας όμως, όχι να μείνω στο κομμάτι που αφορά εμένα, αλλά να επεκταθώ και έπ’ αφορμή των όσων θα περιγράψω, να εξάγω κάποια συμπεράσματα, καθώς και να διατυπώσω κάποιες απόψεις.
23 Μαρτίου 1998 και ημέρα Δευτέρα και μάλιστα ηλιόλουστη (πανάθεμα την). Αποφράδα ημέρα και αυτό γιατί ήταν η ημέρα κατάταξης μου στον Ελληνικό στρατό. Χρόνος για ιδιαίτερες προετοιμασίες δεν υπήρχε (ψώνια σχετικού εξοπλισμού κτλ…) μιας και μόλις τη Παρασκευή (20/03/1998) το απόγευμα και συνοδεία του μεγίστου άγχους είχα παραδώσει τη πτυχιακή μου εργασία που ήταν και η τελευταία υποχρέωση μου προς τη σχολή που σπούδασα, προκειμένου να πάρω (το γαμημένο) το πτυχίο μου. Έτσι οι προετοιμασίες περιορίστηκαν σε ένα special στρατιωτικό κούρεμα, στην αγορά κάτι λουκέτων και φυσικά στην αγορά εισιτηρίων για το τραίνο που θα με πήγαινε ως την Αυλώνα (Όχι Αλβανίας αλλά Αττικής).
Τη Κυριακή (22 Μαρτίου 1998) το μεσημέρι έκανα ένα τραπέζι αποχαιρετισμού προς τους δύο αδερφικούς μου φίλους (και συνοδοιπόρους στο παρόν ιστολόγιο). Το τραπέζι πραγματοποιήθηκε στη Χαλκηδόνα Θεσσαλονίκης, στη ταβέρνα του Μαραντόνα (γαμώ τα φαγητά, αν βρεθείτε να πάτε οπωσδήποτε, έτσι για να παίρνεται και καμία χρηστική πληροφορία).
Φάγαμε λοιπόν τα σχετικά, ήπιαμε και τα ακόμη σχετικότερα, πήγαμε στα σπίτια μας και το βραδάκι κατά τις 10:00 ξεκινήσαμε για τη μεγάλη αναχώρηση. Παρόντες στο μεγάλο αποχαιρετισμό ήταν ο συνοδοιπόρος Νίκος, ο συνοδοιπόρος Βασίλης, ο αδερφός μου και ο Φώτιος ο οποίος είχε φέρει και φωτογραφική μηχανή και αποθανάτιζε το γεγονός. Δεν μπορώ να θυμηθώ καθόλου εάν ήταν η θένια και η Χριστίνα (Νίκο και Βασίλη βοηθήστε αν θυμάστε κάτι περισσότερο).
Αυτό που έχω να θυμάμαι από εκείνη τη βραδιά είναι τη χειρότερη βραδιά της ζωής μου. Η απόλυτη πίκρα. Μπορώ πλέον, δέκα χρόνια μετά από την ημέρα κατάταξης μου, να αποκαλύψω ότι η στρατιωτική θητεία μέχρι εκείνη τη μέρα ήταν ο μεγάλος μου εφιάλτης. Κάθε φορά που στο μυαλό μου ερχόταν αυτή η “υποχρέωση” ή άμεση αντίδραση μου ήταν να σκεφτώ κάτι άλλο. Όποτε άκουγα συζητήσεις περί θητείας ένα αίσθημα φόβου και ανασφάλειας με κυρίευε. Και να που η στιγμή είχε φτάσει. Σε αυτή τη χώρα όποιος έκανε το μεγάλο έγκλημα να γεννηθεί αγόρι (ή έστω για κάποιο λόγο φέρει ανδρικό μόριο) είναι καταδικασμένος σε κάθειρξη 18 μηνών (εδώ και μερικά χρόνια 12 μηνών) μετά στερήσεως στοιχειωδών ατομικών του δικαιωμάτων. Έτσι λοιπόν είχε η έρθει και για μένα η ώρα που έπρεπε να εκτίσω τη ποινή μου. Εκείνο το βράδυ αισθάνθηκα το 1/1.000.000 από αυτό που αισθάνεται ο καταδικασμένος εις θάνατο, λίγο πριν τον οδηγήσουν στην ηλεκτρική καρέκλα. Βρήκα πριν από μερικά χρόνια κάποιες από τις φωτογραφίες που είχε τραβήξει εκείνο το βράδυ ο Φώτιος και είδα πως μπορεί η πίκρα να προσωποποιηθεί στην ανθρώπινη υπόσταση.
Το τραίνο ξεκινούσε στις 00:00 και η ώρα είχε πλησιάσει αρκετά. Το τραίνο είχε έρθει στην αποβάθρα που βρίσκονταν μπροστά μας και η επιβίβαση είχε αρχίσει. Δυστυχώς και χωρίς κάποιος να με προϊδεάσει είχα κλείσει τα εισιτήρια μου με τον πατροπαράδοτο καρβουνιάρη. Και εκτός αυτού Θα ξεκινούσα στις 00:00 και θα έφτανα στην Αυλώνα στις 07:00 – 08:00 όπου και θα περνούσα κατευθείαν τις πύλες (της κολάσεως) του στρατοπέδου προκειμένου να καταταγώ.
Έτσι λοιπόν και έγινε. Μπήκαμε σε ένα τραίνο το οποίο είχε σίγουρα ένα 30% παραπάνω επιβάτες από τη χωρητικότητα του. Αλλά ποιος νοιάζεται κολοφάνταρα είναι που πηγαίνουν να καταταγούν. Θα φανεί λίγο γραφικό, αλλά θυμάμαι ακόμη την εικόνα, όσων είχαν έρθει να με αποχαιρετήσουν ,από το παράθυρο του τραίνου και καθώς αυτό απομακρύνονταν. Αυτή νομίζω ότι ήταν η κορύφωση της πίκρας μου. Έτσι λοιπόν στοιβαγμένοι σα σαρδέλες ταξιδέψαμε όλο το βράδυ αρχικά με προορισμό την Οινόη, στην οποία φτάσαμε κατά της 06:00 το πρωί. Από εκεί άλλο τραίνο μετά από καμία ώρα αναμονής, για τον τελικό προορισμό που ήταν το στρατόπεδο της Αυλώνας. Ακόμη θυμάμαι εκείνο τον Ελληνικό καφέ που ήπιαμε στο κυλικείο του σιδηροδρομικού σταθμού της Οινόης. Ο καφές της παρηγοριάς με όλη τη σημασία της λέξεως.
Η ημέρα κατάταξης ήταν μία δύσκολη ημέρα αν αναλογισθεί κανείς και το ταξίδι το οποίο είχε προηγηθεί. Το πιο χαρακτηριστικό της ημέρας ήταν η στιγμή του εμβολιασμού κατά την οποία μου έκαναν δύο εμβόλια ταυτόχρονα (ένα από κάθε χέρι), οι διαπραγματεύσεις για το αν επιτρέπεται ή όχι να κρατήσω κάτι Depon τα οποία είχα μαζί μου για κάποια στιγμή ανάγκης αλλά και η στιγμή που φόρεσα τη στολή του στρατιώτη. Για να είμαι ειλικρινής μέχρι και τη τελευταία μέρα της θητείας μου κοιτούσα τον εαυτό μου με εκείνη τη παλιοστολή και αισθανόμουν σα σε αποκριάτικό πάρτι μασκέ.
Οι πρώτες μέρες μέχρι την ορκωμοσία κύλησαν χαλαρά με όλη φυσικά τη βλακεία του Ελληνικού στρατού και ειδικότερα του κέντρου νεοσύλλεκτων. Είναι περίεργο για 17 ολόκληρες ημέρες και εντελώς απότομα βρίσκεσαι σε ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον όπου όλα είναι πράσινα και άθλια. Περί του μύθου με τη χρήση του αντικούκου δε κατάλαβα ποτέ αν ισχύει ή όχι. Πάντως για δέκα επτά ημέρες τίποτα… Τώρα αν έβαζαν αντικούκου ή ως τέτοιο λειτουργούσε η ίδια η ψυχολογία που είχαμε δε το ξέρω. Να μη ξεχάσω να μνημονεύσω τα όμορφα εμβατήρια που τραγουδούσαμε τρέχοντας τα πρωινά. Και επί τέλους η γαμημένη στιγμή της ορκωμοσίας έφτασε. Και εδώ δε μπορώ να μη θυμηθώ τα ρεμάλια τους συνοδοιπόρους (Νίκο και Βασίλη) οι οποίοι μου είχαν πει ότι θα έρχονταν να με πάρουν και να μη πω τον πατέρα μου. Όμως και δε μπόρεσαν να έρθουν και έχασαν το τηλέφωνο που τους είχα δώσει με αποτέλεσμα να μη μπορούν να με ειδοποιήσουν. Τέλος πάντων Ρεμάλια, έτρεχα τελευταία στιγμή να βρω τρόπο για να φύγω. Η ώρα της ορκωμοσίας λοιπόν έφτασε. Πολύ γέλιο είχε ένα ζογκλερικό που έπρεπε να κάνουμε με το μπερέ (μαύρο, καθότι και τεθωρακισμένοι). Αυτό που θυμάμαι είναι ότι υπάρχει ένα σημείο στον όρκο κατά το οποίο ορκίζεσαι υποταγή στους ανωτέρους σου και να εκτελείς προθήμως και άνευ αντιλογίας τας διαταγάς των. Στο σημείο εκείνο θυμάμαι ότι εγώ ανοιγόκλεινα απλός το στόμα μου.
Χαρακτηριστικό είναι ότι στην άδεια ορκωμοσίας είχα την αίσθηση ότι όλο αυτό ήταν μία γελοία και συνάμα τραγική εμπειρία που είχε τελειώσει και ότι δε θα ξαναγυρνούσα πίσω. Οι υπόλοιπες ημέρες ως νεοσύλλεκτος κύλησαν με βολές με όπλα με ασκήσεις επιδείξεις οπλισμού (είναι σα να είσαι ένας εκπαιδευόμενος ταχυδακτυλουργός) και με εξόδους τις περισσότερες εκ των οποίων πήγαινα στη Χαλκίδα.
Τον Ιούνιο έφυγα από την Αυλώνα και πήγα να παρουσιαστώ στον Πύργο Ηλίας και στη σχολή εκπαίδευσης τεχνιτών τηλεπικοινωνιών ή ΣΕΤΗΛ (και ΞΕΥΤΗΛ μπορεί να τη πει κανείς). Εκεί η πρώτη μου έκπληξη ήταν όταν διαπίστωσα ότι υπάρχουν καμία τριανταριά συμφοιτητές μου λόγο και του αντικειμένου των σπουδών μας (ΤΕΙ Ηλεκτρονικής). Εκεί πραγματικά γινόταν της βισματομαχίας. Κάποιοι ήταν μονίμως με άδειες και κάποιοι άλλοι (και εγώ μαζί) πήζαμε στη σκοπιά. Με το ζόρι θυμάμαι ότι είχα πάρει μία άδεια τριών ημερών για να πάω στη σχολή μου να ορκιστώ και να πάρω το πτυχίο μου. Αυτό που επίσης θυμάμαι είναι το καλοκαίρι στον Πύργο όπου η ζέστη ήταν αφόρητη. Θυμάμαι μία τιμητική άδεια που δε μου έδωσαν ποτέ μου, γιατί είχα περάσει τα test στη ραδιοηλεκτρονική με 20. Ήθελα, αν την έπαιρνα, να πάω στη Ζάκυνθο που ήταν κοντά. Τέλος; πάντων με αγκαριομαχία και πήξιμο στη σκοπιά πέρασε το δίμηνο που αφορούσε την εκπαίδευση μου στην ειδικότητα. Πήρα μάλιστα και το πτυχίο της ΣΕΤΗΛ.
Αρχές Αυγούστου λοιπόν παρουσιάστηκα στη μονάδα μου στη Θεσσαλονίκη. Η μαυρίλα σε όλο της το μεγαλείο. Ο διοικητής αυστηρός, να μοιράζει τις φυλακές για πλάκα και η κατάσταση στον Ουλαμό συντηρήσεως όπου και ανήκα (είναι το συνεργείο της μονάδας) φρικτή. Η μονάδα ήταν τουλάχιστο μία φορά το μήνα σε άσκηση και εγώ νέος χωμένος σε όλες τις ασκήσεις. Ακόμη θυμάμαι τον Παρμενίον (εθνική διακλαδική άσκηση) κατά τον οποίον πέρασαν από τα χέρια οκτώ ανθρώπων (μεταξύ αυτών και εγώ) σαράντα τόνοι πυρομαχικά και μάλιστα τέσσερις φορές. Το μόνο παρήγορο ήταν ότι ήμουν στη Θεσσαλονίκη και έτσι είχα τις διανυκτερεύσεις κατά τις εξόδους μου όπου και μπορούσα να κάνω ένα μπάνιο σαν άνθρωπος και να κοιμηθώ λίγες ώρες σε ένα ανθρώπινο κρεβάτι.
Η χειρότερη περίοδος της θητείας μου ήταν οι έξι τελευταίοι μήνες όπου ο καιρός κυλούσε με ρυθμούς χελώνας. Παρότι τους πέντε τελευταίους μήνες είχα φύγει από τον ουλαμό συντηρήσεως και τη μαυρίλα του (κυριολεκτικά και μεταφορικά) και είχα πάει σε ένα γραφείο στη ταξιαρχία. Απολύθηκα τον Σεπτέμβρη του 1999. Θυμάμαι ότι την ημέρα της απολύσεως μας, ο διοικητής, μας είχε μαζέψει στο ΚΨΜ (Κέντρο Ψυχαγωγίας Μονάδος δηλαδή το κυλικείο της μονάδας) και μας ρώτησε τι μας κακοφάνηκε και τι δεν θα θέλαμε να συναντήσουν οι επόμενοι και τα παιδιά μας κατά τη στρατιωτική θητεία. Εγώ του είχα πει ότι καταρχήν είναι πολύ μεγάλο το χρονικό διάστημα των 18 μηνών που διαρκεί η θητεία. Αυτός το προσπέρασε σα να άκουσε κάποια βλακεία. Αλλά να που από όσα εκεί ακούστηκαν ο μόνος που “δικαιώθηκε” είμαι εγώ μιας και έχει συντελεσθεί είδη μία μείωση του χρόνου στράτευσης και πάντα είναι επίκαιρη η συζήτηση για περαιτέρω μείωση αυτού.
Κοιτάζοντας λοιπόν σήμερα προς τα πίσω και με την εμπειρία που αποκόμισα από τη θητεία μου. Αλλά και με την εμπειρία των οκτώμισι χρόνων που πέρασαν από τη μέρα που απολύθηκα και στα οποία είμαι ενεργό μέλος στη παραγωγική διαδικασία αυτής της χώρας, μπορώ να αναρωτηθώ ποιος είναι ο λόγος που η χώρα μας συντηρεί αυτό το καθεστώς υποχρεωτικής στράτευσης και μάλιστα στη χρονική διάρκεια των δώδεκα μηνών. Γιατί πρέπει καταρχήν κάθε άρρεν σε αυτή τη χώρα να συνεχίζει να εκτίει αυτή τη ποινή. Την Ίδια στιγμή που τα ποσά και οι (νόμιμες και παράνομες) προμήθειες για εξοπλιστικά προγράμματα αγγίζουν ιλιγγιώδη ποσά. Με ένα στοιχειώδη εξορθολογισμό των εξοπλιστικών δαπανών θα μπορούσε κάλλιστα η χώρα μας να περάσει σε μία κατάσταση επαγγελματικού Στρατού. Ούτος ή άλλος άπαντες γνωρίζουν ότι το μόνο που δε συντελείτε εκεί είναι η εκπαίδευση των οπλιτών. Η θητεία δεν είναι τίποτα άλλο από μία διαρκή αγγαρεία σε μαγειρεία τουαλέτες και σε εργασίες συντήρησης άχρηστου και πεπαλαιωμένου εξοπλισμού. Γιατί το 2008 να υπάρχει ανάγκη φύλαξης σκοπιάς τη στιγμή που η τεχνολογία που ασχολείται με κλειστά κυκλώματα τηλεόρασης (CCTV) έχει κάνει άλματα. Για πιο λόγο να συντηρείτε ένα ρουσφετολογικό σύστημα από το οποίο προκύπτουν καλές και λιγότερο καλές μεταθέσεις και ειδικότητες.
Ο στρατός δεν είναι τίποτα άλλο σήμερα και με τον τρόπο που λειτουργεί από ένα σύστημα μέσα από το οποίο κάποιοι αποκτούν κοινωνικές θέσεις. Αλλά πια θα ήταν η κοινωνική θέση ενός Στρατηγού εάν το στράτευμα αριθμούσε το 50 % της δύναμης του. Επίσης ποτέ μου δε κατάλαβα γιατί πρέπει να αποδίδουμε πανεπιστημιακό τίτλο στους απόφοιτους της σχολής ευελπίδων. Γιατί ας πούμε κάποιος έχει εκπαιδευτεί σε πανεπιστημιακό επίπεδο στο να ασκεί αυταρχικές και απολυταρχικές (γιατί όχι φασίστηκες) πρακτικές; Γιατί έχει εκπαιδευτεί σε πανεπιστημιακό επίπεδο, στο να συμβιβάζεται με κάθε λογής παραλογισμό αρκεί αυτός να προέρχεται από κάποιο ανώτερο του και αντίστοιχα έχει μάθει να επιβάλει κάθε λογής παραλογισμό αρκεί ο αποδέκτης να είναι κατώτερος του (βαθμολογικά); Γιατί στη κοινωνία μου θα πρέπει να έχω επαγγελματίες φασίστες και απολυταρχικούς ανθρώπους, όπου αυτή η ιδιότητα τους θα πρέπει να πιστοποιείται με ένα πανεπιστημιακό πτυχίο;
Γιατί θα πρέπει να έχω στρατιωτικούς γιατρούς; Δεν θα αρκούσαν οι πολιτικοί γιατροί;
Γιατί θα πρέπει οι συντάξεις του κλάδου των πιο χαραμοφάηδων αυτής της χώρας (στρατιωτικοί) να είναι από τις υψηλότερες αυτής της χώρας; Επίσης δε μπορώ να καταλάβω το επίκαιρο της συζήτησης περί μισθολογίου στρατιωτικών οι οποίοι αποτελούν μακράν τον πιο αντιπαραγωγικό κλάδο της χώρας. Προφανώς αποτελούν μία πολύ καλή εκλογική πελατεία. Να μη ξεχάσω να αναφέρω επίσης και τα όσα έχει υποστεί η χώρα μας από τον ευγενή κλάδο των στρατιωτικών αναφέροντας τη δικτατορία των συνταγματαρχών τον Απρίλιο του 1967.
Να πω και ένα πολύ ωραίο ανέκδοτο. Ο στρατός μας είναι αξιόμαχος (Χα Χα Χα !!!!!!!!).
Κλείνοντας και συνοψίζοντας σε αυτό το επετειακό άρθρο θα ήθελα να επαναλάβω τη θέση μου για άμεση κατάργηση της υποχρεωτικής στράτευσης, Όχι σε αυτή την επιβολή στέρησης ελευθερίας και άμισθης εργασίας. Κατάργηση του πανεπιστημιακού τίτλου της σχολής ευελπίδων. Και ένα τραγουδάκι αφιερωμένο στο θέατρο σκιών που συμβολίζει ο Ελληνικός στρατός με τη σημερινή του μορφή.

Κυριακή, 16 Μαρτίου 2008

Αρχετυπικό Γαμήσι (επεισόδιο πιλότος)

Εξύπνησεν εν μέσω λιμνός ιδρώτος με το αναβλύζον γενετήσιον υγρόν του να προσκρούει αχνίζον εις την κοιλιακή χώραν του, ωσάν εν εκρήξει ηφαιστείου εκτινάζον λίθους φωτιάς πέριξ αυτού.

Επεριπλανάτο φέρων αδαμιαίαν περιβολή εντός αλσυλίου κερασιών. Ήτο σούρουπο και ήτο μόνος. Εντούτοις, ένιωθε παρουσίες τίνες ερωτικές αλλά το μόνο που έβλεπε ήτο δένδρα. Κι όμως! Περπατώντας εδιαπίστωνε όπως οι ερωτικές αισθήσεις του οξύνοντο. Κι εκατευθύνετο ωσάν υπό την επήρειαν μαγείας τίνας προς κερασίαν φεγγοβολούσαν εις το μέσον του κερασοπεδίου. Εις τη μην ελεγχόμενην αύτη πορεία του τον εσυνόδευαν οσμές εαρινές, ηδονικές με άμεσον αποτέλεσμαν οι ερωτικές του αισθήσεις να εκορυφώνοντο. Ένιωσεν την ψωλήν του όπως ίσταται σφύζουσαν, ερυθράν κι ολόκληρον το σώμαν του όπως εμετατρέπετο εις ηδονικόν υποδοχέαν. Στα πέριξ οι κερασιές επαρουσίαζαν σχήμα παλλόμενον κι ευμετάβλητον μεταξύ μορφών γυναικείων, ανδρικών ή ανδρογύνων. Ο βηματισμός του αποδεικνύονταν βαινόμενος ελαφρύς, ωσάν να μην έρχετο εις επαφήν με το καταπράσινον χορτάρι, το οποίον εμεταμορφώνετο σταδιακάν εις έναν ατέλειωτον στρώμαν πλήρες πεών εν χαλάσει εν μέσω τροφοδοτών μαστών. Κι ούτος όλο και επλησίαζεν τη Μητέραν κερασιάν.

Καθώς προσέγγιζεν, η ερωτικήν ενέργειαν επλημμύριζεν τον αέραν ώσπου καυλοπυρέσσων αφιχθείς έμπροσθεν της Μητρός κερασιάς υποδυόμενη ήδη τη μορφήν της Παγγυνής εν οίστρω με το ευωδιάζον αιδοίο της όπως αποστέλλει χυμικούς παλμούς έλκοντες την εφοδεύουσα ψωλήν του εις τον στόχον της. Και την ώρα που το ερωτικόν του όργανον διάβαινε την πύλη των επιθυμιών, ο χαίνων και εν ηδονεί παλλόμενος πρωκτός του υποδεχόταν το μεγαλοπρεπήν πούτσον του Πανανδρός ενώ τριγύρω ροδαλές γυμνές παιδίσκες είχαν στήσει χορό κι άγουροι νεανίες εμαλακίζοντο στο συμπαντικό ρυθμό του έρωτος. Εκεί, κι εν μέσω βροχής ανθοπετάλων, οι τρεις έσονται εις σάρκαν, ή μάλλον εις ουσίαν μίαν. Το πρωτόπλασμαν της δημιουργίας, η γενεσιουργός δύναμις εν πλήρει δράση να αναδύεται απ'την οργασμική ένωση των τριών οδηγώντας στην Πανσπερμία. Κι όλο το σύμπαν να δονείται στον εκστατικό ρυθμόν του Πανοργασμού.

Εδώ και πέντε συνεχείς ημέρες εβίωνε το αυτό όνειρο κι εβρίσκετο κάθε πρωία ολοένα κι πιο καυλωμένος χωρίς να μπορεί να προσδιορίσει το γενεσιουργόν αίτιον αύτου του συμβολισμού.

Τι συνέβαινε;

Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008

Oktana's Rock



Ξεκίνησαν λοιπόν οι μεγάλες αποκαλύψεις. Και αρχίσαμε να μιλάμε για μεγάλους έρωτες. Μουσικούς μεν, ανομολόγητους και δυνατούς δε. Το καλό βέβαια με τους έρωτες αυτού του είδους είναι ότι δε σε προδίδουν ποτέ, κρατάν για πάντα, ενώ βιώνονται συνοδεία του μεγίστου του πάθους και των συναισθημάτων.
Έτσι μετά τη θαρραλέα κίνηση του Νίκου να αποκαλύψει δημόσια τον έρωτα του προς το ντουέτο CocoRosie, είναι σειρά μου να αποκαλύψω ένα μεγάλο και ανομολόγητο έρωτα. Και το όνομα αυτού Mano Negra ή Manu chao. Και μένα μου είναι πολύ δύσκολο να χαρακτηρίσω τη μουσική τους, αλλά κάνοντας μία προσπάθεια να τη περιγράψω προσεγγιστικά θα μιλούσα για ένα Fusion με Ethnic, Latin, funk, Rock & Reggae.

Η μουσική τους ψυχική ανάταση, η Live παρουσία τους σεισμός. Πιστεύω ακράδαντα ότι όταν θα υπάρχει η Οκτάνα το όνομα τους θα αποδοθεί τιμής ένεκεν στην έννοια της παγκοσμιοποίησης. Όχι όμως του κεφαλαίου. Αλλά στη παγκοσμιοποίηση των ψυχών.
Θα δώσω και εγώ τρία τραγούδια έτσι για μία γεύση από αυτή τη τεράστια μπάντα.








I'm walkin' out for love
I'm walkin' bad, really down
like a cool breeze
I'm gonna be late again
"Driver wait for me please"
I'm drivin' all in vain
Tryin' to catch this fuckin train

"Time don't fool me no more"
I throw my watch to the floor
(was so lazy)
"Time don't do it again"
Now i'm stressed and strained
With my anger and pain
in the subway train

Now it's half past two
long gone the rendez-vous
Now it's half past three
time made a fool out of me
Now it's half past four
Baby can't you see
no use in waiting no more
It's a timing tragedy

I think it's nine
When clock says ten
This girl wouldn't wait
for the out of time
OUT OF TIME MAN

Παρασκευή, 14 Μαρτίου 2008

Δυο γυναίκες που αγάπησα

Δεν μπορώ να το κρύψω πλέον. Το ομολογώ: είμαι ερωτευμένος! Με δυο γυναίκες, ονειρικές αδελφές που κάθε τους λέξη με γεμίζει με μουσική. Και τις θέλω και τις δυο, ταυτόχρονα. Η αγάπη μου δεν μπορεί να υπάρξει ξέχωρα για την καθεμιά αλλά και για τις δυο, σαν σύνολο. Μόνο τότε μπορώ και ταξιδεύω σ'ένα τόπο μυστήριο, βγαλμένο από ένα γλυκό παιδικό εφιάλτη απ'τον οποίο δεν μπορώ αλλά και δεν θέλω να (ξε)φύγω. Μιλώ φυσικά για τις αδελφές Casady (Sierra Rose Casady ("Rosie") and Bianca Leilani Casady ("Coco")) και το ντουέτο τους CocoRosie.


Επειδή μέχρι να έφτανε η σειρά τους στο Lotus θα περνούσαν χρόνια πολλά κι επειδή δεν αντέχω άλλο και θέλω να εκφράσω την αγάπη μου δημόσια, ορίστε! Πως να χαρακτηρίσει κανείς αυτή τη μουσική, indie-folk, chinese-like pop, native american electronica, trip-lullaby, κλπ; Όπως και να την ονομάσει κανείς το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, μια μαγευτική μουσική, ένα νανούρισμα για μεγάλα παιδιά που βοηθά όχι σ'ένα ήσυχο ύπνο αλλά σ'ένα όμορφο εφιάλτη,

με στίχους φαινομενικά απλοϊκούς, αφελείς
I dreamt one thousand basketball courts
nothing holier than sports


πιο δυνατούς, ερωτικούς,
I fell in love with a bad bad man
ever since I met him I've been sad sad sad
I'm a jail bird to your music
I'm a criminal in your prayer


κάποιες γαλλικές πινελιές μια που έχουν μετοικήσει εις Παρισίους
Il fut un temps
où rien n'était éteint
où seul l'or de mon coeur
donnait l'heure
et alors j'étais fort
mais j'ai perdu la fleur
de l'innocence
dans ce décor
à mes yeux plus rien n'a de sens


άλλοι πιο σκοτεινοί, ηδονικοί
Undressed you with my eyes I have
maybe even raped you
in a dark and eerie corner of my mind



Βέβαια θα μπορούσα στη θέση των παραπάνω στίχων να έχω βάλει άλλους παρόμοιους με την ίδια δυναμική που σε συνδυασμό με τη γοητευτικά απλή μουσική τους δημιουργείται ένα αποτέλεσμα εθιστικό, ηδονικό, ηδονιστικό, αθώα διαστροφικό, μια ομοφυλοφιλική ονείρωξη ενός άνδρα για μια γυναίκα ή το αντίστροφο, με ότι κι αν σημαίνει αυτό. Προσωπικά έχω ακούσει αμέτρητες φορές τα τρία τους άλμπουμ (La Maison De Mon Reve (2004), Noah's Ark (2005), Adventures Of Ghost Horse And Stillborn (2007)) και δεν μπορώ να σταματήσω. Ακόμη κι όταν δεν είμαι σπίτι η μουσική συνεχίζει στο musicplayer του εγκεφάλου μου.

Για περισσότερες πληροφορίες εδώ αλλά και στη σελίδα τους στο myspace για ηχητικά αποσπάσματα. Παραθέτω παρακάτω και τρία βίντεο. Για όσους ενδιαφέρονται να τις δούνε ζωντανά θα είναι στο Gagarin στις 16.05.08. Εγώ θα προσπαθήσω να τις δω στις 20 του ίδιου μήνα στη Ζυρίχη.





Πέμπτη, 13 Μαρτίου 2008

Ο Γάτος


Και για τους μη γαλλομαθείς:
Γυναίκα: Σας προειδοποιώ, δεν κοιμάμαι ποτέ (στμ με κάποιον) το πρώτο βράδυ.
Γάτος: Και το τελευταίο; Διότι σε θετική απάντηση, μπορούμε κάλλιστα να προβλέψουμε να μην ξαναειδωθούμε από αύριο.

Κυριακή, 9 Μαρτίου 2008

Αποτυχημένοι εραστές

Βροχερή ήταν η μέρα που είχε προηγηθεί. Η κόπωση ήταν μεγάλη. Η αναζήτηση και η εξερεύνηση όμως δε σταματούν ποτέ. Έτσι και εμείς συνεχίσαμε τη δύσκολη πορεία μας προσπαθώντας να συλλέξουμε οποιαδήποτε πληροφορία. Η νύχτα μας βρήκε στο ξύλινο κατάλυμα μας να προσπαθούμε να στεγνώσουμε τα βρεγμένα μας ρούχα. Κανείς δεν είχε διάθεση για ύπνο. Η ημέρα δεν ήταν αποδοτική και ο προβληματισμός ήταν το κυρίαρχο στοιχείο της ψυχολογίας μας. Ούτως ή άλλος δεν ήταν η πρώτη φορά που μας συνέβαινε. Το σημαντικό όμως ήταν να μη μας επηρεάσουν εξωγενείς παράγοντες όπως ήταν ο καιρός. Η βραδιά κυλούσε με τις συζητήσεις γύρω από τη φωτιά. Η βροχή όχι απλός είχε υποχωρήσει αλλά η συννεφιά είχε δώσει σιγά – Σιγά τη θέση της στη ξαστεριά η οποία συνοδεύτηκε από μία αρκετά μεγάλη πτώση της θερμοκρασίας.
Η ώρα περνούσε γρήγορα με τη συζήτηση και η αυγή άρχισε να κάνει αισθητή τη παρουσία της συνοδευόμενη από το άρωμα του βρεγμένου χώματος. Τυλιχτήκαμε από μία κουβέρτα και βγήκαμε να απολαύσουμε το ξημέρωμα. Η ψυχή γαλήνεψε και ο προβληματισμός έδωσε τη θέση του στη νοσταλγία η οποία με τη σειρά της ζωντάνεψε μνήμες του παρελθόντος. Η αυγή ήταν πλέον παρούσα ενώ οι πρώτες ακτίνες του ήλιου διαθλώνταν στην υγρασία της πανίδας που είχε αφήσει η βροχή της προηγούμενης μέρας. Έτσι λοιπόν καθίσαμε κάτω από ένα μικρό ξύλινο στέγαστρο, ξεχάσαμε τις αναζητήσεις μας και αρχίσαμε να αφηγούμαστε ιστορίες. Τα χρώματα της αυγής αντανακλούσαν στα μάτια μας και προβάλλονταν στις ψυχές μας.
Πρώτα ο ένας και μετά ο επόμενος αρχίσαμε να διηγούμαστε ιστορίες από το χθες. Ιστορίες της ζωής μας που λίγο πολύ ήταν και η βασική αιτία της κατάληξης και παρουσίας μας εκεί. Ιστορίες που είχαν εξελιχθεί σε διαφορετικούς τόπους, διαφορετικές χρονικές περιόδους με πρωταγωνιστές διαφορετικούς μεταξύ τους ανθρώπους. Ιστορίες τόσο διαφορετικές αλλά και τόσο ίδιες.
Όλες οι ιστορίες είχαν ένα κοινό. Μιλούσαν για εραστές. Και η κατάληξη είχε πάντα κάτι το κοινό. Οι έρωτες είχαν πάντα άδοξο τέλος. Μεγάλοι μεν, χωρίς να καταλήγουν δε. Και πρωταγωνιστής κάθε φορά ο αφηγητής της εκάστοτε ιστορίας.
Ήμασταν τόσο διαφορετικοί χαρακτήρες, άνθρωποι από διαφορετικούς τόπους, άλλοι μεγαλωμένοι σε πολιτείες και άλλοι κοντά στη φύση. Και όμως το παρελθόν μας κάπου συνέπιπτε. Αυτό που μας συνέδεε δεν ήταν τίποτα άλλο από κοινές εμπειρίες και παρόμοιες αντιδράσεις κατά τις περιόδους που είχαμε υπάρξει εραστές. Το κοινό σημείο σε όλες τις ιστορίες ήταν το γεγονός ότι όλοι μας ανεξαιρέτως, είχαμε πληγώσει αφάνταστα τις γυναίκες που είχαμε ερωτευτεί αλλά κυρίως είχαμε πληγωθεί εμείς οι ίδιοι.
Ήμασταν όλοι ανεξαιρέτως αποτυχημένοι εραστές που κουρασμένοι και απελπισμένοι βρήκαμε άλλοθι στη ζωή μας την αναζήτηση και την εξερεύνηση. Και πως άραγε άνθρωποι, που το μόνο πράγμα που έμαθαν στη ζωή τους, ήταν να πληγώνουν και να πληγώνονται, θα μπορούσαν να ήταν καλοί εξερευνητές. Είναι ποτέ δυνατόν, αυτοί που το πάθος τους νίκησε κατά κράτος, να καταφέρουν το οτιδήποτε;
Ατόνησε η αντανάκλαση της αυγής στα μάτια μας, όταν και αυτή κατάλαβε ότι είχε να κάνει με αποτυχημένους εραστές. Άνθρωποι οι οποίοι είχαμε πάψει εδώ και πολλά χρόνια να είμαστε συλλέκτες εμπειριών. Απομονωμένοι σε μία γωνιά του πλανήτη για να μη πληγώνουμε και να μη πληγωνόμαστε. Ηθικά νεκροί, βιολογικά εν αναμονή του τέλους.
Η ημέρα είχε ξημερώσει για τα καλά, αλλά κανείς δεν είχε τη δύναμη να ξεκινήσει για τη προσπάθεια της αναζήτησης. Δεν ήταν η σωματική κόπωση. Ήταν οι ιστορίες που μας έκαναν να συνειδητοποιήσουμε ποιοι είμαστε.
Έτσι αποφασίσαμε να μη ξεκινήσουμε την αναζήτηση. Θα ήταν μάταιο εξάλλου. Η σημαντικότερη υπηρεσία που θα μπορούσαμε να προσφέρουμε στην ίδια τη ζωή θα ήταν να την απαλλάξουμε από τη φαιδρή παρουσία μας. Έτσι αποφασίσαμε ότι το καλύτερο που είχαμε να κάνουμε ήταν να κλειστούμε στο ξύλινο κατάλυμα μας και να αυτοπυρποληθούμε. Η πυρά θα ήταν η τιμωρία αλλά και η εξιλέωση μας.
Κλειστήκαμε μέσα, αδιάσαμε όλο το πετρέλαιο στα ξύλα του αυτοσχέδιου καταλύματος μας πήραμε και από ένα κουτί σπίρτα και αναζητούσαμε τη δύναμη...

Στάσου

Μια στιγμή, το έρεβος,
μια άλλη στιγμή, η όαση,
κι ανάμεσά τους μια χρονική μαρμαρυγή.
Κι εσύ τρέχεις, δειλά,
αθόρυβα, να προφτάσεις. Τι;
Όλοι περνούν δίπλα σου,
αλλά εσύ δε συναντάς κανένα,
παρά μονάχα για μια στιγμή.
Κι ύστερα πάλι τρέχεις...
Τώρα είναι πλέον αργά,
αλλά ακόμη τρέχεις, τρέχεις.
Άλλωστε είναι το μόνο που ξέρεις...
Και τώρα στο τέλος αποφάσισες
να γυρίσεις και δεις πίσω.
Τους είδες τότε να τρέχουν κι αυτοί,
και να σου ζητούν να σταματήσεις,
ένα άστρο πέφτει, αργά,
αναριγείς και σταματάς.
Κι ο χρόνος σε προσπερνά...

Άχρονος Χρόνος

Του άρεσε να χρησιμοποιεί το τραίνο. Τον βοηθούσε να σκέφτεται. Κυττώντας το τοπίο να κινείται αλλά και τα ρολόγια στους σταθμούς. Του άρεσε που ήταν ακόμη με δείκτες παρά το γεγονός ότι όλα τα υπόλοιπα είχαν παρασυρθεί απ'την τεχνολογική εξέλιξη. Και τώρα σκεφτόταν την παρεξήγηση που είχε δημιουργηθεί. Πάνω που είχε βρει το θάρρος να της προτείνει να βγούνε κι έγινε το μπέρδεμα με τις ημέρες. Όταν ήρθε να του πει, εν μέσω εργασιακής αλλοφροσύνης, «συγγνώμη αλλά δε θα μπορέσω για σήμερα διότι έτυχε κάτι έκτακτο» αυτός την κοίταξε όλο απορία και της απάντησε «τι;». Όταν αυτή είδε την απορία του του απάντησε ότι δεν ήταν απαραίτητο να βγούνε αν δεν ήθελε και πριν προλάβει αυτός να απαντήσει, η επείγουσα δουλειά τους απορρόφησε και τους δυο και δεν ξαναμίλησαν εκείνη την ημέρα. Και τώρα στο τραίνο της επιστροφής να νιώθει μια ανησυχία, να θέλει να πάει να τη βρει, να της εξηγήσει. Κι όσο το σκεφτόταν να νιώθει μια ναυτία απ'την ταραχή κι ένα έντονο σφίξιμο στην καρδιά.

Ξαφνικά όλα σταμάτησαν για μια στιγμή, για ένα απειροελάχιστο κλάσμα του χρόνου τίποτα δεν κινούταν εκτός απ'αυτόν. Όταν όλα συνέχισαν το ρυθμό τους υπέθεσε ότι ήταν απλά μια αντίδραση στην κούραση και την αναστάτωσή του. Περνώντας απ'τον επόμενο σταθμό είδε το ρολόι αλλά παρατήρησε ότι δεν είχε δείκτες. «Θα το επισκευάζουν» σκέφτηκε και περίμενε με ανυπομονησία το πέρας του ταξιδιού του. Φτάνοντας στο σταθμό όπου κατέβαινε διαπίστωσε ότι κι εκεί το ρολόι δεν είχε δείκτες. «Μάλλον θα πρόκειται για γενική επισκευή» σκέφτηκε και συνέχισε με γοργό βήμα προς την οικία του για να την πάρει τηλέφωνο. Όταν όμως πέρασε απ'την κεντρική πλατεία είδε ότι ούτε στο ρολόι του δημαρχείου υπήρχαν δείκτες. Κύτταξε το ρολόι χειρός του αλλά τίποτα. Οι δείκτες είχαν εξαφανιστεί. Έβγαλε το κινητό του τηλέφωνο να δει την ώρα αλλά τίποτα. Μα τι συνέβαινε; Είδε κάποιον κύριο στο δρόμο και το ρώτησε την ώρα αλλά αυτός έδειχνε να μην καταλαβαίνει κι έφυγε. «Κάποια λογική εξήγηση θα υπάρχει» σκέφτηκε κι συνέχισε το δρόμο του για το σπίτι.

Φτάνοντας είδε ότι είχε γράμμα στο γραμματοκιβώτιό του. Ήταν απ'το ερευνητικό κέντρο όπου είχε στείλει αίτηση πρόσληψης. Μπήκε στο διαμέρισμα, πήγε δίπλα στο τηλέφωνο κι άφησε το φάκελο εκεί κλειστό. Τι να κάνει; Μια θέση σ'αυτό το ερευνητικό κέντρο την ονειρεύονταν από μικρός, από τότε που ανακάλυψε την επιστήμη που το γοήτευε. Και τώρα του είχαν απαντήσει στην αίτησή του. Απ'την άλλη ήθελε να πάρει τηλέφωνο να λύσει την παρεξήγηση. Τελικά άνοιξε το φάκελο πρώτα. Η απάντηση ήταν θετική. Θα ήταν τιμή τους να τον εντάξουν στην ερευνητική τους ομάδα. «Ίσως η μοίρα να έδωσε απάντηση» είπε φωναχτά, σκεπτόμενος ότι ίσως να είναι καλύτερα έτσι. Δεν είχε την ευκαιρία να τη γνωρίσει καλύτερα και θα έμενε απλά μια όμορφη γνωριμία με τα υπέροχα εκείνα μαύρα μάτια.

Πήρε την απόφασή του κι έπεσε να κοιμηθεί. Παρόλο που έξω ήταν ακόμη ημέρα αυτός ένιωσε το Μορφέα να τον αγκαλιάζει. Όταν ξύπνησε είχε ξημερώσει, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε διότι όταν παρατήρησε καλύτερα διαπίστωσε ότι ο ήλιος ήταν στο ίδιο ύψος του στερεώματος με χθες, σα να μην είχε κινηθεί σπιθαμή. Πήρε το τραίνο για το αεροδρόμιο. Τα ρολόγια ακόμη δεν είχαν δείκτες, ενώ όπου υπήρχε ηλεκτρικό ρολόι αυτό αναβόσβηνε στο 00:00 σα να περίμενε κάποιον να το ρυθμίσει. Όταν όμως προσπάθησε να το κάνει στο τηλέφωνό του, δεν τα κατάφερε. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Όταν αγόρασε μια εφημερίδα, δεν υπήρχε πουθενά η ημερομηνία. Ούτε καμιά άλλη ένδειξη χρόνου, κανένας χρονικός προσδιορισμός, κανένα χρονικό επίρρημα. Ήταν σα να ζούσε, να ζούσαν όλοι, μέσα σ'ένα απειροελάχιστο κλάσμα του χρόνου, μια άχρονη ζωή. Κι οι ημέρες περνούσαν, αυτό που νόμιζε αυτός σαν ημέρες. Και το περίεργο ήταν ότι δεν του φαινόταν τόσο παράξενο αυτό, άρχισε να το συνηθίζει. Αλλά κάθε ημέρα, ή αυτό το διάστημα μεταξύ δυο ύπνων, σκεφτόταν, νοσταλγούσε αυτά τα δυο μάτια. Κάτι που μόνο αυτός μπορούσε να κάνει καθώς κι η έννοια της νοσταλγίας ήταν άγνωστη στους υπόλοιπους. Αυτά τα τόσο εκφραστικά μάτια, να λαμπυρίζουν σαν αυτόφωτα, να εκπέμπουν μια ζεστασιά. Αν ήταν αλήθεια ότι τα μάτια είναι ο καθρέπτης της ψυχής, τότε αυτή η ψυχή θα πρέπει να έκρυβε ένα θησαυρό. Ένα θησαυρό που δεν ανακάλυψε ποτέ. Κι οι μήνες περνούσαν κι έγιναν χρόνια, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Αλλά κανείς δε μεγάλωνε. Δεν υπήρχαν τα σημάδια του χρόνου στα πρόσωπα, στα σώματα. Κάποτε είχε προσπαθήσει να μετρήσει τις περιόδους μεταξύ ύπνων σημειώνοντας σ'ένα τετράδιο μια γραμμή πριν κοιμηθεί. Κι όταν ξυπνούσε δεν υπήρχε.

Τώρα πάνω στο τραίνο επιστρέφοντας απ'τη δουλειά, τη νοσταλγούσε. Και κυττούσε τα ρολόγια χωρίς δείκτες. Όταν κάποια στιγμή σ'ένα σταθμό νόμισε ότι την είδε να κατεβαίνει απ'το βαγόνι. Όχι, δε νόμισε, ήταν σίγουρος. Αυτά τα μάτια θα τα αναγνώριζε παντού. Το τραίνο είχε ξαναξεκινήσει την πορεία του. Κατέβασε το παράθυρο και φώναξε το όνομά της. Γύρισε και τον κύτταξε κι η ακτινοβολία των ματιών της τον πλημμύρισε. Μα πως την άφησε να φύγει; Τον κυττούσε για λίγα δευτερόλεπτα όταν του είπε: «Τελικά δεν το ήπιαμε ποτέ εκείνο το ποτό, ε;» κι δυο κρυστάλλινα δάκρυα κύλησαν απ'τα μάτια της.

Και για μια στιγμή όλα σταμάτησαν, ακινητοποιήθηκαν για ένα απειροελάχιστο κλάσμα του άχρονου χρόνου τους. Έμεινε για ώρα στο παράθυρο βλέποντάς την να απομακρύνεται και μετά κάθισε αποκαμωμένος. Ένιωθε απελπισμένος. Παρά την επαγγελματική του επιτυχία και τη φαινομενικά ευτυχισμένη του ζωή, αυτά τα μάτια τον είχαν στοιχειώσει. Και τώρα ξανάρθαν να το δείξουν τι έχασε. Έφτασε στο σταθμό όπου κατέβαινε. Το ρολόι έδειχνε 18:25. Συνέχισε μ'ένα νωχελικό βήμα για το σπίτι του. Περνώντας απ'την πλατεία το ρολόι του δημαρχείου έδειχνε 18:31. Φτάνοντας στο σπίτι είδε ένα γράμμα στο γραμματοκιβώτιο. Ήταν απ'το ερευνητικό κέντρο των ονείρων του. Το άφησε κλειστό δίπλα στο τηλέφωνο κι έμεινε να τα κοιτά για λίγα δευτερόλεπτα. Μετά σήκωσε το ακουστικό και σχημάτισε το νούμερό της:

«Τι θα έλεγες να βγούμε για εκείνο το ποτό που λέγαμε;»

Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008

(Αν)Ευ Ιστολογείν

Χθες ήταν γεμάτες οι κυριακάτικες εφημερίδες σε αφιερώματα στα blogs, τους bloggers (ανώνυμους, επώνυμους ή ψευδώνυμους). Υποθέτω ότι στις τηλεοράσεις γίνεται κι η σχετική τηλεπαρέλαση τηλειδημόνων και διάφορες άλλες (καψ)αμπελοφιλοσοφίες. Είναι πραγματικά εντυπωσιακή σ'αυτήν τη χώρα η καθημερινή μάχη για το αυτονόητο. Επειδή εγώ βαριέμαι αλλά κυρίως δεν τους χαρίζω ούτε λεπτό απ'τον πολύτιμο χρόνο μου, αφήνω το Νίκο Δήμου να τα πει, και τα λέει πολύ καλύτερα από εμένα. Μην ξεχνάμε ότι όσο καιρό ιστολογούσε ήταν ο δημοφιλέστερος ίσως προορισμός της ελληνικής μπλογκόσφαιρας, κάτι που προσωπικά μου δίνει ελπίδα απέναντι σε φαινόμενα τύπου p(apa)ress-gr (όπως πολύ εύστοχα λέει ο Νίκος Ζαχαριάδης). Αλλά ας αφήσω το λόγο στο Νίκο Δήμου:

Δέκα πράγματα που θα έπρεπε να ξέρετε για τα blogs:


1. Ορισμός: Blogs από το web logs (ελληνιστί «ιστολόγια») ονομάζονται προσωπικές ιστοσελίδες στο Διαδίκτυο. Φιλοξενούνται δωρεάν από μεγάλες δικτυακές εταιρίες (η μεγαλύτερη blogspot.com ανήκει στην Google) και μπορούν να περιέχουν κείμενα, εικόνες, ήχους και μικρά βίντεο. Επίσης, αν το θέλει ο δημιουργός τους, δέχονται και σχόλια που μπορεί να είναι ανώνυμα, επώνυμα, ελεύθερα ή να περνάνε από έλεγχο.
2. Τα δύο σημαντικά στοιχεία που πρέπει να υπογραμμίσουμε είναι το δωρεάν και η ευκολία. Δεν χρειάζονται γνώσεις πληροφορικής για να δημιουργηθεί ένα blog, ούτε χρήματα. Το τρίτο που πρέπει να τονιστεί είναι η απόλυτη ελευθερία. Κανείς δεν μπορεί να ελέγξει τα δημοσιεύματα αυτά.
3. Τα τρία αυτά στοιχεία – ευκολία, δωρεάν και ελευθερία – οδήγησαν σε έκρηξη των ιστολογίων. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν περισσότερα από 100.000.000 σε όλο τον κόσμο, από τα οποία 40.000 είναι στην Ελλάδα. Η θεματολογία τους ποικίλει ανάλογα με τα ενδιαφέροντα του δημιουργού τους: από φιλοσοφία και λογοτεχνία, μέχρι πολιτική, οικονομία, επιστήμη, αθλητισμό, ταξίδια, ζωοφιλία, κλπ.
4. Η απήχησή τους επίσης διαφέρει: μερικά διαβάζονται μόνο από τους συγγενείς και φίλους του blogger, ενώ άλλα από εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώστες. Αρκετά από τα τελευταία έχουν μεταβληθεί σε επιχειρήσεις: φιλοξενούν διαφημίσεις, έχουν συνεργάτες και παίζουν ρόλο δικτυακών εφημερίδων.
5. Το μεγαλύτερο μέρος των bloggers είναι ανώνυμο. Η ανωνυμία αυτή βοηθάει πολύ στην υπονόμευση απολυταρχικών καθεστώτων, και την ελεύθερη διακίνηση πληροφοριών (π. χ. από την Myanmar ή το Ιράν). Επίσης διευκολύνει την καταγγελία των κακώς κειμένων (π. χ. υπάλληλοι επιχειρήσεων έχουν καταγγείλει επικίνδυνα προϊόντα – πράγμα που οδήγησε στην απόσυρσή τους).
6. Η άλλη – αρνητική – πλευρά της ανωνυμίας: ενέχει τον πειρασμό της διασποράς ψευδών ειδήσεων ή συκοφαντιών. Στις περιπτώσεις αυτές είναι δυνατόν να ζητηθεί δικαστική συνδρομή και να αποκαλυφθούν τα ονόματα των υπεύθυνων.
7. Από την πρώτη στιγμή της διάδοσής του το Διαδίκτυο ενοχλούσε τις πάσης φύσεως εξουσίες που προσπαθούν να το ελέγξουν. Ευτυχώς αυτό δεν είναι τεχνολογικά δυνατόν. Καμία κυβέρνηση δεν μπόρεσε να λογοκρίνει το περιεχόμενο του Internet – ούτε καν οι ΗΠΑ. Το μόνο που μπορεί να ελεγχθεί είναι η πρόσβαση στο Διαδίκτυο. Αυτό το κάνουν καθεστώτα όπως η Βόρεια Κορέα, η Κίνα και το Ιράν…
8. Άρα οι επαπειλούμενοι νόμοι και κανόνες θα είναι τόσο αποτελεσματικοί όσο οι πύραυλοι με τους οποίους ο πάλαι ποτέ υπουργός Τύπου Δημήτριος Μαρούδας απειλούσε να καταρρίψει τους επικοινωνιακούς δορυφόρους. Οι υπάρχοντες νόμοι που εφαρμόζονται στα άλλα ΜΜΕ είναι υπεραρκετοί για τις ακραίες περιπτώσεις παραβατικότητας.
9. Η αντίδραση στο press.gr υπήρξε υπερβολική. (Αν ανάλογα κείμενα είχαν δημοσιευτεί σε έντυπο, η δημοσιότητα θα ήταν πολύ μικρότερη). Αυτό οφείλεται στην άγνοια του χώρου και την τεχνοφοβία μας, στην αντίδραση των ΜΜΕ προς ένα απειλητικά ανταγωνιστικό χώρο και τον τρόμο της εξουσίας μπροστά σε αυτά που δεν ελέγχει.
10. Αντί να παρακολουθείτε υστερικές αντιδράσεις και διενέξεις από τα τηλεοπτικά παράθυρα, σας προτείνω να εξερευνήσετε τον θαυμαστό κόσμο των blogs. 40.000 ιστολόγια είναι ισοδύναμα με 40.000 βιβλία. (Πολλά από αυτά έγιναν βιβλία). Είναι ένας απίθανος πολιτισμικός πλούτος προσιτός σε όλους. Κολλήσαμε στο δέντρο και δεν βλέπουμε το (υπέροχο) δάσος.

Σάββατο, 1 Μαρτίου 2008

Μακεδονία ξακουστή ή τρεις λαλούν και δύο χορεύουν - Part 2

Μιας και πήρα φόρα με την επικαιρότητα να συνεχίσω λοιπόν…
Και το θέμα δε θα μπορούσε να είναι άλλο, από τις διαπραγματεύσεις που αυτές τις μέρες διεξάγονται σχετικά με την ονομασία που θα έχει η γειτονική χώρα FYROM.
Θέλω να ξεκινήσω τις σκέψεις μου από κάποια παράλογα πράγματα που ακούγονται, γράφονται και συζητούνται τις τελευταίες ημέρες.
Κατατέθηκε από τον ειδικό διαμεσολαβητή του ΟΗΕ εδώ και μία περίπου εβδομάδα πρόταση διευθέτησης του θέματος που έχει ανακύψει εδώ και 17 περίπου χρόνια σχετικά με την ονομασία της γειτονικής χώρας. Η πρόταση αυτή δε δόθηκε ποτέ στη δημοσιότητα και η όποια ενημέρωση αφορά διαρροές που αναμεταδίδονται από τα ελεγχόμενης αξιοπιστίας Ελληνικά μέσα μαζικής ενημέρωσης. Κατόπιν αυτού ακολούθησαν δημοσκοπήσεις οι οποίες διενεργήθηκαν για λογαριασμό των αμφισβητούμενης αξιοπιστίας Ελληνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης. Στις δημοσκοπήσεις αυτές λοιπόν ο “κυρίαρχος” Ελληνικός λαός παίρνει θέση κατά συντριπτική πλειοψηφία υπέρ της καμίας χρήσης του όρου Μακεδονία ή παράγωγου αυτού. Αλλά εντέλει η βάση πάνω στην οποία διεξάγονται αυτές οι δημοσκοπήσεις είναι οι διαρροές επί της διαμεσολαβητικής πρότασης.
Κάτι το οποίο βέβαια θα μπορούσε ως εδώ να σχολιάσει κανείς είναι το εξής. Και ποιος είναι ο κυρίαρχος (που μόνο κυρίαρχος δεν είναι) Ελληνικός λαός που θα επιβάλει σε ένα άλλο κράτος τη συνταγματική του ονομασία.
Για τα λάθη που ιστορικά έχουν γίνει, με αποτέλεσμα σήμερα πάνω στο θέμα αυτό να πατάνε πολιτικές παρατάξεις και ακραίες κοινωνικές ακροδεξιές ομάδες (ή νομάδες), έχω μιλήσει στο παρελθόν και δε σκοπεύω να επαναληφθώ.
Φυσικά το όλο θέμα δεν εξαντλείται στην ονομασία, αλλά προκύπτουν και άλλα θέματα σχετικά με σύμβολα, διαβατήρια, αεροδρόμια καθώς και για τα πνευματικά δικαιώματα της λέξης Μακεδονία. Και πέραν λοιπόν της ονομασίας εγείρονται θέματα στα οποία η ευθύνη των γειτόνων είναι τεράστια. Δημοσιεύσεις από χάρτες που περιλαμβάνουν τη Θεσσαλονίκη και τη Κατερίνη είναι συχνό φαινόμενο. Επίσης κατά καιρούς έχουν κυκλοφορήσει χαρτονομίσματα με έμβλημα τον Λευκό πύργο. Αλλά το πιο εκνευριστικό είναι η αδιαλλαξία που δείχνουν οι γείτονες σε αυτή τη διαπραγμάτευση νιώθοντας την υποστήριξη του θείου Sam. Εδώ πρέπει κάποιος να τους πει ότι όταν η συγκυρία θα είναι διαφορετική μπορεί ο θείος Sam να περάσει από εκεί να τους αφήσει μερικές από τις βόμβες του για να μην του λήξουν και του μείνουν στα χέρια.
Το ζητούμενο όμως δεν είναι τι κάνει ή τι επιδιώκει το γειτονικό κράτος, άλλα τι κάνουμε και τι επιδιώκουμε εμείς. Στην Ελλάδα για άλλη μία φορά, το βασικό κριτήριο για το χειρισμό του θέματος είναι το επικοινωνιακό. Και με δεδομένο ότι οι δημοσκοπήσεις δείχνουν 80 % ποσοστό να αρνείται κάθε χρήση του ονόματος Μακεδονία ή παράγωγου αυτού από τη γειτονική χώρα, η Ελληνική κυβέρνηση έχει περιέλθει σε δύσκολη και αμήχανη θέση. Είναι προφανές ότι βρίσκεται ανάμεσα στα ευρήματα των δημοσκοπήσεων αλλά και των πιέσεων του θείου Sam. Οπότε φαντάζομαι ότι μία αναβολή θα τη βόλευε αφάνταστα. Είναι κάτι σαν τις περιπτώσεις της διαφθοράς που καταλήγουν στο αρχείο. Εδώ όμως υπάρχουν τα συμφέροντα του “συμμάχου” στη περιοχή τα οποία πάση θυσία πρέπει να εξυπηρετηθούν.
Το σκηνικό γίνεται ακόμη πιο όμορφο με το κόμμα του ΛΑ.Ο.Σ και τον αρχηγό του να διοργανώνουν συλλαλητήρια και να ζητούν δημοψηφίσματα. Αυτή τη φορά βέβαια απουσιάζει ένας βασικός τους σύμμαχος. Ποιος άλλος η εκκλησία βέβαια. Είναι προς τιμή του νέου αρχιεπισκόπου η απόφαση του να κρατήσει αποστάσεις, απομονώνοντας έτσι ακραία φαινόμενα τύπου Άνθιμου.
Κλείνοντας αυτή τη σύντομη παρέμβαση μου θα ήθελα να ευχηθώ για τα εξής. Καταρχήν να μπορέσει κάποιος επιτέλους να εξηγήσει στον κυρίαρχο Ελληνικό λαό ότι η χώρα μας δε μπορεί και δε θέλει (ελπίζω) να είναι ο νταβατζής των Βαλκανίων. Γιατί μόνο ως κάτι τέτοιο μπορώ να εκλάβω τη δήλωση του Έλληνα πρωθυπουργού ότι η πρόσκληση σε διαπραγματεύσεις ένταξης της FYROM σε Ε.Ε και ΝΑΤΟ περνάει μέσα από την επίλυση των διαφορών της με την Ελλάδα.
Κατά δεύτερον θα ήθελα να ευχηθώ η γειτονική χώρα να απαλλαγεί από την ακροδεξιά και εθνικιστική κυβέρνηση που έχει και να επικρατήσουν και εκεί ποιο μετριοπαθείς και υγιείς πολιτικές αντιλήψεις προκειμένου να δοθεί μία λύση στο όλο θέμα.

Dangerous Bloggers...

Όσο και αν κανείς προσπαθήσει να αγνοήσει τα όσα ακούστηκαν γράφτηκαν περί Bloggers τη τελευταία εβδομάδα αυτό είναι αδύνατο.
Έτσι παρά το γεγονός, ότι η προσωπική μου επιλογή είναι, να μείνω λίγο μακριά από τα θέματα της επικαιρότητας (γιατί τέτοια που είναι το καλύτερο που μπορεί να κάνει κανείς είναι να μείνει μακριά της), εντούτοις δεν αντέχω να μην αποτυπώσω κάποιες σκέψεις επί του θέματος.
Κάποιοι στη κυβέρνηση καθώς και στη πολιτική παράταξη που φέρει το όνομα Λ.Α.Ο.Σ ενοχλήθηκαν από τα όσα έγραψε ένα συγκεκριμένο Blog. Ακούστηκαν διάφορα περί αλητείας και συκοφαντίας κρυμμένης πίσω από την ανωνυμία. Και ως εδώ δε τρέχει και τίποτα. Είναι σύνηθες πρακτική σε αυτή τη “χώρα” ξαφνικά να ανακαλύπτεται ένα θέμα, υπαρκτό ή ανύπαρκτο, και στη συνέχεια να εξωραΐζεται. Το όλο θέμα με τα Blogs άρχισε να γίνεται πολύ ενδιαφέρον όταν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος βγήκε στο Press Room και μίλησε για νομοθετική ρύθμιση του όλου θέματος. Φυσικά τα κόμματα της αντιπολίτευσης αντέδρασαν (με τη σχετική πάντα υποκρισία) όπως θα αντιδρούσε και η κυβερνώσα παράταξη την εποχή που ήταν αντιπολίτευση. Άρχισε να βγάζει και πολύ γέλιο, όταν ο πρόεδρος του Λ.Α.Ο.Σ, καλούμενος από μέσα μαζικής ενημέρωσης προκειμένου να σχολιάσει το Μακεδονικό και χωρίς να ερωτάτε έκανε αναφορά στο “μεγάλο πρόβλημα” των Blogs.
Αποτελεί πλέον κοινή πεποίθηση σε αυτή τη χώρα, ότι μέσα μαζικής ενημέρωσης, επιχειρηματίες και κόμματα (τουλάχιστον εξουσίας) συναλλάσσονται σε όλα τα επίπεδα δημιουργώντας τη πολύ γνωστή έννοια της διαπλοκής. Εκ του αποτελέσματος αποδεικνύεται ότι οι δημοσιογράφοι οι οποίοι εργάζονται στα μέσα μαζικής ενημέρωσης είναι ενίοτε υποχείρια αυτών ενώ άλλες φορές και αν μιλάμε για τα κορυφαία ονόματα του χώρου, είναι αυτοί οι οποίοι χαράσσουν τη γραμμή. Έτσι και με το τρόπο αυτό το σύστημα έχει καταφέρει να ελέγξει το δημόσιο γραπτό και προφορικό λόγο.
Αυτό που συμβαίνει με τα Blogs είναι λοιπόν κάτι πολύ απλό. Πρώτων ο Blogger δεν γράφει κάτω από κάποιο καθεστώς υπαλληλικής ή επαγγελματικής σχέσης. Έτσι ο βιοπορισμός του δεν έχει καμία σχέση με αυτή του τη δραστηριότητα. Ο blogger είναι ένας άνθρωπος που καταρχήν έχει τη δυνατότητα και τη πρόσβαση στη τεχνολογία που λέγεται Internet. Έτσι μεταξύ άλλων αξιοποιεί τη δυνατότητα αυτή ως ένα παράθυρο στην ελευθερία της έκφρασης του. Αλλά μήπως σ’ αυτή τη “χώρα” κάποιος δεν έχει το δικαίωμα να εκφραστεί δημόσια, εάν δεν είναι επαγγελματίας ; Μήπως η ραγδαία και αναπόφευκτη ανάπτυξη του Internet και η όλο και αυξανόμενη τάση προς χρήση αυτού, ταράζει το όμορφο τοπίο της ενημέρωσης και της έκφρασης που έχει στηθεί από το 1989 μέχρι σήμερα;
Υπάρχει βέβαια και η άποψη που λέει ότι πως μπορεί ο καθένας να γράφει το οτιδήποτε και ο οποιοσδήποτε να έχει ελεύθερη πρόσβαση σε αυτό. Τι συμβαίνει για παράδειγμα όταν το αντικείμενο είναι παιδική πορνογραφία. Και πως μπορεί να ελεγχθεί η πρόσβαση ανήλικων σε συγκεκριμένους δικτυακούς τόπους.
Καταρχήν πολλά από τα παραπάνω θέματα τα επιλύει η ίδια η τεχνολογία. Υπάρχουν για παράδειγμα πολύ εύκολα τρόποι να απαγορεύσει κάποιος στον H/Y που χρησιμοποιεί ένας ανήλικος να έχει πρόσβαση σε ιστοσελίδες με συγκεκριμένο περιεχόμενο και θεματολογία. Η βασικότερη όμως απάντηση που μπορεί να δώσει κανείς είναι η εξής. Δε μπορεί να καθίσταται επικίνδυνο το μέσο επειδή στη χώρα μας έχουμε ένα σύστημα παιδείας το οποίο δεν έχει εξασφαλίσει βασικές γνώσεις ως προς τη χρήση αυτού. Ούτε μπορούμε να λέμε ότι είναι το Internet επικίνδυνο επειδή κάποιοι πολίτες δεν έχουν τη στοιχειώδη κριτική σκέψη να διαχωρίσουν το ακίνδυνο από το επικίνδυνο. Εξάλλου το χειραγωγημένο σύστημα των μέσων μαζικής ενημέρωσης ευθύνεται για αυτή τη κατάσταση.
Κλείνοντας λοιπόν αυτό το Post θα ήθελα να πω τα εξής. Καταρχήν η έκφραση είναι αναφαίρετο δημοκρατικό και ατομικό δικαίωμα και ανήκει σε όλους τους ανθρώπους και όχι μόνο σε αμειβόμενους επαγγελματίες.
Δεύτερον το Internet και η χρήση αυτού μπορεί όντως να είναι επικίνδυνη. Το ίδιο όμως ισχύει και για τη χρήση του ηλεκτρικού ρεύματος. Δεν έχει νομοθετήσει όμως κανείς περί του περιορισμού της χρήσης του. Επομένως η μόνη μέθοδος αντιμετώπισης του θέματος είναι η καλή γνώση της χρήσης αυτής της τεχνολογίας και η κριτική σκέψη των πολιτών.
Τέλος θα στεναχωρηθώ ως δημοκρατικός πολίτης και υπέρμαχος της ελευθερίας της έκφρασης, εάν υπάρξει νομοθετική παρέμβαση ή αλλιώς λογοκρισία, στη χρήση και στη πρόσβαση του Internet. Από την άλλη όμως με τον τρόπο αυτό η Ελληνική κυβέρνηση, θα μου δώσει τη δυνατότητα να εκπληρώσω ένα μεγάλο απωθημένο μου. Μετά από 34 χρόνια ζωής και όντας φορέας συγκεκριμένων απόψεων και αντιλήψεων, θα περάσω πλέον ως Blogger, στη παρανομία. Επιτέλους θα είμαι και εγώ στους εχθρούς του συστήματος. Απανταχού δημοκρατικοί Bloggers αυτής της χώρας σκεφτείτε κάτι συγκλονιστικό. Τέτοια ζημιά στη δεξιά κάναμε μόνο εμείς και ο Άρης Βελουχιώτης…

Με εκτίμηση,
Chmarni, The Blogger…