Κυριακή, 9 Μαρτίου 2008

Άχρονος Χρόνος

Του άρεσε να χρησιμοποιεί το τραίνο. Τον βοηθούσε να σκέφτεται. Κυττώντας το τοπίο να κινείται αλλά και τα ρολόγια στους σταθμούς. Του άρεσε που ήταν ακόμη με δείκτες παρά το γεγονός ότι όλα τα υπόλοιπα είχαν παρασυρθεί απ'την τεχνολογική εξέλιξη. Και τώρα σκεφτόταν την παρεξήγηση που είχε δημιουργηθεί. Πάνω που είχε βρει το θάρρος να της προτείνει να βγούνε κι έγινε το μπέρδεμα με τις ημέρες. Όταν ήρθε να του πει, εν μέσω εργασιακής αλλοφροσύνης, «συγγνώμη αλλά δε θα μπορέσω για σήμερα διότι έτυχε κάτι έκτακτο» αυτός την κοίταξε όλο απορία και της απάντησε «τι;». Όταν αυτή είδε την απορία του του απάντησε ότι δεν ήταν απαραίτητο να βγούνε αν δεν ήθελε και πριν προλάβει αυτός να απαντήσει, η επείγουσα δουλειά τους απορρόφησε και τους δυο και δεν ξαναμίλησαν εκείνη την ημέρα. Και τώρα στο τραίνο της επιστροφής να νιώθει μια ανησυχία, να θέλει να πάει να τη βρει, να της εξηγήσει. Κι όσο το σκεφτόταν να νιώθει μια ναυτία απ'την ταραχή κι ένα έντονο σφίξιμο στην καρδιά.

Ξαφνικά όλα σταμάτησαν για μια στιγμή, για ένα απειροελάχιστο κλάσμα του χρόνου τίποτα δεν κινούταν εκτός απ'αυτόν. Όταν όλα συνέχισαν το ρυθμό τους υπέθεσε ότι ήταν απλά μια αντίδραση στην κούραση και την αναστάτωσή του. Περνώντας απ'τον επόμενο σταθμό είδε το ρολόι αλλά παρατήρησε ότι δεν είχε δείκτες. «Θα το επισκευάζουν» σκέφτηκε και περίμενε με ανυπομονησία το πέρας του ταξιδιού του. Φτάνοντας στο σταθμό όπου κατέβαινε διαπίστωσε ότι κι εκεί το ρολόι δεν είχε δείκτες. «Μάλλον θα πρόκειται για γενική επισκευή» σκέφτηκε και συνέχισε με γοργό βήμα προς την οικία του για να την πάρει τηλέφωνο. Όταν όμως πέρασε απ'την κεντρική πλατεία είδε ότι ούτε στο ρολόι του δημαρχείου υπήρχαν δείκτες. Κύτταξε το ρολόι χειρός του αλλά τίποτα. Οι δείκτες είχαν εξαφανιστεί. Έβγαλε το κινητό του τηλέφωνο να δει την ώρα αλλά τίποτα. Μα τι συνέβαινε; Είδε κάποιον κύριο στο δρόμο και το ρώτησε την ώρα αλλά αυτός έδειχνε να μην καταλαβαίνει κι έφυγε. «Κάποια λογική εξήγηση θα υπάρχει» σκέφτηκε κι συνέχισε το δρόμο του για το σπίτι.

Φτάνοντας είδε ότι είχε γράμμα στο γραμματοκιβώτιό του. Ήταν απ'το ερευνητικό κέντρο όπου είχε στείλει αίτηση πρόσληψης. Μπήκε στο διαμέρισμα, πήγε δίπλα στο τηλέφωνο κι άφησε το φάκελο εκεί κλειστό. Τι να κάνει; Μια θέση σ'αυτό το ερευνητικό κέντρο την ονειρεύονταν από μικρός, από τότε που ανακάλυψε την επιστήμη που το γοήτευε. Και τώρα του είχαν απαντήσει στην αίτησή του. Απ'την άλλη ήθελε να πάρει τηλέφωνο να λύσει την παρεξήγηση. Τελικά άνοιξε το φάκελο πρώτα. Η απάντηση ήταν θετική. Θα ήταν τιμή τους να τον εντάξουν στην ερευνητική τους ομάδα. «Ίσως η μοίρα να έδωσε απάντηση» είπε φωναχτά, σκεπτόμενος ότι ίσως να είναι καλύτερα έτσι. Δεν είχε την ευκαιρία να τη γνωρίσει καλύτερα και θα έμενε απλά μια όμορφη γνωριμία με τα υπέροχα εκείνα μαύρα μάτια.

Πήρε την απόφασή του κι έπεσε να κοιμηθεί. Παρόλο που έξω ήταν ακόμη ημέρα αυτός ένιωσε το Μορφέα να τον αγκαλιάζει. Όταν ξύπνησε είχε ξημερώσει, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε διότι όταν παρατήρησε καλύτερα διαπίστωσε ότι ο ήλιος ήταν στο ίδιο ύψος του στερεώματος με χθες, σα να μην είχε κινηθεί σπιθαμή. Πήρε το τραίνο για το αεροδρόμιο. Τα ρολόγια ακόμη δεν είχαν δείκτες, ενώ όπου υπήρχε ηλεκτρικό ρολόι αυτό αναβόσβηνε στο 00:00 σα να περίμενε κάποιον να το ρυθμίσει. Όταν όμως προσπάθησε να το κάνει στο τηλέφωνό του, δεν τα κατάφερε. Αλλά δεν ήταν μόνο αυτό. Όταν αγόρασε μια εφημερίδα, δεν υπήρχε πουθενά η ημερομηνία. Ούτε καμιά άλλη ένδειξη χρόνου, κανένας χρονικός προσδιορισμός, κανένα χρονικό επίρρημα. Ήταν σα να ζούσε, να ζούσαν όλοι, μέσα σ'ένα απειροελάχιστο κλάσμα του χρόνου, μια άχρονη ζωή. Κι οι ημέρες περνούσαν, αυτό που νόμιζε αυτός σαν ημέρες. Και το περίεργο ήταν ότι δεν του φαινόταν τόσο παράξενο αυτό, άρχισε να το συνηθίζει. Αλλά κάθε ημέρα, ή αυτό το διάστημα μεταξύ δυο ύπνων, σκεφτόταν, νοσταλγούσε αυτά τα δυο μάτια. Κάτι που μόνο αυτός μπορούσε να κάνει καθώς κι η έννοια της νοσταλγίας ήταν άγνωστη στους υπόλοιπους. Αυτά τα τόσο εκφραστικά μάτια, να λαμπυρίζουν σαν αυτόφωτα, να εκπέμπουν μια ζεστασιά. Αν ήταν αλήθεια ότι τα μάτια είναι ο καθρέπτης της ψυχής, τότε αυτή η ψυχή θα πρέπει να έκρυβε ένα θησαυρό. Ένα θησαυρό που δεν ανακάλυψε ποτέ. Κι οι μήνες περνούσαν κι έγιναν χρόνια, ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Αλλά κανείς δε μεγάλωνε. Δεν υπήρχαν τα σημάδια του χρόνου στα πρόσωπα, στα σώματα. Κάποτε είχε προσπαθήσει να μετρήσει τις περιόδους μεταξύ ύπνων σημειώνοντας σ'ένα τετράδιο μια γραμμή πριν κοιμηθεί. Κι όταν ξυπνούσε δεν υπήρχε.

Τώρα πάνω στο τραίνο επιστρέφοντας απ'τη δουλειά, τη νοσταλγούσε. Και κυττούσε τα ρολόγια χωρίς δείκτες. Όταν κάποια στιγμή σ'ένα σταθμό νόμισε ότι την είδε να κατεβαίνει απ'το βαγόνι. Όχι, δε νόμισε, ήταν σίγουρος. Αυτά τα μάτια θα τα αναγνώριζε παντού. Το τραίνο είχε ξαναξεκινήσει την πορεία του. Κατέβασε το παράθυρο και φώναξε το όνομά της. Γύρισε και τον κύτταξε κι η ακτινοβολία των ματιών της τον πλημμύρισε. Μα πως την άφησε να φύγει; Τον κυττούσε για λίγα δευτερόλεπτα όταν του είπε: «Τελικά δεν το ήπιαμε ποτέ εκείνο το ποτό, ε;» κι δυο κρυστάλλινα δάκρυα κύλησαν απ'τα μάτια της.

Και για μια στιγμή όλα σταμάτησαν, ακινητοποιήθηκαν για ένα απειροελάχιστο κλάσμα του άχρονου χρόνου τους. Έμεινε για ώρα στο παράθυρο βλέποντάς την να απομακρύνεται και μετά κάθισε αποκαμωμένος. Ένιωθε απελπισμένος. Παρά την επαγγελματική του επιτυχία και τη φαινομενικά ευτυχισμένη του ζωή, αυτά τα μάτια τον είχαν στοιχειώσει. Και τώρα ξανάρθαν να το δείξουν τι έχασε. Έφτασε στο σταθμό όπου κατέβαινε. Το ρολόι έδειχνε 18:25. Συνέχισε μ'ένα νωχελικό βήμα για το σπίτι του. Περνώντας απ'την πλατεία το ρολόι του δημαρχείου έδειχνε 18:31. Φτάνοντας στο σπίτι είδε ένα γράμμα στο γραμματοκιβώτιο. Ήταν απ'το ερευνητικό κέντρο των ονείρων του. Το άφησε κλειστό δίπλα στο τηλέφωνο κι έμεινε να τα κοιτά για λίγα δευτερόλεπτα. Μετά σήκωσε το ακουστικό και σχημάτισε το νούμερό της:

«Τι θα έλεγες να βγούμε για εκείνο το ποτό που λέγαμε;»

13 σχόλια:

chmarni είπε...

Περί του χρόνου του αδυσώπητου λοιπόν ο λόγος…

Ticking away the moments that make up a dull day
You fritter and waste the hours in an offhand way
Kicking around on a piece of ground in your home town
Waiting for someone or something to show you the way

Tired of lying in the sunshine staying home to watch the rain
You are young and life is long and there is time to kill today
And then one day you find ten years have got behind you
No one told you when to run, you missed the starting gun

And you run and you run to catch up with the sun, but it's sinking
Racing around to come up behind you again
The sun is the same in a relative way, but you're older
Shorter of breath and one day closer to death

Every year is getting shorter, never seem to find the time
Plans that either come to naught or half a page of scribbled lines
Hanging on in quiet desperation is the English way
The time has gone, the song is over, thought I'd something more to say

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Όχι μόνο περί χρόνου ο λόγος. Αλλά σ'αυτό το θέμα, είδες πως άλλες φορές ζούμε μια ζωή σε μια στιγμή κι άλλες πάλι ο χρόνος κυλά χωρίς να ζούμε...

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Και μια που είναι Κυριακή βράδυ θυμήθηκα τα λόγια του Σωκράτη (του νεότερου):

Δε θέλω να πικραίνεσαι
τις Κυριακές τα βράδια
Χωρίς αυτή τη σκοτεινιά
τα χρόνια μένουν άδεια

Και για να κλείσω μ'ένα τόνο αισιόδοξο:

Σαν να μην έζησα ποτέ,
σαν να μην κοίταξα ψηλά απ'το παραθύρι
δέντρα φυτρώνουν στις γωνιές
περνούν τα χρόνια,
περνούν κι οι φίλοι.

Vasilis είπε...

Είχαμε τον έναν με το 'ποιό' αντί για 'πιο', και τώρα μας προέκυψε και άλλος με το 'κυττάω' αντί για 'κοιτάω'. Θα ξεχάσουμε και τα ελληνικά που ξέρουμε.

Κατά τα άλλα, πολύ ωραία η ιστορία και τα σχόλια.

chmarni είπε...

Αντί να μας το παίζεις ο Μπαμπηνιώτης σε ρόλο ειδικού συμβούλου στο ομιλείτε Ελληνικά δεν μας κάνεις τη μέγιστη τιμή να μας χαρίσεις ένα POST έστω τεσσάρων γραμμών ;;;

ΥΓ. Ανάρτησετο το γαμημένο, δε μπορώ, δε μπορώ να περιμένω...

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Ξέρεις πολύ καλά ότι η ορθογραφία μου είναι καλή. Απλά επέλεξα σε δυο λέξεις (κυττώ, τραίνο) να χρησιμοποιήσω παλαιότερο τύπο, μια που μιλάμε για χρόνο...

Vasilis είπε...

Χρήστο, τα περί ανάρτησης τα έχουμε πει αρκετες φορές. Πρώτον, αν δεν έχω να πω κάτι δε βρίσκω το λόγο να το κάνω. Επίσης, όπως ξέρεις, από άυριο θα κάνω 2 δουλειές: 3 ώρες για την εταιρία στην Ελλάδα και τουλάχιστον 8 για τους Άγγλους, οπότε ο χρόνος είναι πολύ λίγος. Τέλος, σήμερα (Καθαρά Δευτέρα) δουλεύω.

Νίκο, ξέρω πολύ καλά ότι ή ορθογραφία σου είναι άριστη και γι'αυτό ακριβώς εξεπλάγην από αυτό το επανελειμένο 'λάθος'. Στην αρχή νόμιζα ότι το άρθρο είναι του Χρήστου. Μετά όταν κατάλαβα ότι είναι δικό σου, σκέφτικα ότι κάπου το πας, ότι είναι κάποιο λογοπαίγνιο που στο τέλος θα αποκαλυφθεί. Τέλος πάντων, δεν είχα καμιά σκέψη να το παίξω έξυπνος, απλά μου φάνηκε αστείο το σχόλιο και το έκανα.

chmarni είπε...

Βασίλη όπως καταλαβαίνεις κάποιος που διαβάζει απλά ένα σχόλιο δε μπορεί να καταλάβει αν η διάθεση αυτού που το έγραφε ήταν χιουμοριστική ή ήθελε να κράξει. Έτσι και εγώ με χιουμοριστική διάθεση σου έγραψα αυτό που σου έγραψα.
Αλλά ρε πούστη μόλις δεις ορθογραφικό λάθος, να είσαι σίγουρος ότι ο συντάκτης είμαι εγώ...
Σου αφιερώνω αυτή τη στροφή που ξέρω ότι σου αρέσει πολύ...

The sun is the same in a relative way, but you're older
Shorter of breath and one day closer to death

Vasilis είπε...

Το κατάλαβα ότι το έγραψες με χιουμοριστική διάθεση. Απλώς, ήθελα να εξηγηθώ. Για να αποφύγουμε παρεξηγήσεις μάλλον θα πρέπει σε κάθε σχόλιο να δηλώνουμε και τη διάθεσή μας.

Ξέροντας ότι ο Νίκος δεν κάνει λάθει, μολις δώ ένα, ο πρώτος ύποπτος είσαι εσύ!!!

Ευχαριστώ για την αφιέρωση :-)

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Όχι στην αυτολογοκρισία! Σιγά μην κάνουμε και δηλώσεις κοινωνικών φρονημάτων και μετάνοιας... :-D

Επειδή το'πιασα ότι το'πιασες (τελικά δεν πήγανε χαμένα τα χρόνια συγκατοίκησης, κάτι έμαθες, χε, χε) αλλά όχι μέχρι το τέλος, γι'αυτό σου έδωσα την απάντηση.

ΥΓ: (έτσι για να προκαλέσω λίγο την τύχη μου) Τι θα έλεγε ο Lacan για ένα ορθογραφικό λάθος στη λέξη λάθος;

Vasilis είπε...

Δεν μίλησα εγώ για αυτολογοκρισία. Εννοείται ότι δεν θα κάνουμε δηλώσεις. Αστείο ήταν και πάλι δεν το καταλάβατε. Αυτό το πρόβλημα έχει ο γραπτός λόγος.

Ο Lacan δεν ξέρω ποιός είναι (γάλλος γιατρός από ότι λέει το Google), αλλά φαντάζομαι αναφέρεσαι στα 'λάθει' στο σχόλιό μου. Αυτό ήταν από κεκτημένη ταχύτητα.

chmarni είπε...

Σχετικά με τα ορθογραφικά λάθη.
Όπως έγραψα κάποια στιγμή και σε μία φίλη δε φταίω εγώ, αλλά η γαμημένη η τεχνολογία.
Επαναπαύομαι και εγώ στους κολό – διορθωτές κειμένου και δε ψάχνω στη συνέχεια για τυχών λάθη. Άρα τα παράπονα σας στον Bill Gates με τα γαμω-λεξικά που βάζει στο κολό – Word του...

chmarni είπε...

Αυτό είναι το 13ο σχόλιο σε αυτό το Post. Είδη εδώ και 3 σχόλια είναι το πρώτο σε σχόλια Post στο ιστολόγιο μας. Άλλα Posts που ξεχωρίζουν είναι το Bario Art Bar !!! και το “η γοητεία του απαγορευμένου” με 9 σχόλια . Ακολουθεί το ένα και μοναδικό Post του Βασίλη με τίτλο “ Ερασιτέχνες εραστές” με 8.
Βασίλη το ένα και μοναδικό σου Post είναι στο Top Five...