Σάββατο, 15 Μαρτίου 2008

Oktana's Rock



Ξεκίνησαν λοιπόν οι μεγάλες αποκαλύψεις. Και αρχίσαμε να μιλάμε για μεγάλους έρωτες. Μουσικούς μεν, ανομολόγητους και δυνατούς δε. Το καλό βέβαια με τους έρωτες αυτού του είδους είναι ότι δε σε προδίδουν ποτέ, κρατάν για πάντα, ενώ βιώνονται συνοδεία του μεγίστου του πάθους και των συναισθημάτων.
Έτσι μετά τη θαρραλέα κίνηση του Νίκου να αποκαλύψει δημόσια τον έρωτα του προς το ντουέτο CocoRosie, είναι σειρά μου να αποκαλύψω ένα μεγάλο και ανομολόγητο έρωτα. Και το όνομα αυτού Mano Negra ή Manu chao. Και μένα μου είναι πολύ δύσκολο να χαρακτηρίσω τη μουσική τους, αλλά κάνοντας μία προσπάθεια να τη περιγράψω προσεγγιστικά θα μιλούσα για ένα Fusion με Ethnic, Latin, funk, Rock & Reggae.

Η μουσική τους ψυχική ανάταση, η Live παρουσία τους σεισμός. Πιστεύω ακράδαντα ότι όταν θα υπάρχει η Οκτάνα το όνομα τους θα αποδοθεί τιμής ένεκεν στην έννοια της παγκοσμιοποίησης. Όχι όμως του κεφαλαίου. Αλλά στη παγκοσμιοποίηση των ψυχών.
Θα δώσω και εγώ τρία τραγούδια έτσι για μία γεύση από αυτή τη τεράστια μπάντα.








I'm walkin' out for love
I'm walkin' bad, really down
like a cool breeze
I'm gonna be late again
"Driver wait for me please"
I'm drivin' all in vain
Tryin' to catch this fuckin train

"Time don't fool me no more"
I throw my watch to the floor
(was so lazy)
"Time don't do it again"
Now i'm stressed and strained
With my anger and pain
in the subway train

Now it's half past two
long gone the rendez-vous
Now it's half past three
time made a fool out of me
Now it's half past four
Baby can't you see
no use in waiting no more
It's a timing tragedy

I think it's nine
When clock says ten
This girl wouldn't wait
for the out of time
OUT OF TIME MAN

9 σχόλια:

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Προσωπικά θα έλεγα περισσότερο Mano Negra παρά Manu Chao αλλά μια που πρόκειται για έρωτά σου το αφήνω εδώ.

Έχω όμως να κάνω μια παρατήρηση: είναι τόσα χρόνια τώρα που έχουμε πάρει τους διαφορετικούς μας δρόμους, ακολουθούμε τις πορείες μας και τώρα αρχίζουμε πάλι, έστω μ'αυτόν τον ψυχρό ηλεκτρονικό τρόπο να ξανασυναντιώμαστε. Συνέκρινε το σκηνικό του Out Of Time Man με το σκηνικό του Άχρονου Χρόνου...

Και για το τέλος μια σημειολογικού περιεχομένου παρατήρηση: Διάβασε την τελευταία στροφή των στίχων που παρέθεσες και μετά δες την ώρα δημοσίευσης του κειμένου σου!!!

chmarni είπε...

Εδώ και ώρα έχω ξεκινήσει ένα απίστευτο Party ακούγοντας Mano Negra και ενώ είδη έχω καταναλώσει μισή φιάλη Jack Daniels που είχα κάβα στο σπίτι.
Όπως καταλαβαίνεις το παν είναι η διάθεση. Και εγώ απόψε περνάω υπέροχα. Κι ας είμαι μόνος. Χαμένοι είναι αυτοί που δεν είναι εδώ να απολαύσουν μαζί μου αυτό που απολαμβάνω εγώ.
Τώρα που το λες το τραγούδι θα μπορούσε να έχει προκύψει με βάση το κείμενο σου και το ανάποδο. Σχετικά με το τρόπο συνάντησης νιώθω ότι με αυτό το τρόπο μπορώ να έχω κοντά μου τον μοναδικό άνθρωπο που μπορεί να νιώσει όπως νιώθω (ελπίζω και το αντίθετο). Εξάλλου το Blogging μόνο αιτία δεινών υπήρξε ως σήμερα για μένα. Αλλά προκειμένου να σε νιώθω κοντά μου έστω και με αυτόν τον Virtual τρόπο μπορώ να υποστώ το οτιδήποτε.
Σχετικά με την ώρα ανάρτησης και τη τελευταία στροφή του Out Of Time Man τι να πω; Ότι σε ώρα Ελβετίας συμφωνούμε απόλυτα;;; Δεν είναι εντελώς υπέροχες και Surreal αυτές οι συμπτώσεις (που πάντα εσύ παρατηρείς);;;

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Δεν αναφέρομαι στο ποιος επηρέασε ποιον (άλλωστε εγώ πρώτη φορά έβλεπα αυτό το βίντεο) αλλά στην αισθητική μας.

Μα, όταν η ώρα θα σημάνει 10, το κορίτσι δε θα περιμένει, κι εσύ στις 10 ακριβώς ανεβάζεις το κείμενο...

chmarni είπε...

Ακόμη και από αυτή τη σύμπτωση αποδεικνύεται λοιπόν ότι είμαι καταδικασμένος να έρχομαι δεύτερος…
Καλός η κακός πρέπει να μάθω να ζω με αυτό.
Αλλά βλέπεις εμένα η ζωή μπορεί να μη μου χάρισε τους έρωτες που ονειρεύτηκα, αλλά ήταν απλόχερη και γενναιόδωρη σε σχέση με τους φίλους. Και πολλούς και καλούς. Οπότε δε της παραπονιέμαι γιατί αν το κάνω θαρρώ πως στη σούμα εγώ θα είμαι ο άδικος και αχάριστος…
Αυτό που με προβληματίζει ιδιαίτερος αυτή τη στιγμή είναι ότι μου τελειώνει το αλκοόλ, και το τελευταίο πράγμα που θέλω αυτή τη στιγμή είναι να ξενερώσω.
Συγχώρεσε με αν είμαι λίγο υπερβολικός σε όσα γράφω αλλά βάζει το χέρι του και το αλκοόλ…

ΥΓ. Δεν είναι εκπληκτικό το ξεκίνημα στο πρώτο Video (Ι want you no more) με τη σημαία της Ουρουγουάης (αν δε με απατά η μνήμη μου και οι ποσότητες αλκοόλ που έχω καταναλώσει);;;

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Cuba

chmarni είπε...

Ακόμα καλύτερα λοιπόν !!!!!
Μία ακόμη διόρθωση. Το τραγούδι λέγεται Don’t want you no more. Οπότε ποσώς με νοιάζει αν το κορίτσι φύγει…
Παρεμπίπτοντος μόλις πριν λίγο μου ήρθε η παραγγελία από το delivery και εκτός από φαγητό μου ήρθαν και οι σχετικές μπίρες, οπότε όπως καταλαβαίνεις το Party συνεχίζεται…

chmarni είπε...

Τώρα που είμαι ποιο νηφάλιος και διαβάζω τη τελευταία στροφή του Out of time Man, κοιτάζοντας την ώρα ανάρτησης τρομάζω!!!
Λες χθες μεσ’ τη μέθη μου να είχα δίκιο ???? Λες να είμαι καταδικασμένος να έρχομαι δεύτερος ??? Πρέπει να μάθω να ζω με αυτό ???
Τελικά δε ξέρω αν το Blogging εκτός από αιτία δεινών είναι και ένα μάθημα αυτογνωσίας για μένα. Και δε ξέρω αν αυτό το Course θέλω να το πάρω…
Ένα είναι σίγουρο. Ο μόνος λόγος που (με πόνο) παραμένω ενεργός σε αυτή τη
διαδικασία είναι η ανάγκη μου να επικοινωνώ μαζί σου (στο Νίκο αναφέρομαι).
Το σίγουρο είναι πως η θεματολογία μου πρέπει να γίνει λίγο πιο light, γιατί κάθε φορά που βγάζω κάτι από βαθιά μέσα μου, το μόνο που μου μένει είναι αμυχές, γρατσουνιές ή και πληγές μερικές φορές. Οπότε καλός κάποια πράγματα βρίσκονται θαμμένα κάπου στο πάτο της ψυχής μου και δεν υπάρχει κανένας λόγος να τα ανασύρω.
Να και που κάποια συναισθήματα μπορούν να κλειδώνονται στο χρονοντούλαπο της ιστορίας. Και ακόμη και αν αυτή τη φορά είναι δύο φορές πιο δύσκολο να ξανακλείσω εκεί, τελικά θα τα (ξανα)καταφέρω.


ΥΓ. Νίκο εσύ δήλωσες ότι σου αρέσει η μαυρίλα της Κυριακής. Αν και δε ξέρω αν είναι απλός κυριακάτικη μαυρίλα ή πραγματικότητα. Ή ένας συνδυασμός των δύο…

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Εμένα μου έκανε εντύπωση ότι η ώρα δημοσίευσης ήταν 22:00:00 (ακόμη και τα δευτερόλεπτα ήταν ακριβώς). Αυτό δε σημαίνει ότι είσαι καταδικασμένος να έρχεσαι δεύτερος. Απλά ίσως να είσαι ώρες-ώρες ένας Out of time Man. Άλλωστε κι εγώ είμαι συχνά μεταξύ last minute και out of time, κάποιες μάλιστα φορές και after time...

Μην κατηγορείς το ιστολογείν. Κάθε μορφή έκφρασης μας βοηθά να γνωρίσουμε καλύτερα τον εαυτό μας. Αυτό μπορεί να είναι κάποιες φορές επώδυνο. Αλλά αυτή η έκφραση και δημιουργία είναι ταυτόχρονα και μια μορφή κάθαρσης, που εγώ προσωπικά την έχω ανάγκη.

Όσο για τη μαυρίλα της Κυριακής, μην ανησυχείς, η Κυριακή έρχεται μόνο μια φορά την εβδομάδα...

chmarni είπε...

Σήμερα λοιπόν είναι Δευτέρα και πρωί μάλιστα. Όποτε δε θα μιλήσει η μαυρίλα της Κυριακής, αλλά η απογοήτευση του πρωινού της Δευτέρας.
Θέλω να σου ανακοινώσω πρόχειρα κάποιες προθέσεις μου.
Κατ' αρχήν το Blog με τίτλο chmarni-thebrocker κλείνει. Τους λόγους θα τους δημοσιεύσω στο ίδιο το ιστολόγιο, αφήνοντας το ενεργό για κάνα – δύο εβδομάδες ακόμα.
Σχετικά με το kyr-i-louben τώρα. Όπως έγραψα και παραπάνω ο Νίκος είναι ένας από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου. Δε μπορώ να βάλω μέσα μου μετρητή φιλίας και συναισθημάτων για να πω αν είναι ο καλύτερος μου φίλος ή ένας από τους καλύτερους κτλ.. Εξάλλου όπως έγραψα και παραπάνω η ζωή ήταν απλόχερη μαζί μου σε σχέση με του φίλους.
Η διαφορά με τον Νίκο είναι (όπως επίσης έγραψα και παραπάνω) ότι μπορεί να νιώθει αυτό που νιώθω. Ως εκ τούτου είναι για εμένα ένας άνθρωπος τον οποίο η ζωή μου “χάρισε” ως φίλο, αλλά με καταδίκασε εδώ και 8 χρόνια να τον έχω μακριά και τα τελευταία 2 χρόνια να τον έχω πολύ μακριά. Έτσι το ιστολόγιο αυτό είναι ο μοναδικός τρόπος πνευματικής επικοινωνίας με αυτόν τον άνθρωπο. Οπότε ακόμα και αν κάποιες φορές πονάω, βγάζοντας από μέσα μου πράγματα τα οποία μέχρι και τη στιγμή που ασχολήθηκα με τα ιστολόγια, απέφευγα και να σκεφτώ εκ τούτοις δε μπορώ και δε θέλω να σπάσω αυτή την επικοινωνία.
Τώρα σχετικά με το Out Of Time Man. Στο μυαλό μου δεν έχω έναν άνθρωπο ο οποίος καθυστερεί και κάποιες φορές δε προλαβαίνει. Αυτό συμβαίνει πολλές φορές και σε όλους. Εγώ εστιάζω σε ένα άνθρωπο που έχασε εδώ και καιρό το τραίνο της ζωής. Και το χειρότερο από όλα είναι ότι δεν έχει πάρει χαμπάρι τίποτα και περιμένει σαν ηλίθιος στο σταθμό. Μιλάω για έναν άνθρωπο παρωχημένο και ξεπερασμένο από την ίδια τη ζωή. Και στο συγκεκριμένο τραγούδι η ζωή είναι η κοπέλα που περιμένει και ο ήρωας αυτός που τρέχει να γραπωθεί από το γαμημένο το τραίνο (οι στίχοι το λένε όχι εγώ !!!). Για να αποφύγω τα μεθεόρτια δεν ταυτίζω, από μία σύμπτωση, τον εαυτό μου με τον ήρωα του (πολύ ωραίου αυτού) τραγουδιού.

ΥΓ. Πάντως οι Mano Negra είναι γαμώ τις μπάντες...