Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2008

Θυμοκτόνοι

Ήταν εδώ και πέντε λεπτά στην αίθουσα αναμονής. Μόλις τον είχαν ενημερώσει ότι θα περίμενε ακόμη μια ώρα περίπου λόγω αυξημένης ζήτησης της τελευταίας στιγμής. Δεν τον πείραζε και τόσο. Θα είχε την ευκαιρία να κάνει έναν απολογισμό της ζωής του. Πως έφτασε μέχρι εδώ; Εδώ και καιρό ότι αγαπούσε στη ζωή του τον είχε εγκαταλείψει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Αλλά το ίδιο είχε συμβεί και με ότι μισούσε στη ζωή του. Είχε απομείνει χωρίς αποδέκτες για τα συναισθήματά του. Στην αρχή δεν έδωσε και τόσο σημασία. Πίστευε πως θα έβρισκε άλλους αποδέκτες. Αλλά ο χρόνος περνούσε χωρίς τα συναισθήματά του να βρίσκουν στόχο. Κι ένιωθε μια ενέργεια να συγκεντρώνεται μέσα του χωρίς να μπορεί να βρει διέξοδο. Δεν είχε πλέον ανθρώπους να αγαπήσει, να μισήσει. Δεν είχε αγαπημένες ασχολίες ούτε ενοχλητικές δραστηριότητες. Κι όμως ένιωθε αγάπη, ένιωθε μίσος, πάθος, συμπάθεια, αηδία, πόνο. Αλλά δεν υπήρχε πλέον το αντικείμενο. Κι έμεναν μέσα του να σιγοκαίνε, να του τρώνε τα σωθικά. Μια πύρινη μάζα που έψαχνε να βρει διέξοδο προς την επιφάνεια.

Θυμάται, όταν πρωτοδημιουργήθηκαν οι εταιρίες αυτοκτονίας, ή εταιρίες προσωπικού τέλους όπως ήταν η επίσημη ονομασία τους, είχε γελάσει. «Μα τι κέρδος θα μπορούσε να έχει μια τέτοια εταιρία;» σκέφτηκε τότε. Και να τώρα που βρίσκεται κι αυτός στην αίθουσα αναμονής μια τέτοιας υπηρεσίας. Μετά από χρόνια αποτυχημένων αποπειρών να βρει δέκτη για τα συναισθήματά του, αποφάσισε τελικά να θέσει τέλος στη ζωή του. Καθώς ένιωθε αυτό το εκρηκτικό μείγμα μέσα του ήθελε αυτό το τέλος να αποτελέσει τον τελικό αποδέκτη. Έτσι άρχισε να σκέφτεται διάφορους τρόπους, να πέσει απ'τον πύργο του Άιφελ, να κρεμαστεί απ'το Τείχος των Λυγμών, να κάνει χαρακίρι με το σπαθί του τελευταίου Ιάπωνα αυτοκράτορα, να βρεθεί στο επίκεντρο του πεδίου πυρηνικών δοκιμών του Ερμή, να κατευθυνθεί με το σκάφος στον ήλιο ή να το ρίξει ως μεταμοντέρνος καμικάζι στη θάλασσα της Γαλήνης στη σελήνη. Όταν όμως προσπάθησε να βάλει σε εφαρμογή τα σχέδιά του διαπίστωσε ότι δεν ήταν τόσο εύκολο παρά την οικονομική του άνεση. Όλοι τα παραπάνω μέρη ήταν πολύ καλά φυλαγμένα κι οι αντίστοιχοι τρόποι αυτοκτονίας είχαν απαγορευτεί εδώ και καιρό απ'την κεντρική διοίκηση. Έτσι αναγκάστηκε να ρίξει μια ματιά στο τι προσέφεραν αυτές οι εταιρείες.

Τις πρώτες ημέρες της επιδημίας των αυτοκτονιών οι παραπάνω τρόποι ήταν αρκετά δημοφιλής μεταξύ των οικονομικά εύρωστων. Οι υπόλοιποι έπρεπε να αρκεστούν σε πιο συνήθεις τρόπους. Σ'αυτό βασίστηκαν κι οι εταιρείες και άρχισαν να προσφέρουν οικονομικά πακέτα αυτοκτονιών. Όταν όμως απαγορεύτηκαν πολλοί τρόποι αυτοκτονίας, με το δικαιολογητικό της προσβολής συμβόλων, οι εταιρείες αυτές εξελίχθηκαν σε πολυεθνικά μεγαθήρια, εισάγοντας την εικονική πραγματικότητα. Μια πραγματική αυτοκτονία σε μια εικονική πραγματικότητα. Μπορούσε κανείς να επιλέξει το μέσο, το σκηνικό κλπ. Έμπαινε στο ειδικά διαμορφωμένο δωμάτιο, ετοιμαζόταν η σύνδεση απ'τους τεχνικούς της εταιρείας και το μόνο είχε να κάνει κανείς ήταν να πατήσει το κουμπί έναρξης. Βρισκόταν τότε αμέσως στο περιβάλλον που είχε επιλέξει και πραγματοποιούσε την πράξη του ενώ στην πραγματικότητα ο θάνατος ήταν αποτέλεσμα ενός συνδυασμού φαρμάκων κι στοχευμένων ηλεκτρικών παλμών σε ειδικά εγκεφαλικά κέντρα. Αποφάσισε να εγγραφεί στη λίστα αναμονής μέχρι που έφτασε η ημέρα.

Την πρώτη φορά που βίωσε αυτήν την απουσία συναισθηματικών δεκτών νόμισε ότι οφείλονταν σε φυσιολογική και ψυχολογική φθορά με το χρόνο κι υπέθεσε ότι θα ήταν κάτι παροδικό. Μετά την απόφασή του να αυτοκτονήσει και ψάχνοντας τον τρόπο ανακάλυψε ότι κι οι υπόλοιποι που αυτοκτονούσαν βίωναν την ίδια απουσία. Αλλά το χειρότερο απ'όλα ήταν η ανακάλυψη ότι όσοι δεν αυτοκτονούσαν δε σήμαινε ότι εξακολουθούσαν να έχουν αποδέκτες αλλά ότι δεν είχαν πλέον συναισθήματα. Ένα είδος συναισθηματικού θανάτου. Κι όσο το έψαχνε χρονικά προς τα πίσω διαπίστωνε ότι αυτή η αλλαγή συντελέστηκε την ίδια χρονική περίοδο με την εμφάνιση της επιδημίας αυτοκτονιών. Ότι συμπορεύονταν οι αυτοκτονίες με τους συναισθηματικούς θανάτους, ή μήπως καλύτερα θα έπρεπε να τους ονομάσει θυμοκτονίες; Όσο το έψαχνε τόσο κατέληγε στο συμπέρασμα ότι δεν μπορούσε να ήταν τυχαίο. Άλλωστε είχε δεχτεί και στο παρελθόν παρόμοια επίθεση η ανθρωπότητα. Αλλά ακόμη κι αυτή η διαπίστωση δεν μπόρεσε να αποτελέσει ικανό συναισθηματικό δέκτη. Τα συναισθήματα ήταν εκεί, μόνο που δε διοχετεύονταν. Έτσι αποφάσισε να συνεχίσει με το σχέδιό του να αυτοκτονήσει.

«Συγγνώμη κύριε, αλλά έφτασε η σειρά σας», μια όμορφη υπάλληλος του ανακοίνωνε βγάζοντάς τον απ'τις σκέψεις του. Μπήκε στο δωμάτιο κι αφέθηκε στις απαραίτητες τεχνικές προετοιμασίες. Το σκηνικό που'χε σκεφτεί ήταν ένα λοφώδες τοπίο, ανοιξιάτικο, με τη φύση στην αναπαραγωγική της φάση, δένδρα, καταπράσινο χορτάρι, πολύχρωμα λουλούδια και μια ξύλινη καλύβα. Αυτός μόλις θα έχει ξυπνήσει απολαμβάνοντας το τέλος μια εαρινή βροχής σ'ένα ηλιόλουστο πρωινό. Και την ώρα που θα δημιουργούνταν το ουράνιο τόξο αυτό θα κατέληγε επάνω του εξαϋλώνοντάς τον στα χρώματα της ίριδας μετατρέποντάς τον σε μέρος του ουράνιου τόξου μια για πάντα. «Όλα έτοιμα κύριε, μόλις είστε έτοιμος απλά πατήστε αυτό το κουμπί» είπε ο υπεύθυνος των τεχνικών και τον άφησαν μόνο του στο δωμάτιο. Πάτησε το κουμπί...

Ήταν πολύ καλή η ιδέα να έρθει να ξεκουραστεί στην καλύβα του θείου του. Είχε χρόνια να κοιμηθεί τόσο όμορφα. Ντύθηκε, ετοίμασε τον καφέ του και βγήκε στο μπαλκόνι. Μόλις είχε τελειώσει μια ανοιξιάτικη βροχή και τα πάντα λαμπύριζαν στο φως του πρωινού ήλιου που έδινε ζωή στα χρώματα της φύσης. Πήρε μια βαθιά ανάσα της πρωινής δροσιάς και κινήθηκε να καθίσει στον καναπέ του μπαλκονιού όταν είδε στο βάθος μια γυναικεία φιγούρα. «Ποια είναι αυτή και γιατί είναι μέσα στο εικονικό μου σκηνικό; Και γιατί έχω συνείδηση ότι πρόκειται για εικονικό σκηνικό; Υποτίθεται ότι δε θα είχα επίγνωση. Μήπως πρόκειται για λάθος στον κώδικα;» Τότε τον είδε η γυναίκα και άρχισε να τον πλησιάζει όταν εμφανίστηκαν τα πρώτα χρώματα του ουράνιου τόξου. Κι άρχισαν κι οι δυο να τρέχουν γιατί ήξεραν τι θα συνέβαινε αν τους συναντούσε. Έτρεχαν μέχρι που ο ανοιξιάτικος ήλιος εξάλειψε τις δροσοσταλίδες της βροχής κι εξαφανίστηκε το ουράνιο τόξο. Μπόρεσαν τότε να σταματήσουν να τρέχουν και να συναντηθούν. Διαπίστωσαν τότε ότι είχαν επιλέξει τον ίδιο τρόπο αυτοκτονίας. Επίσης ότι άρχισαν να νιώθουν ο ένας για τον άλλον, να βρίσκουν δέκτη. Μέχρι όμως να μπορέσουν να το ψάξουν καλύτερα, μια ολιγόλεπτη μπόρα επανέφερε τις συνθήκες εμφάνισης του ουράνιου τόξου που ξαναβγήκε. Και ξανάρχισαν να τρέχουν. Το σκηνικό επαναλήφθηκε αρκετές φορές μέχρι που βράδιασε οπότε δεν κινδύνευαν πλέον. Πήγαν στην καλύβα κι έζησαν την ομορφότερη βραδιά της ζωής τους. Το επόμενο πρωινό άνοιξαν ταυτόχρονα τα μάτια τους κι το πρώτο πράγμα που αντίκρισαν ήταν τα μάτια τους. «Σ'αγαπώ» του είπε, «κι εγώ σ'αγαπώ» της απάντησε και για πρώτη φορά μετά από χρόνια είχαν ξαναβρεί αντικείμενο για τα συναισθήματά τους. Έμειναν λίγα λεπτά έτσι, αγκαλιασμένοι γυμνοί κι έξω η εαρινή φύση ξυπνούσε. Ντύθηκαν και βγήκαν στο μπαλκόνι να απολαύσουν τον καφέ τους δίπλα-δίπλα. Ώσπου άρχισαν να εμφανίζονται χρώματα στον ορίζοντα. Κοιτάχτηκαν έντρομοι, το'χαν ξεχάσει.

Κι άρχισαν να τρέχουν κυνηγημένοι απ'το ουράνιο τόξο της τελικής τους επιθυμίας...

6 σχόλια:

chmarni είπε...

Το κείμενο σου θα μπορούσε να έχει τον τίτλο Μοναξιά 3003.
Είναι δύσκολο να μη βρίσκεις άνθρωπο να διοχετεύσεις τα συναισθήματα σου. Ειδικά όταν αυτά είναι θετικά και αφορούν αγάπη. Γιατί στη περίπτωση που είναι αρνητικά όπως μίσος ή θυμός τα πράγματα είναι πιο απλά. Βγαίνεις έξω στο δρόμο και στον πρώτο κάφρο που θα σε συγχύσει (γιατί είναι υπόθεση πέντε λεπτών αυτός να βρεθεί) τραβάς ένα γαμοσταύρισμα ξαλαφρώνοντας και διοχετεύοντας τα αρνητικά σου συναισθήματα.
Πίσω λοιπόν στα θετικά συναισθήματα. Από το κείμενο σου πέραν του στοιχείου της μοναξιάς υπάρχει και το στοιχείο του πλούτου. Ο ήρωας είναι ένας άνθρωπος ο οποίος έχει όλη την οικονομική άνεση. Παρόλα αυτά είναι μόνος και αναζητά αποδέκτες των συναισθημάτων του…

ΥΓ. Για να ευθυμήσουμε λίγο. Ένα εξαγόμενο συμπέρασμα είναι το κλασικό πλέον “τα λεφτά δε κάνουν την ευτυχία αλλά καλό είναι να υπάρχουν”.

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Δεν κατάλαβες, εν δυνάμει δέκτες υπήρχαν, η ροή είχε διακοπεί. Ακόμη κι αν ένα αντικείμενο πληρούσε τις προϋποθέσεις να αποτελέσει δέκτη, τα συναισθήματα του ήρωά μας, αλλά και πολλών άλλων, δεν μπορούσαν να διοχετευτούν.

Και μια διευκρίνηση, ο ήρωας είχε μια κάποια αλλά όχι όλη την οικονομική άνεση. Τώρα αν η κατάσταση που βίωνε είχε σχέση μ'αυτό δεν ξέρω...

chmarni είπε...

Αυτό στις τηλεπικοινωνίες ονομάζεται Layer 1 Error. Και σημαίνει σφάλμα μετάδοσης λόγο μη ανεύρεσης του φυσικού μέσου.

Vasilis είπε...

Πάρα πολύ ωραίο!!!

Είδατε που καμιά φορά τα σφάλματα στον κώδικα αποδεικνύονται χρήσιμα.

chmarni είπε...

Χρήσιμο το να μη μπορείς να βρεις δίαυλο διοχέτευσης των συναισθημάτων σου??? Αυτό σημαίνει ότι ο Developer δεν έχει κάνει ούτε τα στοιχειώδη Test.

Vasilis είπε...

Δεν κατάλαβες. Αναφέρομαι στο σφάλμα που περιγράφεται σε αυτό το σημείο:

«Ποια είναι αυτή και γιατί είναι μέσα στο εικονικό μου σκηνικό; Και γιατί έχω συνείδηση ότι πρόκειται για εικονικό σκηνικό; Υποτίθεται ότι δε θα είχα επίγνωση. Μήπως πρόκειται για λάθος στον κώδικα;»