Παρασκευή, 25 Απριλίου 2008

Ευχές

Ήρθε λοιπόν και το φετινό Πάσχα. Έτσι λίγο πριν την αναχώρηση μου για τη γενέτειρα θα ήθελα να δώσω τις καθιερωμένες ευχές.
Καταρχήν να ευχηθώ στους δύο συνοδοιπόρους (Νίκο και Βασίλη) και στη συνέχεια σε όλους τους επισκέπτες. Εδώ και ένα μήνα έχω επιφορτισθεί μόνος μου την επιμέλεια του παρόντος ιστολογίου. Ο Βασίλης ούτως ή άλλος έχει συμμετάσχει μόνο με ένα Post και κάποια λιγοστά σχόλια. Οι αυξημένες επαγγελματικές υποχρεώσεις δεν τον άφησαν (;;;) να ασχοληθεί περισσότερο. Ο Νίκος το τελευταίο μήνα λόγο αλλαγής πόλης εργασίας, επαγγελματικών υποχρεώσεων, καθώς και αναγκών που απορρέουν από την αλλαγή πόλης (αναζήτηση κατοικίας στη νέα πόλη)είναι διαρκώς στο δρόμο και δε προλαβαίνει να γράψει. Να ευχηθώ λοιπόν μετά το Πάσχα ο Νίκος να επιστρέψει και ο Βασίλης να αποφασίσει να συμμετάσχει σε αυτή τη συνάντηση.
Να ευχηθώ σε όσους θα ταξιδέψουν για να συναντήσουν τους δικούς τους ανθρώπους αλλά και σε όσους περιμένουν πως και πως να υποδεχθούν δικούς τους ανθρώπους καλή αντάμωση. Αντάμωση μου αρέσει πολύ αυτή η λέξη. Δεν υπάρχει ομορφότερο ίσως συναίσθημα από τη στιγμή της αντάμωσης με δικούς σου ανθρώπους. Να ευχηθώ και σε όσους δεν τους περιμένει κανένας ή αυτοί δε περιμένουν κανένα να είναι καλά και να μη χάνουν την ελπίδα τους.
Να ευχηθώ στους μετανάστες που ζουν σε αυτή την αφιλόξενη χώρα, να είναι καλά και να έρθει η στιγμή που θα επιστρέψουν στις πατρίδες τους, για να ανταμώσουν τους δικούς τους ανθρώπους κάτω από συνθήκες ειρήνης, δημοκρατίας και ίσων ευκαιριών. Να ευχηθώ στους "χριστιανούς" πολίτες αυτής της χώρας να δουν επιτέλους αυτούς τους ανθρώπους με άλλο μάτι.
Να ευχηθώ σε όσους έβαλαν στόχους και μοχθούν για αυτούς, καλή επιτυχία.
Τέλος να ευχυθώ σε όσους τελευταίοι, καταϊδρωμένοι, κουρασμένοι και με κάπως ανάμεικτα συναισθήματα ετοιμάζονται αυτή την ώρα για το ταξίδι προς τη γενέτειρα (που είναι μακρύ πανάθεμα το) η επιστροφή τους να τους βρει ποιο κοντά στις επιδιώξεις τους.
Και οι κλασικές συμβουλες΄...

Τα κοψίδια με φειδώ...
Το αλκοόλ χωρίς φειδώ αρκεί να μην οδηγούμε...
Προσοχή στο δρόμο... Έλεος με αυτό το χάλι, ας επιστρέψουμε μία φορά όλοι...

Ευχές λοιπόν για καλή ανάσταση (;;;)με υγεία, ευτυχία, αγάπη και πάνω από όλα είπαμε... καλή αντάμωση...

Τρίτη, 22 Απριλίου 2008

Never tear us apart By INXS

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε για το πόσο καλά γνωρίζουμε πρόσωπα τα οποία μας είναι πολύ κοντινά και οικία. Μας βασανίζει το ερώτημα πόσο καλά γνωρίζουμε τους ανθρώπους της καθημερινότητας μας. Αναρωτηθήκαμε ποτέ άραγε πόσο καλά γνωρίζουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς; Μήπως υπάρχουν πτυχές του χαρακτήρα μας και της προσωπικότητας μας που ποτέ δεν έχουμε επισημάνει; Πως μπορούν τυχαία περιστατικά να μας κάνουν να ανακαλύψουμε πράγματα για εμάς τους ίδιους που ποτέ δεν είχαμε διανοηθεί;
Έτσι λοιπόν και εγώ κάπου στα τριάντα τέσσερα μου ανακάλυψα τον φλώρο που κρύβω μέσα μου. Μία σειρά από ευαισθησίες, αδυναμίες και ανασφάλειες που ποτέ μου ως τώρα δε μπόρεσα να δω.
Πάντα ήμουν ένας άνθρωπος που αρέσκονταν σε μεγάλες θεωρίες και μεγάλες ιδέες. Πότε φανατικός Bluesman και πότε φανατικός Rocker. Άλλοτε κοντά σε ιδέες αντιεξουσιαστών και άλλοτε θιασώτης ενός περιθωριακού και underground τρόπου ζωής. Πάντα όμως φανατικός οπαδός της ρήξης και της ανατροπής. Έτσι και με βάση όλα τα παραπάνω έχω πονέσει απίστευτα με όλους μου τους συμβιβασμούς, με όλες μου τις υποχωρήσεις. Ποτέ μέσα μου δεν αποδέχθηκα το γεγονός ότι πρέπει να σιωπήσω. Όταν το έκανα ποτέ δε συγχώρεσα τον εαυτό μου. Ότι έπρατα στη ζωή μου έπρεπε να είναι συμβατό με τις θεωρίες μου.
Πόσο όμως όλα τα παραπάνω είναι ακριβώς όπως τα περιέγραψα; Μήπως όλα αυτά ήταν προφάσεις και άμυνες; Όλα ξεκίνησαν κάπου εδώ. Και δεν αναφέρομαι σε τίποτα άλλο από το πρώτο Post που ανέρτησα σε αυτό εδώ το ιστόλογιο. Αυτό εδώ το ιστολόγιο υπήρξε για μένα πότε η αφορμή και πότε η αιτία ώστε να διανύσω μία μεγάλη διαδρομή. Έβγαλα από μέσα μου πράγματα που ούτε είχα φανταστεί ότι είχα. Και τώρα εδώ ξανά από την αρχή να ψάχνω ποιος πραγματικά είμαι. Αισθάνομαι λίγο σαν όλα αυτά τα χρόνια να κυκλοφορούσα με πλαστή ταυτότητα χωρίς μάλιστα να το ξέρω. Δεν κρύβω ότι πολλές φορές δεν άντεχα αυτή τη διαδικασία και ήθελα να αποχωρήσω. Σκέφτηκα ακόμη και να αποσυρθώ από user και με ποιο τρόπο θα μπορούσα να αποσύρω όλα μου τα Posts. Τις στιγμές αυτές με κράτησε η ανάγκη για επικοινωνία με τον Νίκο.
Κάθε φορά που ανατρέχω σε παλαιότερες αναρτήσεις μου ανακαλύπτω καινούρια πράγματα για τον εαυτό μου που άλλοτε μου αρέσουν και άλλοτε όχι. Ένα από τα πράγματα λοιπόν που έμαθα για μένα μέσα από αυτή τη διαδρομή είναι ότι υπό συγκεκριμένες συνθήκες και καταστάσεις μπορεί να είμαι και φλώρος. Το αστείο στην όλη υπόθεση είναι ότι αισθάνομαι ότι αυτό το πράγμα μου αρέσει. Θεωρώ ότι είναι όμορφο το να μπορεί κανείς να εξωτερικεύσει τις αδυναμίες και τις ανασφάλειες του. Μπορεί να είμαι τόσο φλώρος ώστε να μου αρέσει το παρακάτω τραγούδι...



Dont ask me
What you know is true
Dont have to tell you
I love your precious heart
I
I was standing
You were there
Two worlds collided
And they could never tear us apart

We could live
For a thousand years
But if I hurt you
Id make wine from your tears

I told you
That we could fly
cause we all have wings
But some of us dont know why

I
I was standing
You were there
Two worlds collided
And they could never ever tear us apart

Κυριακή, 20 Απριλίου 2008

Leningrad Cowboys - Always Look On The Bright Side Of Life

Για σήμερα ένα τραγούδι από Monty Python που όλοι λατρεύουμε. Ένα τραγούδι που λέει ότι πρέπει πάντα να βλέπουμε τη φωτεινή πλευρά της ζωής. Η εκτέλεση που εδώ παρατίθεται είναι από μία άλλη πολύ αγαπημένη μπάντα τους Leningrad Cowboys.
Όντας ίσως στη πιο δύσκολη περίοδο της ζωής μου το τελευταίο καιρό βλέπω τα πράγματα με αρκετή δόση απαισιοδοξίας. Ένας αγώνας δέκα ετών για μία καλύτερη ζωή που δεν έχει τελεσφορήσει ακόμη και η υπομονή που κάπου εδώ εξαντλείτε. Δέκα χρόνια στριμωγμένος και πιο στριμωγμένος... και να που τώρα οι αντοχές μου δοκιμάζονται πραγματικά. Κάποτε έλεγα ότι δεν υπάρχουν όρια, μα εδώ συναντώ τα δικά μου όρια. Έτσι λοιπόν ψάχνω κάτι να πιαστώ. Κάτι να μου δώσει δύναμή. Μία σκέψη, ένα φως.
Χωρίς λόγο η σκέψη μου πάει σε μία βραδιά. Θεσσαλονίκη 25 Σεπτεμβρίου 1997. Θεσσαλονίκη 1997 πολιτιστική πρωτεύουσα της Ευρώπης. Ένα βράδυ πριν το μεγάλο γεγονός της πολιτιστικής που ήταν η συναυλία των U2.
Ήταν μία υπέροχη μέρα κατά την οποία είχαμε πιει τον μεσημεριανό μας καφέ στη παραλία, συνεχίσαμε με επίσκεψη στο Λευκό πύργο (έμπαινα για πρώτη φορά μέσα)και είδαμε το τερματισμό του αγώνα αυτοκινήτων τα οποία ήταν αντίκες.
Το ίδιο βράδυ διοργανώθηκε μία δωρεάν συναυλία στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου με τους Leningrad Cowboys. Η παρέα μας αποτελούταν από εμένα 23 τότε ετών, το Νίκο 22 τότε ετών, το Θωμά 21 τότε ετών και το Βασίλη 20 ετών. Οι τέσσερις μας παρακολουθήσαμε μία εκπληκτική συναυλία με τη διάθεση να φτάνει στο απόγειο. Η μπάντα είχε μία απίστευτη ενέργεια που κατάφερε να μεταφέρει στο εκατό τις εκατό στο κόσμο που παρακολούθησε τη συναυλία.
Το τραγούδι αυτό ήταν και το τελευταίο τραγούδι της συναυλίας. Να που έμελλε αυτή η φαινομενικά ασήμαντη στιγμή να με σημαδέψει για πάντα. Έτσι, έκτοτε και χωρίς ποτέ να καταλάβω το λόγο, κάθε φορά που νιώθω στριμωγμένος, η σκέψη τρέχει σε αυτή τη στιγμή. Στο μυαλό μου έρχονται τα λόγια αυτού του τραγουδιού.
Νίκο, Βασίλη, θωμά αφιερωμένο...



Some things in life are bad
They can really make you mad
Other things just make you swear and curse.
When you're chewing on life's gristle
Don't grumble, give a whistle
And this'll help things turn out for the best...

And...always look on the bright side of life...
Always look on the light side of life...

If life seems jolly rotten
There's something you've forgotten
And that's to laugh and smile and dance and sing.
When you're feeling in the dumps
Don't be silly chumps
Just purse your lips and whistle - that's the thing.

And...always look on the bright side of life...
Always look on the light side of life...

For life is quite absurd
And death's the final word
You must always face the curtain with a bow.
Forget about your sin - give the audience a grin
Enjoy it - it's your last chance anyhow.

So always look on the bright side of death
Just before you draw your terminal breath

Life's a piece of shit
When you look at it
Life's a laugh and death's a joke, it's true.
You'll see it's all a show
Keep 'em laughing as you go
Just remember that the last laugh is on you.

And always look on the bright side of life...
Always look on the right side of life...
(Come on guys, cheer up!)
Always look on the bright side of life...
Always look on the bright side of life...
(Worse things happen at sea, you know.)
Always look on the bright side of life...
(I mean - what have you got to lose?)
(You know, you come from nothing - you're going back to nothing.
What have you lost? Nothing!)
Always look on the right side of life...

Τρίτη, 15 Απριλίου 2008

Make it Rain

Ο Tom Waits με τα κλαρύνα και τα νταούλια να παίζουν Υes, να παίζουν Υes...



She took all my money
And my best friend
You know the story
Here it comes again
I have no pride
I have no shame
You gotta make it rain
Make it rain!

Since you're gone
Deep inside it hurts
I'm just another sad guest
On this dark earth

I want to believe
In the mercy of the world again
Make it rain, make it rain!

The nite's too quiet
Stretched out alone
I need the whip of thunder
And the wind's dark moan

I'm not Able, I'm just Cain
Open up the heavens
Make it rain!

I'm close to heaven
Crushed at the gate
They sharpen their knives
On my mistakes

What she done, you can't give it a name
You gotta make it rain
Make it rain, yeah!

Without her love
Withour your kiss
Hell can't burn me
More than this
I'm burning up all this pain
Put out the fire
Make it rain!

I'm born to trouble
I'm born to fate
Inside a promise
I can't escape
It's the same old world
But nothing looks the same
Make it rain! [2x]

Got to make it rain
Make it rain
You got to make it rain
Got to make it rain
You got to...

I stand alone here! [2x]
Sing it...
Make it rain! [2x]

Πέμπτη, 10 Απριλίου 2008

Mikhail Bakunin - Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ

Οι επαναστάσεις δεν είναι παιδιάστικα παιχνίδια ούτε φλυαρίες ακαδημαϊκών, όπου μοναχά οι ματαιοδοξίες αλληλοεξοντώνονται, ούτε αγώνας φιλολογικός όπου το μόνο που χύνεται είναι μελάνι. Η επανάσταση είναι πόλεμος κι όποιος λέει πόλεμος εννοεί καταστροφή ανθρώπων και πραγμάτων. Είναι αναμφίβολα θλιβερό για τον άνθρωπο, που ακόμα δεν ανακάλυψε ένα πιο ειρηνικό μέσο προόδου, όμως ως τις μέρες μας η ιστορία δεν προχωρά ούτε βήμα χωρίς να βαφτιστεί στο αίμα. Εξάλλου η αντίδραση δεν μπορεί να κατηγορήσει διόλου την επανάσταση για κάτι τέτοιο. Η ίδια έχυσε πολύ περισσότερο αίμα σε κάθε αφορμή. Απόδειξη οι σφαγές του Παρισιού τον Ιούνη του 1848 και τον Δεκέμβρη του 1851, η ωμή καταπίεση των αυταρχικών κυβερνήσεων των άλλων χωρών, την ίδια εποχή κι έπειτα, δίχως να αναφερθούμε στις δεκάδες, τις εκατοντάδες, τις χιλιάδες των θυμάτων που στοιχίζουν οι πόλεμοι οι οποίοι είναι αναγκαίες συνέπειες, κάτι σαν περιοδικός πυρετός αυτής της πολιτικής και κοινωνικής κατάστασης που ονομάζουν αντίδραση.

Αυτό που διακηρύσσω, λοιπόν, ως έναν βαθμό, είναι η εξέγερση της ζωής κατά της επιστήμης ή μάλλον κατά της εξουσίας της επιστήμης. Όχι για να καταστρέψουμε την επιστήμη, πράγμα εγκληματικό για την ανθρωπότητα, αλλά για να την ξαναβάλουμε οριστικά στην θέση της. Μέχρι σήμερα η ανθρώπινη ιστορία δεν ήταν παρά μια διαρκής και αιμοχαρής σφαγή εκατομμυρίων ταλαίπωρων ανθρώπων για κάποια ανελέητη αφαίρεση: θεό, πατρίδα, κρατική ισχύ, εθνική ευημερία, ιστορικά δίκαια, δικαιοσύνη, πολιτική ελευθερία, κοινό συμφέρον. Αυτή ήταν ως τις μέρες μας η φυσική αναπόδραστη και μοιραία πορεία των ανθρώπινων κοινωνιών. Δεν είναι στο χέρι μας να κάνουμε κάτι γι αυτό. Προκειμένου για το παρελθόν, πρέπει να το αποδεχτούμε όπως θα κάμναμε με κάθε φυσικό πεπρωμένο. Πρέπει να πιστέψουμε ότι ήταν ο μόνος δυνατός δρόμος για την διαπαιδαγώγηση του ανθρώπινου είδους. Και δεν πρέπει να ξεγελιόμαστε στο σημείο αυτό. Ακόμα κι αν αποδώσουμε το μεγαλύτερο μερίδιο για τούτα τα μακιαβελικά τεχνάσματα στις άρχουσες τάξεις, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι καμιά μειοψηφία δε θα ήταν ικανή να επιβάλει αυτές τις φριχτές θυσίες στις μάζες, αν αυτές οι ίδιες δεν είχαν μια οριακά ενστικτώδη παρόρμηση να θυσιάζονται πάντοτε γι αυτές τις αδηφάγες αφαιρέσεις, που σαν βρικόλακες τράφηκαν με αίμα ανθρώπων.

Δεν θα κουραζόμουν ποτέ να το επαναλαμβάνω: η ομοιομορφία είναι θάνατος, η διαφορετικότητα είναι ζωή. Η πειθαρχημένη ενότητα, που δεν μπορεί να πραγματωθεί σ' ένα οποιοδήποτε κοινωνικό περιβάλλον δίχως να καταστρέψει τον δημιουργικό αυθορμητισμό της σκέψης και της ζωής, δολοφονεί τις κοινωνίες. Η ζωντανή ενότητα, η αληθινή κοινότητα που επιθυμούμε είναι εκείνη που γεννά η ελευθερία στους ίδιους τους κόλπους των ανεξάρτητων και διαφορετικών εκδηλώσεων της ζωής, εκφραζόμενη από τον αγώνα. Θα καταλάβαινα την λατρεία ενός στρατηγού τακτικού στρατού για την νεκρική σιωπή που η πειθαρχία επιβάλλει στο πλήθος. Ο δικός σας στρατηγός, ο δικός μας στρατηγός, ο στρατηγός του λαού, δεν έχει ανάγκη αυτή τη σιωπή των σκλάβων γιατί είναι συνηθισμένος να ζει και να διατάζει μέσα στην ταραχή. Η ταραχή είναι το πάθος της λαϊκής ζωής, η μόνη ικανή να βγάλει όλον αυτό τον κόσμο από τις αδικίες που υφίσταται, και δεν μπορούμε να υποκινήσουμε αρκετά αυτό το πάθος και αυτή τη ζωή.

Είναι δυνατό και μέσα από την πιο έξυπνη εμπνευσμένη και ενεργητικά εκφρασμένη προπαγάνδα να μεταφυτέψουμε στις μεγάλες μάζες ενός έθνους τάσεις φιλοδοξίες ,πάθη και σκέψεις που είναι απόλυτα ξένες προς αυτές ,που δεν είναι προϊόν της ιστορίας ,των συνηθειών και των παραδόσεων; Μου Φαίνεται ότι ,όταν το ερώτημα τοποθετείται έτσι ,κάθε λογικός και ευαίσθητος άνθρωπος που δεν έχει ιδέα για τον τρόπο που αναπτύσσεται η λαϊκή συνείδηση, μπορεί να απαντήσει μόνο αρνητικά. Τελικά ,καμία προπαγάνδα δεν δημιούργησε ποτέ τεχνητά μια πηγή ή μια βάση για τις φιλοδοξίες και τις ιδέες αίνους λαού ,που είναι πάντοτε τα αποτέλεσμα της αυθόρμητης ανάπτυξης τους και των πραγματικών συνθηκών ζωής.

Τι μπορεί να κάνει τότε η προπαγάνδα; Μπορεί ,γενικά, να εκφράσει τα ίδια τα ένστικτα του προλεταριάτου με μια νέα ,πιο συγκεκριμένη και πιο κατάλληλη μορφή. Μπορεί μερικές φορές να συντομεύσει και να διευκολύνει το ξύπνημα της συνείδησης των ίδιων των μαζών. Μπορεί να τις κάνει να συνειδητοποιήσουν το τι είναι ,τι αισθάνονται και τι ήδη επιθυμούν παρορμούνε από τα ένστικτα ,αλλά ποτέ η προπαγάνδα δεν μπορεί να τις κάνει ότι δεν είναι, ούτε να ξυπνήσει μέσα στην καρδιά τους πάθη που είναι ξένα με τη ίδια τους την ιστορία. Τώρα να συζητήσουμε το ζήτημα αν με την προπαγάνδα είναι δυνατό να αποκτήσει ένας λαός πολιτική συνείδηση. Για πρώτη φορά πρέπει να καθορίσουμε τι είναι πολιτική συνείδηση για τις λαϊκές μάζες. Δίνω έμφαση στη φράση για τις λαϊκές μάζες ,γιατί ξέρουμε πολύ καλά ότι για τις προνομιούχες τάξεις πολιτική συνείδηση δεν είναι τίποτε άλλο παρά το δικαίωμα για κατάκτηση που είναι εγγυημένο και κατοχυρωμένο ,του εκμεταλευτού της εργασίας των μαζών και το δικαίωμα να τις κυβερνά ,ώστε να εξασφαλίζει αυτήν την εκμετάλλευση. Αλλά για τις μάζες ,που είναι υποδουλωμένες ,που εξουσιάζονται και αποτελούν αντικείμενο εκμετάλλευσης συνίσταται η πολιτική συνείδηση; Αυτή μπορεί να διασφαλιστεί μόνο από ένα πράγμα την θεά της εξέγερσης. Αυτή η μανά αποτελεί την απαραίτητη ιστορική προϋπόθεση για την πραγμάτωση κάθε μια χωριστά και όλων των ελευθέριων.

Βλέπουμε ότι αυτή η φράση, πολιτική συνείδηση μέσα σε όλη την πορεία της ιστορικής εξέλιξης ,κατέχει δυο εντελώς διαφορετικά νοήματα που αντιστοιχούν σε δυο αντιμαχόμενες απόψεις. Από την Σκόπια των προνομιούχων τάξεων ,η πολιτική συνείδηση σημαίνει κατάκτηση ,υποδούλωση και τον αδιαχώριστο μηχανισμό για αυτή την εκμετάλλευση των μαζών :την δεσποτική κρατική οργάνωση. Από την Σκόπια των μαζών ,έχει το νόημα της καταστροφής του κράτους. Κατά συνέπεια εννοεί πράγματα που είναι διαμετρικά αντίθετα. Τώρα ,είναι απόλυτα βέβαιο ότι ποτέ δεν υπήρξε κανένας λαός που να μην αισθάνθηκε στην αρχή της υποδούλωσης την ανάγκη να εξεγερθεί. Η εξέγερση αποτελεί φυσική τάση της ζωής. Ακόμα και το σκουλήκι στρέφεται ενάντια στο πόδι που το λειώνει. Γενικά , η ζωτικότητα και η σχετική αξιοπρέπεια ενός ζώου μπορεί να μετρηθεί από την δύναμη του ένστικτου της εξέγερσης. Μέσα στον κόσμο των ζωών ,όπως και στον ανθρώπινο κόσμο ,δεν υπάρχει καμιά συνήθεις πιο εξευτελιστική ,πιο ηλίθια ή πιο δειλή από την συνήθεια της δουλικής υποταγής και της καταπίεσης από κάποιον άλλον. Αμφισβητώ το ότι υπήρξε λαός που τόσο εκφυλισμένος που κάποτε, τουλάχιστον στην αρχή της ιστορίας τους που δεν εξεγέρθηκε ενάντια στο ζυγό των αφεντικών ,των εκμεταλλευτών και του κράτους.

Αλλά πρέπει να αναγνωριστεί επίσης ότι από την εποχή του μεσαίωνα ,το κράτος έχει καταστείλει όλες τις λαϊκές εξεγέρσεις. Όλες οι αποκαλούμενα επαναστάσεις του παρελθόντος συμπεριλαμβανομένης και της γαλλικής επανάστασης παρ΄ όλες τις υπέροχες ιδέες που ενέπνευσαν-δεν υπήρξαν τίποτε άλλο παρά η πάλη ανάμεσα σε αντίπαλες εκμεταλλευτικές τάξεις για την αποκλειστική απόλαυση των προνομιών που πρόσφερε το κράτος. Το μόνο που εκφράζουν είναι ο αγώνας για την κυριαρχία και την εκμετάλλευσης των μαζών.

Και οι μάζες; Αλίμονο !Πρέπει να αναγνωριστεί ότι οι μάζες επέτρεψαν στον εαυτό τους να διαφθαρεί βαθιά και να γίνει απαθής από την καταστρεπτική επίδραση του διεφθαρμένου ,συγκεντρωτικού ,πολιτισμού του κρατισμού

Πέμπτη, 3 Απριλίου 2008

Η γενιά μου...γενιά ξεπουλημένη

Μία γενιά γεννημένη κάπου στα χρόνια της δικτατορίας ή και λίγο μετά. Μεγαλωμένη από γονείς με έντονα μετεμφυλιακά και μεταπολεμικά κατάλοιπα. Μεγαλωμένη από γονείς που έζησαν σε εποχές φτώχειας, μετανάστευσης, σε εποχές που τα πολιτικά και κοινωνικά πιστεύω μπορεί και να αποτελούσαν "κίνδυνο" για τη πατρίδα. Μεγαλωμένη από αυτούς που αγωνίστηκαν για δημοκρατία και ελευθερία.
Θα περίμενε κανείς με όλα τα παραπάνω η γενιά αυτή, μέρος της οποίας αποτελεί και αυτός που τούτη τη στιγμή γράφει αυτά τα λόγια, να έχει ως κυρίαρχο στοιχείο τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη, την πρόοδο.
Δυστυχώς για αυτή τη χώρα, τα χρόνια της μεταπολίτευσης ακολούθησαν χρόνια στείρα. Κάποιοι εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους στον αγώνα για δημοκρατία είτε με πολιτική καριέρα, είτε με προσωπικό βόλεμα. Το όραμα ότι η προσωπική ευημερία θα έρθει μέσα από τη κοινωνική ευημερία έσβησε την δεκαετία του ογδόντα. Σταδιακά επικράτησε ο ατομικισμός ενώ το "ο θάνατος σου η ζωή μου" εξελίχθηκε σε δόγμα. Η γενιά που γεννήθηκε την εποχή της ανελευθερίας μεγάλωσε με την αντίληψη του πάτησε για να μη σε πατήσουν. Έμαθε ξένες γλώσσες, σπούδασε σε πανεπιστήμια της ημεδαπής ή της αλλοδαπής και πιέστηκε στο να αποκτήσει κάθε λογής όπλα και εφόδια για να μπορέσει να ανταποκριθεί στην κοινωνική και εργασιακή ζούγκλα που της ετοίμαζαν. Τα αγόρια αυτής της γενιάς πίστεψαν ότι θα βρουν την ιδανική κοπέλα όταν θα είναι σε θέση να κυκλοφορούν το "κατάλληλο" αυτοκίνητο, ενώ τα κορίτσια πίστεψαν ότι ο ιδανικός σύντροφος είναι αυτός που μπορεί να τους διασφαλίσει κάποιο ελάχιστο εγγυημένο οικονομικό επίπεδο.
Εδώ θα πρέπει να διευκρινισθεί ότι δεν επιχειρείται καμία απόπειρα γενίκευσης και ισοπέδωσης. Η αναφορά γίνεται ως προς τις τάσεις που κυριάρχησαν και κυριαρχούν. Και φυσικά υπάρχουν άνθρωποι σε αυτή τη γενιά οι οποίοι έχουν μία διαφορετική κοσμοθεωρία για τη ζωή. Και δεν είναι απλός μία μειοψηφία αλλά ένα υπολογίσιμο κομμάτι.
Η γενιά αυτή οδηγήθηκε στο σήμερα βομβαρδιζόμενη εδώ και 20 χρόνια από διαφημιστικές καμπάνιες που προβάλουν το πρότυπο του επιτυχημένου άντρα και της σύγχρονης και μοντέρνας, όμορφης και επαγγελματικά επιτυχημένης γυναίκας.
Η γενιά αυτή σε μία περίεργη εξέλιξη της αισθητικής και της μόδας αρέσκεται στο να διασκεδάζει στοιβαγμένη σε Clubs με μουσική κατασκευασμένη από μηχανές. Οι άνθρωποι αυτής της γενιάς είναι υπερκαταναλωτικοί με ανάγκες που ξεπερνούν τα εισοδήματα τους.
Ως φοιτητές διαδέχτηκαν τη φουρνιά της δεκαετίας του ογδόντα. Αποπολιτικοποιήθηκαν σε σχέση με τους προηγούμενους και έτσι αριστερά και αναρχισμός φάνταζαν για αυτούς αντιλήψεις παρωχημένες. Για αυτή τη γενιά δεν υπήρξε ποτέ ιδεολογία. Το μόνο που υπήρξε είναι ένα σύστημα εξουσίας αποτελούμενο από δύο κομματικές παρατάξεις. Όποιος μπορούσε να προσφέρει βόλεμα στο καθένα ξεχωριστά απολάμβανε και τη στήριξη. Ανεξαρτήτως κόμματος. Έτσι παρατηρήθηκαν φαινόμενα μετακινούμενων εκλογικών μαζών από τον ένα χώρο στον άλλο. Τους δώσανε και πολιτικό όνομα. Τους είπαν μεσαίο χώρο. Ο πολιτικός χώρος της δήθεν μετριοπάθειας. Ενώ η πραγματικότητα είναι ότι ο μεσαίος χώρος δεν είναι τίποτα άλλο από το πολιτικό τίποτα και τη πολιτική φούσκα. Η προσέγγιση του χώρου αυτού δεν έγινε με πολιτικά κριτήρια γιατί ούτως ή άλλος κάτι τέτοιο δε θα ήταν δυνατό. Οι άνθρωποι του μεσαίου χώρου προσεγγίστηκαν και προσεγγίζονται με επικοινωνιακά κριτήρια. Οι άνθρωποι λοιπόν αυτής της γενιάς εκφράζουν το πολιτικό τίποτα και προσεγγίζονται με επικοινωνιακά κριτήρια σχεδιασμένα από εταιρίες marketing.
Η γενιά αυτή βγήκε στην αγορά εργασίας κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ενενήντα. Ξεκίνησε τη καριέρα της γαλούχουμενη από την αντίληψη του χρηματιστηρίου που εκτός από το (όποιο) σκάνδαλο, σηματοδότησε την εποχή του οράματος του εύκολου πλουτισμού. Η γενιά αυτή είδε εκείνη την εποχή πολύ χρήμα να αλλάζει χέρια αλλά δυστυχώς δε μπόρεσε ούτε καν να γλύψει κανένα κόκαλο. Η γενιά αυτή έχει μία συμπλεγματική σχέση με τον εύκολο πλουτισμό. Στη γενιά αυτή απευθύνθηκε ένα τραπεζικό σύστημα και τις πούλησε δάνεια υποθηκεύοντας την. Η σύγχρονη γενιά έφαγε το παλιομοδίτικο παραμύθι της απόκτησης κατοικίας με κόστος την μη οικονομική αυτοτέλεια ως τα γεράματα της. Η γενιά αυτή είναι μία γενιά υποθηκευμένη.
Η γενιά αυτή ήταν ενεργή και επαγγελματικά έμπειρη κάπου στο 2004. Μέλος της γενιάς αυτής ήταν όλα τα στελέχη που έτρεξαν τα ολυμπιακά Projects (για να θυμηθώ και λίγο την ορολογία της εποχής). Στο φαγοπότι του αιώνα τα εργαλεία ήταν τα στελέχη των επιχειρήσεων που αποτελούταν από τα μέλη αυτής της γενιάς.
Η γενιά αυτή θεωρεί ότι για ότι κακό συμβαίνει στη καθημερινότητα της φταίει κάποιος άλλος. Φταίνε οι ξένοι που της παίρνουν τις δουλειές, φταίνε οι πολιτικοί οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται στο βαθμό που θα έπρεπε στην αποστολή τους, που δεν είναι άλλη από το να βολεύουν κόσμο στο δημόσιο. Η γενιά αυτή στοιβαγμένη στα πολιτικά γραφεία για μια θέση στο δημόσιο.
Η γενιά αυτή σήμερα κάπου στα 30 κάτι αποτελείτε από ανθρώπους οικογενειάρχες με παιδιά, χρεωμένους στις τράπεζες, πιασμένους στη παγίδα του στελέχους των 1000 – 1300 €. Εάν κανείς σκεφθεί τι παιδιά θα μεγαλώσει αυτή η γενιά και πως μπορεί να είναι η κοινωνία μας σε 30 χρόνια όπου αυτά τα παιδιά θα είναι η παραγωγική και ενεργή τάξη τρομάζει. Αλλά ίσως και να υπάρχει μία ελπίδα. Αυτή η γενιά έχει αναθέσει σε μεγάλο βαθμό την ανατροφή και μεγάλωμα των παιδιών της στους γονείς της. Έτσι ίσως να μην υπάρχει λόγος να περιμένουμε κάτι χειρότερο. Και αυτό για δύο λόγους. Πρώτων γιατί δεν υπάρχει κάτι χειρότερο και δεύτερο γιατί η ερχόμενη γενιά θα έχει ανατραφεί από τους ίδιους ανθρώπους.
Αυτή η γενιά είναι η γενιά μου. Και δεν είναι γενιά καημένη. Είναι μία γενιά αγκιστρωμένη στη παγίδα που της έστησαν, αλλά και στη παγίδα που η ίδια έστησε. Είναι γενιά ξεπουλημένη...