Πέμπτη, 3 Απριλίου 2008

Η γενιά μου...γενιά ξεπουλημένη

Μία γενιά γεννημένη κάπου στα χρόνια της δικτατορίας ή και λίγο μετά. Μεγαλωμένη από γονείς με έντονα μετεμφυλιακά και μεταπολεμικά κατάλοιπα. Μεγαλωμένη από γονείς που έζησαν σε εποχές φτώχειας, μετανάστευσης, σε εποχές που τα πολιτικά και κοινωνικά πιστεύω μπορεί και να αποτελούσαν "κίνδυνο" για τη πατρίδα. Μεγαλωμένη από αυτούς που αγωνίστηκαν για δημοκρατία και ελευθερία.
Θα περίμενε κανείς με όλα τα παραπάνω η γενιά αυτή, μέρος της οποίας αποτελεί και αυτός που τούτη τη στιγμή γράφει αυτά τα λόγια, να έχει ως κυρίαρχο στοιχείο τη δικαιοσύνη, την αλληλεγγύη, την πρόοδο.
Δυστυχώς για αυτή τη χώρα, τα χρόνια της μεταπολίτευσης ακολούθησαν χρόνια στείρα. Κάποιοι εξαργύρωσαν τη συμμετοχή τους στον αγώνα για δημοκρατία είτε με πολιτική καριέρα, είτε με προσωπικό βόλεμα. Το όραμα ότι η προσωπική ευημερία θα έρθει μέσα από τη κοινωνική ευημερία έσβησε την δεκαετία του ογδόντα. Σταδιακά επικράτησε ο ατομικισμός ενώ το "ο θάνατος σου η ζωή μου" εξελίχθηκε σε δόγμα. Η γενιά που γεννήθηκε την εποχή της ανελευθερίας μεγάλωσε με την αντίληψη του πάτησε για να μη σε πατήσουν. Έμαθε ξένες γλώσσες, σπούδασε σε πανεπιστήμια της ημεδαπής ή της αλλοδαπής και πιέστηκε στο να αποκτήσει κάθε λογής όπλα και εφόδια για να μπορέσει να ανταποκριθεί στην κοινωνική και εργασιακή ζούγκλα που της ετοίμαζαν. Τα αγόρια αυτής της γενιάς πίστεψαν ότι θα βρουν την ιδανική κοπέλα όταν θα είναι σε θέση να κυκλοφορούν το "κατάλληλο" αυτοκίνητο, ενώ τα κορίτσια πίστεψαν ότι ο ιδανικός σύντροφος είναι αυτός που μπορεί να τους διασφαλίσει κάποιο ελάχιστο εγγυημένο οικονομικό επίπεδο.
Εδώ θα πρέπει να διευκρινισθεί ότι δεν επιχειρείται καμία απόπειρα γενίκευσης και ισοπέδωσης. Η αναφορά γίνεται ως προς τις τάσεις που κυριάρχησαν και κυριαρχούν. Και φυσικά υπάρχουν άνθρωποι σε αυτή τη γενιά οι οποίοι έχουν μία διαφορετική κοσμοθεωρία για τη ζωή. Και δεν είναι απλός μία μειοψηφία αλλά ένα υπολογίσιμο κομμάτι.
Η γενιά αυτή οδηγήθηκε στο σήμερα βομβαρδιζόμενη εδώ και 20 χρόνια από διαφημιστικές καμπάνιες που προβάλουν το πρότυπο του επιτυχημένου άντρα και της σύγχρονης και μοντέρνας, όμορφης και επαγγελματικά επιτυχημένης γυναίκας.
Η γενιά αυτή σε μία περίεργη εξέλιξη της αισθητικής και της μόδας αρέσκεται στο να διασκεδάζει στοιβαγμένη σε Clubs με μουσική κατασκευασμένη από μηχανές. Οι άνθρωποι αυτής της γενιάς είναι υπερκαταναλωτικοί με ανάγκες που ξεπερνούν τα εισοδήματα τους.
Ως φοιτητές διαδέχτηκαν τη φουρνιά της δεκαετίας του ογδόντα. Αποπολιτικοποιήθηκαν σε σχέση με τους προηγούμενους και έτσι αριστερά και αναρχισμός φάνταζαν για αυτούς αντιλήψεις παρωχημένες. Για αυτή τη γενιά δεν υπήρξε ποτέ ιδεολογία. Το μόνο που υπήρξε είναι ένα σύστημα εξουσίας αποτελούμενο από δύο κομματικές παρατάξεις. Όποιος μπορούσε να προσφέρει βόλεμα στο καθένα ξεχωριστά απολάμβανε και τη στήριξη. Ανεξαρτήτως κόμματος. Έτσι παρατηρήθηκαν φαινόμενα μετακινούμενων εκλογικών μαζών από τον ένα χώρο στον άλλο. Τους δώσανε και πολιτικό όνομα. Τους είπαν μεσαίο χώρο. Ο πολιτικός χώρος της δήθεν μετριοπάθειας. Ενώ η πραγματικότητα είναι ότι ο μεσαίος χώρος δεν είναι τίποτα άλλο από το πολιτικό τίποτα και τη πολιτική φούσκα. Η προσέγγιση του χώρου αυτού δεν έγινε με πολιτικά κριτήρια γιατί ούτως ή άλλος κάτι τέτοιο δε θα ήταν δυνατό. Οι άνθρωποι του μεσαίου χώρου προσεγγίστηκαν και προσεγγίζονται με επικοινωνιακά κριτήρια. Οι άνθρωποι λοιπόν αυτής της γενιάς εκφράζουν το πολιτικό τίποτα και προσεγγίζονται με επικοινωνιακά κριτήρια σχεδιασμένα από εταιρίες marketing.
Η γενιά αυτή βγήκε στην αγορά εργασίας κάπου στα τέλη της δεκαετίας του ενενήντα. Ξεκίνησε τη καριέρα της γαλούχουμενη από την αντίληψη του χρηματιστηρίου που εκτός από το (όποιο) σκάνδαλο, σηματοδότησε την εποχή του οράματος του εύκολου πλουτισμού. Η γενιά αυτή είδε εκείνη την εποχή πολύ χρήμα να αλλάζει χέρια αλλά δυστυχώς δε μπόρεσε ούτε καν να γλύψει κανένα κόκαλο. Η γενιά αυτή έχει μία συμπλεγματική σχέση με τον εύκολο πλουτισμό. Στη γενιά αυτή απευθύνθηκε ένα τραπεζικό σύστημα και τις πούλησε δάνεια υποθηκεύοντας την. Η σύγχρονη γενιά έφαγε το παλιομοδίτικο παραμύθι της απόκτησης κατοικίας με κόστος την μη οικονομική αυτοτέλεια ως τα γεράματα της. Η γενιά αυτή είναι μία γενιά υποθηκευμένη.
Η γενιά αυτή ήταν ενεργή και επαγγελματικά έμπειρη κάπου στο 2004. Μέλος της γενιάς αυτής ήταν όλα τα στελέχη που έτρεξαν τα ολυμπιακά Projects (για να θυμηθώ και λίγο την ορολογία της εποχής). Στο φαγοπότι του αιώνα τα εργαλεία ήταν τα στελέχη των επιχειρήσεων που αποτελούταν από τα μέλη αυτής της γενιάς.
Η γενιά αυτή θεωρεί ότι για ότι κακό συμβαίνει στη καθημερινότητα της φταίει κάποιος άλλος. Φταίνε οι ξένοι που της παίρνουν τις δουλειές, φταίνε οι πολιτικοί οι οποίοι δεν ανταποκρίνονται στο βαθμό που θα έπρεπε στην αποστολή τους, που δεν είναι άλλη από το να βολεύουν κόσμο στο δημόσιο. Η γενιά αυτή στοιβαγμένη στα πολιτικά γραφεία για μια θέση στο δημόσιο.
Η γενιά αυτή σήμερα κάπου στα 30 κάτι αποτελείτε από ανθρώπους οικογενειάρχες με παιδιά, χρεωμένους στις τράπεζες, πιασμένους στη παγίδα του στελέχους των 1000 – 1300 €. Εάν κανείς σκεφθεί τι παιδιά θα μεγαλώσει αυτή η γενιά και πως μπορεί να είναι η κοινωνία μας σε 30 χρόνια όπου αυτά τα παιδιά θα είναι η παραγωγική και ενεργή τάξη τρομάζει. Αλλά ίσως και να υπάρχει μία ελπίδα. Αυτή η γενιά έχει αναθέσει σε μεγάλο βαθμό την ανατροφή και μεγάλωμα των παιδιών της στους γονείς της. Έτσι ίσως να μην υπάρχει λόγος να περιμένουμε κάτι χειρότερο. Και αυτό για δύο λόγους. Πρώτων γιατί δεν υπάρχει κάτι χειρότερο και δεύτερο γιατί η ερχόμενη γενιά θα έχει ανατραφεί από τους ίδιους ανθρώπους.
Αυτή η γενιά είναι η γενιά μου. Και δεν είναι γενιά καημένη. Είναι μία γενιά αγκιστρωμένη στη παγίδα που της έστησαν, αλλά και στη παγίδα που η ίδια έστησε. Είναι γενιά ξεπουλημένη...

Δεν υπάρχουν σχόλια: