Τρίτη, 22 Απριλίου 2008

Never tear us apart By INXS

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε για το πόσο καλά γνωρίζουμε πρόσωπα τα οποία μας είναι πολύ κοντινά και οικία. Μας βασανίζει το ερώτημα πόσο καλά γνωρίζουμε τους ανθρώπους της καθημερινότητας μας. Αναρωτηθήκαμε ποτέ άραγε πόσο καλά γνωρίζουμε τους ίδιους μας τους εαυτούς; Μήπως υπάρχουν πτυχές του χαρακτήρα μας και της προσωπικότητας μας που ποτέ δεν έχουμε επισημάνει; Πως μπορούν τυχαία περιστατικά να μας κάνουν να ανακαλύψουμε πράγματα για εμάς τους ίδιους που ποτέ δεν είχαμε διανοηθεί;
Έτσι λοιπόν και εγώ κάπου στα τριάντα τέσσερα μου ανακάλυψα τον φλώρο που κρύβω μέσα μου. Μία σειρά από ευαισθησίες, αδυναμίες και ανασφάλειες που ποτέ μου ως τώρα δε μπόρεσα να δω.
Πάντα ήμουν ένας άνθρωπος που αρέσκονταν σε μεγάλες θεωρίες και μεγάλες ιδέες. Πότε φανατικός Bluesman και πότε φανατικός Rocker. Άλλοτε κοντά σε ιδέες αντιεξουσιαστών και άλλοτε θιασώτης ενός περιθωριακού και underground τρόπου ζωής. Πάντα όμως φανατικός οπαδός της ρήξης και της ανατροπής. Έτσι και με βάση όλα τα παραπάνω έχω πονέσει απίστευτα με όλους μου τους συμβιβασμούς, με όλες μου τις υποχωρήσεις. Ποτέ μέσα μου δεν αποδέχθηκα το γεγονός ότι πρέπει να σιωπήσω. Όταν το έκανα ποτέ δε συγχώρεσα τον εαυτό μου. Ότι έπρατα στη ζωή μου έπρεπε να είναι συμβατό με τις θεωρίες μου.
Πόσο όμως όλα τα παραπάνω είναι ακριβώς όπως τα περιέγραψα; Μήπως όλα αυτά ήταν προφάσεις και άμυνες; Όλα ξεκίνησαν κάπου εδώ. Και δεν αναφέρομαι σε τίποτα άλλο από το πρώτο Post που ανέρτησα σε αυτό εδώ το ιστόλογιο. Αυτό εδώ το ιστολόγιο υπήρξε για μένα πότε η αφορμή και πότε η αιτία ώστε να διανύσω μία μεγάλη διαδρομή. Έβγαλα από μέσα μου πράγματα που ούτε είχα φανταστεί ότι είχα. Και τώρα εδώ ξανά από την αρχή να ψάχνω ποιος πραγματικά είμαι. Αισθάνομαι λίγο σαν όλα αυτά τα χρόνια να κυκλοφορούσα με πλαστή ταυτότητα χωρίς μάλιστα να το ξέρω. Δεν κρύβω ότι πολλές φορές δεν άντεχα αυτή τη διαδικασία και ήθελα να αποχωρήσω. Σκέφτηκα ακόμη και να αποσυρθώ από user και με ποιο τρόπο θα μπορούσα να αποσύρω όλα μου τα Posts. Τις στιγμές αυτές με κράτησε η ανάγκη για επικοινωνία με τον Νίκο.
Κάθε φορά που ανατρέχω σε παλαιότερες αναρτήσεις μου ανακαλύπτω καινούρια πράγματα για τον εαυτό μου που άλλοτε μου αρέσουν και άλλοτε όχι. Ένα από τα πράγματα λοιπόν που έμαθα για μένα μέσα από αυτή τη διαδρομή είναι ότι υπό συγκεκριμένες συνθήκες και καταστάσεις μπορεί να είμαι και φλώρος. Το αστείο στην όλη υπόθεση είναι ότι αισθάνομαι ότι αυτό το πράγμα μου αρέσει. Θεωρώ ότι είναι όμορφο το να μπορεί κανείς να εξωτερικεύσει τις αδυναμίες και τις ανασφάλειες του. Μπορεί να είμαι τόσο φλώρος ώστε να μου αρέσει το παρακάτω τραγούδι...



Dont ask me
What you know is true
Dont have to tell you
I love your precious heart
I
I was standing
You were there
Two worlds collided
And they could never tear us apart

We could live
For a thousand years
But if I hurt you
Id make wine from your tears

I told you
That we could fly
cause we all have wings
But some of us dont know why

I
I was standing
You were there
Two worlds collided
And they could never ever tear us apart

6 σχόλια:

Servidores είπε...

Hello. This post is likeable, and your blog is very interesting, congratulations :-). I will add in my blogroll =). If possible gives a last there on my blog, it is about the Servidor, I hope you enjoy. The address is http://servidor-brasil.blogspot.com. A hug.

chmarni είπε...

Τι είναι αυτό ρε παιδιά ??? O Servidor είναι ένας Server της IBM. Να λοιπόν που ήρθε η εποχή που προέβλεπε ο τρισμέγιστος Λιακόπουλος. Η μηχανές παίρνουν μόνες τους πρωτοβουλίες και αφήνουν coments σε ιστολόγια. Η επίθεση λοιπόν ξεκίνησε είδη από τη μακρινή Βραζιλία και αρχηγός της είμαι ο υποχθόνιος, πανούργος και πολυμήχανος Servidor...
Φυλαχτείτε...

Vasilis είπε...

Μια χαρά είναι το τραγούδι. Γενικά οι INXS έχουν αρκετά καλά τραγούδια. Δε βρίσκω το λόγο να αισθάνεσαι φλώρος.

Όσο για το θέμα της υπόλοιπης ανάρτησης, όλοι μας κρύβουμε μέσα μας πράματα που δεν τα εξωτερικέυουμε είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα. Αυτό το θεωρώ εντελώς φυσιολογικό. Πάντα κρατάμε κάτι για τον εαυτό μας.

chmarni είπε...

Όπως και να το κάνεις είναι λίγο φλωρο-καψουροτράγουδο.
Το αστείο είναι ότι το τραγούδι αυτό κυκλοφόρησε κάπου το 1988-1989 σε μία εποχή που τα ακούσματα μου ήταν αμιγώς Hard Rock στα όρια του Heavy Metal. Δε κρύβω όμως ότι μου άρεσε από τη πρώτη φορά που το άκουσα. Αλλά εγώ ο φανατικός τότε οπαδός των Uriah Heep και των Black Sabbath, ήταν αδιανόητο να παραδεχθώ ότι μου άρεσε αυτό το κομμάτι. Τα μοναδικά ακούσματα εκείνης της εποχής που ήταν αποδεκτά για μένα ήταν Guns And Roses, Iron Maiden άντε και τίποτα Metallica.
Να όμως που τα χρόνια περνούν και η ρήση, ποτέ μη λες ποτέ, είναι πιο επίκαιρη από ποτέ. Η σημερινή κοσμοθεωρία μου σε σχέση με το τότε βασίζεται περισσότερο σε συναισθήματα και λιγότερο σε δόγματα. Τότε είχα δει την αδικία γύρω μου, τώρα όμως τη βιώνω. Έτσι και η μουσική που σήμερα προτιμάω να ακούω έχει κυρίαρχο στοιχείο το Feeling.
Είναι όμορφο όμως. Μετά από 19 – 20 χρόνια παραδέχομαι ότι μου αρέσει ένα τραγούδι. Ελπίζω μετά από 20 χρόνια, κοιτάζοντας πίσω να μπορώ να δω έναν πιο ανοιχτόμυαλο άνθρωπο...

Vasilis είπε...

Αν θυμάσαι είχαμε ξανασυζητήσει για αυτό το θέμα πριν λίγο καιρό και καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι τα δόγματα δεν μας οδήγησαν πουθενά. Αντιθέτως, μας εμπόδισαν να ζήσουμε κάποια πράγματα. Βασανίζαμε τον εαυτό μας βάζοντάς τον σε φόρμες και υποχρεώνοντάς τον να λειτουργεί με συγκεκριμένο τρόπο.

Αυτό μας οδηγούσε σε μια κλασσική κατάστασταση double bind (ψυχιατρικός όρος, ο Νίκος ας εξηγήσει), όπου από τη μία λέγαμε στον εαυτό μας ότι 'πρέπει να είμαστε ελεύθεροι' και από την άλλη ότι 'πρέπει να ακολουθούμε κάποιους κανόνες συμπεριφοράς'.

chmarni είπε...

Συμφωνώ φίλε. Έτσι είναι. Απλός το δόγμα σε διευκολύνει κάποιες φορές. Είναι αυτό που καθορίζει τον αξιακό σου κώδικα. Αλλά τελικά σε αφήνει με την αίσθηση του μισού.
Γι αυτό και εγώ πλέον επιλέγω να κάνω αυτό που αισθάνομαι και γενικότερα δε φοβάμαι πια τόσο να εξωτερικεύσω αδυναμίες και ανασφάλειες. Ούτως ή άλλος δεν αισθάνομαι ότι έχω να αποδείξω τίποτα και σε κανένα. Βρίσκομαι σε αρκετά οριακό στάδιο πίεσης για να πρέπει στη συμπεριφορά μου να ικανοποιώ κάθε φορά τους κανόνες μίας ηλίθιας θεωρίας...

ΥΓ. Διαβάζοντας τη τελευταία μου φράση στο προηγούμενο σχόλιο μου σκέφτομαι ότι κάποιος θα μπορούσε να μου γράψει:
"πολύ αισιόδοξο σε βρίσκω μεγάλε..."