Πέμπτη, 22 Μαΐου 2008

Ένας τόπος που ποτέ δεν αγάπησα

Περίεργα τα συναισθήματα που κυριαρχούν στην εκκίνηση της προσπάθειας να γράψω δύο λόγια για το τόπο από τον οποίο κατάγομαι και φυσικά μεγάλωσα. Πρόκειται λοιπόν για ένα χωριό, χιλίων κατοίκων, σαράντα περίπου χιλιόμετρα δυτικά της Θεσσαλονίκης. Το χωριό μου βρίσκεται στη καρδιά του κάμπου της Θεσσαλονίκης ο οποίος είναι ο δεύτερος μεγαλύτερος στην Ελλάδα μετά από αυτόν της Θεσσαλίας.
Πολλοί θα έχουν διαβάσει το γνωστό βιβλίο της Πηνελόπης Δέλτα “Τα μυστικά του βάλτου”. Το χωριό μου λοιπόν είναι ο βάλτος. Δημιουργήθηκε το 1938 έπειτα από τα αποξηραντικά έργα που έγιναν στη πάλε ποτέ λίμνη των Γιαννιτσών. Η κύρια ασχολία των κατοίκων, όπως και αυτών των γειτονικών χωριών, είναι οι αγροτικές καλλιέργειες. Το κυρίαρχο προϊόν το οποίο παράγεται, είναι το βαμβάκι.
Οι κλιματολογικές συνθήκες στη περιοχή δεν είναι ότι καλύτερο. Η υπερβολική υγρασία είναι το βασικό στοιχείο σε σχέση με το κλίμα που επικρατεί. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τη δημιουργία ενός δύσκολου χειμώνα όπου το κρύο είναι ανυπόφορο και ενός αποπνιχτικού καλοκαιριού. Οι κλιματολογικές συνθήκες σε συνδυασμό με τα πολλά και βαλτώδη νερά ευνοούν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού τη παρουσία κουνουπιών καθώς και άλλων συμπαθών εντόμων με αποτέλεσμα η έκθεση σε ανοικτό χώρο να καθίσταται κάπως προβληματική.
Οι άνθρωποι έχουν μία περίεργη νοοτροπία την οποία πάντα δυσκολευόμουν να κατανοήσω. Δε θέλω να γράψω κάτι κακό αλλά πάντα ήμουν αντίθετος με την κρατούσα αισθητική και νοοτροπία που επικρατούσε. Έτσι πάντα οι άνθρωποι με τους οποίους είχα στενή προσωπική σχέση ήταν λίγοι. Δεν αντιπαθώ τους συγχωριανούς μου, θα ήταν ρατσιστικό να πω κάτι τέτοιο. Απλά νιώθω ότι δε ταιριάζω και πολύ. Σε κάθε περίπτωση όμως αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν ένα κομμάτι από τη ζωή μου.
Όμως υπάρχει κάτι που μου λείπει. Υπάρχει κάτι το οποίο δεν είναι όμορφο, δεν είναι ίσως μοναδικό και ίσως δεν είναι κάτι σπουδαίο. Αναφέρομαι στα χρώματα και στη μυρωδιά. Είναι ιδιαίτερα τα χρώματα που επικρατούν κατά την άνοιξη και το φθινόπωρο. Επίσης ιδιαίτερη είναι η μυρωδιά στη περιοχή το φθινόπωρο, λόγο της υγρασίας που πέφτει στα αγροτεμάχια ακριβώς μετά το πέρας των καλλιεργειών. Είναι εικόνες και αρώματα που είναι συνυφασμένες με τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια. Δεν είναι λίγες οι στιγμές που θα ήθελα να ήμουν εκεί και να έκανα μία βόλτα στο βάλτο. Μία βόλτα που θα ήμουν ολομόναχος, αντικρίζοντας τα χρώματα του ηλιοβασιλέματος όπως αυτό διαθλάται στην υγρασία της ατμόσφαιρας. Αντικρίζοντας τα χρώματα που μου ενέπνευσαν τα πρώτα μου όνειρα στη ζωή.
Πριν κάποιες μέρες ένας πολύ καλός φίλος μου έστειλε μέσω του facebook το παρακάτω τραγούδι. Η μπάντα ονομάζεται Mudcrutch και είναι ένα Reunion της μπάντας του Tom Petty από τα τέλη της δεκαετίας του 60. Το τραγούδι αυτό αποτέλεσε βασική αιτία στο να αναπολήσω το τόπο μου. Συνειδητοποίησα και κάτι ακόμη. Το πόσο σημαντικός άνθρωπος υπήρξε στη ζωή μου ο Tom Petty. Ήταν πάντα εκεί, σε κάθε δυσκολία, σε κάθε αποτυχία κάθε φορά που εγώ ήμουν αντιμέτωπος με τις ευθύνες μου. Και τώρα να, αυτός που με τα τραγούδια του υπήρξε για μένα πάντα στήριγμα και παρηγοριά ήρθε να μου θυμίσει εικόνες και αισθήσεις από τα παιδικά και εφηβικά μου χρόνια. Πέρασαν δεκαεπτά ολόκληρα χρόνια από τότε που εγκατέλειψα το τόπο μου στη προσπάθεια να δημιουργήσω τις προϋποθέσεις για μία καλύτερη ζωή. Έζησα σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα μία ζωή πολύ διαφορετική από αυτή που θα ζούσα αν είχα παραμείνει στο χωριό. Αυτό το τραγούδι για κάποιο ανεξήγητο λόγο με έκανε να καταλάβω κάτι. Ότι όσα χρόνια και αν περάσωουν θα υπάρχει κάτι το οποίο θα παραμένει σταθερό. Θα είμαι πάντα ο θιασώτης του τίποτα, ο νοσταλγός του άυλου και του ανούσιου, ο εραστής του βάλτου.



Catfish pie in gris gris bag
I'm the lover of the bayou
Mark your doorstep with a half wet rag
I'm the lover of the bayou
Raised and swam with the crocodile
Snake-eye taught me the Mojo style
Sucking weed on chicken bile
I'm the lover of the bayou

I learned the key to the master look
I learned to float in the water clock
I learned to capture the lightning shock
I'm the lover of the bayou
And I got cat's an' teeth and hair for sale
I'm the lover of the bayou
Look out, look out, Baron Zombies on your tail
I'm the lover of the bayou

I cooked the bat in the gumbo pan
I drank the blood, drank the blood from a rusty can
Turned me into the Honga man
I'm the lover of the bayou

5 σχόλια:

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Ξέχασες να αναφέρεις τις πύλες τις κολάσεως... :-D Εγώ να συμπληρώσω εκτός απ'τα χρώματα και τη μυρωδιά, τους ήχους. Και συγκεκιμένα τις συναυλίες των βατραχιών στο ποτάμι τις ανοιξιάτικες βραδιές...

ΥΓ: I'm back!

Vasilis είπε...

Επίσης ξέχασες να αναφερθείς στα ευγενή αθλήματα που επιδιδόμασταν κατά την εφηβεία μας, όπως το γκολφ και ο ακοντισμός. Εγώ βέβαια τον ακοντισμό δεν τον πολυπρόλαβα γιατί ο πατέρας μου είχε πάρει καρούλι, αλλά το γκολφ το είχα ξεσκήσει.

Να μην ξεχάσουμε και τα απογεύματα καλαθοσφαίρισης (που ενίοτε παιζόταν και πηγμαχία ή καράτε) που ξεσκιζόσουν στα τρίποντα, ενώ ο καλέμης ο Νίκος, μονίμος μαλωμένος με το καλάθι, έσπαγε τα νεύρα των συμπαικτών του. Ο χειρώτερος συνδιασμός για κάποιον ήταν νά έχει εσένα αντίπαλο και το Νίκο συμπαίκτη.

Έρε γέλια!!!!!

chmarni είπε...

Νίκο επιτέλους επέστρεψες. Το τελευταίο post σου ήταν πριν 2 μήνες και μία μέρα. Κατά συνέπεια χρωστάς posts για τους επόμενους 2 μήνες. Η αλήθεια είναι πως έναν αστυνόμο Ντελώμπ θα τον ήθελα...
Σχετικά με τις πύλες της κολάσεως, δεν της ξέχασα απλά δε μου βγαίναν στον ειρμό καθώς έγραφα το κείμενο. Εξάλλου δεν είναι ανάγκη να τρομάζουμε τους αναγνώστες μας με τις μεταφυσικές εμπειρίες του τόπου μας. Άσε που μπορεί να σκάσει και μύτη κάνας Χαρδαβέλας με τις πύλες του ανεξήγητου.
Σχετικά με τα βατράχια είναι μία δική σου ανάμνηση μιας και το σπίτι σου είναι δίπλα στο ποτάμι (Green River).
Βασίλη σχετικά με τα ευγενή αθλήματα δε θα ήθελα να θυμάμαι τέτοιες τραυματικές εμπειρίες. Τώρα σχετικά με το γκολφ που είχες ξεσκιστεί, όπως είχε πει και κάποιος: Κοίτα τι κάνει ο άνθρωπος για μία κιθάρα...
Τώρα για τη καλαθοσφαίριση όντως τη ξέχασα. Βλέπεις είναι και πολλά τα χρόνια που έχω αποσυρθεί από την ενεργό δράση...
Η αλήθεια όμως είναι ότι κάποτε υπήρξα δεινός σκόρερ φορτώνοντας τα αντίπαλα καλάθια με πολλούς πόντους. Όσο για τον Νίκο, μπορώ να πω ότι δε στερούνταν τεχνικής. Ήταν μάλιστα δύσκολος αντίπαλος γιατί ήταν ψηλός, ταχύς και αλτικός. Το μεγάλο του πρόβλημα ήταν ότι δεν είχε μάθει να κάνει σωστή κατανομή δυνάμεων με αποτέλεσμα στο τελείωμα των φάσεων να ξεμένει από βενζίνη.
Φαντάζομαι ότι η απάντηση που θα σου δώσει ο Νίκος θα λέει κάτι για τεθλασμένες...
Επίσης είμαι σίγουρος ότι θα θυμάται τις "καθαρές" μου άμυνες...

ΥΓ. Νίκο Post οπωσδήποτε...

Vasilis είπε...

Η μνήμη σου σε απατά (με ποιον δεν ξέρω). Την κιθάρα την πήρα μαζεύοντας βαμβάκι, όχι παίζοντας γκολφ.

chmarni είπε...

Ρε συ Βασίλη κάτι υποψιάζομαι εδώ και καιρό (σχετικά με τη μνήμη μου που με απατά).
Για το λόγο αυτό μάλιστα τις τελευταίες μέρες τη παρακολουθώ για να δω με ποιον πούστη γαμιέται.
Αλλά δε θα τη πιάσω τη πουτάνα...