Σάββατο, 28 Ιουνίου 2008

Ο φίλος μου ο μπασίστας: A tribute

Συναντηθήκαμε για πρώτη φορά στη Μασσαλία! Ναι, στη Μασσαλία σε αναζήτηση καλύτερου επαγγελματικού μέλλοντος. Είχαμε τη φαεινή ιδέα να δώσουμε εξετάσεις στα γαλλικά... Τέλος πάντων, με το τέλος αυτή της εμπειρίας και πριν αποχωρήσουμε απολαύσαμε ένα mojito στο παλιό λιμάνι κι ως γραφικές τουριστικές φυσιογνωμίες κάναμε βόλτα στο τουριστικό τραινάκι. Στη συνέχεια ο δρόμος μας μας οδήγησε στην Ελβετία όπου διαπρέπουμε μέχρι στιγμής. Και καθώς μας διακρίνει κοινή αισθητική, η αλήθεια είναι ότι αυτός κλίνει λίγο παραπάνω προς metal/new age, γελάμε ο ένας με τα αστεία του άλλου.

Αυτός λοιπόν έχοντας εμπεδώσει τον απώτερο σκοπό της τέχνης κατά Τζιμάκον, βρήκε καταρχάς ένα γκρουπ που παίζει δικές του (του γκρουπ δηλαδή) συνθέσεις σε στυλ neoprogressive poser rock, με την έννοια ότι neoprogressive είναι όλο το γκρουπ και poser είναι «αισθητική» παρέμβαση της τραγουδίστριας. Ιδού ένα απόσπασμα (έχετε υπόψη ότι πρόκειται για σπάνιο υλικό καθώς πρόκειται για τη μοναδική συναυλία την οποία είχα την τιμή να παρακολουθήσω με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του γκρουπ):



Ανήσυχο πνεύμα καθώς είναι, και προσηλωμένος πάντα στον ίδιο σκοπό, βρήκε ένα γκρουπ όπου παίζουν διασκευές γνωστών κομματιών (μέχρι και Bryan Adams για τον οποίο οι καναδοί έχουν ήδη ζητήσει συγγνώμη). Το βλέπουμε παρακάτω στη γιορτή της μουσικής μ'ένα μπλουζάκι που θα πρέπει να το φορώ στις εφημερίες μου...



ΥΓ: Μπορεί το παρόν κείμενο να είναι για τον μπασίστα αλλά πρέπει να πω και δυο λόγια για τη τραγουδίστρια του δεύτερου γκρουπ. Πρόκειται για ένα ακατέργαστο διαμάντι, μια φυσική μουσική δύναμη τόσο σαγηνευτική που όταν ερμήνευσε μια μπαλάντα, αν δεν ήξερα ότι πρόκειται για Whitesnake θα έτρεχα να το αγοράσω.

Τρίτη, 24 Ιουνίου 2008

Θα σε δω στο πλοίο ή όταν θα ξανασυναντηθούν οι τρεις

Το Σάββατο 10 Νοεμβρίου 2007 ο Νίκος ξεκινούσε τα παρόν ιστολόγιο προσκαλώντας εμένα και το Βασίλη σε αυτή την η-συνάντηση. Στο εναρκτήριο Post ο Νίκος έγραφε
"Τι συμβαίνει όταν συναντιούνται οι 3; Έχει επιβιώσει ποτέ κανείς για να περιγράψει τον τρόμο; Αληθεύει ότι η τελευταία φορά που βρέθηκαν μαζί ήταν λίγο πριν το καταστροφικό τσουνάμι τα χριστούγεννα του 2004; Είναι εφικτή μια σύζευξη σε ένα ον ή θα προκύψει κάτι σαν το ManBearPig;

Αυτή την φορά είπαν να δοκιμάσουν μια διαφορετική προσέγγιση, μια η-συνάντηση μέσω του παρόντος ιστολογίου...

κι ό,τι προκύψει!
"
Τη Δευτέρα 12 Νοεμβρίου έκανα και εγώ τη πρώτη μου ανάρτηση. Εκεί λοιπόν μεταξύ άλλων είχα γράψει:
"Μου λείπουν οι φίλοι μου. Αν τους είχα κοντά μου δε θα ένιωθα τόσο μόνος. Αν τους είχα δίπλα μου θα αισθανόμουν ποιο δυνατός και δε θα έκανα τόσους συμβιβασμούς. Αν τους είχα δίπλα μου θα πονούσα λιγότερο.
Θα ξανασυναντηθούμε. Μια μέρα θα ξανασμίξουμε. Και ας καταστραφεί ο κόσμος. Τέτοιος που είναι αυτό του πρέπει...
"
Η στιγμή λοιπόν που οι τρεις θα συναντηθούν πλησιάζει. Έχουν περάσει κοντά 4,5 χρόνια από την τελευταία φορά και πραγματικά δε ξέρω αν θα υπάρξει επόμενη και αν ναι μετά από πόσα χρόνια.
Να πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά. Στις 20 Ιουλίου ο Βασίλης παντρεύεται στη νήσο Σαμοθράκη την εκλεκτή της καρδιάς του. Έτσι ήταν σχεδόν αυτονόητη η παρουσία η δική μου και του Νίκου και επομένως αυτονόητη και η συνάντηση των τριών. Έτσι εδώ και αρκετούς μήνες, συζητούσαμε για το γεγονός της συνάντησης μας στη Σαμοθράκη. Αυτό που έχει προκύψει είναι ότι χωρίς να έχει γίνει κάποια συνεννόηση τα προγράμματα των τριών μας βγήκαν κατά τέτοιο τρόπο ώστε τελικά την Τετάρτη 16 Ιουλίου θα ταξιδέψουμε όλοι με το ίδιο πλοίο από Αλεξανδρούπολη προς Σαμοθράκη. Έτσι λοιπόν η πολυαναμενόμενη συνάντηση θα πραγματοποιηθεί πάνω στο πλοίο. Το όνομα αυτού Νόνα Μαίρη.
Δεν ξέρω αλλά νιώθω τόσο ενθουσιασμένος που θέλω να κάνω το Νόνα Μαίρη πουτάνα. Έχω μία διάθεση να σηκώσω το πλοίο στο πόδι. Αισθάνομαι ότι μου δίνεται η ευκαιρία για 2 ώρες και ένα τέταρτο να γίνω από 34 χρονών ξανά 20.
Το θεϊκό σενάριο της συνάντησης ολοκληρώνει η παρουσία της Θένιας. Η θένια θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί και ήρωας, μιας και ανέχτηκε για πολλά χρόνια τη μούρλα των τριών μας. Δεν υπάρχει άλλη κοπέλα στο νομό Θεσσαλονίκης που να έχει φάει τόση τσίκνα από τις ταβέρνες που την τρέχαμε. Επίσης λίγες κοπέλες στην Ελλάδα έχουν παρακολουθήσει τόσα Blues Rock lives και έχουν πάει τόσες φορές σε Bar με αντίστοιχη μουσική. Θένια σ' ευχαριστώ πολύ που τόσα χρόνια μας ανέχθηκες και να ξέρεις ότι σε αγαπώ πολύ. Για μία ακόμη όμως φορά φοβάμαι ότι θα αναγκασθείς να μας ανεχτείς.
Πέρα όμως από τη καταπληκτική σύμπτωση της συνάντησης στο πλοίο υπάρχει και κάτι ακόμη το οποίο ενδεχομένως θα πρέπει να προβληματίσει την πλοιοκτήτρια εταιρία καθώς και τους υπόλοιπους συνεπιβάτες του πλοίου. Οι τρεις συνοδοιπόροι έχουν τη φήμη του γκαντέμη. Είναι γεγονός ότι τη προηγούμενη φορά που συναντηθήκαμε στη Σαμοθράκη έβρεξε τόσο πολύ που οι κάτοικοι του νησιού μιλούσαν για πρωτοφανή καιρικά φαινόμενα. Η αλήθεια βέβαια είναι ότι και πάλι είχαμε συνταξιδέψει αλλά με το πλοίο δε συνέβη τίποτα. Το κακό αυτή τη φορά είναι ότι έχει μεσολαβήσει πολύς καιρός από τη τελευταία συνάντηση.
Μιας λοιπόν και ξεκίνησα να γράψω δύο λόγια για τη συνάντηση, να γράψω και κάτι για τον σκοπό του ταξιδιού, που δεν είναι άλλος από τον γάμο του Βασίλη. Ο Βασίλης κατ' αρχήν είναι φίλος. Ίσως αυτή η λέξη να προσωποποιείται πάνω του. Ο Βασίλης εκτός από φίλος είναι και ένα κομμάτι από τη ζωή μου (το ίδιο ισχύει και για τον Νίκο). Και είναι ένα κομμάτι που τα τελευταία 8,5 χρόνια μου λείπει πολύ. Θα τολμήσω να πω ότι υπάρχουν στιγμές που αισθάνομαι μισός. Το να μην έχω κοντά μου το Νίκο και το Βασίλη είναι ίσως η μεγαλύτερη τιμωρία που μου επιφύλαξε η ζωή. Όταν σκέφτομαι τον Βασίλη φέρνω στο μυαλό μου τον πιο ακέραιο χαρακτήρα που έχω γνωρίσει ποτέ μου. Δύσκολα μπορεί κανείς να συναντήσει πιο ευθύ άνθρωπο. Ο Βασίλης είναι ο μικρότερος από τους τρεις και ο πρώτος που παντρεύεται και έτσι η συγκίνηση δε μπορεί παρά να είναι μεγάλη.
Κλείνοντας αυτή την ανάρτηση θα ήθελα πολύ να πω ότι περιμένω πως και πως αυτή τη συνάντηση και ελπίζω το ίδιο να ισχύει και από τους δύο συνοδοιπόρους καθώς επίσης ελπίζω και η διάθεση τους να είναι αντίστοιχη με τη δική μου.

ΥΓ1. Προς αποφυγή παρεξηγήσεων. Παρ' όλη τη τσίκνα και τις ταβέρνες η Θένια είναι λεπτή, γλυκύτατη και όμορφη. (Θένια βλέπω μέσα από αυτή την ανάρτηση να σε παντρεύω...)

ΥΓ2. Θα αναστενάξουν οι ταβέρνες της Σαμοθράκης. Ο Νίκος ζει στην Ελβετία και στερείτε αυτή τη μέγιστη απόλαυση.

ΥΓ3. Μακάρι η γκαντεμιά μας να βγει στο Νόνα Μαίρη (αφού τελειώσει το ταξίδι). 105 ευρώ μας κόστισε η μεταφορά του αυτοκινήτου.

ΥΓ4. Βασίλη θα σου πω κάτι που μπορεί να σου ακουστεί και ως απειλή. Πήρα την απόφαση να χωρέψω στο γάμο σου.

ΥΓ5. Βασίλη αυτό το παιχνίδι είναι δικό σου...

ΥΓ6. Βασίλη δε θα διατυπώσω ευχές για τους γνωστούς λόγους...
Απλός θα σου πω αυτό που αισθάνομαι με το παρακάτω τραγούδι.



Throw me a penny and Ill make you a dream
You find that lifes not always what it seems, no no
Then think of a rainbow and Ill make it come real
Roll me, Im a never ending wheel
Ill give you a star
So you know just where you are
Dont you know that I might be
Your wishing well
Your wishing well

Look in the water, tell me what do you see
Reflections of the love you give to me
Love isnt money, its not something you buy
So let me fill myself with tears you cry, why?

Time is a never ending journey
Love is a never ending smile
Give me a sign to build a dream on
Dream on...

Yeah, throw me a penny and Ill make you a dream
You find that lifes not always what it seems, no no
Love isnt money, its not something you buy
So let me fill myself with tears you cry

Ill give you a star
So you know just where you are
Someday, some way, youll feel the things I say
Dream for a while
Of the things that make you smile
cause you know
Dont you know
Oh, you know
That Im your wishing well
Your wishing well
Your wishing well
I wish you well
Im your wishing well

Δευτέρα, 16 Ιουνίου 2008

Esbjorn Svensson - R.I.P.

Σήμερα δεν είχα πολύ κλινική δουλειά οπότε ήμουν όλο το πρωινό μπροστά στον υπολογιστή βρίσκοντας την ευκαιρία να τελειώνω με τη γραφειοκρατικό κομμάτι της εργασίας όταν, κάνοντας ένα διάλειμμα είδα την είδηση: Ο Esbjorn Svensson σε ηλικία 44 ετών δεν ήταν πια κοντά μας. Ομολογώ πως ήταν ένα σοκ, και λόγω του νεαρού της ηλικίας αλλά και διότι τον είδα πρόσφατα ζωντανά μόλις πριν από 1,5 μήνα. Δε θα κάνω αναδρομές κι αναφορές στο έργο του. Τ'αφήνω αυτά για πιο ικανές πένες. Άλλωστε όποιος θέλει μπορεί εύκολα να βρει υλικό. Απλά θέλω να εκφράσω ένα ευχαριστώ για τα συναισθήματα που μου προσέφερε. Και σε λίγο πιο εγωιστικό τόνο να πω ότι ευτυχώς πρόλαβα να το δω ζωντανά σε μια συναυλία που κατάφερε να ξεσηκώσει ακόμη και τους συνήθως ψυχρούς Ελβετούς και να τους κάνει να μη σταματάνε το χειροκρότημα κάνοντάς τον να βγει και για δεύτερο encore.

Ευχαριστώ Esbjorn!

Μία βραδιά με τον Mark Knopfler


Χθες Κυριακή 15 Ιουνίου και οι Αθηναίοι είχαν μία καταπληκτική ευκαιρία να απολαύσουν μία υπέροχη συναυλία από έναν Rock μύθο.
Οι τελευταίες δισκογραφικές δουλειές του Mark Knopfler προϊδέαζαν για το τι μας περίμενε. Σε συνδυασμό με τη καταπληκτική βραδιά, καθώς και με την όμορφη θέα που κανείς αντίκριζε, ανεβαίνοντας προς το θέατρο του Λυκαβηττού, η διάθεση ήταν η καλύτερη δυνατή για μια τέτοια συναυλία.
Η ώρα λοιπόν ήταν 09:30 και τα φώτα χαμήλωσαν. Ο Mark Knopfler βγήκε στη σκηνή συνοδευόμενος από άλλα πέντε μέλη. Η πρώτη εικόνα δε θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο από θετικότατη, αντικρίζοντας στα αριστερά της σκηνής έναν μουσικό με βιολί ενώ λίγο πιο πίσω άλλος ένα μουσικός κρατούσε ένα κόντρα μπάσο.
Οι πρώτες νότες γέμισαν με χρώματα και μελωδίες τον Αττικό ουρανό. Ακολούθησε ένα set τραγουδιών από τις προσωπικές δουλειές του Mark Knopfler και από τη δισκογραφία των Dire Straits ενώ το κυρίαρχο στοιχείο στις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών ήταν η ατμοσφαιρικότητα.
Το θέατρο ήταν γεμάτο και ο κόσμος απολάμβανε μία μεγαλειώδη συναυλία. Ήταν ένα ταξίδι στα πιο όμορφα συναισθήματα και στις πιο όμορφες στιγμές μας. Αναπολήσαμε ακούγοντας τα τραγούδια των Dire Straits μαγευτήκαμε ακούγοντας τα καινούρια τραγούδια του Mark Knopfler. Προσωπικά όταν έφυγα από τη συναυλία αισθανόμουν καλύτερος άνθρωπος.
Mark σου οφείλουμε ένα μεγάλο ευχαριστώ και σε ξαναπεριμένουμε...



These mist covered mountains
Are a home now for me
But my home is the lowlands
And always will be
Some day you'll return to
Your valleys and your farms
And you'll no longer burn
To be brothers in arms


Through these fields of destruction
Baptism of fire
I've watched all your suffering
As the battles raged higher
And though they did hurt me so bad
In the fear and alarm
You did not desert me
My brothers in arms


There's so many different worlds
So many different suns
And we have just one world
But we live in different ones


Now the sun's gone to hell
And the moon's riding high
Let me bid you farewell
Every man has to die
But it's written in the starlight
And every line on your palm
We're fools to make war
On our brothers in arms



A lovestruck romeo sings a streetsus serenade
Laying everybody low with me a lovesong that he made
Finds a convenient streetlight steps out of the shade
Says something like you and me babe how about it ?

Juliet says hey its romeo you nearly gimme a heart attack
Hes underneath the window shes singing hey la my boyfriends back
You shouldnt come around here singing up at people like that
Anyway what you gonna do about it ?

Juliet the dice were loaded from the start
And I bet and you exploded in my heart
And I forget the movie song
When you wanna realise it was just that the time was wrong juliet ?

Come up on differents streets they both were streets of shame
Both dirty both mean yes and the dream was just the same
And I dreamed your dream for you and your dream is real
How can you look at me as if I was just another one of your deals ?

Where you can fall for chains of silver you can fall for chains of gold
You can fall for pretty strangers and the promises they hold
You promised me everything you promised me think and thin
Now you just says oh romeo yeah you know I used to have a scene with him

Juliet when we made love you used to cry
You said I love you like the stars above Ill love you till I die
Theres a place for us you know the movie song
When you gonna realise it was just that the time was wrong juliet ?

I cant do the talk like they talk on tv
And I cant do a love song like the way its meant to be
I cant do everything but Id do anything for you
I cant do anything except be in love with you

And all I do is miss you and the way we used to be
All do is keep the beat and bad company
All I do is kiss you through the bars of a rhyme
Julie Id do the stars with you any time

Juliet when we made love you used to cry
You said I love you like the stars above Ill love you till I die
Theres a place for us you know the movie song
When you gonna realise it was just that the time was wrong juliet ?

A lovestruck romeo sings a streetsus serenade
Laying everybody low with me a lovesong that he made
Finds a convenient streetlight steps out of the shade
Says something like you and me babe how about it ?

Κυριακή, 15 Ιουνίου 2008

They're sucking dick!

Περιστασιακά μέσα απ'αυτό το ιστολόγιο προβαίνω και σε σχολιασμό της πολιτικής επικαιρότητας. Με αφορμή λοιπόν το μπάχαλο του ΠΑΣΟΚ μου'ρθαν στο μυαλό τα 2 παρακάτω βίντεο τα οποία νομίζω ότι ταιριάζουν στην περίσταση...



Και για να μη με κατηγορήσουν ότι δίνω έτοιμη τροφή πρέπει να απαντήσετε στις παρακάτω ερωτήσεις (να βρείτε τις αναλογίες με τη σημερινή κατάσταση):

1. Ποιος είναι ο Billy;
2. Who's sucking dick?
3. Ποιος είναι ο κόκκορας Αντώνης;
4. Ποιανού είναι τα ούρα μηνών;


Σάββατο, 14 Ιουνίου 2008

Θυμοκτόνοι (2) ή αλλιώς Τι Είναι Μαύρο Και Γελά

Άλλη μια ημέρα ξεκινούσε στην προσωπική του εικονική κόλαση. Είχε χάσει πλέον την αίσθηση του χρόνου. Δεν ήξερε πόσο καιρό βρισκόταν εκεί. Πρέπει να ήταν αρκετά χρόνια. Στην αρχή όλα ήταν όμορφα, όσο την είχε δίπλα του. Μπορεί οι ημέρες να ήταν ένας διαρκής αγώνας για επιβίωση αλλά τις νύχτες ζούσαν τον έρωτά τους. Όσο κι αν οι συνθήκες τους δημιουργούσαν αντικρουόμενα συναισθήματα με το όμορφο ανοιξιάτικο τοπίο να έχει γίνει ο εφιάλτης τους με το ουράνιο τόξο να τους κυνηγά μέχρι τη δύση του ηλίου. Κι όταν έπεφτε το σκοτάδι η καρδιά τους άνθιζε σαν νυχτολούλουδο. Και κάθε νύχτα τη ζούσαν σα να είναι η τελευταία τους. Και κάποια στιγμή αυτή τελευταία νύχτα έφτασε. Διότι ενώ κάθε ημέρα ξυπνούσαν λίγο πριν ξημερώσει κι ετοιμάζονταν για την καθημερινή απόδραση απ'το θάνατο, εκείνο το πρωινό παρακοιμήθηκαν. Κι όταν ξύπνησαν ήταν ήδη αργά. Το ουράνιο τόξο είχε ήδη πέσει πάνω της και την εξαΰλωνε. Ο πόνος ήταν ανυπέρβλητος. Δεν υπήρχε πλέον λόγος να συνεχίσει να ζει. Κάθισε και περίμενε την επόμενη έλευση του ουράνιου τόξου.

Όταν όμως αυτό έφτασε, απλά τον έλουσε μ'ένα πολύχρωμο φως χωρίς να τον εξαϋλώσει. Κι έμεινε εκεί με τον πόνο του μέχρι την επόμενη έλευση, και την επόμενη, και την επόμενη... Υπέθεσε ότι το ίδιο λάθος στον κώδικα που τους έφερε μαζί στην ίδια εικονική πραγματικότητα ευθύνονταν και για την παρούσα κατάσταση. Εφόσον κάποιος είχε πεθάνει ακυρώθηκε η εντολή θανάτου. Και τότε γιατί δεν το σκότωναν απ'την εταιρία αυτοκτονίας; Διότι η ανθρωποκτονία ήταν ακόμη παράνομη. Έτσι περνούσαν οι μέρες, οι εβδομάδες, οι μήνες. Ή τουλάχιστον έτσι νόμιζε. Κι έμεινε εκεί, με τον πόνο να μεγαλώνει σ'ένα υπέροχο εαρινό τοπίο με τη φύση σε αναπαραγωγικό οργασμό. Η μόνη παραφωνία σ'αυτόν τον ειδυλλιακό τόπο η ψυχή του, μαύρη πλέον, ερεβώδης. Και τα συναισθήματά του πάντα εκεί, δυνατά. Ώσπου κάποια στιγμή παρατήρησε ένα τρεμόπαιγμα στο τοπίο. Τυχαίο θα'ναι σκέφτηκε. Αλλά τις επόμενες ημέρες αυτά πολλαπλασιάστηκαν. Και μια μέρα η εικονική του πραγματικότητα εξαφανίστηκε.

Τα πάντα σκοτείνιασαν γύρω του. Μετά από λίγες στιγμές προσαρμογής διαπίστωσε ότι βρίσκεται στην καρέκλα της εταιρίας αυτοκτονίας. Έβγαλε τη μάσκα και σηκώθηκε. Τα πάντα γύρω ήταν σκοτεινά και γκρίζα. Δεν υπήρχαν χρώματα. Βγήκε απ'το δωμάτιο και προχώρησε στο διάδρομο. Δεν ακουγόταν τίποτα εκτός από ένα μονότονο θόρυβο ως υπόβαθρο, ένας λευκός θόρυβος, ή μάλλον ένας γκρίζος θόρυβος, που ταίριαζε απόλυτα στο περιβάλλον. Και τριγύρω κανείς. Καθώς προχωρούσε στο διάδρομο είδε μια μισάνοιχτη πόρτα. Την άνοιξε και μπήκε στο δωμάτιο. Εκεί την αντίκρυσε, νεκρή στην καρέκλα. Πλησίασε και της χάιδεψε απαλά τα μαλλιά και τα μάγουλα. Ήταν ακόμη ζεστή. Ότι έζησε αυτός ως χρόνια ευτυχίας και δυστυχίας δεν ήταν στην πραγματικότητα τίποτα περισσότερο από λίγα λεπτά. Αυτό όμως δε βοηθούσε καθόλου στον πόνο του που συνέχιζε να μεγαλώνει. Τη φίλησε γλυκά στα χείλη και κίνησε να βγει απ'το κτήριο. Τώρα που ήταν στον πραγματικό κόσμο μπορούσε επιτέλους να βάλει τέλος στην άδεια ζωή του και να αφήσει πίσω του αυτόν τον ανείπωτο πόνο.

Αλλά καθώς περπατούσε διαπίστωνε ότι αυτός ο κόσμος ήταν σε απόλυτη συνάφεια με τον εσωτερικό του κόσμο. Ξαφνικά ο πόνος του βρήκε το περιβάλλον που του αρμόζει. Βγήκε στο δρόμο. Όλα γκρίζα και ψυχή τριγύρω. Άναψε ένα τσιγάρο και κίνησε προς τη δύση. Ήταν επιτέλους σπίτι...

Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2008

Εγώ ένας αστός σαν όλους τους άλλους...

Ξημέρωσε στη πόλη. Ξημέρωσε και σήμερα όπως και κάθε μέρα. Τα ξυπνητήρια ξύπνησαν τους αστούς μα για ένα ακόμη πρωινό δε κατάφεραν να αφυπνίσουν τις συνειδήσεις τους. Ο ήλιος ανέτειλε για να αρχίσει σιγά - Σιγά να φωτίζει τα μπετά των άχαρων και κακόγουστων κτιρίων και τη πίσσα των δρόμων. Αγγαρεία κάνει και αυτός, βαρέθηκε κάθε πρωινό να αντικρίζει αυτό το άθλιο θέαμα.
Οι αστοί βυθισμένοι στη συνήθεια, ξεκίνησαν μία ακόμη μέρα για να επαναλάβουν με ευλαβική ακρίβεια, τα ίδια πράγματα που κάνουν στη ζωή τους από την ημέρα της ενηλικίωσης τους.
Ο ήλιος βγήκε για τα καλά, μαζί του και οι άνθρωποι της πόλης ξεκίνησαν για τις δουλείες τους. Για ένα ακόμη πρωινό αρνήθηκαν να κοιτάξουν ψηλά. Αρνήθηκαν να δουν το φως. Μα αν δε κοιτάξεις τον ήλιο κατάματα, η ψυχή δε θα φωτιστεί. Κόρνες και καυσαέριο για μία ακόμη ημέρα πήραν τη κατάσταση στα χέρια τους. Οι δε πρώτες φρόντισαν να μη μπορέσει κανείς να ακούσει τη φύση, να μη μπορέσει κανείς να βρει λίγη ησυχία, μήπως και σκεφτεί. Το δε καυσαέριο φρόντισε να κρύψει τον ουρανό μη τυχών και κάποια ψυχή θελήσει να πετάξει για λίγο. Επιμελώς φρόντισε να κάνει της ακτίνες του ήλιου ανυπόφορες.
Οι αστοί βυθισμένοι στη συνήθεια τους πήγαν στις δουλειές τους. Για ακόμη μία μέρα πολεμούν με τη κόλαση για τον άρτο τον επιούσιο. Ακόμη μία μέρα στη μάχη προς εκπλήρωση ονείρων που δεν είναι τίποτα άλλο από το αποτέλεσμα κάποιας επιτυχημένης διαφημιστικής καμπάνιας.
Η μέρα κυλάει και οι αστοί κάνουν τα ίδια ακριβώς πράγματα. Ακόμη και το διάλυμα στην εργασία προγραμματισμένο σε συγκεκριμένη ώρα και για συγκεκριμένη διάρκεια. Το επίσημο ωράριο λήγει, όμως λίγοι είναι αυτοί που θα ξεκινήσουν για την επιστροφή. Οι περισσότεροι θα δουλέψουν παραπάνω. Τα ιλουστρασιόν όνειρα είναι απαιτητικά και για να επιτευχθούν απαιτείται προσπάθεια και προσήλωση.
Αργά το απόγευμα πλέον και οι άνθρωποι επιτέλους ξεκινούν για την επιστροφή τους. Θα συναντήσουν ο καθένας το ταίρι τους. Μα καμία λαχτάρα. Η συνήθεια έχει κάνει και εδώ καλά τη δουλειά της. Πολλοί μάλιστα μπορεί να αναθεματίζουν τη στιγμή. Η μέρα που πέρασαν έχει φροντίσει για μία ακόμη φορά να σκοτώσει τα συναισθήματα τους, να σκοτώσει τον έρωτα.
Ο ήλιος σιγά - Σιγά αποχωρεί απογοητευμένος αφού μία ακόμη μέρα πέρασε και αυτός δε κατάφερε να φωτίσει τη ψυχή έστω ενός ανθρώπου. Θα ξαναπροσπαθήσει όμως, θα βγει και αύριο. Αυτός θα είναι κάθε μέρα εκεί και θα προσπαθεί με τον ίδιο ζήλο.
Το σκοτάδι έρχεται και μαζί του κάνει την εμφάνιση της και η σελήνη. Σαγηνευτική και όμορφη προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποσπάσει μία ματιά. Μάταια όμως. Οι άνθρωποι αφιερώνουν τη ματιά τους στη τηλεόραση. Αυτή κάνει καλά τη δουλειά της. Οι άνθρωποι θα μείνουν αφοσιωμένοι σε αυτή, χωρίς να μιλούν μεταξύ τους, χωρίς να κοιτάξουν τη σελήνη. Η τηλεόραση για ένα ακόμη βράδυ θα επιτελέσει το θεάρεστο έργο της. Θα επιβάλει τη σιωπή.
Και μέσα σε όλα αυτά και εγώ. Εγώ που βαυκαλίζομαι πως είμαι ένας αστός λίγο διαφορετικός από τους άλλους. Μαλακίες, ένας αστός σαν τους άλλους είμαι και εγώ που όταν τολμάει να κοιτάξει τον ήλιο τυφλώνεται. Ένας αστός που συχνά πυκνά παρασύρεται και αυτός σε ιλουστρασιόν όνειρα. Ένας αστός που προσπαθεί να κοιτάξει τη σελήνη από το μπαλκόνι του σπιτιού του. Ένας αστός που προσπαθώ να διακρίνω τη σελήνη ανάμεσα από τις υπόλοιπες πολυκατοικίες και που όταν τα καταφέρνω σκέφτομαι πως όταν τελειώσει αυτή η νύχτα, εγώ θα είμαι πολύ μακριά...