Παρασκευή, 13 Ιουνίου 2008

Εγώ ένας αστός σαν όλους τους άλλους...

Ξημέρωσε στη πόλη. Ξημέρωσε και σήμερα όπως και κάθε μέρα. Τα ξυπνητήρια ξύπνησαν τους αστούς μα για ένα ακόμη πρωινό δε κατάφεραν να αφυπνίσουν τις συνειδήσεις τους. Ο ήλιος ανέτειλε για να αρχίσει σιγά - Σιγά να φωτίζει τα μπετά των άχαρων και κακόγουστων κτιρίων και τη πίσσα των δρόμων. Αγγαρεία κάνει και αυτός, βαρέθηκε κάθε πρωινό να αντικρίζει αυτό το άθλιο θέαμα.
Οι αστοί βυθισμένοι στη συνήθεια, ξεκίνησαν μία ακόμη μέρα για να επαναλάβουν με ευλαβική ακρίβεια, τα ίδια πράγματα που κάνουν στη ζωή τους από την ημέρα της ενηλικίωσης τους.
Ο ήλιος βγήκε για τα καλά, μαζί του και οι άνθρωποι της πόλης ξεκίνησαν για τις δουλείες τους. Για ένα ακόμη πρωινό αρνήθηκαν να κοιτάξουν ψηλά. Αρνήθηκαν να δουν το φως. Μα αν δε κοιτάξεις τον ήλιο κατάματα, η ψυχή δε θα φωτιστεί. Κόρνες και καυσαέριο για μία ακόμη ημέρα πήραν τη κατάσταση στα χέρια τους. Οι δε πρώτες φρόντισαν να μη μπορέσει κανείς να ακούσει τη φύση, να μη μπορέσει κανείς να βρει λίγη ησυχία, μήπως και σκεφτεί. Το δε καυσαέριο φρόντισε να κρύψει τον ουρανό μη τυχών και κάποια ψυχή θελήσει να πετάξει για λίγο. Επιμελώς φρόντισε να κάνει της ακτίνες του ήλιου ανυπόφορες.
Οι αστοί βυθισμένοι στη συνήθεια τους πήγαν στις δουλειές τους. Για ακόμη μία μέρα πολεμούν με τη κόλαση για τον άρτο τον επιούσιο. Ακόμη μία μέρα στη μάχη προς εκπλήρωση ονείρων που δεν είναι τίποτα άλλο από το αποτέλεσμα κάποιας επιτυχημένης διαφημιστικής καμπάνιας.
Η μέρα κυλάει και οι αστοί κάνουν τα ίδια ακριβώς πράγματα. Ακόμη και το διάλυμα στην εργασία προγραμματισμένο σε συγκεκριμένη ώρα και για συγκεκριμένη διάρκεια. Το επίσημο ωράριο λήγει, όμως λίγοι είναι αυτοί που θα ξεκινήσουν για την επιστροφή. Οι περισσότεροι θα δουλέψουν παραπάνω. Τα ιλουστρασιόν όνειρα είναι απαιτητικά και για να επιτευχθούν απαιτείται προσπάθεια και προσήλωση.
Αργά το απόγευμα πλέον και οι άνθρωποι επιτέλους ξεκινούν για την επιστροφή τους. Θα συναντήσουν ο καθένας το ταίρι τους. Μα καμία λαχτάρα. Η συνήθεια έχει κάνει και εδώ καλά τη δουλειά της. Πολλοί μάλιστα μπορεί να αναθεματίζουν τη στιγμή. Η μέρα που πέρασαν έχει φροντίσει για μία ακόμη φορά να σκοτώσει τα συναισθήματα τους, να σκοτώσει τον έρωτα.
Ο ήλιος σιγά - Σιγά αποχωρεί απογοητευμένος αφού μία ακόμη μέρα πέρασε και αυτός δε κατάφερε να φωτίσει τη ψυχή έστω ενός ανθρώπου. Θα ξαναπροσπαθήσει όμως, θα βγει και αύριο. Αυτός θα είναι κάθε μέρα εκεί και θα προσπαθεί με τον ίδιο ζήλο.
Το σκοτάδι έρχεται και μαζί του κάνει την εμφάνιση της και η σελήνη. Σαγηνευτική και όμορφη προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποσπάσει μία ματιά. Μάταια όμως. Οι άνθρωποι αφιερώνουν τη ματιά τους στη τηλεόραση. Αυτή κάνει καλά τη δουλειά της. Οι άνθρωποι θα μείνουν αφοσιωμένοι σε αυτή, χωρίς να μιλούν μεταξύ τους, χωρίς να κοιτάξουν τη σελήνη. Η τηλεόραση για ένα ακόμη βράδυ θα επιτελέσει το θεάρεστο έργο της. Θα επιβάλει τη σιωπή.
Και μέσα σε όλα αυτά και εγώ. Εγώ που βαυκαλίζομαι πως είμαι ένας αστός λίγο διαφορετικός από τους άλλους. Μαλακίες, ένας αστός σαν τους άλλους είμαι και εγώ που όταν τολμάει να κοιτάξει τον ήλιο τυφλώνεται. Ένας αστός που συχνά πυκνά παρασύρεται και αυτός σε ιλουστρασιόν όνειρα. Ένας αστός που προσπαθεί να κοιτάξει τη σελήνη από το μπαλκόνι του σπιτιού του. Ένας αστός που προσπαθώ να διακρίνω τη σελήνη ανάμεσα από τις υπόλοιπες πολυκατοικίες και που όταν τα καταφέρνω σκέφτομαι πως όταν τελειώσει αυτή η νύχτα, εγώ θα είμαι πολύ μακριά...

Δεν υπάρχουν σχόλια: