Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2008

Θείο Δείπνο

Επρόκειτο για τον πιο μισητό άνθρωπο του χωριού. Χρόνια τώρα κανείς δεν του μιλούσε και σε κανένα δε μιλούσε. Κι οι περισσότεροι δεν ήξεραν ή δε θυμόντουσαν το λόγο. Οι νέοι απλά μάθαιναν να το μισούν και να τον αποφεύγουν. Απ'τους παλιούς δε, οι πιο πολλοί είχαν ξεχάσει. Κι όσοι κάτι θυμόντουσαν, ψιθύριζαν ιστορίες για ανεξιχνίαστους φόνους, βιασμένα, τεμαχισμένα και φαγωμένα πτώματα. Αλλά όλα αυτά δεν ήταν παρά ασπρόμαυρες ιστορίες πλέον. Και το μίσος είχε γίνει συλλογικό, ενστικτώδες κι αδιαπραγμάτευτο. Και το μίσος αυτό συνοδευόταν από έναν φόβο βαθύ. Κανείς δεν τολμούσε να τον πλησιάσει, να βρεθεί στη σκιά του, να τον κοιτάξει κατάματα...

Συνήθιζε να περνά τις ώρες του καθισμένος στην κουνιστή του καρέκλα στο μπαλκόνι, με την πίπα στο ένα χέρι και τη μυγοσκοτώστρα στο άλλο. Κάθε φορά που σκότωνε μια μύγα ένα ρίγος τρόμου διαπερνούσε όσους περαστικούς βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στο δρόμο κι επιτάχυναν το βήμα τους. Μια φορά την ημέρα έκανε έναν περίπατο στον κεντρικό δρόμο του χωριού, χωρίς να μιλά, χωρίς να γελά. Κανένας δεν τον είχε δει να γελά. Κι όσο αυτός περπατούσε ο δρόμος έμενε άδειος. Ακόμη και τα σκυλιά έδειχναν να τον αποφεύγουν, σα μια κοσμική δύναμη να έδιωχνε από κοντά του κάθε τι ζωντανό. Και μόνο προς το τέλος του περιπάτου του σιγοσφύριζε μια μελωδία που βάθυνε ακόμη περισσότερο το φόβο των συγχωριανών του.

Κάποια στιγμή ο κόσμος άρχιζε να διαπιστώνει ότι έμενε ακίνητος στην καρέκλα του. Και πρώτη το διαπίστωσε η γυναίκα του, το μόνο άτομο που τολμούσε ακόμη να του απευθύνει το λόγο κι αυτό μόνο για να τον ενημερώσει ότι το φαγητό τον περίμενε. Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει πως έμενε ακόμη μαζί του. Άλλοι έλεγαν από φόβο, άλλοι από αρρωστημένη αγάπη. Αλλά αυτή δε μιλούσε ποτέ γι'αυτόν. Αφού προσπάθησε να του πει δυο συνεχόμενες φορές ότι το φαγητό ήταν έτοιμο, τον άφησε στην ησυχία του. Κι οι ημέρες περνούσαν χωρίς αυτός να κουνιέται. Ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται έξω από το σπίτι του. Οι περισσότεροι έλεγαν πως είχε πεθάνει αλλά κανείς δεν τολμούσε να πλησιάσει για να το επιβεβαιώσει. Και περίμεναν εκεί έξω. Κάποιες στιγμές έλεγαν πως τα μάτια του, τα οποία ήταν υγρά, τρεμόπαιζαν ελαφρά. Κι ένας υπόκωφος θόρυβος έβγαινε απ'το σώμα του. Και παρά τις πολλές ημέρες που ήταν έτσι, το κορμί του δεν εμφάνιζε σημάδια σήψης. Ο κόσμος συνέχισε να μαζεύεται. Κάποιοι άρχισαν να λένε ότι δεν ήταν θόρυβος αλλά θεϊκή φωνή. Απλώθηκε έτσι η φήμη ότι κάποιο θαύμα συντελούνταν εκεί. Άνθρωποι απ'όλη τη χώρα, αλλά κι εκτός συνόρων άρχισαν να συρρέουν εκεί, άλλοι για να το δούνε με τα μάτια τους άλλοι για να ζητήσουν ένα θαύμα γι'αυτούς. Κι αυξάνονταν αυτοί που έλεγαν ότι τους κοίταξε κατάματα και τους θεράπευσε ή ότι άκουσαν τη θεϊκή βοή. Κι ο θόρυβος μεγάλωνε συνεχώς.

Ώσπου μια μέρα το κορμί του έσκασε με μια υπόκωφη έκρηξη κι μυριάδες έντομα, σκουλήκια και προνύμφες έλουσαν όλους τους παρευρισκόμενους. Νεκρική σιγή επικράτησε για κάποια λεπτά κι ο κόσμος ήταν σα σε έκσταση. Κάποια στιγμή η πιο ηλικιωμένη γριά του χωριού ανέφωνησε: «Θαύμα» κι άρχισε να τρώει με βουλιμία τα ζωύφια που χόρευαν μπροστά της. Σιγά-σιγά άρχισα να ξυπνούν όλοι απ'την έκσταση και να τη μιμούνται. Ότι έντομο, σκουλήκι, ζωύφιο κυκλοφορούσε, φαγώνονταν σε αναζήτηση θείου ζωμού.

Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου!

Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2008

Back into the Present

Όσο και αν κανείς δεν θέλει να ασχοληθεί με την επικαιρότητα, αυτή προκαλεί τόσο έντονα, καθιστώντας δύσκολη κάθε αντίσταση στο πειρασμό. Έτσι λοιπόν και εγώ απόψε “τσιμπάω” και προχωράω μετά από καιρό σε σχολιασμό αυτής.
Το θέμα το οποίο μου κέντρισε το ενδιαφέρων είναι ο βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας κύριος Τατούλης γνωστότερος τον τελευταίο καιρό με τον τίτλο “ο αντάρτης”
Διάβασα με πολύ μεγάλη προσοχή το Post που έχει αναρτήσει ο πρώην υπουργός στο προσωπικό του ιστολόγιο. Εάν κανείς προσεγγίσει το θέμα με κριτήρια αστικής δημοκρατίας, δύσκολα θα βρει κάτι στο κείμενο, με το οποίο θα μπορούσε να διαφωνήσει. Το αντίθετο μάλιστα. Ο πρώην υπουργός θέτει με απόλυτη σαφήνεια το θέμα ηθικού ασυμβίβαστου μεταξύ του υπουργού επικρατείας και τις επαγγελματικής - Επιχειρηματικής δραστηριότητας της συζύγου του. Και ποιος να μη συμφωνήσει με τα όσα γράφει σχετικά με τη δημοκρατία στο εσωτερικό των κομμάτων. Και φυσικά, όσο και αν κάποιος δε θέλει να δει το θέμα του υπουργού εμπορικής ναυτιλίας με δημαγωγική διάθεση, δε μπορεί να μη παραδεχθεί τη προκλητική του συμπεριφορά. Εν κατακλείδι όπως όλοι, έτσι και εγώ προσυπογράφω, συμφωνώ και επαυξάνω τα όσα ο κος Τατούλης γράφει στο επίμαχο Post στο προσωπικό του ιστολόγιο.
Αφού λοιπόν δύσκολα θα μπορούσε κανείς να διαφωνήσει με την ουσία των γραφομένων του κου Τατούλη, η κριτική δε μπορεί να έχει κάτι άλλο ως βάση από την ακολουθία ή μη των λεγομένων – Γραφομένων και πεπραγμένων του.
Κατ’ αρχήν ας ξεκινήσουμε από το θέμα εσωκομματικής δημοκρατίας που ο πρώην (υφ)υπουργός θέτει. Ο κος Τατούλης εξελέγει βουλευτής για πρώτη φορά το 1990 στη περιφέρεια της Αρκαδίας και έκτοτε επανεκλέγεται σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις. Ο κύριος Τατούλης είναι λοιπόν βουλευτής Νέας Δημοκρατίας, χωρίς μάλιστα διάλυμα, 18 χρόνια τώρα. Και εδώ τίθεται το πρώτο ερώτημα. Ο από το 1990 βουλευτής της Ν.Δ, ανακάλυψε το έλλειμμα δημοκρατίας στο κόμμα του το 2008; Ποια ήταν η θέση του κου Τατούλη για τα όσα συνέβησαν το 1996 στις εσωκομματικές διαδικασίες της παράταξης του όταν ο κος Σουφλιάς και ο κος Έβερτ, διεκδικούσαν την αρχηγία της παράταξης του. Ποια ήταν η θέση του κου Τατούλη, όταν οι βαρόνοι της παράταξης του εκείνη την εποχή, έφερναν τον ουρανοκατέβατο κύριο Καραμανλή και τον έχριζαν πρόεδρο του κόμματος, με μοναδικό εφόδιο το “βαρύ” όνομα του; Ο κύριος Τατούλης βρέθηκε ένας εκ των στενότερων συνεργατών του σημερινού πρωθυπουργού και ένας εκ των φανατικότερων υποστηρικτών του. Δυσκολεύομαι πολύ να θυμηθώ την ευαισθησία του κου Τατούλη, σε σχέση με τα θέματα εσωκομματικής δημοκρατίας, όταν ο κος Καραμανλής διέγραφε τους κυρίους Μάνο, Ανδριανόπουλο και Σουφλιά. Καμία αντίδραση από τον “ομοϊδεάτη” φιλελεύθερο κύριο Τατούλη. Στα χρόνια που ο σημερινός πρωθυπουργός ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ο βουλευτής Πέτρος Τατούλης ευθυγραμμίστηκε πλήρως με τη γραμμή της δημαγωγίας που η παράταξη του ακολούθησε ως κεντρική αντιπολιτευτική τακτική.
Όταν η ΝΔ εξελέγει κυβέρνηση, αυτής της χώρας, ο Πέτρος Τατούλης επελέγει από τον κύριο Καραμανλή ως υφυπουργός πολιτισμού με υπουργό μάλιστα τον ίδιο τον πρωθυπουργό. Και εδώ εγείρονται κάποια ακόμη ερωτηματικά για τον κύριο Τατούλη. Ο δημοκρατικά ευαίσθητος αυτός πολιτικός δε πήρε θέση ούτε για τις ανακρίσεις των Πακιστανών από Αμερικάνους εντός του “κυρίαρχου” Ελληνικού κράτους και δε πήρε θέση ούτε όταν αποκαλύφθηκε η υπόθεση με τη γνωστή εταιρία κινητής τηλεφωνίας. Ο κος Τατούλης κατά τη θητεία του στο υπουργείο πολιτισμού προΐσταντο του τότε γενικού γραμματέα κου Ζαχόπουλου ενώ το σημαντικό του έργο στο υπουργείο θυμίζει ακόμη και σήμερα η τοποθέτηση του σκηνοθέτη κου Μυλωνά στη θέση του υπεύθυνου κινηματογράφου.
Να περάσουμε και στα όσα ο πρώην (υφ) υπουργός γράφει για τη τηλεοπτικό τοπίο της χώρας μας και στη κριτική που ασκεί στους κονδυλοφόρους της ενημέρωσης. Ο κος Τατούλης στα χρόνια που ο κος Καραμανλής ήταν αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης ήταν από τους συχνούς στα τηλεοπτικά παράθυρα, ασκώντας τη κριτική του στη τότε κυβέρνηση. Αλλά όσο εγώ θυμάμαι την ιδιωτική τηλεόραση στη χώρα μας (και τη θυμάμαι από την εκκίνηση της) τα κεντρικά πρόσωπα στα δελτία ειδήσεων αλλά και στις υπόλοιπες ενημερωτικές εκπομπές των καναλιών είναι σχεδόν τα ίδια και ανακυκλώνονται. Απ’ όσο επίσης θυμάμαι, λίγες είναι και οι μεταβολές στο ιδιοκτησιακό καθεστώς των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών. Τι άλλαξε λοιπόν από την εποχή που ο κύριος Τατούλης τιμούσε με τη συχνή παρουσία του τα κεντρικά και όχι μόνο δελτία ειδήσεων, μέχρι σήμερα που όλοι αυτοί που τον προσκαλούσαν έγιναν κονδυλοφόροι της ενημέρωσης; Αν θυμάμαι καλά από την πρώτη μέρα που ο κύριος Ρουσόπουλος ανέλαβε την εκπροσώπηση της Νέας Δημοκρατίας, η σύζυγος του συνέχισε να δημοσιογραφεί σε έντυπα μεγάλης κυκλοφορίας και σε τηλεοπτικούς σταθμούς υψηλής τηλεθέασης. Η κα Ζαχαρέα συνέχισε ως παρουσιάστρια σε κεντρικό δελτίο ειδήσεων ακόμη και όταν ο κος Ρουσόπουλος επελέγει από τον πρωθυπουργό ως υπουργός επικρατείας. Και ενώ θυμάμαι πολλά, δυσκολεύομαι να θυμηθώ την αντίδραση του κου Τατούλη.
Να πάμε και στη κριτική που ο Κος Τατούλης ασκεί στον κύριο Βουλγαράκη. Σχετικά με τον Κο Βουλγαράκη δεν έχω παρακολουθήσει την υπόθεση οπότε θα αποφύγω να επεκταθώ πέραν της συμπεριφοράς του στη προσπάθεια του να αμυνθεί σε όσα του καταλογίζουν. Με αφορμή όμως τα όσα ο κύριος Τατούλης έγραψε έχω να παρατηρήσω το στοιχειωδέστατο. Ο πρώην (υφ)υπουργός και 18 χρόνια βουλευτής της χώρας, τώρα ανακάλυψε ότι στο εθνικό κοινοβούλιο υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι ζουν προκλητικά ενώ τα εισοδήματα τους δεν δικαιολογούν την περιουσιακή τους κατάσταση;
Γενικεύοντας τη κριτική μου θα ήθελα να καταλήξω λέγοντας πως ο σημερινός αντάρτης “Πέτρος Τατούλης” υπηρετεί επί 18 συναπτά έτη ένα παρωχημένο και δομικά αποτυχημένο πολιτικό σύστημα που συντηρείτε από τη διαφθορά, τη γραφειοκρατία, τη ρουσφετολογία και από τον κάθε λογής κομματικό, κρατικό και παρακρατικό μηχανισμό. Ο κύριος Πέτρος Τατούλης ξεκίνησε τη κριτική του, την οποία και κλιμακώνει, προς τη κυβέρνηση από την εποχή που έπαψε να κατέχει εξουσιαστικό θώκο. Αναρωτιέμαι αν εκμεταλλεύεται το κενό αντιπολίτευσης στη χώρα προκειμένου να κρατήσει μαντρωμένη την εκλογική πελατεία της παράταξης του. Κάτι σαν εμείς κυβέρνηση, εμείς και αντιπολίτευση. Όλα τα έχει το μαγαζί.
Θέλω να πω ότι πρόθεση μου δεν είναι να χρεώσω στον Κύριο Τατούλη όλα όσα έγιναν στη χώρα τα 18 χρόνια που είναι βουλευτής. Αυτό που θέλω να αναδείξω είναι η συμμετοχή του κου Τατούλη σε ένα σύστημα το οποίο σήμερα καταγγέλλει μετά βδελυγμίας. Και κάτι ακόμη προς τον δημοκρατικά ευαίσθητο Πέτρο Τατούλη. Θα ήθελα να του θυμίσω πως 18 χρόνια τώρα υπηρετεί ένα δικομματικό σύστημα το οποίο συντηρείται στην εξουσία με εκλογικούς νόμους σχετικής πλειοψηφίας. Ο Πέτρος Τατούλης υπηρετεί λοιπόν πιστά μία σχετική δημοκρατία. Θα ήθελα επίσης να ακούσω την άποψη του Φιλελεύθερου κου Πέτρου Τατούλη σχετικά με την υποχρεωτική στράτευση, για τις σχέσεις κράτους εκκλησίας και το δικαίωμα ή μη του γειτονικού κρατιδίου στον αυτοπροσδιορισμό . Θα ήθελα να γνωρίζω την άποψη του δημοκρατικά ευαίσθητου αυτού ανθρώπου σχετικά με τη τοποθέτηση καμερών στους δρόμους και την ενεργοποίηση τους στις διαδηλώσεις καθώς και για τους αντιτρομοκρατικούς νόμους που το μόνο που είχαν ως αποτέλεσμα ήταν η αφαίρεση ελευθεριών από τον μέσο πολίτη.

Με εκτίμηση,

chmarni
Ηλεκτρονικός μηχανικός τ.ε, Πολίτης,
Κεντροαριστερός, Ανανεωτικός,
Θεσσαλονικιός, Εργένης, Άτεκνος.

Και για να μη ξεχνιόμαστε, το παρακάτω τραγουδάκι αφιερωμένο στον Κύριο Πέτρο Τατούλη.