Κυριακή, 28 Σεπτεμβρίου 2008

Θείο Δείπνο

Επρόκειτο για τον πιο μισητό άνθρωπο του χωριού. Χρόνια τώρα κανείς δεν του μιλούσε και σε κανένα δε μιλούσε. Κι οι περισσότεροι δεν ήξεραν ή δε θυμόντουσαν το λόγο. Οι νέοι απλά μάθαιναν να το μισούν και να τον αποφεύγουν. Απ'τους παλιούς δε, οι πιο πολλοί είχαν ξεχάσει. Κι όσοι κάτι θυμόντουσαν, ψιθύριζαν ιστορίες για ανεξιχνίαστους φόνους, βιασμένα, τεμαχισμένα και φαγωμένα πτώματα. Αλλά όλα αυτά δεν ήταν παρά ασπρόμαυρες ιστορίες πλέον. Και το μίσος είχε γίνει συλλογικό, ενστικτώδες κι αδιαπραγμάτευτο. Και το μίσος αυτό συνοδευόταν από έναν φόβο βαθύ. Κανείς δεν τολμούσε να τον πλησιάσει, να βρεθεί στη σκιά του, να τον κοιτάξει κατάματα...

Συνήθιζε να περνά τις ώρες του καθισμένος στην κουνιστή του καρέκλα στο μπαλκόνι, με την πίπα στο ένα χέρι και τη μυγοσκοτώστρα στο άλλο. Κάθε φορά που σκότωνε μια μύγα ένα ρίγος τρόμου διαπερνούσε όσους περαστικούς βρίσκονταν εκείνη τη στιγμή στο δρόμο κι επιτάχυναν το βήμα τους. Μια φορά την ημέρα έκανε έναν περίπατο στον κεντρικό δρόμο του χωριού, χωρίς να μιλά, χωρίς να γελά. Κανένας δεν τον είχε δει να γελά. Κι όσο αυτός περπατούσε ο δρόμος έμενε άδειος. Ακόμη και τα σκυλιά έδειχναν να τον αποφεύγουν, σα μια κοσμική δύναμη να έδιωχνε από κοντά του κάθε τι ζωντανό. Και μόνο προς το τέλος του περιπάτου του σιγοσφύριζε μια μελωδία που βάθυνε ακόμη περισσότερο το φόβο των συγχωριανών του.

Κάποια στιγμή ο κόσμος άρχιζε να διαπιστώνει ότι έμενε ακίνητος στην καρέκλα του. Και πρώτη το διαπίστωσε η γυναίκα του, το μόνο άτομο που τολμούσε ακόμη να του απευθύνει το λόγο κι αυτό μόνο για να τον ενημερώσει ότι το φαγητό τον περίμενε. Κανείς δεν μπορούσε να καταλάβει πως έμενε ακόμη μαζί του. Άλλοι έλεγαν από φόβο, άλλοι από αρρωστημένη αγάπη. Αλλά αυτή δε μιλούσε ποτέ γι'αυτόν. Αφού προσπάθησε να του πει δυο συνεχόμενες φορές ότι το φαγητό ήταν έτοιμο, τον άφησε στην ησυχία του. Κι οι ημέρες περνούσαν χωρίς αυτός να κουνιέται. Ο κόσμος άρχισε να μαζεύεται έξω από το σπίτι του. Οι περισσότεροι έλεγαν πως είχε πεθάνει αλλά κανείς δεν τολμούσε να πλησιάσει για να το επιβεβαιώσει. Και περίμεναν εκεί έξω. Κάποιες στιγμές έλεγαν πως τα μάτια του, τα οποία ήταν υγρά, τρεμόπαιζαν ελαφρά. Κι ένας υπόκωφος θόρυβος έβγαινε απ'το σώμα του. Και παρά τις πολλές ημέρες που ήταν έτσι, το κορμί του δεν εμφάνιζε σημάδια σήψης. Ο κόσμος συνέχισε να μαζεύεται. Κάποιοι άρχισαν να λένε ότι δεν ήταν θόρυβος αλλά θεϊκή φωνή. Απλώθηκε έτσι η φήμη ότι κάποιο θαύμα συντελούνταν εκεί. Άνθρωποι απ'όλη τη χώρα, αλλά κι εκτός συνόρων άρχισαν να συρρέουν εκεί, άλλοι για να το δούνε με τα μάτια τους άλλοι για να ζητήσουν ένα θαύμα γι'αυτούς. Κι αυξάνονταν αυτοί που έλεγαν ότι τους κοίταξε κατάματα και τους θεράπευσε ή ότι άκουσαν τη θεϊκή βοή. Κι ο θόρυβος μεγάλωνε συνεχώς.

Ώσπου μια μέρα το κορμί του έσκασε με μια υπόκωφη έκρηξη κι μυριάδες έντομα, σκουλήκια και προνύμφες έλουσαν όλους τους παρευρισκόμενους. Νεκρική σιγή επικράτησε για κάποια λεπτά κι ο κόσμος ήταν σα σε έκσταση. Κάποια στιγμή η πιο ηλικιωμένη γριά του χωριού ανέφωνησε: «Θαύμα» κι άρχισε να τρώει με βουλιμία τα ζωύφια που χόρευαν μπροστά της. Σιγά-σιγά άρχισα να ξυπνούν όλοι απ'την έκσταση και να τη μιμούνται. Ότι έντομο, σκουλήκι, ζωύφιο κυκλοφορούσε, φαγώνονταν σε αναζήτηση θείου ζωμού.

Άγνωσται αι βουλαί του Κυρίου!

12 σχόλια:

chmarni είπε...

Με έφτιαξες… Έχω και μία αδυναμία σε ζωύφια έντομα και άλλα συναφή…
Αλλά ας είναι και έτσι… Φτάνει που δέησες μετά από τόσους μήνες να ανεβάσεις Post.
Ελπίζω το επόμενο να μην είναι μετά από κάνα τρίμηνο…

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Ναι, κι εσύ όπως κι ο έτερος συνοδοιπόρος που δεν μπορούσε να διαβάσει τη Μεταμόρφωση του Κάφκα...

Κι εγώ το ελπίζω να επανέλθω δριμύτερος...

Vasilis είπε...

Δε θυμάμαι να μην μπορώ να διαβάσω τη Μεταμόρφωση. Ήταν σίγουρα ανατριχιαστικό αλλά όχι σε σημείο να μην μπορώ να το διαβάσω.

Ίσως αυτή η ρουφιάνα η μνήμη μου με απατάει πάλι. Τελικά οι μνήμες πρέπει να είναι από τα χειρότερα θηλυκά.

chmarni είπε...

Βασίλη αν και από ότι διαπιστώνω τον τελευταίο καιρό, η δικιά μου μνήμη με έχει πεθάνει στο κέρατο (γ… με όποιον βρει μπροστά της) εντούτοις από ότι θυμάμαι, ένα θέμα με τη μεταμόρφωση του Κάφκα το είχες. Αλλά από όσο μπορώ να θυμάμαι το είχες διαβάσει γιατί έκανες και τα σχετικά σχόλια.

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Οποία φαλλοκρατικήν αντίληψις περί μνήμεως... Όταν εσείς την απατάτε με τη λήθη όλα καλά, ε; Αιδώς κύριοι!

Vasilis είπε...

Εσύ μιλάς για λήθη, που ανοίγεις το στόμα σου μια φορά το εξάμηνο. Για να μην την βαρέθηκες μετά από τόσο αχαλίνωτο σεξ, πρέπει να είναι πολύ γκόμενα αυτή η λήθη!!!

Μου φαίνεται ότι πρέπει να μοιραστείς την Πολυλογία με το Χρήστο μπας και ξεκολλήσεις λίγο από τη Λήθη και ξελαμπηκάρεις.

Χρήστο, κανόνισε για μια παρτούζα οι τρες σας (με την Πολυλογία) για να του δήξεις τα κόλπα.

Άντε καλά γαμήσια!!!!!!!!!!

chmarni είπε...

Βασίλη έρχονται στιγμές που μου θυμίζεις τον Βασίλη που κάποτε αγάπησα…
Τώρα όσο αφορά τη λήθη, είναι αλήθεια ότι τη μισώ. Το έχω γράψει μάλιστα και παλιότερα εδώ http://blues-hand.blogspot.com/2008/04/blog-post.html . Αυτό που όμως δε καταλαβαίνω στο σχόλιο σου είναι το τι σχέση έχει η λήθη με το αν κάποιος μιλάει λίγο (Νίκος) ή κανονικά (εγώ !!!).

Vasilis είπε...

Η αλήθεια είναι ότι μέσα στην έξαψη της στιγμής παρασύρθηκα από κάποιο υποσυνείδητο συνηρμό και μπέρδεψα τη λήθη με τη σιωπή. Αλλά με βόλεβε πολύ για να βρήσω το Νίκο οπότε... ο σκοπός αγιάζει τα μέσα.

Τώρα αν εσύ θεωρείς ότι μιλάς κανονικά και όχι πολύ, τότε μάλλον έχεις κρεβατώσει για τα καλά την ωραιοτάτη δίδα Ψευδαίσθηση.

chmarni είπε...

Ψευδαίσθηση λοιπόν. Γλυκιά και πλάνα. Ψευδαίσθηση για ένα κόσμο που κατά βάση είναι ψεύτικος, ψευδαίσθηση για τους ανθρώπους γύρω μας, ψευδαίσθηση ακόμη και για τους ίδιους μας τους εαυτούς. Και επειδή όλοι μας έχουμε ανάγκη από καλό sex, βρήκα λοιπόν τη ψευδαίσθηση που με γυροφέρνει όλη μέρα και της έχω αλλάξει τα φώτα…
ΥΓ. Πως θα χαρακτήριζες ένα ορθογραφικό λάθος στο ρήμα βρίζω, από κάποιον που έχει ανάγει το βρίσιμο σε επιστήμη ????
Στο χρώσταγα αυτό !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Vasilis είπε...

Βλέπω φλερτάρεις και με την Ορθογραφία τελευταία, με την οποία είχες πολύ κακές σχέσεις μέχρι τώρα. Σαν πολύ πολυγαμικός μας έγινες τελευταία. Καλά κάνεις!!!!

ΥΓ: Στην αρχή το έγραψα με ι αλλά μου φάνηκε λάθος και το άλλαξα.

chmarni είπε...

Αφού το ξέρεις, έχω αδυναμία στις ζόρικες…

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Αχ, απόλαυση! Να'σαι καλά ρε ρεμάλι. Καιρό είχα να το νιώσω αυτό...

Για να δω αν μπορώ να το ξαναπροκαλέσεω. Βλέπω ότι προτιμάς το η (ήτα) για ι... :-D