Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2008

Άννα Μη Κλαις

Ήρθαν καιροί δύσκολοι. Και για μία ακόμη φορά στο ντουλάπι δεν έχει ψίχα ψωμί. Στη καρδιά δεν υπάρχει ίχνος ψυχής. Και ποιος να μιλήσει για νίκες που το μέλλον θα φέρει. Μόνο για σωτηρία από τη καταστροφή. Ένας στρατός από φαύλους ξεκίνησε ισοπεδώνοντας όνειρα και προσδοκίες. Οι δοξασμένοι καιροί δεν υπήρξαν ποτέ, μόνο που τώρα είναι βέβαιων ότι δε θα ‘ρθουν ποτέ. Η λέξη έθνος μόνο γέλιο μπορεί να προκαλέσει. Δεν υπάρχουν άλλες μέρες για να ακολουθήσει κανείς, μόνο μέρες στείρες. Μη κλαις, δεν έχει νόημα, εμένα με έχουν βάλει στο χέρι από καιρό. Μη κλαις, είναι μάταιο δε θα γυρίσω ξανά, δεν υπάρχει πια επιστροφή. Μη κλαις και άσε τους να μιλάνε για ότι θέλουν. Το ξέρεις, ψέματα λένε, ψάξε ένα καταφύγιο να κρυφτείς.
Μόνο μη ταυτίσεις την επιβίωση σου με την ευτυχία. Δε μπορείς να τη ζήσεις πια… Το μόνο που μπορείς είναι να τη θυμάσαι. Και ποιος να σταθεί τώρα απέναντι στους φαύλους. Άννα μη κλαις, θα γυρέψουμε βερεσέ από τη τράπεζα…

Θάνος Μικρούτσικος, Γιάννης Κούτρας, Bertolt Brecht σε μετάφραση Μάριου Πλωρίτη. Αφιερωμένο στη κυρία (Frau) Κορίνα Παπαδοπούλου, καθηγήτρια μου στα Γερμανικά πριν από δέκα και πλέων χρόνια. Γερμανικά μπορεί να μην έμαθα, αλλά μου έμειναν μερικές όμορφες στιγμές και η ανάμνηση ενός καταπληκτικού ανθρώπου.

2 σχόλια:

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

«Μόνο μη ταυτίσεις την επιβίωση σου με την ευτυχία»

Αυτήν τη φράση πρέπει να την επαναλαμβάνουμε καθημερινά γιατί αλλιώς ξεχνιόμαστε κι απλά επιβιώνουμε...

chmarni είπε...

Αυτό που είχα στο μυαλό μου τη στιγμή που το έγραφα, είναι το ότι πολλές φορές αρκούμαστε στην επίτευξη του ελάχιστου που είναι η διασφάλιση κάποιων στοιχειωδών αγαθών και είμαστε ικανοποιημένη από αυτό. Όμως η ευτυχία είναι κάτι διαφορετικό, είναι ίσως τα βαθύτερα θέλω μας τα οποία τείνουμε να μη τολμάμε ούτε να τα σκεφτόμαστε.
Δε ξέρω παρακολουθώ τα τελευταία χρόνια να συμβαίνουν απίστευτα πράγματα στο κόσμο. Οι τελευταίες μέρες όμως είναι πολύ περίεργες. Κολοσσοί καταρρέουν μέσα σε 15 ημέρες, οι χρηματαγορές βουλιάζουν και οι θεωρητικοί του καπιταλισμού μιλούν για εγκλήματα των κυβερνήσεων που κρατικοποιούν τις υπό κατάρρευση επιχειρήσεις, χωρίς να αναρωτιούνται τι θα απογίνουν οι άνθρωποι που εργάζονταν εκεί. Στο διάολο και ο κολοκαπιταλισμός τους και ο οικονομικός νεοφιλελευθερισμός τους. Οι αγορές δεν αυτορυθμίζονται, αλληλοσπαράσσονται. Και σε όλα αυτά που είναι ο άνθρωπος ???
Για την Ελλάδα δε μπαίνω καν στο κόπο να σχολιάσω…