Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2008

Ινού, ο Οπισθόθωρος

Ήταν μια φορά ο μικρούλης Ινού. Ήταν ένα έξυπνο αγοράκι. Τόσο έξυπνο που οι συζητήσεις του με τους περισσότερους ανθρώπους του φαίνονταν βαρετές κι οι συνομιλητές του κουτοί. Έτσι τις απέφευγε. Άλλωστε είχε μια τόσο διαφορετική αντίληψη του κόσμου που κανείς δεν τον καταλάβαινε, ή σχεδόν κανείς. Η ηλιθιότητα που επικρατούσε στον κόσμο τον εξόργιζε. Το πόσο δύσκολο ήταν να κατανοήσουν έννοιες απλές. Το πως έπρεπε κάθε φορά να επαναλαμβάνει αυτό που έλεγε απλά και μόνο για να μην καταλάβουν και πάλι. Μα κυρίως τον εξόργιζε η φράση που επαναλάμβανε καθημερινά η μητέρα του: «Να κυττάς πάντα μπροστά!». Κι όσες φορές προσπάθησε να της εξηγήσει ότι δεν είχε άλλη επιλογή διότι τα μάτια είναι έτσι τοποθετημένα ώστε πάντα κυττάνε μπροστά. Αλλά μάταια, αυτή επέμενε να του το υπενθυμίζει διαρκώς. Ώσπου ο φίλος μας ο Ινού αποφάσισε να δράσει. Και σχεδίασε ένα καπέλο μ'ένα σύστημα κατόπτρων ώστε να βλέπει πάντα πίσω. Ήξερε ότι δεν ανταποκρίνονταν ακριβώς στην έκφραση "κυττώ πίσω" αλλά ήταν ότι κοντινότερο.

Κι από τότε άλλαξε ριζικά τη ζωή του. Άρχισε να περπατά οπισθοχωρώντας, να κάθεται ανάποδα στο σχολείο, έμαθε να γράφει πίσω απ'την πλάτη του, να χειρίζεται τον υπολογιστή έτσι, και γενικά να έχει πάντα γυρισμένη την πλάτη του στο συνομιλητή του. Και το καπέλο το έβγαζε μόνο όταν κοιμόταν. Έτσι μόνο στα όνειρά του συνέχιζε να κυττά μπροστά... Τα χρόνια περάσαν, ο φίλος σπούδασε, έγινε μεγάλος και τρανός, επιστήμονας διεθνούς κύρους κι ήταν τόσο αγαπητός απ'τον κόσμο που αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική για να βοηθήσει τη χώρα του αλλά και τον κόσμο ολόκληρο, κάτι που το κατάφερε σε μεγάλο βαθμό. Αλλά το καπέλο δεν το έβγαζε ποτέ όσο ζούσε η μητέρα του κι συνέχιζε να επαναλαμβάνει την ίδια φράση.

Ώσπου έφτασε μια ηλιόλουστη ημέρα που χτύπησε το τηλέφωνο και του ανακοίνωσαν ότι η μητέρα του ήταν ετοιμοθάνατη στο νεκροκρέβατό της και ζήτησε να του μιλήσει πριν αποχωρήσει από τον κόσμο ετούτο. Πήγε, κάθισε δίπλα της, με την πλάτη γυρισμένη ως συνήθως:

- Ήρθα μητέρα.
- Ευχαριστώ παιδί μου. Χαίρομαι που σε βλέπω. Σε λίγο θα φύγω...
- Ξέρω μητέρα, μ'ενημέρωσε ο γιατρός. Πονάς;
- Όχι παιδί μου, απλά νιώθω ότι σβήνω σιγά-σιγά. Ήθελα να σου πω δυο λόγια. Να σου μπράβο και πόσο περήφανη είμαι που προόδευσες, κυττώντας πάντα μπροστά.
- ...
- Και να σου ζητήσω να βγάλεις αυτό το καπέλο και να δω το πρόσωπό σου πριν πεθάνω, που έχω χρόνια να το δω.
- Ναι μητέρα προόδευσα, αλλά εξαιτίας σου όχι κυττώντας πάντα μπροστά αλλά πάντα πίσω με τη βοήθεια αυτού του καπέλου. Και τώρα θα πεθάνεις δίχως να δεις το πρόσωπο του γιου σου.
- Σε ικετεύω γιε μου...
- Λυπάμαι μητέρα.

Η αναπνοή της γινόταν όλο κι πιο αδύναμη και το φως μάτια της, μ'αυτό το ικετευτικό βλέμμα, έσβηνε ώσπου άφησε την τελευταία της πνοή βλέποντας την πλάτη του γιου της. Σηκώθηκε τότε ο Ινού, που δεν ήταν πλέον μικρούλης, έβγαλε το καπέλο και γύρισε και την κύτταξε.

- Αντίο μητέρα, είπε και της έκλεισε τα μάτια.

Δεν υπάρχουν σχόλια: