Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2008

Reach out and touch faith Part 2 – Ο λυτρωτής

Πριν από λίγο επέστρεψα σπίτι μετά από μία συζήτηση που είχα με μία καλή φίλη. Αν και σχεδόν απεχθάνομαι τις αμπελοφιλοσοφικές συζητήσεις για τον έρωτα και τις σχέσεις, δεν είναι πάντα εύκολο να μην εμπλακώ σε αυτές. Η συζήτηση θα μπορούσε να έχει ως τίτλο “Έδωσα τα πάντα”. Στο δρόμο και εν όσο επέστρεφα στο σπίτι μου έκανα την παρακάτω πολύ απλή σκέψη. Πολλές φορές όλοι οι άνθρωποι λέμε έδωσα τα πάντα, είτε αυτό αφορά μία ερωτική σχέση, είτε μία κατάσταση, είτε τη δουλειά μας είτε κάποιο συγγενικό πρόσωπο.
Τι όμως θα μπορούσε να σημαίνει η φράση έδωσα τα πάντα; Προφανώς το δίνω τα πάντα δε μπορεί να σημαίνει, δίνω ότι υπάρχει. Άρα λοιπόν το δίνω τα πάντα σημαίνει, δίνω ότι έχω να δώσω. Και ως εδώ τα πράγματα είναι ξεκάθαρα. Το ερώτημα που όμως τίθεται, είναι τι συμβαίνει όταν κάποιος έχει δώσει τα πάντα, δηλαδή ότι είχε να δώσει, αλλά αυτό που είχε να δώσει θεωρείτε από τους άλλους λίγο; Πως μπορούμε να πιέζουμε κάποιον άνθρωπο να δώσει κάτι παραπάνω από αυτό που έχει; Και πως μπορεί να αισθάνεται αυτός ο άνθρωπος; Και όταν ο άλλος δώσει ότι είχε, τι είναι τελικά αυτό που μετράμε εμείς οι υπόλοιποι; Εάν η ποσότητα των όσων ο άλλος είχε είναι ικανοποιητική ή τη διάθεση του άλλου να δώσει τα πάντα;

Ο δικός σου προσωπικός Ιησούς
Κάποιος να ακούσει τις προσευχές σου
Κάποιος που νοιάζεται
Ο δικός σου προσωπικός Ιησούς
Κάποιος να ακούσει τις προσευχές σου
Κάποιος που είναι εδώ

Άπλωσε το χέρι
Και άγγιξε την πίστη

Εάν υπήρχε κάποιος που αυτό που είχε να δώσει είναι τα παραπάνω λόγια, τι θα λέγαμε;

2 σχόλια:

Vasilis είπε...

Οι περισσότεροι περιμένουν πολλά από τους άλλους (συγγενείς, φίλους κτλ) με αποτέλεσμα να απογοητεύονται όταν τελικά δεν "λαμβάνουν" αυτά που προσδωκούσαν.

Εγώ διαλέγω το εντελώς αντίθετο. Δεν περιμένω τίποτα από κανέναν, οπότε αν τελικά λάβω κάτι, νιώθω και κερδισμένος.

giati_baba? είπε...

Το λάθος που κάνουν οι περισσότεροι είναι να ''απαιτούν'' όσα δίνουν να τα παίρνουν πίσω και λίγο παραπάνω αν γίνεται...Σαν μια κανονική συμφέρουσα συναλλαγή...όταν όμως μια σχέση κτίζεται στη πορεία γίνεται ''συμφέρουσα'' και πάνω στη λογική της συναλλαγής, είναι χαμένη απο χέρι...