Κυριακή, 12 Ιουλίου 2009

Η προσαρμογή ως άλλοθι της εκτροπής

Οι τόποι αλλάζουν όσο αλλάζουν οι άνθρωποι που πατούν σε αυτούς. Αλλαγή όμως δε σημαίνει κατ΄ ανάγκη και πρόοδος. Εποχή υψηλών ταχυτήτων και αδιεξόδων. Δεν είναι ότι κυλάει ο χρόνος γρήγορα, εμείς αναπτύσσουμε υψηλότερες ταχύτητες διερχόμενοι μέσα από αυτόν. Η στρέβλωση σε αυτή τη διαδικασία έχει όμως να κάνει με το μάταιο του προορισμού. Έτσι αναπόφευκτη είναι πρόσκρουση σε αδιέξοδα. Αλλά όσο τσακίζεσαι σε αυτά, τόσο αναπτύσσεις μεγαλύτερη ταχύτητα, προς αναζήτηση ενός διεξόδου και αντί για αυτό, συναντάς φαυλότητα, ατομισμό και παράνοια επικαλυμμένη από μία προσαρμοσμένη τετράγωνη λογική που γαμάει ότι πιο blues υπάρχει μέσα σου.
Έτι και εσύ σιγά – Σιγά περνάς απέναντι. Προτιμάς αντί να προσκρούεις στα αδιέξοδα να γίνεσαι σταδιακά και εσύ αδιέξοδο και κάποιος άλλος να τσακίζεται πάνω σου. Πάνω στη φαυλότητα σου στον ατομισμό σου και στη παράνοια που κάθε φορά επιλέγεις να υπηρετείς. Και με αυτό τον τρόπο αυξάνονται οι προσκρούσεις με άμεση συνέπεια την αύξηση των αδιεξόδων. Υπάρχει όμως μια μεγάλη παγίδα. ‘Όλα τα παραπάνω γίνονται με άλλοθι την αυτοσυντήρηση και τη προσαρμογή. Κι όμως όλα τα παραπάνω δεν αποτελούν προσαρμογή, αλλά εκτροπή. Εκτροπή από την ίδια τη ζωή και από έννοιες όπως η ελπίδα, η ισότητα, η δικαιοσύνη, η φαντασία, το όνειρο...
Και μιας και ανέφερα τη λέξη όνειρο…

4 σχόλια:

Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Πόσο ακόμη θα μπορέσουμε να συνεχίσουμε να ζούμε σ'αυτό το παράδοξο;

chmarni είπε...

Νίκο καταρχήν επιτέλους επανέφερες το αρχικό avatar.
Δεύτερον θέλω να πω ότι επιτέλους μετά από 9 – 10 μήνες επιστρέφω με ανάρτηση στο kyr-I-louben, αλλά δυστυχώς δεν έχω κάτι πιο αισιόδοξο να πω. Επίσης θέλω να δεσμευτώ ότι το Kyr-I-louben δεν είναι ένα νεκρό blog…
Στο σχόλιο σου τώρα. Σε ότι με αφορά, έχω δηλώσει ότι είναι πάνω από χρόνος που έχω ξεπεράσει τα όρια μου. Το πρόβλημα μου είναι ότι δε μπορώ να ζήσω με το παράδοξο, αλλά δε μπορώ να πάω και απέναντι. Έτσι λοιπόν αποτελώ μέρος της ομάδας των εγκλωβισμένων. Πολύ φοβάμαι ότι κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και με εσένα… Από εδώ και πέρα… η νεκροψία θα δείξει…

giati_baba? είπε...

Η υπέρβαση των ορίων σου πάντως,σου δίνει έμπνευση.Μου είναι αδύνατο να προσπεράσω χωρίς να εκφράσω τον ενθουσιασμό μου, διαβάζοντας ένα πολύ ωραίο κείμμενο.Ένας ενθουσιασμός σαν αυτόν που νιώθαμε όταν είμασταν πιτσιρικάδες και γραντζουνάγαμε μια κιθάρα ακούγοντας τους ηρωες μας να παίζουν και λέγαμε ''να έτσι θα ήθελα να παίζω κι εγώ''.Αυτόν τον θαυμασμό και ενθουσιασμό εκφράζω τώρα για ένα κείμμενο τόσο άμεσο και γεμάτο που θα ήθελα να το είχα γράψει εγώ.
Μπράβο ρε Χρήστο, αντί σχολίου, τα σέβη μου, ο θαυμασμός μου και (η καλώς εννούμενη) ζήλεια μου.

chmarni είπε...

Giati_Baba, θέλω να απαντήσω εδώ και μέρες στο σχόλιο σου, αλλά αισθάνομαι τρομερά αμήχανα μπροστά στο διθύραμβο που μου έγραψες. Μάλλον όμως κάποιο ρόλο παίζουν και τα αισθήματα φιλίας που έχεις προς τα εμένα. Σε κάθε περίπτωση σ’ ευχαριστώ πολύ και να ξέρεις το ότι θετικό σου σχόλιο, έστω και αν έχει την υποκειμενικότητα τον αισθημάτων σου για μένα, είναι άκρος τιμητικό.