Δευτέρα, 20 Ιουλίου 2009

Κλείστε το στόμα στους ποιητές

- Κοιμήσου παιδί μου, άσε τον ύπνο να σε πάρει γλυκά.
- Δε θέλω μανούλα, δεν μπορώ...
- Γιατί παιδάκι μου, τι σε κατατρέχει;
- Κάθε που κλείνω τα μάτια μου, μανούλα μου, βλέπω την ίδια εικόνα, τη ζωή μου. Πως μεγαλώνω, σπουδάζω, ερωτεύομαι, παντρεύομαι, δουλεύω, κάνω παιδιά, εγγόνια, βγαίνω στη σύνταξη και κάποια στιγμή στα βαθιά γεράματα πεθαίνω ήσυχος στο κρεβάτι μου με μια φωτογραφία στο χέρι. Κι πλήθος κόσμου είναι στην κηδεία μου να με χαιρετήσει, οικογένεια, φίλοι, συνάδελφοι...
- Και τι φωτογραφία είχες στο χέρι σου παιδί μου;
- Μια φωτογραφία από την ηλικία που έχω τώρα.
- Και γιατί είναι άσχημο αυτό το όνειρο πουλάκι μου;
- Γιατί εκεί στο νεκροκρέβατο και λίγο πριν κλείσω τα μάτια μου για πάντα συνειδητοποίησα ότι η ζωή μου ήταν ένα ψέμα.
- Ψέμα;
- Ναι, ψέμα. Όμορφο μεν, ψέμα δε...



Ἄνοιξε χείλι μοι, ἄνοιξε,
γλικά νά τραγουδήσω.
Ἄνοιξε τήν καρδιά.
Κομήτη κλεῖσε
τό στόμα στούς ποιητές.
Κομήτη κλεῖσε
τό στόμα καί φύγε.
Ἄνοιξε τά μάτια στήν ἐλευθερία.

Δεν υπάρχουν σχόλια: