Πέμπτη, 23 Ιουλίου 2009

Το παλαμάρι του Νταφόε

Το παρόν κείμενο αναφέρεται στην ταινία "Αντίχριστος" του Λαρς φον Τρίερ. Όσοι δεν την έχουν δει κι ενδιαφέρονται να τη δουν, καλό θα είναι να διαβάσουν το κείμενο μετά καθώς περιέχει περιγραφές σκηνών.



Φτάσαμε στον κινηματογράφο, καθίσαμε και περιμένουμε. Σε μια ασπρόμαυρη οθόνη αρχίζει να εκτυλίσσεται η ερωτική συνεύρεση του Νταφόε και της Γκαίνσμπουργκ. Η καυλοπυρέσσουσα ψωλή εισδύει ρυθμικά και σε αργή παλινδρομική κίνηση στο, προ εκούσιας κλειτοριδεκτομής, αιδοίο συνοδευόμενη απ'τον υπνωτικό ορχικό χορό. Παράλληλα με την εν εξελίξη συνουσία, ο καρπός μιας πρότερης συνουσίας ο ολιγοετής υιός, μια μετουσία αν θέλετε, οδεύει αργά και μελωδικά προς το χαμό του κι αφού βαδίσει απαλά προς το ανοιχτό παράθυρο του δωματίου του συνουσιαζόμενου ζεύγους και παραμερίσει τα είδωλα των 3 ζητιάνων, απλώνει ένα βήμα στο κενό για να συναντήσει λίγες στιγμές αργότερα το σκληρό χιονισμένο τσιμέντο του πεζοδρομίου.

Όλα καλά μέχρι εδώ. Τίθενται οι βάσεις για μια ταινία "ενδιαφέρουσα". Επόμενη σκηνή: Το ζευγάρι οδύρεται ακολουθώντας τη νεκροφόρα ώσπου η μάνα λιποθυμά και βρίσκεται σε ψυχιατρική κλινική διότι βιώνει ένα παθολογικό πένθος. Ο σύζυγος, θεραπευτής κι ο ίδιος, διαφωνεί με τη φαρμακευτική θεραπεία και προτάσσει ως ένδειξη μια ψυχοθεραπεία. Έρωτας και πένθος, συνουσία και θάνατος, κι οι Ερινύες να προσμένουν στη γωνιά. Βυθίζομαι ακόμη περισσότερο στο κάθισμα και αρχίζω να προετοιμάζομαι για μια οργασμική κορύφωση στην ζοφερή άβυσσο μιας ψυχανάλυσης.

Μα έλα που λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο. Ο θεραπευτής αποδεικνύεται γνωσικής-συμπεριφορικής κατεύθυνσης (TCC τα αρχικά που χρησιμοποιούμε στα γαλλικά, τα ίδια αρχικά επίσης χρησιμοποιούμε για τις κρανιο-εγκεφαλικές κακώσεις, και φυσικά δεν μπορώ να αποφύγω τους σχετικούς συνειρμούς...) κι όχι ψυχαναλυτικής και προσπαθεί να θεραπεύσει στο στάδιο του άγχος με σταδιακή έκθεση στο αντικείμενο του φόβου (ξενέρωμα!) που είναι το δάσος όπου είχε ξαναβρεθεί η πενθούσα μήτηρ με τον υιό της. Μάλιστα για την αντιμετώπιση των αγχωδών κρίσεων θέτει την ψωλή του στη διάθεση του πενθούντος αιδοίου. Τι θα έλεγε ο Παβλόφ για όλα αυτά; Όταν μάλιστα σε μια επανάληψη της εναρκτήριας σκηνής διαπιστώνουμε ότι η καυλιάρα μήτηρ είχε παρακολουθήσει την άνοδο και πτώση του τέκνου της βιώνοντας έτσι την ηδονή-οδύνη, το διπλό οργασμό έρωτα-θανάτου. Κάτι που αναζητά να βιώσει ξανά με τη βοήθεια του αγχολυτικού αντρικού μορίου.

Στη συνέχεια διαπιστώνουμε ότι η μήτηρ, που ήδη παρουσιάζει ένα ψυχωτικό επεισόδιο, ε, συγγνώμη που ήδη είναι η αντίχριστος, είχε ήδη ένα πρώτο ψυχωτικό επεισόδιο όταν βρισκόταν στο ίδιο μέρος με τον υιό της δουλεύοντας την διδακτορική της εργασία. Μια εργασία με αντικείμενο τα βασανιστήρια που υπέστησαν στη διάρκεια των αιώνων οι γυναίκες. Όπου κι ενημερωνόμαστε ότι ήταν όντως κακές αυτές οι γυναίκες... Εκεί λοιπόν στη διάρκεια μιας ακόμη συνουσίας αστράφτει μια στον αθώο Νταφόε και το ρίχνει κάτω αναίσθητο. Όμως οποία ευτυχία: το μόριο στέκει εκεί ορθό, σφύζον, περήφανο. Το αρπάζει λοιπόν και με φρενήρεις κινήσεις επιδίδεται σε ετερομαλακία μέχρις ότου μια οργασμική έκρηξη την πλημμυρίζει με σπέρμα αναμεμειγμένο με αίμα. Σπέρμα-αίμα, έρωτας-θάνατος. Αφού το βίωσε πάλι, είπε να του ανοίξει και μια τρύπα στην αριστερή του γάμπα, περνώντας του ένα πέτρινο τροχό, αποδεικνύοντάς μας μια λιγότερη ευχαρίστηση αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα χρήση αυτής της σημαντικής ανθρώπινης ανακάλυψης καθώς και την προέλευση της γνωστής φράσης: "αν η γιαγιά μου έχει ρόδες...", διότι πρόκειται περί προφορικής παράδοσης μεταδιδόμενης από μάνα σε κόρη και εμπεριέχει κρυμμένη την προσμονή της έλευσης της αντίχριστου.

Τέλος, με τα πολλά ο καλοκάγαθος Νταφόε καταφέρνει να ελευθερωθεί απ'τον τροχό, αφού συναντήσει τους 3 ζητιάνους, το ελάφι με το νεκρογέννητο της να κρέμεται ακόμη απ'τη γενετήσια σχισμή, την αλεπού με το κουδουνάκι στο λαιμό ώστε να είναι έτοιμη για γούνα μετά και το κοράκι που δε σκοτώνεται με τίποτα το αναθεματισμένο. Κι όπως προφήτευσε η αντίχριστος μήτηρ, όταν θα έρθουν οι 3 ζητιάνοι κάποιος θα πεθάνει, ο μετοργάσμιος Νταφόε ως άλλος υπέρμαχος της πίστης υψώνει τη ρομφαία του, στη συγκεκριμένη περίπτωση τα χέρια του και θανατώνει δια στραγγαλισμού την κλειτοριδεκτομυθούσα Γκαίνσμπουργκ κυττώντας τη στα μάτια, ελευθερώνοντας έτσι όλες τις γυναίκες, που παρελαύνουν απρόσωπες μπροστά του. Τι ψυχιατρική και μαλακίες, Η Αντίχριστος επέθανε! Τέλος!

Βγαίνουμε απ'την αίθουσα. Γυρνώ και κυττώ τον έτερο ελληνόφωνο της παρέας. Χωρίς πολλά καταλήξαμε σε μια περίληψη της ταινίας...

... το παλαμάρι του Νταφόε!

3 σχόλια:

giati_baba? είπε...

Σαν δεν ντρέπεσαι να βλέπεις τέτοιες αιρετικές ταινίες!
Αλήθεια είσαι ακόμη υπέρμαχος της (ξεπερασμένης πια) ψυχαναλυτικής κατευθυνσης???

giati_baba? είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.
Νίκος Τσαχουρίδης είπε...

Μόνο αιρετικές ταινίες βλέπω, χεχε!

Δε θα εκφραζόμουν με τέτοιους όρους, δεν είμαι ούτε υπέρ ούτε κατά. Κάθε κατεύθυνση έχει τις ενδείξεις και τις αντενδείξεις της. Και κάθε θεραπευτής επιλέγει αυτή που τον εκφράζει καλλίτερα. Εγώ λοιπόν αυτήν επέλεξα. Όσο για το ξεπερασμένη, δε θα το έλεγα, ελπίζω πως όχι...

Αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν μπορείς να αρνηθείς ότι μια ψυχαναλυτική προσέγγιση θα μπορούσε να την απογειώσει την ταινία...