Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2009

Η Παιδαγωγός

Ξύπνησε κάθιδρη, ανάσκελα στο κρεβάτι της, με τα σκεπάσματα πεταμένα στο πάτωμα. Το δεξί της πόδι ελαφρώς λυγισμένο και το κεφάλι στραμμένο στα δεξιά, κυττώντας το παράθυρο. Μόλις άνοιξε τα μάτια της ένα λαμπρό φως την πλημμύρισε. Η αναπνοή της ελαφρά και ταχεία, προδίδοντας την ερωτική της ταραχή. Το στήθος της ορθό, οι θηλές σκληρές και το υγρό γυμνό της σώμα να λαμπυρίζει απ'τις ανακλώμενες ακτίνες του ήλιου που έμπαινε κυρίαρχος απ'το παράθυρο. Το κορμί της ακόμη τρεμόπαιζε ελαφρά απ'τα απανωτά οργασμικά κύματα που έσβηναν σταδιακά, ως μετασεισμοί μετά απ'το κύριο γεγονός. Σηκώθηκε, πλησίασε το παράθυρο, τράβηξε την κουρτίνα και καθάρισε με το χέρι της το θολωμένο τζάμι. Έξω μια ηλιόλουστη, πεντακάθαρη αλλά παγερή ημέρα ξεκινούσε. Το εξωτερικό θερμόμετρο έγραφε -15°C. Κι αυτή στεκόταν με την αδαμιαία περιβολή της και το ζέχνον κορμί της θόλωνε ακόμη περισσότερο το γυαλί.

Για μια ακόμη συνεχόμενη βραδυά, το ίδιο όνειρο με μικρές ή μεγαλύτερες παραλλαγές. Αυτή ήταν πάντα ως άγαλμα, άλλοτε πάλλευκο μαρμάρινο, διαφανές κρυστάλλινο, μπρούτζινο ή ακόμη και ολόχρυσο. Σχεδόν γυμνή, μ'ένα απαλό ύφασμα να την καλύπτει, κολλημένο επάνω της απ'τον άνεμο, διαγράφοντας τις υπέροχες καμπύλες του σώματός της κι αφήνοντας το ένα της στήθος γυμνό, επιβλητικό. Το αγέρωχο, ακίνητο βλέμμα της ατένιζε την πλάση και μέσα της ένοιωθε ένα αίσθημα ολοκλήρωσης, ανακούφισης και μεγαλείου, μια ολότητα, η Μητέρα Φύση. Ξάφνου δίπλα της εμφανιζόταν ένα παιδί, απροσδιορίστου ηλικίας και φύλου. Το οποίο δεν μπορούσε να δει καθώς ήταν ακίνητη, αλλά το ένοιωθε. Κι ένοιωθε το μητρικό συναίσθημα να αναβλύζει, η Μητέρα Παγγυνή. Κι ενώ δεν μπορούσε να κινηθεί, μπορούσε κάλλιστα να νιώσει τα δάκτυλά της να χαϊδεύουν μητρικά τα μαλλιά του παιδιού. Τις πρώτες φορές που είχε δει αυτό το όνειρο σταματούσε εκεί. Αλλά τις επόμενες συνέχιζε. Και το παιδί βρισκόταν μπροστά της, να της χαμογελά. Και μετά βρισκόταν στο γυμνό της στήθος, να θηλάζει. Το μητρικό συναίσθημα την πλήρωνε με τρόπο μεθυστικό. Ώσπου, κάποια φορά το παιδί βρέθηκε απ'το στήθος στο αιδοίο της, να επιδίδεται σε ερωτικές πράξεις. Η Μητέρα Παγγυνή έγινε Γυναίκα Παγγυνή. Ο καρπός του έρωτά της είχε γίνει η πηγή του. Και το συναίσθημα γινόταν ολοένα κι πιο υπέροχο, γεμάτο. Ώσπου εκείνο το βράδυ, όπου είδε το παιδί σε θηλασμό και συνουσία ταυτόχρονα. Αντικείμενο κι υποκείμενο σ'ένα, συνουσία ολική. Κι ένας οργασμός, μητρικός κι ερωτικός, αρχετυπικός, κατέκλυσε το κορμί και την ψυχή της. Μια κοσμική αιμομιξία μαγική! Κι είχε δοθεί ολοκληρωτικά, χωρίς ίχνος δισταγμού, ενοχής. Αυτά εμφανίζονταν μετά, όταν ξυπνούσε.

Μέσα σ'αυτή την πλημμυρίδα αισθήσεων ξύπνησε εκείνο το πρωινό. Είχε παρατηρήσει ότι μετά από κάθε όνειρο, οι αισθήσεις παρέμεναν διεγερμένες όλο και περισσότερο αλλά υποχωρούσαν με το πρωινό μπάνιο πριν αναχωρήσει για τη δουλειά. Εκείνο το πρωινό όμως ήταν πολύ πιο έντονες απ'ότι συνήθως. Κάθε της κίνηση ήταν κι ένας μικρός οργασμός, μητρικός. Κι αυτό που ήταν διαφορετικό ήταν ότι δεν ένιωθε καμιά ενοχή. Συνέχισε την καθημερινή της ρουτίνα προετοιμασίας για τη δουλειά πιστεύοντας ότι μετά το μπάνιο θα επανέρχονταν στην προτέρα κατάστασή της. Όμως τα πράγματα δεν εξελίχτηκαν ακριβώς έτσι. Το νερό πότιζε το εν οργασμώ κορμί της πολλαπλασιάζοντας τα αισθησιακά κύματα. Κι όταν βγήκε, οι αισθήσεις της παρέμεναν ως είχαν, διεγερμένες. Βγήκε έξω. Ακόμη και το κρύο ήταν διεγερτικό, ερωτικό πάνω στο σώμα της.

Προχώρησε το συνηθισμένο της δρόμο. Περιμένοντας στο φανάρι να περάσει απέναντι, ένιωσε δίπλα της μια παρουσία παιδική. Χωρίς να γυρίσει να κυττάξει κατάλαβε ότι το παιδί είχε απλώσει το χέρι του ζητώντας να συνοδευτεί για να διασχίσει το δρόμο. Πήρε το χέρι του, ο ίδιος αρχετυπικός οργασμός την πλημμύρισε.

Και κίνησαν μαζί γι'απέναντι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: