Κυριακή, 7 Νοεμβρίου 2010

Δίλημμα

Αυτοδιοικητικές εκλογές σήμερα και απανταχού στην επικράτεια, οι πολίτες σπεύδουν, προκειμένου να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα. Σπεύδουν να εκλέξουν τους τοπικούς άρχοντες, που από την επαύριο θα παλέψουν να δώσουν λύσεις στα μικρά ή μεγάλα προβλήματα της καθημερινότητας τους.
Ή μήπως όχι. Ή μήπως αναμένονται μεγάλα ποσοστά αποχής, ενώ και όσοι τελικά θα προσέλθουν στη κάλπη, θα το κάνουν με μισή καρδιά. Υπάρχει εξήγηση όμως για αυτή την εξέλιξη; Η εξέλιξη αυτή είναι απλός απόρροια των όσων συμβαίνουν στη χώρα τον τελευταίο ένα χρόνο, ή μήπως είναι το αποτέλεσμα μιας παγιωμένης νοοτροπίας άσκησης της εξουσίας, η οποία ευθύνεται και για τα όσα συμβαίνουν στη χώρα τον τελευταίο ένα χρόνο; Τι ρόλο θα διαδραματίσει και ως προς τη συμμετοχή, αλλά και ως προς το τελικό αποτέλεσμα το δίλημμα των ημερών;
Κατ’ αρχήν θα ήθελα να γράψω δυο λόγια σχετικά με αυτό το περιβόητο δίλημμα. Πλησιάζοντας η σημερινές εκλογές και καθώς η διαδικασία των υποψηφιοτήτων βρίσκονταν σε εξέλιξη, σύσσωμη η αντιπολίτευση έβαλε στο τραπέζι την άποψη ότι ψηφίζοντας τους “κυβερνητικούς” υποψηφίους θα δώσουν στη κυβέρνηση, την επομένη των εκλογών, έρεισμα ή πολιτική νομιμοποίηση για νέα σκληρά και αντιλαϊκά μέτρα. Όλο αυτό στη πορεία των ημερών έγινε τόσο έντονο που φτάσαμε στο περιβόητο αντιμνημονιακό μπλοκ. Εδώ βέβαια θα πρέπει να κρίνουμε την αντιπολίτευση όχι ως μία ολότητα, αλλά να δούμε τον κάθε χώρο ξεχωριστά.
Έτσι για το ΚΚΕ για παράδειγμα θα μπορούσαμε να πούμε ότι παίρνοντας αυτή τη στάση, στην ουσία είναι απόλυτα συνεπές με τη στάση του, όλα τα χρόνια που εγώ τουλάχιστο το θυμάμαι. Οπότε το κομουνιστικό κόμμα και εδώ θα κριθεί για τη συνολική του στάση απέναντι στα πράγματα. Σίγουρα όμως δε μπορεί κάποιος να το κατηγορήσει για πρόσκαιρο καιροσκοπισμό.
Για τον ΣΥΡΙΖΑ δε μπορώ να πω και πολλά πράγματα, μιας και μέχρι πριν από λίγες μέρες δε μπορούσα να καταλάβω, ποιος είναι ο επίσημος και ποιος ο ανεπισήμως υποψήφιος. Ειδικά σε ότι αφορά την Αττική, Ο ΣΥΡΙΖΑ μπήκε σε μια λογική λαϊκισμού άνευ προηγουμένου και δυστυχώς θα πω ότι τα μόνα χαρακτηριστικά τα οποία μπορεί να βρει κανείς στις επιλογές του, είναι αυτά της εκλογικής επιβίωσης. Αλλά… Το μόνο που τελικά κατάφερε να κάνει είναι να μπερδέψει και τους πολίτες αλλά πολύ περισσότερο τους μη οργανωμένους ψηφοφόρους του. Άποψη μου είναι ότι αυτό που θα μείνει για τον ΣΥΡΙΖΑ, από αυτή την αναμέτρηση, ανεξαρτήτως των αποτελεσμάτων, είναι ερωτήματα… Ερωτήματα όπως τι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, από ποιους αποτελείται, πια η πολιτική του και ιδεολογική του θέση απέναντι στα πράγματα και εντέλει ποιος ο λόγος ύπαρξης του…
Για τη Δημοκρατική αριστερά δε μπορούμε να πούμε πολλά πράγματα (επίσης), αλλά σε ότι αφορά τις αυτοδιοικητικές εκλογές οφείλουμε να της αναγνωρίσουμε ότι είναι η μόνη παράταξη που κράτησε στο λόγο της ψηλά τη τοπική σημασία, την ουσία δηλαδή των αυτοδιοικητκών εκλογών.
Για το Λ.Α.Ο.Σ τα πράγματα είναι γνωστά. Ακόμη μία φορά ψαρεύει στα θολά νερά της περιχαράκωσης, του λαϊκισμού, της ξενοφοβίας και της καπηλείας της πατρίδας… Με μοναδικό στόχο τη προσωπική πολιτική επιβίωση των Lifestyle προβεβλημένων στελεχών του.
Πάμε στην αξιωματική αντιπολίτευση… Η Ν.Δ λοιπόν αφού βρήκε το μυστικό της εξόδου από τη κρίση, απλά δε το λέει στους υπόλοιπους, μη τυχών και της κλέψουμε την επιτυχία, βγήκε σε όλους τους τόνους και φώναξε ΟΧΙ στο μνημόνιο… Αλλά όπως λέει και ο αρχηγός της θα σεβαστεί τις υποχρεώσεις της Ελλάδας που απορρέουν από το μνημόνιο… Μόνο που το κόμμα της Ν.Δ είναι ένα κυβερνητικό κόμμα… Τα λεγόμενα οι θέσεις, οι προτάσεις αλλά και τα κυβερνητικά πεπραγμένα έχουν μία διαφορετική βαρύτητα… Η Ν.Δ λοιπόν με τη στάση της απαξίωσε εντελώς τη σημασία των αυτοδιοικητικών εκλογών. Αυτό το έκανε με δύο τρόπους. Κατ’ αρχήν με την επιλογή των υποψηφίων της. Στην Αττική με τον Κο Κικίλια (δε σχολιάζω περαιτέρω…) στο δήμο της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης για μία ακόμη φορά με την επιλογή και στήριξη των δύο κυρίων τίποτα που οι δύο αυτοί δήμοι έχουν πληρώσει πολλάκις και στην κεντρική Μακεδονία με την επιλογή της προσβολής της δημόσιας αισθητικής που φέρει το όνομα Παναγιώτης Ψωμιάδης…
Εδώ θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι οι τρεις από τις τέσσερις περιπτώσεις που αναφέρω θα είναι κατά πάσα πιθανότητα νικηφόρες για τη ΝΔ. Η απάντηση δεν είναι αν θα είναι νικηφόρες η όχι, αλλά η βελτίωση της ζωής στις περιφέρειες και στους δήμους που θα κερδίσει… Και η έως τώρα εμπειρία, σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη αλλά και Νομαρχία Θεσσαλονίκης, δεν είναι η καλύτερη…
Ο δεύτερος τρόπος με τον οποίο η Ν.Δ απαξιώνει τον χαρακτήρα και τη σημασία αυτών των εκλογών, είναι ο αντιμνημονιακός χαρακτήρας που έσπευσε να προσδώσει σε αυτές τις εκλογές, για ψηφοθηρικούς προφανώς λόγους… Δεν είχε να πει τίποτα ο κύριος Σαμαράς, σχετικά με τις τοπικές κοινωνίες, την αποκέντρωση των εξουσιών, την αναδιοργάνωση της διοίκησης, τις γειτονιές, τη διαχείριση των πόρων από τους Ο.Τ.Α και τέλος πάντων όλα όσα έχουν να κάνουν με τους θεσμούς των Δήμων, των Νομαρχείων και των Περιφερειών;
Για πάμε και στη κυβέρνηση. Θα ξεκινήσω με κάτι γενικό. Η εκάστοτε κυβέρνηση, είναι αυτή που διαχειρίζεται την εξουσία, είναι αυτή που παίρνει τις αποφάσεις και τελικά είναι αυτή που θέτει την ατζέντα της συζήτησης. Η Σοσιαλιστ(ρ)ική κυβέρνηση του (μετα)μοντέρνου κυρίου Παπανδρέου λοιπόν σήκωσε εύκολα το γάντι, μετά τη γκάφα ολκής που έκανε ο Κος Σαμαράς, και ζήτησε μέσω αυτών των εκλογών νομιμοποίηση για τη ζοφερή συνέχεια της καθημερινότητας μας… Γνωρίζοντας προφανώς από τις δημοσκοπήσεις την υπεροχή της, θέλησε να εκμεταλλευτεί το γεγονός των αυτοδιοικητικών εκλογών για να μπορεί και αύριο να ισχυρίζεται ότι έχει τη στήριξη της κοινωνίας… Έθαψε όμως παράλληλα τη σημασία της δικής της μεταρρύθμισης που ονόμασε Καλλικράτη… Πέταξε στα σκουπίδια τη ρητορική της περί άλλης αντίληψης για την εξουσία, περί αποκέντρωσης, περί κοινωνίας των πολιτών, βάζοντας τελικά τους πολίτες να πουν ναι ή όχι στο μνημόνιο. Μόνο που ακόμη και έτσι δεν είπε την αλήθεια σε σχέση με το πώς η χώρα οδηγήθηκε στο μνημόνιο, πια είναι η ευθύνη των προηγούμενων κυβερνήσεων ΠΑΣΟΚ και το ποιους έχει επιλέξει να χτυπήσει, προκειμένου να εκπληρώσει τους στόχους του μνημονίου. Σε σχέση με την επιλογή των υποψηφίων, επέλεξε να βρει κοινό τόπο με άλλες δυνάμεις σε δύο δήμους που είχε χαμένους (Αθήνα και Θεσσαλονίκη) αλλά επέλεξε καθαρά κομματικούς υποψηφίους εκεί που θεωρούσε ότι έχει το Δήμο ή τη Περιφέρεια στο τσεπάκι.
Τελικά όμως και μετά από όλα τα παραπάνω, μένουν αναπάντητα κάποια βασικά ερωτήματα… Τι θα γίνει με τα σκουπίδια στις γειτονιές; Τι θα γίνει με τις λακκούβες στους δρόμους; Τι θα κάνουν οι υποψήφιοι σχετικά με τη διαφθορά στους Ο.Τ.Α; Πως θα διανεμηθούν οι πόροι στο καινούριο σχήμα που λέγεται Καλλικράτης; Ποιος είναι ο πιο ικανός να διαχειριστεί αυτούς τους πόρους; Τι θα γίνει με την ενίσχυση των επιχειρήσεων μιας και το ΕΣΠΑ ας πούμε περνάει στις Περιφέρειες; Μπορούν οι Ο.Τ.Α να επιβάλουν στα όρια τους την ανταγωνιστικότητα, χτυπώντας φαινόμενα αδικαιολόγητης ακρίβειας και αισχροκέρδειας; Αυτά και πολλά ακόμη ερωτήματα θα μείνουν για ακόμη μία φορά αναπάντητα…

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Ελληνικό Μπάσκετ 2010….

Ως Θεσσαλονικιός και Αρειανός ο οποίος βίωσε τις χρυσές εποχές του Γκάλη, με τις επιτυχίες και του Άρη αλλά και της Εθνικής, δε μπορώ παρά να είμαι βαθύτατα στενοχωρημένος με τα όσα συμβαίνουν τούτες τις μέρες στο Άθλημα.
Κατ΄ αρχήν να πούμε ότι το Μπάσκετ είναι το μόνο άθλημα που σταθερά εδώ και 20 χρόνια χαρίζει τίτλους και σε συλλογικό αλλά και σε επίπεδο Εθνικής ομάδας. Χωρίς να υπερβάλω θα έλεγα ότι το Μπάσκετ είναι η μόνη δραστηριότητα στην οποία η Ελλάδα είναι άκρως ανταγωνιστική…
Στη Χώρα λοιπόν που το μπάσκετ, έχει χαρίσει διακρίσεις, τίτλους και πρωτιές, κάποιοι αθλητές παίζουν σε επαγγελματικό επίπεδο χωρίς ασφάλιση (κύριε υπουργέ δε κατανοώ γιατί δεν αφορά και τα αθλητικά σωματεία η βιωσιμότητα του ασφαλιστικού), καθώς επίσης εάν ένα σωματείο δε πληρώνει έναν αθλητή, αυτός δε δικαιούται στο μέσον της σεζόν, να πάει και να αγωνιστεί σε ένα άλλο σωματείο, το οποίο θα τον πληρώνει, αλλά εάν θέλει να φύγει είναι υποχρεωμένος να αναζητήσει τη τύχη του στο εξωτερικό !!!
Τα Παραπάνω δεν είναι παρά δύο, από τα πολλά παρόμοια δίκαια αιτήματα, του Πανελλήνιου Συνδέσμου Αμειβομένων Καλαθοσφαιριστών (ΠΣΑΚ). Και δεν είμαι ο μόνος που αναγνωρίζει το δίκαιο των αιτημάτων τους. Όλοι οι προπονητές έχουν αναγνωρίσει τα αιτήματα τους ως δίκαια, επίσης τα περισσότερα από τα ίδια τα σωματεία της Α1 κατηγορίας, αλλά και η ίδια η πολιτεία η οποία αρνείται (όπως και σε άπειρα ακόμη θέματα), να δώσει μία λύση.
Μετά από όλα αυτά λοιπόν το συνδικαλιστικό όργανο των αθλητών (ΠΣΑΚ) αποφάσισε να κατέβει σε απεργιακές κινητοποιήσεις, πράγμα που με βάση τα παραπάνω, φαντάζει απολύτως λογικό. Πρόεδρος λοιπόν του ΠΣΑΚ είναι ο Λάζαρος Παπαδόπουλος, αθλητής και αρχηγός του ΠΑΟΚ, αντιπρόεδρος ο Γιάννης Μπουρούσης, αθλητής του ΟΣΦΠ και μέλη όλοι οι Έλληνες αθλητές καλαθοσφαίρισης μηδέ εξαιρουμένων και αυτών του Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού…
Χθες λοιπόν ήταν η μέρα διεξαγωγής της πρώτης αγωνιστικής, του πρωταθλήματος της τρέχουσας σεζόν… Και οι Έλληνες καλαθοσφαιριστές είχαν κηρύξει την απεργία τους. Χθες λοιπόν οι Έλληνες Αθλητές των Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού έσπασαν την απεργία (αναγνωρίζοντας όμως το δίκαιο των αιτημάτων των συναδέλφων τους…) και κατέβηκαν να παίξουν απέναντι σε μεικτές εφήβων και ξένων…
Και ξεκινάω παραθέτοντας δηλώσεις τους που ψάρεψα από τον Ηλεκτρονικό τύπο… Ο κύριος Παπαλουκάς χθες μετά τον αγώνα είπε: "Οι Έλληνες παίκτες επιλέξαμε να παίξουμε γιατί ήταν πολύ σημαντικό ματς. Τα παιχνίδια ή γίνονται ή δεν γίνονται. Αν χάναμε μπορεί να μας στοίχιζε την πρώτη θέση"
Ανάλογες ήταν και οι δηλώσεις του Βασίλη Σπανούλη ο οποίος αν θυμάμαι καλά ήταν αυτός που το καλοκαίρι αρνήθηκε τα ν εκατομμύρια που του πρόσφερε ο Παναθηναϊκός για να πάει στα ν+1 εκατομμύρια που του πρόσφερε ο Ολυμπιακός (όπου ν τείνει στο άπειρο…).
Κάτι ανάλογο συνέβη χθες και στον αγώνα Παναθηναϊκού - ΠΑΟΚ. Οι δε αθλητές του παναθηναϊκού λειτούργησαν με τόσο καθαρή συνείδηση απέναντι στ’ αφεντικά τους που νίκησαν το Mix εφήβων και ξένων του ΠΑΟΚ με 47 πόντους διαφορά… Συγχαρητήρια κύριοι για τη πολύ μεγάλη νίκη σας… Και οι δηλώσεις και εδώ ανάλογες.
Λοιπόν παιχταράδες μου… Ακούστε τι καταλαβαίνω εγώ, ένας άνθρωπος που αγαπάει το μπάσκετ και που είναι στη καθημερινή βιοπάλη για την επιβίωση του, από όλα τα παραπάνω… Η αλήθεια είναι ότι, στην απειλή των συλλογών σας για διακοπή συμβολαίου και επομένως για μη αποπληρωμή του τρέχοντος μηνός του συμβολαίου σας κάνατε πίσω… Πουλήσατε συναδέλφους και συναθλητές σας για τα πλουσιοπάροχα συμβόλαια σας… Κύριε Παπαλουκά όντως, αν χθες χάνατε μπορεί να σας στοίχιζε τη πρώτη θέση. Και η Καβάλα αν χθες έχανε μπορεί να της στοίχιζε τη κατηγορία… Και ο Άρης αν χθες κέρδιζε, μπορεί να αποκτούσε πλεονέκτημα για τη τρίτη θέση που οδηγεί στην Ευρολίγκα… Αλλά είναι αυτά πιο σημαντικά από έναν άνθρωπο που παίζει επαγγελματικά μπάσκετ χωρίς ασφάλιση ???
Κύριε Μπουρούση πως αισθάνεστε ως αντιπρόεδρος αυτών που σας εξέλεξαν για το πούλημα που τους ρίξατε ??? Για τους δε αθλητές του Παναθηναϊκού που φρόντισαν να διαμορφώσουν και μία διαφορά 47 πόντων ότι και να σκεφτώ είναι λίγο…
Η αλήθεια λοιπόν παιχταράδες μου είναι ότι είστε κακομαθημένα πλουσιόπαιδα, που για το μόνο πράγμα που νοιάζεστε είναι το πορτοφόλι και τα συμβόλαια σας… Και αν βγαίνατε ευθέως να το παραδεχθείτε, δε θα είχα κανένα λόγο να γράφω σήμερα αυτά τα λόγια… Απόγονοι των μισθοφόρων Γιαννάκη και Φασούλα, που ξεπουλήσατε εκατοντάδες συναθλητές σας για τα φράγκα σας… Και οι δηλώσεις σας περί δικαίων αιτημάτων είναι αυτές που καθιστούν τη στάση σας ακόμη πιο αποκρουστική… Δούλοι του χρήματος και των αφεντικών σας… Αλλά μην είστε γελασμένοι… Ακόμη και στο ευρύ φίλαθλο κοινό των συλλόγων που αγωνίζεστε, ντροπή μοιράσατε. Γιατί και αυτοί άνθρωποι που παλεύουν στη καθημερινότητα τους για να βγάλουν πέρα είναι. Και μιλάω για υγιείς φιλάθλους…
Και κάτι ακόμα… Συχνά – Πυκνά στις κατά καιρούς δηλώσεις σας αναγνωρίζεται ότι είστε πρότυπα (τρομάρα σας) για τις νεότερες γενιές. Τι μήνυμα περνάτε λοιπόν προς τους νεότερους; Ότι αν αγαπάς το Μπάσκετ, αλλά δεν είσαι παίκτης πρώτης γραμμής ώστε να παίξεις σε Ολυμπιακό ή Παναθηναϊκό θα παίζεις απλήρωτος χωρίς ασφάλιση; Ή μήπως ότι πάνω από όλα είναι το εγώ και όχι το εμείς;

ΥΓ1. Κύριε Γιαννακόπουλε δηλώσατε ότι του χρόνου ο Παναθηναϊκός θα παίζει σε άλλη Λίγκα… Στο καλό και να μας γράφετε… Φροντίστε όμως να μη πάρετε στην ίδια Λίγκα μαζί σας και τον Ολυμπιακό… Καμία Λίγκα δε μπορεί να αντέξει 5 – 6 μεταξύ σας αγώνες το χρόνο… Ούτε καν η Ελληνική… Αν θυμάμαι καλά το περσινό πρωτάθλημα δεν τέλειωσε…

ΥΓ2. Αν και Αρειανός, θα πω ότι ήταν λάθος οι χθεσινές αποδοκιμασίες, στο Αλεξάνδρειο, κατά του Λάζαρου Παπαδόπουλου… Εδώ θα πρέπει να κριθεί ως πρόεδρος του ΠΣΑΚ και όχι ως αθλητής του ΠΑΟΚ.

Τα Δάκρυα της Δύσης

Κυττούσε μπροστά! Δεν έβλεπε τίποτα. Τα μάτια του στόχευαν το άπειρο. Ο ήλιος έδυε. Το ελαφρό αεράκι ανέμιζε απαλά τα μαλλιά του. Ο χρόνος είχε σταματήσει κ το ηλιοβασίλεμα έγινε αέναο. Τα δυο δάκρυα που κυλούσαν απ'τα δυο του μάτια σταμάτησαν το ταξίδι τους στη μέση, έμειναν εκεί ακίνητα στα δυο μάγουλά του. Όλα γύρω του σταμάτησαν. Όμως μέσα του οι σκέψεις, τα συναισθήματα έτρεχαν δαιμονισμένα, έβραζαν κι έψαχναν διέξοδο.

Κύτταξε τριγύρω!. Ένιωθε μια παρουσία αλλά δεν έβλεπε τίποτα. Κι όμως, μια οικεία θαλπωρή άρχισε να τον αγκαλιάζει. Κι ένιωθε όπως τότε, μαζί της. Αλλά δεν την έβλεπε πουθενά. Μια θαλπωρή, μια θέρμη που γίνονταν όλο και πιο έντονη. Τόσο έντονη που κάποια στιγμή λιποθύμησε, εκεί σ'αυτόν τον άχρονο τόπο.

Όταν συνήλθε ο χρόνος είχε ξαναρχίσει την κίνησή του. Ήταν αλλού, αλλά που; Περπατούσε, αλλά ένιωθε τις κινήσεις του διαφορετικές. Ώσπου περνώντας μπροστά από μια βιτρίνα την είδε. Είδε την αντανάκλασή της κι αυτά τα μάτια που μέσα τους μπορούσες να χαθείς χωρίς επιστροφή. Ήταν μέσα της, έβλεπε με τα μάτια της. Κι άρχισε σιγά-σιγά να νιώθει το χτύπο της καρδιάς της, τα αισθήματά της. Που πήγαινε; Η καρδιά της είχε αρχίσει να χτυπά πιο γρήγορα.

Και τότε τον είδε. Είδε τον εαυτό του, γυρισμένο πλάτη κι αυτή να τον πλησιάζει. Θυμήθηκε την προγραμματισμένη τους συνάντηση. Και τώρα μπορούσε να νιώθει αυτά που ένιωθε αυτή καθώς τον προσέγγιζε. Μια ταραχή, σεξουαλική, συναισθηματική, υπαρξιακή. Κι ένας μικρός δισταγμός στο βάθος. Τον πλησίασε και το χτύπησε απαλά στον ώμο. Γύρισε...

Το πρόσωπό του ήταν θολό, εκτός εστίασης, σαν δυο πρόσωπα να προσπαθούσαν να συγχωνευθούν σ'ένα. Και σιγά-σιγά άρχισε να τα διακρίνει: Ένα πρόσωπο απαλό, γαλήνιο, οικείο, μ'ένα χαμόγελο ειλικρινές κι ένα βλέμμα ζεστό να εμπνέει σιγουριά κι αγάπη. Το άλλο πρόσωπο, φαινομενικά ίδιο. Κι όμως τόσο σκληρό, επιθετικό, μ'ένα χαμόγελο σαρκαστικό κι ένα βλέμμα ανεπιθύμητα διεισδυτικό και υπεροπτικό. Και παρόλα αυτά εμφανισιακά το ίδιο πρόσωπο... Κι αυτή μέσα της ένιωθε τα αντίστοιχα συναισθήματα, αγάπη και μίσος, πόθο κι απέχθεια, φόβο κι ανακούφιση. Όμως στις κινήσεις τίποτα δεν πρόδιδε αυτό το αμάλγαμα συναισθημάτων. Χωρίς στιγμή δισταγμού συνέχισε την πορεία της προς τα χείλη του. Φιλήθηκαν...

Κρακ! Μ'ένα ήχο γυαλιού που σπάει, όλα έσβησαν γύρω του. Τώρα βρισκόταν μέσα σ'ένα απόλυτο σκοτάδι. Ένα κενό πλήρες. Εκεί, σ'αυτόν τον άχρονο άτοπο, ήταν κενός και συνάμα πλήρης συναισθημάτων και σκέψεων. Δεν ένιωθε εξωτερικά ερεθίσματα αλλά ούτε κι εσωτερικά. Δεν ήταν πουθενά και ποτέ. Ξάφνου επέστρεψε! Τα δυο του δάκρυα συνέχισαν να κυλούν. Κύτταξε γύρω του και συνειδητοποίησε ότι ήταν ξανά στο σώμα του και την περίμενε. Όπου να'ναι θα έφτανε και θα το χτυπούσε απαλά στον ώμο. Κι αυτός θα γυρνούσε και θα της χαμογελούσε.

Τα δυο του δάκρυα άφησαν τα μαγουλά του και χτύπησαν στο έδαφος. Ένιωσε το χέρι της στον ώμο του. Γύρισε... Το πρόσωπό της θολό, τρεμόπαιζε, πάσχισε να εστιαστεί.

Φιλήθηκαν και κίνησαν αγκαλιά με τον ήλιο να δύει μπροστά τους...

Σάββατο, 25 Σεπτεμβρίου 2010

Clouds without trousers

Μια νύχτα σαν τις άλλες… Σκοτεινή… Μια νύχτα σα κάποιες νύχτες…Βροχερή… Μια νύχτα Σαββατιάτικη… σα τόσες άλλες Σαββατιάτικες νύχτες… Τελικά μια νύχτα διαφορετική… Μια νύχτα που το φεγγάρι κρύβουν τα σύννεφα… Όχι κύριε Μαγιακόφσκη… Τα δικά μου σύννεφα δε φορούν παντελόνια, μόνο σχηματίζουν μορφές, πολλές μορφές που διαρκώς αλλάζουν ικανοποιώντας τα κέφια του ανέμου. Άλλοτε καμουφλάρονται για να τα μπερδεύουμε με τα βουνά και άλλοτε με τη μορφή κάποιου δαίμονα…Και κλαίνε… Κλαίνε και τα δάκρια τους μικρά πρίσματα στην ατμόσφαιρα που διαθλούν τη θλίψη… Μα οι άνθρωποι μικροί, τρέχουν να κρυφτούν κάτω από τις στέγες και άλλοι ανοίγουν τις ομπρέλες τους… Μα ο άνεμος δε θα τους κάνει τη χάρη ούτε τώρα… Θα φέρει τις σταγόνες κάτω απ’ τις στέγες, θα διαλύσει τις ομπρέλες… Αστείο θέαμα… Άνθρωποι να τρέχουν παρασυρόμενοι απ’ τις ομπρέλες τους μέσα στη βροχή και τον άνεμο.
Εγώ όμως είμαι διαφορετικός… Λίγο διαφορετικός… Εγώ στέκομαι στη βροχή σε ένδειξη συμπαράστασης στη θλίψη του ουρανού… Λούζομαι τα δάκρυα του, αφουγκραζόμενος τον πόνο του και πολεμώ τη θλίψη που διαθλάτε στα δάκρυα του… Πως μπορώ να τον αρνηθώ, πώς να του στρέψω τη πλάτη και ν’ αρχίσω να τρέχω… Σ’ όλη μου τη ζωή λίγο ουρανό αναζητούσα… Και ποιος ξέρει; Μπορεί τελικά κι αυτός να κλαίει σε ένδειξη συμπαράστασης της δικής μου θλίψης…

Κυριακή, 29 Αυγούστου 2010

Σε ψάχνω

Σε ψάχνω σε άδειες μέρες, βροχερές, μα σε κρύβουν οι σταγόνες της βροχής. Σε ψάχνω σε βρόμικους δρόμους, γεμάτους από τα σκουπίδια των ανθρώπινων επιθυμιών, μα στιγμές συνήθειας σε διώχνουν μακριά από μένα… Σε ψάχνω στο φόβο μου, μα η αυτοσυντήρηση μου θολώνει τη μορφή σου. Σε ψάχνω μέσα στο χρόνο, μα οι αιώνες φροντίζουν να σε απομακρύνουν από μένα, προσδιορίζοντας τη κάθε εποχή πότε με φασισμό, πότε με αίμα, μα πάντα με θλίψη. Σε ψάχνω στη θάλασσα που κάποτε αντίκρισα μέσα στα μάτια σου, όμως τα απόβλητα της εξέλιξης σε κρατούν στο βυθό.
Σε ψάχνω επίμονα στη μουσική αλλά η ψηφιοποίηση και το εμπόριο με κάνουν να μη μπορώ να σε αναγνωρίσω. Σε ψάχνω στα αισθήματα μου, αλλά η εποχή φροντίζει να μου τα σκοτώνει μη τυχών και σε βρω. Σε ψάχνω στη κάθε γωνιά του μυαλού μου, στη κάθε άκρη της σκέψης μου μα σε κρύβει ο παραλογισμός μου. Σε ψάχνω στα μάτια των ανθρώπων, μα το απλανές βλέμμα τους, παραμορφώνει την εικόνα σου.
Σε ψάχνω μέσα στις επιθυμίες μου, μα τα παράσιτα μιας διαφημιστικής καμπάνιας, παρεμβάλουν τα θέλω μου…
Σε ψάχνω μέσα στο αίμα μου, μα πριν σε βρω αυτό θα κυλήσει στο βωμό κάποιας πατρίδας, για χάρη κάποιας θρησκείας, έτσι για να γράψει η ιστορία κάποιες ακόμα ένδοξες σελίδες…
Σε ψάχνω στο παραμιλητό μου, μα η οχλαγωγία της πόλης δε μ’ αφήνει να ακούσω τι λέω…
Σε ψάχνω στα δάκρυα μου, μα η ντροπή δε μ’ αφήνει να σε προσεγγίσω…
Θα σε ψάχνω ακόμα και στον θάνατο μου… Κι ας ξέρω πως κάποιος νεκροθάφτης θα σπεύσει, να με φυτέψει βαθιά στη γη για λίγα χρήματα, πριν προλάβω να σε βρω..

Κυριακή, 18 Ιουλίου 2010

Δίδυμη Ωδή

Προχωρούσε δειλά στη Δυτική Γωνιά της πόλης. Δειλά αλλά σταθερά. Σ'έναν άδειο δρόμο. Ένα ελαφρό αεράκι λίκνιζε αρμονικά την ανάλαφρη ενδυμασία της. Βήμα αργό, χορευτικό. Ο ήλιος της χαμογέλασε. Αλλά το χαμόγελό του της φάνηκε ειρωνικό. Αυτά που έζησε, αυτά που θα ζούσε... Ο πόνος γλυκός, εκούσιος.Μια παιδική φιγούρα τη χαιρέτησε απ'το παράθυρο. Σταμάτησε για λίγα δευτερόλεπτα. Και μετά συνέχισε. Η ανδρόγυνη φιγούρα της έλκυε τα βλέμματα των απόντων.

Εκεί την είδα για πρώτη φορά. Και ξαφνικά μου κόπηκε η ανάσα. Ο σφυγμός μου φρενήρης. Μια έλξη ομοφυλοφιλική με πλημμύρισε γι'αυτή τη γυναίκα. Μια έλξη μελαγχολική, ένα συναίσθημα αγνό, ζωώδες. Κι όσο προχωρούσε την ένιωθα να με διαπερνά σα σίδερο καυτό, σαν ηδονική ωδή στους θεούς. Ήταν εκεί μπροστά μου, ήταν μέσα μου. Κι ήμουν ευγνώμων!

Ήταν στον κήπο. Μια αιθέρια φιγούρα. Τα μαύρα της μαλλιά στόλιζαν το θελκτικό λαιμό της. Ένα χάδι ηδονικό. Χαμογελούσε. Και κρατούσε στα χέρια της ένα νεκρό πουλί. Το έθαψε. Κι άρχισε να χορεύει ένα χορό σαγηνευτικό και πένθιμο. Ένα δάκρυ κύλησε στο δεξί της μάγουλο. Κι ακόμη χαμογελούσε. Η βροχή έξω σταμάτησε κι ο ήλιος της έστειλε την άκρη ενός ουράνιου τόξου που μαύρισε μόλις την άγγιξε. Σκοτεινή πολυχρωμία, αγνή, ως ένα νεογέννητο μια Μεγάλη Παρασκευή. Οι άγιοι αποσύρθηκαν.

Εκεί την είδα για πρώτη φορά. Και ξαφνικά μου κόπηκε η ανάσα. Ο σφυγμός μου φρενήρης. Μια έλξη αιμομικτική με πλημμύρισε γι'αυτή τη Θεία μητέρα. Ο χορός έγινε γόνιμος. Κι ο καρπός της ένωσης μας, λύτρωση, κάθαρση, αμαρτωλή προσευχή. Ήταν εκεί μπροστά μου, ήταν μέσα μου. Κι ήμουν ευγνώμων!

Δυο γυναίκες αγάπησα στη ζωή μου. Δυο αδελφές. Που χώρισαν όταν ήταν παιδιά ακόμα. Και δεν ξανασυναντήθηκαν για πολλά χρόνια. Ώσπου μια ημέρα, βροχερή αλλά καθάρια, ξαναενώθηκαν. Κυττάχτηκαν χωρίς να ανταλλάξουν κουβέντα. Αλλά η σιωπή τους εκκωφαντική. Κι όταν αντάλλαξαν όλες τις εμπειρίες τους, φιλήθηκαν. Ένα φιλί στο στόμα, ερωτικό. Ένα φιλί συνάντησης κι αποχαιρετισμού. Κι απ'αυτήν την ένωση προέκυψε μια πανέμορφη δημιουργία. Χώρισαν, αφού υποσχέθηκαν να ξαναβρεθούν όταν οι δρόμοι θα διαλύονταν σε μια έρημο άμμου. Κάτω απ'τα άστρα που θα τους χαμογελούσαν.

Γύρισα την πλάτη μου στο σημείο όπου στέκονταν πριν από λίγες στιγμές κι άρχισα να περπατώ. Τα συναισθήματά μου κυλούσαν ζεστά απ'τις ανοιχτές φλέβες μου. Κίνησα κι εγώ για την έρημο να τις συναντήσω...

Δευτέρα, 21 Ιουνίου 2010

Χρόνια Πολλά

Θερινό ηλιοστάσιο σήμερα και παγκόσμια ημέρα Μουσικής. Δεν έχω να πω πολλά, μιας και με περιμένουν για τα παγανιστικά όργια... Ας απολαύσουμε, όπως κάθε μέρα, τη Μουσική.

Επέλεξα να βάλω το παρακάτω τραγούδι (Matty Groves) διότι τις τελευταίες 2 εβδομάδες έχω (ξανα)φάει κόλλημα. Παραδοσιακό τραγούδι, σε πολλές διασκευές. Εδώ βάζω 3. Η πρώτη από Fairport Convention με την οποία γνώρισα το κομμάτι. Μετά μια χιπποειδής με 3 γυναικείες φωνές και για τέλος πάλι Fairport Convention πολλά χρόνια μετά, εκδοχή στην οποία έχω κολλήσει αυτές τις ημέρες.

Ωπ, πρέπει να σας αφήσω, ο Διόνυσος μου χτυπά την πόρτα...



A holiday, a holiday, and the first one of the year.
Lord Darnell's wife came into church, the gospel for to hear.

And when the meeting it was done, she cast her eyes about,
And there she saw little Matty Groves, walking in the crowd.

"Come home with me, little Matty Groves, come home with me tonight.
Come home with me, little Matty Groves, and sleep with me till light."

"Oh, I can't come home, I won't come home and sleep with you tonight,
By the rings on your fingers I can tell you are Lord Darnell's wife."

"What if I am Lord Darnell's wife? Lord Darnell's not at home.
For he is out in the far cornfields, bringing the yearlings home."

And a servant who was standing by and hearing what was said,
He swore Lord Darnell he would know before the sun would set.

And in his hurry to carry the news, he bent his breast and ran,
And when he came to the broad mill stream, he took off his shoes and swam.

Little Matty Groves, he lay down and took a little sleep.
When he awoke, Lord Darnell he was standing at his feet.

Saying "How do you like my feather bed? And how do you like my sheets?
How do you like my lady who lies in your arms asleep?"

"Oh, well I like your feather bed, and well I like your sheets.
But better I like your lady gay who lies in my arms asleep."

"Well, get up, get up," Lord Darnell cried, "get up as quick as you can!
It'll never be said in fair England that I slew a naked man."

"Oh, I can't get up, I won't get up, I can't get up for my life.
For you have two long beaten swords and I not a pocket-knife."

"Well it's true I have two beaten swords, and they cost me deep in the purse.
But you will have the better of them and I will have the worse."

"And you will strike the very first blow, and strike it like a man.
I will strike the very next blow, and I'll kill you if I can."

So Matty struck the very first blow, and he hurt Lord Darnell sore.
Lord Darnell struck the very next blow, and Matty struck no more.

And then Lord Darnell he took his wife and he sat her on his knee,
Saying, "Who do you like the best of us, Matty Groves or me?"

And then up spoke his own dear wife, never heard to speak so free.
"I'd rather a kiss from dead Matty's lips than you and your finery."

Lord Darnell he jumped up and loudly he did bawl,
He struck his wife right through the heart and pinned her against the wall.

"A grave, a grave!'' Lord Darnell cried, "to put these lovers in.
But bury my lady at the top for she was of noble kin."



Τετάρτη, 9 Ιουνίου 2010

Όμορφη Ζωή

Ξύπνησα. Άνοιξα τα μάτια κι ανακάθισα στο κρεβάτι. Το στόμα μου ξερό, με τη γνωστή πλέον απόγευση αλκοόλ και σεξ. Μια ακόμη βραδυά μίζερων αναμνήσεων, θολών αναζητήσεων και γλυκιάς απογοήτευσης. Όλα είχαν γίνει ρουτίνα πλέον. Η δουλειά φυσικά, αλλά κι η καθημερινή ζωή. Το διάβασμα για τη δουλειά, το διάβασμα γι'απόλαυση, η αγορά μουσικής, η ακρόαση μουσικής, ο καφές με συναδέλφους, με φίλους, η ξεκούραση, ο έρωτας. Και πέρα απ'αυτά, ακόμη κι η αναζήτηση, το απρόσμενο, το απροσδόκητο. Τίποτα δε με εξέπληττε πλέον. Και τίποτα δε με ικανοποιούσε. Τα'χα δοκιμάσει σχεδόν όλα. Τα'χα δαμάσει σχεδόν όλα. Ευτυχία, δυστυχία, πόνος φυσικός και ψυχικός, χαρά, λύπη, θρήνος, δημιουργία. Όλα ρουτίνα πλέον.

Σηκώθηκα κι έριξα λίγο κρύο νερό στο πρόσωπό μου. Ακόμη κι αυτό ρουτίνα. Έκανα ένα καφέ και βγήκα στο μπαλκόνι. Άναψα ένα τσιγάρο. Στυφό, αηδία, ρουτίνα. Ήπια μια γουλιά απ'τον καφέ. Μια απ'τα ίδια. Σιχάθηκα πλέον. Σιχάθηκα τα τσιγάρα μου, τον καφέ μου. Τις μικρές, και μεγαλύτερες, στιγμές. Γύρισα να μπω μέσα στο δωμάτιο. Ήταν εκεί. Κοιμόταν. Γυμνή, ιδρωμένη. Ακόμη κι αυτή τη σιχάθηκα. Τον έρωτά μας. Και την προηγούμενη, και την επόμενη. Σιχάθηκα. Σιχάθηκα την ίδια μου τη ζωή. Αλλά σιχάθηκα και το θάνατό μου. Ακόμη κι αυτός μια ρουτίνα, αηδία.

Ξαναβγήκα στο μπαλκόνι. Άρχισε να βρέχει. Σιχάθηκα και... Αλλά, όχι. Συνήθιζα να σιχαίνομαι και τη βροχή. Αλλά όχι πλέον. Πήρα τον καφέ και τα τσιγάρα μου και βγήκα έξω στο δρόμο. Κάθισα στη μέση του δρόμου με τα πόδια σταυρωτά κάτω απ'τη βροχή μέχρι που έγινα μούσκεμα. Άναψα το τσιγάρο κι ήπια απ'τον καφέ. Μια άλλη γεύση στο στόμα μου.

Όχι, δε σιχαίνομαι τη βροχή!

Σάββατο, 5 Ιουνίου 2010

Το Εισιτήριο

- Καλημέρα!
- Καλημέρα κύριε.
- Θα ήθελα ένα εισιτήριο μετ'επιστροφής.
- Λυπάμαι αλλά δεν είναι δυνατόν, κύριε.
- Τι εννοείτε δεν είναι δυνατόν;
- Το τραίνο δεν επιστρέφει ποτέ.
- Τότε δώστε μου ένα απλό ειστήριο.
- Λυπάμαι αλλά δεν είναι δυνατόν, κύριε.
- Τι εννοείτε πάλι;
- Το τραίνο πάντα επιστρέφει.
- Μα πως γίνεται να μην επιστρέφει ποτέ και ταυτόχρονα πάντα να επιστρέφει;
- Η διαδρομή είναι κυκλική, κύριε, κι αυτός εδώ είναι ο μόνος σταθμός όπου κάνει στάση.
- Καλά λοιπόν, δώστε μου ένα εισιτήριο.
- Απλό ή μετ'επιστροφής κύριε;

Τετάρτη, 5 Μαΐου 2010

Σε τούτη τη πατρίδα τι γυρεύω...

Σήμερα 5 Μαΐου 2010 και είθε να βιώσω άλλη μια μαύρη ημέρα σε τούτη τη πατρίδα. Είθε να προστεθεί στο μέλλον αυτού του τόπου, άλλη μία μαύρη επέτειος. Δυστυχώς για πολλά ακόμη χρόνια, τα παιδιά θα μαθαίνουν για έννοιες, όπως παρακράτος, προβοκάτσια, ακροδεξιά. Τα παιδιά θα συνεχίσουν να μαθαίνουν, για πατριώτες και για προδότες… Αλλά το πιο οξύμωρο είναι, ότι θα θεωρούν και αυτά στη συνείδηση τους, τους πατριώτες ως προδότες και τους προδότες ως πατριώτες…
Σήμερα λοιπόν τρεις άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους, από άλλη μία οφθαλμοφανέστατη προβοκάτσια… Και ως εκ τούτου η οδύνη δε μπορεί παρά να είναι τεράστια. Γεγονός είναι είδη και η πρώτη προσβολή στη μνήμη τους, με την απόπειρα που έγινε να φορτωθούν οι δολοφονίες σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο. Και επειδή το μπλοκ του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μακριά από το σημείο, τη στιγμή του συμβάντος, επέλεξαν το μπλοκ του ΠΑΜΕ το οποίο ήταν συγκριτικά πιο κοντά.. Στη συνέχεια είδαν ότι δε τους βγαίνει και κατηγόρησαν το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ για ηθική αυτουργία… Ποιοι;;; Μα φυσικά ο αρχηγός και τα στελέχη του ΛΑΟΣ.
Και όλα τα παραπάνω τα γράφω εγώ, ο οποίος δεν υπήρξα ποτέ στη ζωή μου, ενταγμένος σε αυτούς τους χώρους. Αντίθετα, πολλές φορές έως τώρα, έχω σταθεί ιδιαιτέρως κριτικός έως και επικριτικός απέναντι στα κοινοβουλευτικά κόμματα της αριστεράς και ιδιαίτερα απέναντι στο ΚΚΕ. Αλλά η κρίση μας απέναντι στα γεγονότα, δε μπορεί να γίνεται ούτε κατά το δοκούν, ούτε a la card. Και από τα όσα εγώ είδα, τα συμπεράσματα μου είναι τα παραπάνω.
Σήμερα συνέβη και κάτι ακόμη…Στη γενική απεργία είχαν δηλώσει συμμετοχή και οι δημοσιογράφοι. Προσωπική μου άποψη είναι, ότι οι μόνες μέρες που θα έπρεπε να μην απεργούν οι δημοσιογράφοι, είναι οι ημέρες των κινητοποιήσεων. Οι άποψη των ιδίων είναι ότι και αυτοί είναι σκληρά εργαζόμενοι και έχουν δικαίωμα συμμετοχής σε μία γενική απεργία. Όμως σήμερα συνέβη κάτι, το οποίο θα χαρακτήριζα από παράδοξο έως και ύποπτο. Η απεργία έσπασε, προκειμένου να μεταδοθεί η είδηση της δολοφονίας των τριών συμπολιτών μας, με τον γνωστό τρόπο, με τον οποίο τα μέσα μεταδίδουν τέτοιου τύπου γεγονότα. Και εδώ θέλω να θέσω ένα ερώτημα… Ρε μάγκες μήπως το να απεργείτε μέρες σα τη σημερινή, συμφέρει μόνο τ’ αφεντικά σας και μιας και σήμερα που σας έσκασε η είδηση, που θα αμαύρωνε τη μεγάλη συμμετοχή και αγωνιστικότητα των πολιτών, σπεύσατε να σπάσετε την απεργία σας; Η μεγάλη συμμετοχή δεν ήταν μια σημαντική είδηση; Το ότι ο κόσμος δε συμφωνεί με τα μέτρα που επιβάλλονται και κατεβαίνει στο δρόμο να διαμαρτυρηθεί δεν είναι σημαντική είδηση;
Δεν μπορώ να μιλήσω για ποιότητα δημοκρατίας, για τον απλούστατο λόγο, ότι δεν υπάρχει δημοκρατία. Και για να εξηγηθώ, θεωρώ ότι οι κυβερνήσεις που αναδεικνύονται με εκλογικούς νόμους, που τους δίνουν αυτοδυναμία, με εκλογικό ποσοστό κάτω του 51% δεν μπορεί να είναι, ούτε νόμιμες, ούτε δημοκρατικά εκλεγμένες. Σε αυτή τη περίπτωση υπάρχει ευτελισμός της δεδηλωμένης και ως εκ τούτου, δε την αναγνωρίζω. Έτσι λοιπόν καταλήγουμε σε κυβερνήσεις σχετικής πλειοψηφίας, καθιστώντας το πολίτευμα μας, ολίγον δημοκρατικό. Και τα αποτελέσματα είναι τα σημερινά… Οι εκάστοτε κυβερνήσεις, μη έχοντας νομιμοποίηση από την απόλυτη πλειοψηφία, λαμβάνουν αντιλαϊκά μέτρα, αναγκαία ή μη, με αποτέλεσμα να χρειάζονται τη προβοκάτσια και το παρακράτος για να τα στηρίξουν.
Να δούμε και λίγο ποιος μπορεί να είναι ο ηθικός αυτουργός των σημερινών δολοφονιών; Ο σημερινός πρωθυπουργός, εδώ και χρόνια έχει φροντίσει να περάσει την εικόνα ενός ανθρώπου, ήπιου, χαμηλών τόνων, δημοκράτη και προοδευτικού. Υιοθέτησε δε μία ρητορική που περιείχε διαρκώς τις φράσεις “κοινωνική δικαιοσύνη” , “προστασία των αδυνάτων” ,“ενεργός πολίτης”. Όμως σήμερα, στην όντως πολύ δύσκολη κατάσταση που έχει περιέλθει η χώρα και για την οποία ευθύνεται και η δική του κυβέρνηση, με τους άστοχους και αδέξιους χειρισμούς της, ακολούθησε τη πεπατημένη… Θα πληρώσουν μας είπε, όχι οι έχοντες και κατέχοντες, όχι αυτοί που έκλεψαν τα χρήματα, αλλά αυτοί που δε μπορούν να ξεφύγουν και που δεν έχουν άλλη επιλογή. Ο ίδιος όμως ήταν που πριν λίγους μήνες έλεγε πως υπάρχει άλλος δρόμος. Φαίνεται πως αυτός ο δρόμος κατέστη αδιάβατος, από τις κακοτεχνίες των εθνικών εργολάβων που τους ανέθεσε να τον φτιάξουν… Όμως ο πρωθυπουργός δεν ήρθε από άλλο πλανήτη τον Οκτώβριο του 2009 για να κυβερνήσει την Ελλάδα…. Είναι στη πολιτική ζωή της Ελλάδας από το 1981 και επιπλέον κατάγεται, από τη πιο παραδοσιακή πολιτική οικογένεια της χώρας, με πατέρα και παππού, πρώην πρωθυπουργούς. Δε μπορεί να μην ήξερε ότι, το να φορτώσει το χρέος στους πολλούς, τη στιγμή μάλιστα, που αυτοί δεν έφεραν καμία ευθύνη, θα δημιουργούσε τεράστια κοινωνική ένταση… Και όταν δημιουργούνται ακραίες συνθήκες διαβίωσης, τότε υπάρχουν και ακραίες αντιδράσεις. Όλα αυτά σε συνδυασμό με τη χρήση προβοκάτσιας και παρακράτους, από τον πρόεδρο της σοσιαλιστικής διεθνούς, οδηγούν σε ένα ασφαλές συμπέρασμα για τον ηθικό αυτουργό. Και έρχονται και άλλα…
Θέλω να γράψω και άλλα πολλά… Για το γεγονός ότι καταδικάζουν μία ολόκληρη γενιά στη δυστυχία, λέγοντας της ότι πρέπει να ρίξεις το βιοτικό επίπεδο σου, για να σωθεί η πατρίδα, για τις ημέρες ευτυχίας που μας κλέβουν, για το γεγονός ότι μας κατάντησαν εισπράκτορες αποδείξεων, προκειμένου να μη μας ξεσκίσει η εφορία και για πολλά ακόμη… Όμως έχω είδη μακρηγορήσει, με αποτέλεσμα να κινδυνεύω να γίνω κουραστικός, σε όποιον μπει στον κόπο να διαβάσει τούτα εδώ τα λόγια…
Για συμπέρασμα, τα λόγια του Μάνου Ελευθερίου…

Σε τούτη τη πατρίδα τι γυρεύω
Με μισθοφόρους και πραιτοριανούς….

Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Don't Be Afraid Of The Dark

Αυτό το σκοτεινό που βλέπεις μπροστά σου δεν είναι τούνελ. Είναι λαβύρινθος, Και η διαδρομή είναι ατέρμων… Και εσύ δε μπορείς να κάνεις τίποτα… Θα μπεις μέσα, θα ψάχνεις την έξοδο, αλλά δε θα τη βρίσκεις. Και θα ψάχνεις και θα προσπαθείς, αλλά μάταια…
Αλλά και εκεί μέσα που θα είσαι, θα σου φταίνε και πάλι οι άλλοι… Οι νυν, οι προηγούμενοι… Τη δική σου ευθύνη δεν θα την αναλογιστείς ούτε και τώρα… Γιατί έτσι έμαθες, γιατί έτσι σε βολεύει….
Όμως αισθάνομαι την υποχρέωση να σου δώσω μία πληροφορία… Εσύ είσαι η αιτία για όλο αυτό…. Μη ρωτήσεις το γιατί…. Η απάντηση που θα πάρεις είναι σκληρή και δεν την αντέχεις.
Είδες τον πρωθυπουργό που ψήφισες, να σου αναγγέλλει το σκοτάδι, από το όμορφο Καστελόριζο, με φόντο τη γαληνεμένη θάλασσα. Δε μπόρεσες όμως να δεις το ναυάγιο που κρύβει στο βυθό της.
Κάτσε λοιπόν τώρα στο καινούριο σπίτι σου, που αγόρασες με δανικά από τη τράπεζα που έλεγε ότι σε αγαπάει και είναι εκεί για να σε βοηθήσει να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου. Ψάξε τώρα να βρεις τους τρόπους που θα τη ξεπληρώσεις…
Πλύνε τώρα το ακριβό σου Γερμανικό αυτοκίνητο και καμάρωσε το ακινητοποιημένο στο parking, γιατί αν τολμήσεις να το κινήσεις, δεν θα έχεις να πληρώσεις τη δόση του.
Νόμιζες ότι η ευτυχία, διακανονίζεται σε δόσεις με σταθερό και κυμαινόμενο επιτόκιο… Τώρα ζήσε τη διακανονισμένη δυστυχία σου.
Μέτρα τα κέρματα, για να συμπληρώσεις τα δίδακτρα του ακριβού ιδιωτικού σχολείου, που έστειλες το παιδί σου, γιατί δεν ήθελες να είναι στην ίδια τάξη με το παιδί του αλλοδαπού. Και σκέψου όμως και κάτι… Μήπως να μάθαινες στο παιδί σου να πιστεύει λίγο παραπάνω στον άνθρωπο ;;; Μήπως να του έλεγες ότι το παιδάκι του αλλοδαπού είναι διαφορετικό, αλλά όχι κατώτερο; Μήπως κάπως έτσι θα το βοηθούσες αύριο, μεθαύριο να αναζητεί την ευτυχία σε πιο ουσιαστικά πράγματα;
Κάθισε στον ακριβοπληρωμένο καναπέ σου και παρακολούθα τα δελτία ειδήσεων των οκτώ, στην ακριβή πλάσμα τηλεόραση σου με τις επιβλητικές 42 ίντσες της… Αφουγκράσου όλο το φόβο που θέλουν να σου μεταδώσουν, οι πλουσιοπάροχα αμειβόμενοι δημοσιογράφοι με τους έγκριτους καλεσμένους τους. Αφουγκράσου τη μιζέρια τους μέχρι τη τελευταία σταγόνα.
Και ήλπιζε… Ήλπιζε κρυφά σε αυτούς που είναι στο δρόμο και που έως τώρα αποκαλούσες αλήτες και κωλόπαιδα… Ήλπιζε ότι θα τα καταφέρουν και θα σε βγάλουν από τον λαβύρινθο… Κοντά σε αυτούς και εσύ δηλαδή… Δε ξέρω αν το κατάλαβες ;;; Αλλά σε λέω καιροσκόπο… Μήπως όμως να έκανες τη χάρη στον εαυτό σου να κατέβεις και εσύ μία βόλτα στο δρόμο και να σταθείς δίπλα τους;;; Γιατί αν δε πας, μόνοι τους δε θα τα καταφέρουν…
Και μία συμβουλή… Τόσο καιρό σου πουλούσαν με το αζημίωτο τη δήθεν ευτυχία…. Τώρα θα προσπαθήσουν να σου πουλήσουν κάτι που έχεις ακόμη περισσότερη ανάγκη… Την ελπίδα… Μην αγοράσεις γιατί θα έχει τοκογλυφικά επιτόκια και θα είναι και κάλπικη…
Η ελπίδα δεν αγοράζεται… Η ελπίδα είναι στο πεζοδρόμιο δίπλα σε όσους αντιστέκονται… Αν θέλεις να τη βρεις πήγαινε εκεί και συνάντησε τη…. Αυτή σε περιμένει όμορφη και χαμογελαστή… Το μόνο που ζητά, ως γυναίκα, είναι να αισθανθεί ότι τη διεκδικείς και ότι τη θέλεις πολύ…

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

Συνουσία Ονειρική

Άνοιξε τα μάτια του. Ένιωσε ότι έβγαινε από ένα όνειρο. Αλλά όνειρο αληθινό. Είχε ονειρευτεί κι άλλες φορές ερωτικές συνευρέσεις μαζί της. Αλλά ποτέ τόσο ζωντανές. Το άρωμά της ήταν ακόμη παρόν, η γεύση της στα χείλη του, ο ιδρώτας της στο στήθος του. Πάντα αναρωτιόνταν γιατί μόνο στα όνειρά του ένιωθε τόσο παθιασμένα μαζί της. Κάθε φορά που τη συναντούσε, όλα κυλούσαν χωρίς κάποιο συναίσθημα, χωρίς πάθος, χωρίς αναταραχή. Μια συνηθισμένη φιλική συνάντηση. Κι αργότερα, όταν έπεφτε για ύπνο, όλα ήταν διαφορετικά. Το πάθος του γι'αυτή ξεχείλιζε, ήταν πάντα γυμνός μπροστά της, με τ'όργανό του εν πλήρη στύση, να ξεχειλίζει ερωτικούς χυμούς. Κι αυτή τόσο αισθησιακή, τόσο ελκυστική, που και μόνο στη θέα της ηλεκτρικά προοργασμικά κύματα τον διαπερνούσαν. Και τα όνειρά του εξελίσσονταν σε εκπληκτικές στιγμές συνουσίας. Αλλά κάθε φορά που ξυπνούσε, όλα έμειναν στο επίπεδο του ονειρικού.

Όχι όμως αυτή τη φορά. Η μυρωδιά της ήταν ακόμη διάχυτη στο δωμάτιο, πάνω του. Γύρισε το κεφάλι και κοίταξε το κρεβάτι δίπλα του. Άδειο. Πάλι όνειρο ήταν. Τίναξε από πάνω του την κουβέρτα κι ανακάθισε στην κλίνη. Ήταν γυμνός. Ποτέ δεν κοιμόταν γυμνός μόνος! Αλλά αυτή δεν ήταν εκεί. Κοίταξε το σφύζον όργανό του που είχε ακόμη ίχνη σπέρματος. Αλλά όχι μόνο. Κολπικές εκκρίσεις πλημμύριζαν το οσφρητικό του πεδίου κι ο χαρακτηριστικός της ιδρώτας ήταν παντού πάνω στο κορμί του. Τι συνέβαινε; Σηκώθηκε. Αμέσως ένιωσε τη γνωστή μετασυνουσιακή κόπωση στην κοιλιακή του χώρα καθώς και στα λαγόνιά του. Παραήταν ζωντανό αυτό το όνειρο.

Κίνησε για το μπάνιο, να ετοιμαστεί για την καθημερινή του ρουτίνα, όταν περνώντας απ'το σαλόνι είδε στο τραπέζι δυο ποτήρια μισογεμάτα αλκοόλ. Και δίπλα, ένα της σκουλαρίκι!

Σάββατο, 10 Απριλίου 2010

Απόφθεγμα Ζωής…

1. Η Ζωή είναι ωραία
- Αλλά τα έχει με άλλον
2. Η Ζωή είναι όμορφη
- Βλέπε 1.
3. Η Ζωή είναι πουτάνα
- Δεν τα έχει απλά με άλλον, κάθεται και σε όποιον της λάχει (εκτός από εσένα)
4. Η Ζωή είναι αλλού
- Δε κάνει ένα κόπο να περάσει καμιά βόλτα κι από εδώ;
5. Νίκησε η Ζωή
- Χάσαμε εμείς
6. Η Ζωή είναι μικρή
- Δε λες πάλι καλά… Σκέψου να ‘ταν και μεγάλη
7. Η Ζωή είναι ταξίδι
- Προορισμός της όμως είναι ο θάνατος (κάτι μαλακίες που λένε για Ιθάκες μη
τις ακούς).
8. Η ζωή είναι Δώρο
- Κάποιου που θέλει να σου κάνει πλάκα. Εγώ θα προτιμούσα μια γραβάτα…
9. Η Ζωή είναι πόλεμος
- Ο εχθρός ποιος είναι;
10. Ζωή είναι μάχη.
- Που στο τέλος πάντα χάνεις εσύ
11. Η Ζωή θέλει αγώνα
- που τελικά θα αποδειχθεί μάταιος
12. Η Ζωή είναι σκληρή
- Μήπως έχει και S/M φαντασιώσεις;
13. Η Ζωή είναι άδικη
- Ούτε δικαστής είναι, ούτε διαιτητής…
14. Δίψα για Ζωή
- Πιες μια Sprite καλύτερα…
15. Πιάσε τη Ζωή απ’ τα μαλλιά
- Και αν τα καταφέρεις ρίχτεις και καμιά από ‘μένα…
16. Η Ζωή είναι γλυκιά
- Βλ. 1,2 & 3
17. Η Ζωή των άλλων
- Βλ 1,2 & 3
18. Μια Ζωή την έχουμε
- Ευτυχώς, σκέψου να ‘ταν και δύο…
19 Ζωή σα παραμύθι
- Μες το ψέμα δηλαδή
20 Παραμυθένια Ζωή
- Βλ 19
21. Ξέγνοιαστη Ζωή
- Αυτή κάνει ότι γουστάρει…
22. Μετά θάνατο Ζωή
- Κάτσε να βγάλουμε άκρη με αυτή πριν το θάνατο και το μετά έχουμε μπροστά
μας όλη την αιωνιότητα.
23. Οι χαρές της Ζωής
- Και οι δικές μας πίκρες.
24. Η Ζωή νικά τον Θάνατο
- Εσύ πάλι όχι. Στο τέλος πεθαίνεις…
25. Ποιος τη Ζωή μας κυβερνά;
- Δυστυχώς ο Γιώργος Παπανδρέου
26. Το μονοπάτι της Ζωής
- Τράβα από αλλού. Από εκεί περνούν μόνο αστέρες της Show Biz… Κάτι σαν
Abbey Road…
27. Η Ζωή μου όλη
- Είσαι έχων και κατέχων, πρέπει να φορολογηθείς με βάση το σχετικό τεκμήριο…
28. Ζωή μισή
- Δε γαμιέται, απ’ το ολότελα…
29. Η Ζωή μου ανήκει…
- Χα, Χα, Χα… Νομίζεις… για κοίτα 1,2 & 3
30. Η Ανθρώπινη Ζωή είναι σημαντική..
- Εξαρτάται απ’ το ποιος είσαι…
31. Έχει όλη τη Ζωή μπροστά του
- Πείτε του ότι συμπάσχω μαζί του
32. Άχαρη Ζωή…
- Μπερδεύεσαι, αυτή μια χαρά είναι… Εσύ είσαι άχαρος…
33. Σκυλίσια Ζωή…
- Ο Σκύλος τι λέει περί αυτού;
34. Η Ζωή έξω απ΄ τη γη
- Συμπαντική πουτάνα
35. Ζω άρα υπάρχω
- Νομίζεις… Κάποιος σου είπε ψέματα…
36. Ζήσε τη Ζωή
- Κι αν αυτή δε θέλει;
37. Καλή Ζωή
- Όπως λέμε τετραγωνισμένος κύκλος;
38. Ψεύτρα Ζωή
- Η μεγαλύτερη αλήθεια (επίσης βλ. 19 & 20)
39. Ζωή κλεμμένη…
- Ίσως ο μόνος τόπος να τη κάνεις δική σου
40. Επιτυχημένη Ζωή
- Κάποιου άλλου…

Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

Χρωματικοί Ελεήμονες

Κίτρινο. Πάλι κίτρινος ήταν ο αέρας.
Σταμάτησε να περπατά. Κύτταξε μπροστά.
Κίτρινο. Έσκυψε. Ζωγράφισε μια συκιά με τα χαλίκια.
Έκοψε κι ένα σύκο να φάει. Νόστιμο αλλά πάντα κίτρινο.
Πόνος. Κι αυτός κίτρινος.
Έρωτας-κίτρινος. Ηδονή-κίτρινη. Οργασμός-κίτρινος.
Ξάφνου όλα σκοτείνιασαν. Σκοτάδι κίτρινο.
Κιτρίνισε η καρδιά. Κιτρίνισε και το μυαλό.
Κι άφησε την τελευταία του πνοή.
Κίτρινη κι αυτή. Αλλά στάσου.
Άλλο κίτρινο αυτό. Σχεδόν πορτοκαλί!

Παρασκευή, 2 Απριλίου 2010

Σαλέπι

Ώρες τώρα στεκόταν ακίνητος μπροστά στο παράθυρο. Η βροχή ασταμάτητη κυλούσε στο τζάμι όπως κυλούσαν και τα δάκρυα της ψυχής του στο πρόσωπό του. Πονούσε, αλλά όχι όσο θα ήθελε. Όχι ολοκληρωτικά. Πονούσε αλλά ήταν ακόμη ευχάριστο. Πονούσε αλλά είχε ακόμη ελπίδα. Και προσπαθούσε να τη διώξει.

Απομακρύνθηκε κάποια στιγμή απ'το παράθυρο. Περίμενε τον καλλίτερό του φίλο. Ίσως αυτός θα μπορούσε να το βοηθήσει να βρει επιτέλους αυτόν τον επώδυνο πόνο. Όσο σκεφτόταν, δε συνειδητοποίησε ότι ο φίλος του είχε φτάσει και τον κυττούσε μ'ένα θλιμμένο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη. Μια ανακούφιση στον πόνο του. Όχι, δεν ήταν αυτό που έψαχνε. Ήταν ώρα. Κύτταξε για λίγα δευτερόλεπτα το φίλο του απευθείας στα μάτια και μετά έβγαλε το περίστροφο που είχε στην εσωτερική τσέπη του παλτού του και το έστρεψε, το κόλλησε στο μέτωπο του φίλου του. Το σχέδιό του στην αναζήτηση του υπέρτατου πόνου είχε μπει σ'εφαρμογή. Πληγώνοντας τον καλλίτερό του φίλο θα γνώριζε τον πόνο. Και συγκεντρώθηκε στο βλέμμα του. Είδε εκεί να αποτυπώνεται η έκπληξη, μετά η απογοήτευση, αυτό που έψαχνε κι ενώ ήταν έτοιμος να βυθιστεί στον απόλυτο πόνο, είδε στο βλέμμα του φίλου του μια υπόνοια κατανόησης.


Όχι, δεν μπορεί! Δεν είναι δυνατόν, ήταν έτοιμος να σκοτώσει τον καλλίτερό του φίλο κι αυτός του έδειχνε σημάδια κατανόησης... Τράβηξε τον κόκκορα ελπίζοντας ότι το χαρακτηριστικό κλικ θα έδειχνε στο φίλο του πόσο σοβαρός ήταν. Αλλά όχι μόνο δεν άλλαξε το βλέμμα κατανόησης αλλά αντίθετα προστέθηκε κι μια υπόνοια ανακούφισης. Ο πόνος ήταν εκεί, ολοκληρωτικός αλλά μοιρασμένος στα δυο. Και παράλληλα μια ηδονή. Άρχισαν κι οι δυο να κλαίνε. Αλλά ήταν δάκρυα ανάμεικτα, χαράς και λύπης. Λύπης γιατί θα έχανε το φίλο του με δική του υπαιτιότητα, λύπης γιατί θα το σκότωνε ο φίλος του. Χαράς γιατί θα βίωνε τον απόλυτο πόνο, γιατί θα τον ανακούφιζε ο φίλος του σκοτώνοντάς τον. Ακούμπησε τη σκανδάλη έτοιμος να την πατήσει.

Εκδοχή Νο1                                                                   Εκδοχή Νο2

Μπήκε στο δωμάτιο ο τρίτος της παρέας. Ήταν κάποτε τρεις φίλοι, οι καλλίτεροι. Τους είδε εκεί ακίνητους. Έφτυσε, και βγήκε.

Τρεις φίλοι. Πότε ξανά;

Παρασκευή, 5 Μαρτίου 2010

Το Χριστό σας, Τσόγλανοι!

Ελλάς το μεγαλείο σου!

Κλαυσίγελως αυτή η χώρα! Ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός μας, αυτός καλέ, ο πρόεδρος της σοσιαλιστικής διεθνούς, που πριν από 4 μήνες έλεγε ότι λεφτά υπάρχουν, ότι θα δώσει αυξήσεις +1% επιπλέον του πληθωρισμού, τώρα έρχεται και στην πράξη καταργεί το 14ο μισθό (-30% στον 14ο, -30% στο 13ο και κάτι ακόμα στα επιδόματα, πάει ο 14ος...) και πολλά άλλα. Αυξάνει δε τον ΦΠΑ! Μετά από 25 χρόνια λιτότητας, νά'σου μια νέα λιτότητα. Γιατί σου λέει το εθνικό χρέος εκτινάχτηκε στα ύψη. Και ποιος το έφαγε αυτό το εθνικό χρέος; Και σε ποιους καριόληδες χρωστάμε; Κι άντε καλά, όλοι οι προηγούμενοι ήταν χαραμοφάηδες κι άχρηστοι κι ήρθε αυτός να βάλει μια τάξη, επιτρέπεται κοτζάμ πρόεδρος σοσιαλιστικής διεθνούς να μετρά φραγκοδίφραγκα; Που είναι τα μέτρα για ανάπτυξη; Που είναι οι επενδύσεις για το μέλλον; Που είναι η έρευνα (μουχαχα, αυτοί είχαν απλήρωτες τις συνδρομές των πανεπιστημίων στις επιστημονικές εκδόσεις για 2 χρόνια);

Και με τα μέτρα της νέας σοσιαλιστικής κυβέρνησης συμφωνούν τα δυο ακροδεξιά κόμματα της χώρας (ΛΑΟΣ και ΝΔ, πλέον μ'έναν κώλο για πρόεδρο, Α.Σ.). Αλλά έρχεται η ηρωική ελληνική αριστερά να σώσει τα πράματα. Το ΚΚΕ με τον ιδεολογικό του αυτισμό να σου λέει ότι για όλα φταίνε οι αμερικανοί κι ο ιμπεριαλισμός, ο ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ wannabe κι η εξωκοινοβουλευτική αριστερά τόσο δογματική που μισούν περισσότερο τους υπόλοιπους αριστερούς από λοιπούς κοινούς θνητούς. Τόσο δογματικοί αριστεροί που έχουν κάνει την αθεΐα δόγμα και το που τέλος της πάλης των τάξεων έχει αντικαταστήσει τη δευτέρα παρουσία. Αυτοί λοιπόν, μαζί με τα συνδικάτα, συνδικαλιστές και λοιπούς εργατοπατέρες οργάνωσαν συλλαλητήριο. Εκεί λοιπόν συμβαίνουν τα εξής τραγελαφικά: Από τη μια οι ορθόδοξοι αριστεροί κατηγορούν τον πρόεδρο της ΓΣΕΕ ως πουλημένο και τον αυγατίζουν κι αυτός ως τέρας ψυχραιμίας ορμά να τους επιτεθεί, απ'την άλλη η ελληνική αστυνομία, αυτός ο ευγενής θεσμός, ψεκάζει χημικά, κατά τ'άλλα απαγορευμένα απ'τις διεθνείς συμβάσεις για το χημικό πόλεμο, στη φάτσα του Μανόλη (ή μήπως Μανώλη) Γλέζου και το στέλνει το νοσοκομείο.

Ω, αμετροεπή Έλληνα! Ποιες λοιπόν είναι οι αντιδράσεις; Τα δυο ακροδεξιά κοινοβουλευτικά κόμματα καταδικάζουν με το γνωστό "ναι μεν, αλλά", ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη (μουχαχα) για μια ακόμη φορά ζητά εξηγήσεις απ'την αστυνομία (τι σκατά, εδώ και 4 μήνες κάθε μέρα εξηγήσεις ζητά, ακόμη να καταλάβει;) οι δε αριστεροί βαυκαλίζονται για την ορθότητά τους. Η αστυνομία ζητά συγγνώμη απ'το Γλέζο γιατί είναι λέει σύμβολο (αν δεν ήταν μπορεί και να του φύτευαν καμιά σφαίρα αλλά ας όψεται), η δε ΓΣΕΕ ζητά την τιμωρία για την άνανδρη δολοφονική επίθεση (τι διάολο, τόσο φονικές διοξίνες ή μικροβιο-ανθεκτική σαλμονέλα είχαν αυτά τ'αβγά;)

Παν μέτρον άριστον! Ευτυχώς που ήρθε την κατάλληλη στιγμή η Τζούλια να ορθώσει το πεσμένο εθνικό ηθικό. Μια Dom Perignon στο μούνι, του ΔΝΤ προκαλεί την φυγή!

Πριν από καμιά δεκαριά χρόνια, η ευρωπαϊκή οικονομική ένωση μιλούσε για πολιτική ένωση. Σήμερα, τα μέλη αυτής, της ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗΣ ένωσης αρνούνται να βοηθήσουν ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ένα μέλος! Παράλληλα η ευρωπαϊκή ακροδεξιά ανεβαίνει. Η ιστορία επαναλαμβάνεται κι αυτοί το χαβά τους.

Ζήτω τα καινούργια μας έπιπλα!

ΥΓ: Δε γαμιέσαι κι εσύ κι ο γρύλλος σου!

Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2010

Το Παγκάκι

Ήταν τρεις φίλοι στο παγκάκι στην πλατεία.
Κάποια στιγμή σηκώθηκε ο ένας να πάει να βρει κάτι να πιει, και δε γύρισε ποτέ.
Κάποια στιγμή, λίγο αργότερα, σηκώθηκε ο άλλος να πάει να βρει κάτι να φάει, και δε γύρισε ποτέ.
Κάποια στιγμή, λίγο πιο αργότερα, κάθισε ο τρίτος κι άνοιξε το βίβλιο να διαβάσει, και δε γύρισε ποτέ.
Ήταν κάποτε τρεις φίλοι σ'ένα παγκάκι στην πλατεία. Δε μιλούσαν μεταξύ τους. Μόνο ο ένας έπινε, ο άλλος έτρωγε κι ο τρίτος διάβαζε.
Κι όταν σήμανε η μουσική το τέλος της ημέρας, κι η πλατεία άδειασε, αυτοί ήταν ακόμη εκεί. Πίνοντας, τρώγοντας, διαβάζοντας.
Κι όταν το όργανο της τάξης τους ζήτησε να φύγουν λέγοντας τους ότι ισχύει απαγόρευση κυκλοφορίας, αυτοί απάντησαν: « Εμείς δεν κυκλοφορούμε, καθόμαστε »
Κι όταν το όργανο της τάξης τους φύτεψε με το υπηρεσιακό του όπλο από μια σφαίρα στο κεφάλι και την καρδιά, αυτοί δεν κινήθηκαν. Παρά μόνο συνέχιζαν να πίνουν, να τρώνε και να διαβάζουν.
Ήταν κάποτε τρεις νεκροί φίλοι στο παγκάκι στην πλατεία.

Δευτέρα, 8 Φεβρουαρίου 2010

Monster Magnet

Η Ελλάδα γίνεται μαγνήτης παράνομων μεταναστών, λέει ο Αντ.Σαμαράς. Αυτό που διαφεύγει της προσοχής του κ.Σαμαρά είναι ότι οι καημένοι που ψάχνουν στον ήλιο μοίρα στην Ελλάδα μάλλον, λόγω διατροφικής ανεπάρκειας, θα πάσχουν από σιδηροπενική αναιμία κι έτσι όσο δυνατός κι αν γίνει ο μαγνήτης Ελλάδα, δε θα τους έλξει. Απ'την άλλη, θα έλκει όλο και περισσότερο τους σιδεροκέφαλους πατριώτες.

Η λύση; Καταργείστε το σπανάκι απ'τη διατροφή των πατριωτών.

Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2010

Απόγευμα

Ήταν στη βεράντα και προσπαθούσε να κλείσει το παράθυρο. Αλλά δεν μπορούσε.
Ήταν κίτρινο παράθυρο. Σκέφτηκε να του αλλάξει χρώμα.
Δεν είχε διάθεση.
Του έδωσε μια να σπάσει και σηκώθηκε να φύγει.
Έτσι κι αλλιώς δεν ήταν δικό του το διαμέρισμα.

Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

Η Ισπανίδα (revisited)

Ξύπνησα σήμερα με μια περίεργη διάθεση. Ίσως να ήταν κι απόρροια του ονείρου της προηγούμενης βραδυάς. Που μου άφησε μια μετάγευση ερωτικής οικειότητας και γλυκιάς νοσταλγίας... Και νιώθω όπως τότε, τα βράδυα που περνούσα ακούγοντας Ράδιο Ουτοπία (και Ράδιο Ακρόπολις, κυρίως Στεργίου). Δυο εκπομπές μου έχουν μείνει κολλημένες στη μνήμη. Πίσω απ'τα Τείχη του Ασύλου και φυσικά η εκπομπή με την αφήγηση παραμυθιών (όσο κι αν φαίνεται περίεργο μου διαφεύγει τώρα ο τίτλος της εκπομπής), μ'εκείνη τη μαγική φωνή. Πόσο και πόσα απογεύματα δε με συνόδευσε αυτή η φωνή, ταξιδεύοντας σε κόσμους μαγικούς, απόμακρους όσο και διπλανούς, γήινους, ρεαλιστικά παραμυθένιους. Και πάντα στο τέλος είχα αυτή την πανέμορφη αίσθηση ερωτικής οικειότητας, συναισθηματικής ολοκλήρωσης, ψυχεδελικής νοσταλγίας. Ένα ολικό αίσθημα πληρότητας και κενού!

Μάλιστα γνώρισα κάποια στιγμή τη γυναίκα πίσω απ'τη μαγική φωνή. Την είδα για μια και μοναδική φορά. Και τόλμησα να ψελλίσω ένα ντροπαλό «ευχαριστώ» που πολύ αμφιβάλλω αν το άκουσε.

Παραθέτω λοιπόν 3 τραγούδια χαρακτηριστικά της εποχής και των αγαπημένων ακουσμάτων (παρά την όποια καλτιά ή πανκιά...)

Τετραγωνισμένα Φύλλα - Γιώργος Τσίγγος & Μαύροι Κύκλοι




Τετραγωνισμένα φύλλα, φύλλα πουλημένης έκφρασης
φιγουράρουν αποβλακωτικά, πίσω από πάγκους με χυμένα σκουπίδια.
Έγινε το rock στοίβες αποτσίγαρων, από πελάτες pub
που τραβολογιούνται από τα ίδια και τα ίδια,
από χιλιοτυπωμένες φάτσες, λόγια και παραγγελιές για κανάλια φυγής
για κανάλια φυγής, χαχαχααχαχα!
για κανάλια φυγής...

Ταβέρνα, καφετέρια, pub, στρατόπεδο, σπίτι
κόλλησαν όλα στο μυαλό μου σα χυμένοι καφέδες
ξεραμένοι στα ίδια και τα ίδια
λουστραρισμένα τραπεζάκια.
Έμποροι μεταπουλούν την ευχαρίστηση
με δόσεις άφιλτρων χειμάρρων κοροϊδίας
σε αντάλλαγμα χρυσάφι και πιοτό για παραλλαγή

Ο χοντρός με την κοιλιά με λιγουρεύεται
ασθμαίνοντας μια ανάγκη μου, κολλημένου κατοστάρικου
στη γυαλιστερή φαλάκρα του... στη γυαλιστερή φαλάκρα του χαχαχαχαχα...
στη γυαλιστερή φαλάκρα του χαχαχαχαχα...

Ένα τσιγαράκι ρε φίλε, ένα τσιγαράκι ακόμη
να το κόψω, να κόψω τον πονοκέφαλο
που τσεκουρώνει ύπουλα το κανάλι των σπερμάτων
φαντάρια με μπλουζάκια, των πανδεοντολογικών νοήσεων
μηρυκάζουν χαμένες ανάσες μέσα σε στενά blue jean
που ξεβάφουν αίμα και θειάφι...

Ξεράσματα ποτάσας, ζητούν κατοικία
ζάχαρες λύτρωσης μιλώντας για κόσμους γαλήνιους, μπατσοφορεμένους
με περιπολικά σε περιπολίες, στα στέκια... στα στέκια που αλήτες... αλήτες
αλλάζουν την πορεία στο αίμα τους... την πορεία στο αίμα τους

Να θυμηθείς ρε να παραβγούμε στο τρέξιμο
σε μια έρημη αμμουδιά να μην μας βλέπει κανένας...
με πεθαμένα κοχύλια
να ξεφυσήσουμε νικοτίνη και σιχαμάρα στα σπλάχνα τους
να ουρλιάξουμε ματώνοντας το λαιμό μας για όλα τα χαμένα βράδια μας
να ουρλιάξουμε ματώνοντας το λαιμό μας για όλα τα χαμένα βράδια μας
να ουρλιάξουμε ματώνοντας το λαιμό μας για όλα τα χαμένα βράδια μας
να ουρλιάξουμε... Ααααααα...

Νεκροκεφαλές σε μηχανάκια ψάχνουν σάρκα απ' τη σάρκα μας
ξεράθηκαν τα χείλη μας μιλώντας για τα ίδια και τα ίδια

Και εσύ κοριτσάκι να μην έχεις καταλάβει τίποτα...
τίποτα να μην έχεις καταλάβει...
παρά να φεύγεις μακριά, ξεπουλώντας,
αυνανίζοντας όλα τα βράδια που σου χάρισα
με το κορμί μου, με τα χείλη μου
σ' όλες τις κοινωνικές τις μασημένες σεμνότητες των ιριδικών καταπιέσεων

Να σε σεργιανίσω σ' όλους τους τάφους
που λυτρώθηκαν φτωχοί-αυτόχειρες
στρατιώτες εικοσάχρονοι με μελανιασμένες κατανοήσεις
φτωχοί-αυτόχειρες...
στρατιώτες εικοσάχρονοι με μελανιασμένες κατανοήσεις
φτωχοί-αυτόχειρες...
στρατιώτες εικοσάχρονοι με μελανιασμένες κατανοήσεις
Φτωχοί-αυτόχειρες...

Τρελλός Μουσικός - Γκούλαγκ



Ο τρελός - τρελός μουσικός
Νότες παραποίησε στείρας μουσικής
Συνέθεσε το έργο ολόκληρης ζωής
Και τράβηξε το δρόμο χωρίς επιστροφή

Έι, τρελέ μουσικέ δεν ξέρω που χάθηκες
Πριν προχωρήσεις πρόσεχε το επόμενο βήμα σου

Ο τρελός - τρελός μουσικός
Άφησε πίσω σημάδια από αίμα
Κάποιοι τα προσέξανε, τα μάτια τους γυαλίζουν
Ω Θεέ μου μοιάζουν, μοιάζουν για τρελοί

Έι, τρελέ μουσικέ δεν ξέρω που χάθηκες
Πριν προχωρήσεις πρόσεχε το επόμενο βήμα σου

Ο τρελός - τρελός μουσικός
Κι αν εξυμνούν κριτές τη στείρα μουσική του
Και αν στην τρέλα του δεν έχει κοινό
Απ' όλους θα είναι ο πιο ζωντανός

Έι, τρελέ μουσικέ δεν ξέρω που χάθηκες
Πριν προχωρήσεις πρόσεχε το επόμενο βήμα σου

Ο Παραμυθούλης - Πίσσα και Πούπουλα




Θέλει τρελά να χορέψει
δυνατά να γελάσει
γιατί άκουσε παλιά
πως γεννιέσαι μια φορά
Είναι φίλος της σιωπής
και του πόνου εραστής
το μυαλό του σαν πετάει
το φεγγάρι όλο κοιτάει
γιατί έμαθε καλά
πως γεννιέσαι μια φορά

Ποιο είναι αυτό το μεγάλο σφάλμα
πες μου ποιο

Μυστικά απ όλους κρυμμένα
στην καρδιά του είναι θαμμένα
και σαν έξυπνο παιδάκι
που διαβάζει Καρυωτάκη
χλωμές ιδέες που παλεύουν
το πιστεύουν θα τον αρπάξουν
σκέψεις που συνεχεία τρέχουν
και γυρεύουν να τον κάψουν
γιατί ήξερε καλά
πως πεθαίνεις μια φορά

Ποιο είναι αυτό το μεγάλο σφάλμα
πες μου ποιο

Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2010

Η μέγιστη ταχύτητα ενός αφρικανικού χελιδονιού

Αχ, πόσο βαριέμαι!

Βαριέμαι να δίνω προτεραιότητα στο επουσιώδες εις βάρος του ουσιώδους. Να σ'αγαπάω με τον τρόπο που σ'αρέσει. Να κουνώ το κεφάλι συγκαταβατικά. Να είμαι αυτός που θέλουνε οι άλλοι. Να δίνω εξηγήσεις κάθε φορά που χαμογελώ σε μια συνάδελφο. Να κάνω αυτά που μου'χουν επιβάλλει. Να εξηγώ κάθε φορά τα αυτονόητα. Να ρωτώ γιατί και να μην παίρνω απάντηση. Να κρατώ τους τύπους. Να επαναλαμβάνω αυτό που μόλις έχω τελειώσει να λέω. Να μπαίνω σε καλούπια. Να ζω για να δουλεύω. Να αυτολογοκρίνομαι. Να δουλεύω για να ζω. Να είμαι υπεύθυνος για τις ζωές των άλλων. Να υπακούω στους νόμους. Να γαμώ με πρόγραμμα. Ν'αγαπώ με πρόγραμμα. Να μην έχω τους φίλους μου δίπλα μου. Να περιμένω 5' ν'ανοίξει ο υπολογιστής. Να ελέγχω την ένταση της μουσικής. Ν'ακούω τα ίδια και τα ίδια. Να λέω τα ίδια και τα ίδια. Να μιλώ. Να προλογίζω τη σκέψη μου. Να κλειδώνω την εξώπορτα. Να κλειδώνω τα συναισθήματά μου. Να έχω κλειδιά.

Αχ, πόσο βαριέμαι!

Και για να γίνει λίγο πιο chmarni-ειδές, προσθέτω κι ένα τραγούδι, αν και βαριέμαι:

Δε θα μας ξαναξεγελάσουν, μουχαχα!

*(ζητώ συγγνώμη εκ των προτέρων για την παρουσία του Townshend... Βρε δε γαμιέστε, βαριέμαι να ζητώ συγγνώμη, να το φάτε στη  μάπα)



We'll be fighting in the streets
With our children at our feet
And the morals that they worship will be gone
And the men who spurred us on
Sit in judgment of all wrong
They decide and the shotgun sings the song

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around me
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
And I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
Don't get fooled again

Change it had to come
We knew it all along
We were liberated from the fall that's all
But the world looks just the same
And history ain't changed
'Cause the banners, they all flown in the last war

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around me
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
And I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
Don't get fooled again
No, no!

I'll move myself and my family aside
If we happen to be left half alive
I'll get all my papers and smile at the sky
For I know that the hypnotized never lie

Do ya?


There's nothing in the street
Looks any different to me
And the slogans are replaced, by-the-bye
And the parting on the left
Is now the parting on the right
And the beards have all grown longer overnight

I'll tip my hat to the new constitution
Take a bow for the new revolution
Smile and grin at the change all around me
Pick up my guitar and play
Just like yesterday
Then I'll get on my knees and pray
We don't get fooled again
Don't get fooled again
No, no!

YAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!

Meet the new boss
Same as the old boss

Κυριακή, 17 Ιανουαρίου 2010

Ο μέτοικος

Μετανάστες σε αυτή τη ζωή και όχι περαστικοί. Και στο τέλος υπάρχει μία απέλαση. Όλοι από εκεί που ήρθαμε, άλλος λίγο πιο νωρίς, άλλος λίγο πιο αργά. Στόχος μία άδεια παραμονής για όσο το δυνατόν περισσότερο, ένα διαβατήριο πρόσβασης στην ζωή. Απέλαση λοιπόν το τέλος και όχι θάνατος. Γιατί όπως λέει και ο Μπακούνιν, θάνατος είναι η ομοιομορφία και ζωή η διαφορετικότητα. Και αυτά είναι δύο πράγματα που ανάγονται στην αιωνιότητα.
Μετανάστης λοιπόν και εγώ, προσπαθώ να παραβιάσω τα σύνορα του νου σου. Τα οδοφράγματα που στήνουν μέσα σου από τη στιγμή της ύπαρξης σου. Άνοιξε τα σύνορα σου και θα δεις ότι η διαφορετικότητα μας είναι αυτό που μας ενώνει. Ψάξε βαθιά μέσα σου και θα δεις ότι η λέξη διαφορετικός και η λέξη εχθρός, δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους.
Λαθρομετανάστης και εγώ στη καρδιά σου αναζητώ μια γωνιά να κρυφτώ. Έχω και εγώ μια γωνιά φυλαγμένη για σένα, φτάνει να με βοηθήσεις να σπάσω τα δικά μου σύνορα, τα δικά μου οδοφράγματα, αυτά που μου βάζουν από τη στιγμή που γεννήθηκα.
Μες τα σκοτάδια της αγάπη μας γυρνάω, ψάξε καλά μέσα σου να βρεις το διαφορετικό και κάπου εκεί στην αντίφαση σου θα είμαι και ‘γώ κρυμμένος και τρομαγμένος…



Φεγγάρι φέγγε μου να περπατώ στη νύχτα
Ούτε και συ έχεις θεό ούτε πατρίδα
Μόνο φωτίζεις, στην ακρόπολη τα παραμιλητά μου προσδιορίζεις
Πονηρέ θεούλη, πατάς εκεί που μας πονάει
και τ’ άλλο πόδι σηκωμένο σ ένα τσάμικο
τη φούντα σου τινάζεις
και στην αιώνια ζωή μας κατεβάζεις
Μες στα σκοτάδια της αγάπης μας γυρνάω
μες στα κρυφά σχολειά, αλλοδαπός χαμένος
σε χασισοπαράδεισο
κρατηθείτε να μη πέσουμε στην άβυσσο
Ασκητές μπρος στα προπύλαια στημένοι
αυτοπυρπολημένος άγιος στη Θεσσαλία
όλοι εκστασιασμένοι
κεριά αναμμένα μες στο ντουλάπι αφορισμένοι
Το τρίτο μάτι κλείνει ανοίγουν τα άλλα δυο
κομπλεξικοί τηλεθεατές στη νιρβάνα του Βούδα
λοβοτο μημένοι
Από αλλόθρησκους εσσίες εξαρτημένοι
Φεγγάρι φέγγε μου να περπατώ στη νύχτα
Ούτε και συ έχεις θεό ούτε πατρίδα
Μόνο φωτίζεις, στην ακρόπολη τα παραμιλητά μου προσδιορίζεις

Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2010

Ο Φελλοκράτης

Μέρος 1ο (ίσως και τελευταίο) μιας (όχι και τόσο) αστυνομικής ιστορίας

Το πρωινό το βρήκε στο μπαλκόνι του στο οικογενειακό εξοχικό. Είχε χρόνια να βρεθεί εκεί. Καθισμένος στην κουνιστή καρέκλα απολάμβανε όπως ποτέ το πρώτο τσιγάρο της ημέρας, αυτή η πρώτη βαθιά ανάσα, η μίξη του γλυκού καπνού με τη δροσερή αύρα της αυγής. Μια από τις μικρές αλλά ομορφότερες απολαύσεις στη ζωή που την είχε ξεχάσει. 30 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στη δουλειά. Δεν είχε λείψει ούτε μια ημέρα από τη δουλειά. Ακόμη κι όταν ήταν άρρωστος. Το φάρμακό του ήταν να μπαίνει στο μυαλό των παρανόμων για να βρει τη λύση, να τους συλλάβει. Και να τος τώρα σε αναγκαστική αναρρωτική άδεια. Μετά την ιστορία με τον ιπτάμενο Ολλανδό που απειλούσε να πυροβολήσει το βιολιστή στη στέγη. Μια ακόμη υπόθεση που είχε φέρει επιτυχώς σε πέρας. Όσον αφορά την υπόθεση, διότι η σφαίρα που προοριζόταν για το βιολιστή το βρήκε στον αριστερό ώμο. Όχι κάτι σοβαρό, αλλά ικανό να του δώσει αναρρωτική άδεια ενός μηνός. Κάτι που δεν του άρεσε καθόλου. Και συνέχισε να πηγαίνει στο δουλειά ώσπου επενέβη ίδιος ο αρχηγός που τον πήρε με το αυτοκίνητό του να τον πάει σπίτι. Το μόνο άτομο που μπορούσε να του επιβάλλει τη γνώμη του, αν κι όχι τόσο εύκολα, καθώς γνωρίζονταν από ετών. Κι έδωσε εντολή τους φρουρούς να μη τον αφήσουν να μπει μέσα στο μέγαρο πριν συμπληρωθεί ένας μήνας. Κάτι που και μόνο στη σκέψη τους έκοβε τα πόδια. Όταν συνειδητοποιήσει ότι θα'πρεπε να περάσει όλο το μήνα στο διαμέρισμά του άρχισε να ανησυχεί. Όσο κι αν τον ευχαριστούσε η θέα του "αστερισμού του καρκίνου", δεν ήταν κάτι που θα άντεχε. Έτσι αποφάσισε να επιστρέψει στο εξοχικό των παιδικών του χρόνων.

Πάντα τον ενοχλούσε η αριστοκρατική του καταγωγή. Θεωρούσε τον εαυτό του έναν προλετάριο των οργάνων της τάξης, ένα στοιχείο αταξίας μέσα σ'αυτήν την τάξη. Το μόνο για το οποίο ήταν ευγνώμων για την οικογενειακή παράδοση ήταν η οινοποιεία. Πάντα το έσκαγε από την εποπτεία της νανάς του για να κατέβει κάτω, να παρακολουθήσει τον τρύγο, περίμενε το αλκοόλ να ωριμάσει στα βαρέλια, ετοίμαζε τους φελλούς για τα μπουκάλια αλλά κυρίως ήθελε να ήταν παρών όταν έβαζαν το φελλό στα μπουκάλια. Ήθελε μάλιστα να το κάνει ο ίδιος σαν γνήσιος φελλοκράτης. Θυμόταν μάλιστα τα λόγια του παππού του: "Κατάρα σ'αυτούς που δε χρησιμοποιούν γνήσιους φελλούς!" Και στη συνέχεια τη διήγηση της πιο όμορφης ιστορίας. Του Αδάμ, του πρώτου φελλοκράτη. Κι όχι φυλλοκράτη όπως νόμιζαν οι πολλοί λόγω του φύλλου συκής. Στη βίβλο αναφέρεται ότι ο θεός αποφάσισε να του δώσει μια σύντροφο απ'τα πλευρά του, εξού κι η φράση "μου'φαγες τα συκώτια", διότι ήταν το δεξιό πλευρό. Από τότε είχε φετίχ ο θεός με τη δεξιά. Αυτό που δεν αναφέρεται είναι ότι από τότε οι γυναίκες, ακόμη κι Εύα, ήθελαν ιδιαίτερη περιποίηση αλλιώς κοκό γιοκ. Έτσι κι ο Αδάμ αναγκάστηκε να ανακαλύψει την οινοποιεία. Με λίγο αλκοόλ όλες πείθονται ότι η συνουσία είναι θέλημα θεού. Κι η ζωή ήταν όμορφη στον παράδεισο μέχρι που η Εύα αποφάσισε ότι ο Αδάμ ήταν φαλλοκράτης λόγω της συμπεριφοράς του και του ζήτησε να φάει το μήλο. Έτσι, όχι μόνο εκδιώχθηκαν απ'τον παράδεισο αλλά ξεκίνησε και το πρώτο φεμινιστικό κίνημα. Αλλά ο Αδάμ επέμενε, δεν ήταν φαλλοκράτης απλά φελλοκράτης διότι το θεό πολλοί εμίσησαν, το μουνί κανείς. Αλλά αυτός ο όρος είχε ξεχαστεί, για να γίνει τελικά το επτασφράγιστο μυστικό της οργάνωσης στην οποία άνηκε κι ο παππούς του αστυνόμου Ντελώμπ, το τάγμα των Γνήσιων Τρυγητών. Και θυμόταν την ικανοποίηση στο πρόσωπο του παππού του όταν είχε πωματίσει με φελλό για πρώτη φορά ένα μπουκάλι του οίκου Ντελώμπ.

Και τώρα ήταν εκεί, μόνος, με τους φελλούς του και πάλι, χωρίς κάτι να μπορεί να του διαταράξει την ηρεμία. Και πόσο πιο ωραίος δεν ήταν ο καπνός στην εξοχή, με τους φελλούς. Θυμόταν τότε, ως έφηβος που ανακάλυπτε την απόλαυση του καπνίσματος κι επηρεασμένος απ'τις ιστορίες του παππού του, που έβαζε τα τσιγάρα του για 3 ημέρες ανάμεσα στους φελλούς και μετά τα κάπνιζε. Τα καλλίτερα τσιγάρα της ζωής του! Τα οποία τα μοιραζόταν με τον καλλίτερό του φίλο, το Δευκαλίωνα Μαρκ και τον έρωτα της ζωής του, την Εύα Μαριβώντ. Δάκρυσε για πρώτη φορά στη ζωή του μετά από 30 χρόνια, όπως τότε που είχε εγκαταλείψει τους φίλους του. Όπως τότε που είδε την απογοήτευση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του παππού του που τον προόριζε για τον επόμενο Γνήσιο Τρυγητή. Δεν ήταν συνηθισμένος σε τέτοιες έντονες συναισθηματικές καταστάσεις. Σκούπισε τα μάτια του και κίνησε να μπει στο περίφημο δωμάτιο των φελλών.

Αλλά όταν μπήκε μέσα δεν υπήρχε ίχνος φελλού. Ένα άδειο δωμάτιο με λίγα άδεια χαρτοκιβώτια. Βγήκε εκνευρισμένος να βρει τον επιστάτη κι έμαθε ότι οι νέες τεχνικές αλλά κι οι κανόνες υγιεινής πρότασσαν τους νέους πλαστικοποιημένους φελλούς ή ακόμη χειρότερα τα βιδωτά π(τ)ώματα. Κι ένοιωσε εκείνη την υπαρξιακή αηδία, την ηθική απαξίωση της προόδου. Αναρίγησε λοιπόν μόλις άκουσε ότι κατά έναν περίεργο τρόπο πολλά απ'τα μπουκάλια του οίκου βρίσκονταν πωματισμένα με αυθεντικό φελλό.

Τι συνέβαινε σ'αυτόν τον Οίκο Ντελώμπ;

Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

Κενοφανής Αδράνεια

Λένε ότι το πρώτο βήμα είναι το πιο δύσκολο. Αυτή η ενέργεια που πρέπει να ξοδευτεί για να επιτευχθεί η εκ-κίνηση. Κι όλα αλλάζουν, παίρνουν ζωή. Κι αυτή συνεχίζει ακόμη κι αν σταματήσει κάθε προσπάθεια, από αδράνεια (add + run αγγλιστί, βάλε και τρέχα, ή ad + ran, σε νεοκαπιταλιστική έκδοση, η τρέχουσα διαφήμιση). Από κεκτημένη ταχύτητα, η κίνηση συνεχίζεται. Και για πόσο ακόμη θα συνεχίσει εξαρτάται από το πόσα άτομα υπάρχουν τριγύρω και το πόσο κοντά βρίσκονται αυτά, πόση επαφή έχουν. Όσο πιο πολλά άτομα κι όσο πιο κοντά βρίσκονται κι έρχονται σ'επαφή, τόσο πιο γρήγορα θα σταματήσει (ακόμα ένα μόριο είμαι και τέρμα, που λέει κι ο λαϊκός αοιδός).

Έτσι το ακίνητο που έγινε αεικίνητο, θα γίνει αεί ακίνητο. Εκτός κι αν αντί για άτομα δίπλα του, είναι σε κενό. Τότε θα συνεχίσει εσαεί. Κι εκεί στην απέραντη μοναξιά του κενού υπάρχει κάτι πανέμορφο, σαγηνευτικό, η δυαδική γέννηση. Μόνο που δεν το αντιλαμβάνεται γιατί είναι τόσο στιγμιαίο. Μέχρι τη στιγμή που αυτή η δυαδική γέννηση λάβει μέρος τόσο κοντά του που το ένα μέλος της νέας ύπαρξης ενωθεί μαζί του, ενώ το άλλο θα απομακρυνθεί ταχύτατα, κάτι που δίνει τη εντύπωση λάμψης, ακτινοβολίας.

Κι έτσι συνεχίζεται η κίνηση, αλλά με άλλη ποιότητα. Μέχρι την επόμενη δυαδική γέννηση δίπλα του, μέσα στο απέραντο καινό, και κάθε γέννηση και συνουσία δηλώνεται με μια λάμψη.

Κυριακή, 3 Ιανουαρίου 2010

Το Ρεβεγιόν

Με την εμφάνιση των πρώτων αχτίδων του ήλιου άνοιξαν διάπλατα οι πόρτες των φυλακών. Πλήθος κόσμου έβγαινε. Ήταν η πρώτη εργάσιμη ημέρα μετά τις εορτές. Όπως κάθε χρόνο τέτοια εποχή, καθώς επίσης και γύρω απ'τα Χριστούγεννα και το Πάσχα, οι φυλακές γέμιζαν. Μόνο για την εορταστική βραδυά. Όχι από ύποπτους ή εγκληματίες, αλλά από απλούς ανθρώπους που έμπαιναν εθελοντικά. Ήταν ένα φαινόμενο που'χε ξεκινήσει δειλά πριν από λίγα χρόνια. Τότε κάποιοι πήγαιναν στην αστυνομία και ζητούσαν να περάσουν τη βραδυά (των Χριστουγέννων, Πρωτοχρονιάς ή Πάσχα) μέσα στις φυλακές ή στα κρατητήρια. Όπως ήταν φυσικό, η αστυνομία τους έδιωχνε. Αλλά αυτοί δεν πτοούνταν. Επιδίδονταν σε μικροαδικήματα (μικροκλοπές, διατάραξη της κοινής ησυχίας κλπ) μέχρι που τελικά βρίσκονταν πίσω απ'τα κάγκελα. Κι όλο αυτό για να αποφύγουν το ρεβεγιόν, το οικογενειακό δείπνο της εκάστοτε εορταστικής βραδυάς.

Ήταν κάτι που όλοι το σκέφτονταν αλλά κανείς δεν είχε σκεφτεί να προσπαθήσει να το αποφύγει, τουλάχιστον όχι έτσι μαζικά. Κανείς δεν πήγαινε κόντρα στην ιερότητα της οικογένειας, ούτε στους πνευματικούς της ταγούς. Όταν όμως εμφανίστηκε η είδηση του πρώτου που το προσπάθησε, ήταν το ερέθισμα για πολλούς, πάρα πολλούς. Έτσι άρχισαν οι αστυνομικοί κι οι σωφρονιστικοί υπάλληλοι να δέχονται όσους έρχονταν. Είχαν έτσι έτοιμη τη δικαιολογία για να αποφύγουν το δείπνο. Οι ιατροί, νοσηλευτές και λοιποί νοσοκομειακοί υπάλληλοι άρχισαν να είναι πλέον περισσότεροι απ'τους ασθενείς τις εν λόγω βραδυές, με τη δικαιολογία του φόρτου εργασίας. Αλλά ακόμη κι άλλοι υπάλληλοι, τραπεζικοί λέγοντας ότι πρέπει να τακτοποιήσουν λογαριασμούς, διοικητικοί, αγρότες που ξαφνικά έπρεπε να ποτίσουν, καθηγητές που έπρεπε να διορθώσουν γραπτά κλπ. Και το φαινόμενο είχε γίνει τόσο μαζικό που δεν έμενε σχεδόν κανείς στο οικογενειακό δείπνο.

Άρχισαν λοιπόν πρώτοι οι ιερείς να ανησυχούν για το θεσμό της οικογένειας και θεωρώντας εαυτούς ως οικογενειάρχες της ενορίας τους (αυτό όταν άφηναν για λίγο το ρόλο του βοσκού των αμνών). Άρχισαν λοιπόν να πηγαίνουν στις φυλακές και τα νοσοκομεία και να προσφέρουν εορταστικά δείπνα. Πίεζαν την πολιτεία ώστε να είναι όλα τα διοικητικά κτήρια κλειδωμένα. Αλλά οι άνθρωποι είχαν ξυπνήσει, δε χρειάζονταν πλέον δικαιολογία για να αποφύγουν το δείπνο. Έτσι ενώ δεν μπορούσαν πλέον να μπούνε στις φυλακές ή στους χώρους εργασίας τους, δε γυρνούσαν σπίτι. Άρχισε το κράτος, με την προτροπή των θρησκευτικών ηγετών, να εφαρμόζει μέτρα. Επιχορηγούσε τις γυναίκες αν δέχονταν να κάνουν έρωτα με τους συζύγους τους εκείνη τη βραδυά, τους άνδρες αν δέχονταν να ακούσουν τις περιγραφές της ημέρας των συζύγων τους. Οι θρησκευτικοί ηγέτες βέβαια αντέδρασαν για τους τύπους και ξεκίνησαν μια συμβολική συλλογή υπογραφών κατά των νέων μέτρων, άσχετα αν ήταν αυτοί που πρότειναν. Άλλα ούτε αυτά τα μέτρα είχαν αποτέλεσμα. Οι άνδρες δεν ήθελαν να κάνουν έρωτα με τις γυναίκες τους, όχι εκείνη τη βραδυά, οι δε γυναίκες δεν είχαν καμιά διάθεση να περιγράψουν την ημέρα τους στους συζύγους, όχι εκείνη τη βραδυά.

Το ρεβεγιόν, ως οικογενειακό δείπνο, είχε πλέον καταργηθεί. Όλοι έβγαιναν έξω, στους δρόμους, τις πλατείες, τα καφέ αλλά δεν γιόρταζαν, απλά κάθονταν ήσυχα χωρίς διαλόγους ο καθένας στη γωνιά του, διαβάζοντας την εφημερίδα του ή του βιβλίο του ή ακούγοντας μουσική ή απλά βυθισμένος στις σκέψεις του.

Μέχρι που κάποια στιγμή, μετά από αρκετά χρόνια, κάποιος εκεί που διάβαζε την εφημερίδα του, την άφησε κάτω κι είπε στους διπλανούς του:

- Δεν πάμε να τσιμπήσουμε τίποτα;