Παρασκευή, 8 Ιανουαρίου 2010

Κενοφανής Αδράνεια

Λένε ότι το πρώτο βήμα είναι το πιο δύσκολο. Αυτή η ενέργεια που πρέπει να ξοδευτεί για να επιτευχθεί η εκ-κίνηση. Κι όλα αλλάζουν, παίρνουν ζωή. Κι αυτή συνεχίζει ακόμη κι αν σταματήσει κάθε προσπάθεια, από αδράνεια (add + run αγγλιστί, βάλε και τρέχα, ή ad + ran, σε νεοκαπιταλιστική έκδοση, η τρέχουσα διαφήμιση). Από κεκτημένη ταχύτητα, η κίνηση συνεχίζεται. Και για πόσο ακόμη θα συνεχίσει εξαρτάται από το πόσα άτομα υπάρχουν τριγύρω και το πόσο κοντά βρίσκονται αυτά, πόση επαφή έχουν. Όσο πιο πολλά άτομα κι όσο πιο κοντά βρίσκονται κι έρχονται σ'επαφή, τόσο πιο γρήγορα θα σταματήσει (ακόμα ένα μόριο είμαι και τέρμα, που λέει κι ο λαϊκός αοιδός).

Έτσι το ακίνητο που έγινε αεικίνητο, θα γίνει αεί ακίνητο. Εκτός κι αν αντί για άτομα δίπλα του, είναι σε κενό. Τότε θα συνεχίσει εσαεί. Κι εκεί στην απέραντη μοναξιά του κενού υπάρχει κάτι πανέμορφο, σαγηνευτικό, η δυαδική γέννηση. Μόνο που δεν το αντιλαμβάνεται γιατί είναι τόσο στιγμιαίο. Μέχρι τη στιγμή που αυτή η δυαδική γέννηση λάβει μέρος τόσο κοντά του που το ένα μέλος της νέας ύπαρξης ενωθεί μαζί του, ενώ το άλλο θα απομακρυνθεί ταχύτατα, κάτι που δίνει τη εντύπωση λάμψης, ακτινοβολίας.

Κι έτσι συνεχίζεται η κίνηση, αλλά με άλλη ποιότητα. Μέχρι την επόμενη δυαδική γέννηση δίπλα του, μέσα στο απέραντο καινό, και κάθε γέννηση και συνουσία δηλώνεται με μια λάμψη.

3 σχόλια:

chmarni είπε...

Νομίζω ότι έχω λύσει τα πάντα στο μυαλό μου, μετά από μία πληροφορία που μου έδωσες κάποτε εσύ. Αυτή ήταν πως ο χωροχρόνος είναι ένα κλειστό σύστημα στο οποίο ισχύει κανονικά η αρχή διατήρησης της ενέργειας.
Ως εκ τούτου λοιπόν “Μηδέν εις το πηλίκο”
Έτσι λοιπόν σε οποιαδήποτε γέννηση αντιστοιχεί ένας θάνατος, οποιαδήποτε λάμψη θα βρει τη μαύρη τρύπα της για να χαθεί. Οποιαδήποτε κίνηση θα ψάξει την αντίθετη της για να εξουδετερωθεί. Οποιοδήποτε στοιχείο στη φύση του “περισσεύει” ένα ηλεκτρόνιο στη στιβάδα σθένους του, θα ψάξει ένα άλλο που του λείπει αντίστοιχα ένα ηλεκτρόνιο, για να το δώσει, προκειμένου αμφότερα να έχουν ουδέτερο (δηλαδή μηδενικό) φορτίο.
Το μηδέν λοιπόν η μόνη πραγματικότητα, η αντικειμενική αλήθεια.
Και από τη ζωή ως το Θάνατο; Πίκρα, απογοήτευση, ανεκπλήρωτοι πόθοι στο βωμό μιας ματαιότητας. Γιατί ματαιότητα είναι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε το όλον και όχι βέβαια το όλον αυτό καθαυτό… Γιατί το όλον είναι η μόνη αλήθεια, δηλαδή το μηδέν. Και εμείς; Εγώ, εσύ, ο διπλανός, ο άγνωστος ή ο γνωστός; Τυχαίοι και θλιβεροί παράγοντες της ματαιότητας που σε καμία περίπτωση δε σπάμε τον κανόνα του μηδενός.

Ένας Άνθρωπος που εκτιμώ πάρα πολύ μου είπε “τουλάχιστον εσύ σκέφτεσαι”. Ανάθεμα λοιπόν σε αυτή μου τη “δυνατότητα”, εάν όντως υπάρχει. Συγνώμη…

Nikola Taska είπε...

Η μνήμη σου σε απατά λίγο φίλε μου, η αρχή διατήρησης της ενέργειας είναι ένας απ'τους πιο θεμελιώδεις νόμους της φυσικής που το διδασκόμαστε στο σχολείο...

Αλλά τι κι αν η συνολική ενέργεια του σύμπαντός μας είναι μηδέν; Απ'το μηδέν στη ματαιότητα φίλε μου είναι ένα νοητικό άλμα που δε θα έπρεπε να το κάνεις, διότι αυτό το μηδέν δεν είναι κενό. Είναι καινό, όπως λέγαμε και με την αγαπητή Βαρβάρα στο φατσοβιβλίο, ένας οργασμός δημιουργίας. Και δημιουργία σημαίνει γέννηση και θάνατος. Και ναι, όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα, αλλά γιατί ματαιότητα; Αυτό είναι ένα δυναμικό μηδέν και μ'αυτή την έννοια εγώ είμαι μηδενιστής (έχω και το μπλουζάκι, nihilist, από την ταινία...)

Να σου δώσω λοιπόν ακόμη μια πληροφορία: η ματαιότητα δεν αποτελεί θεμελιώδη νόμο της φυσικής. Μην την μπερδεύεις με την εντροπία... Η ματαιότητα είναι η σημερινή δική σου ερμηνεία. Αλλά σκέψου και λίγο παραπέρα. Το ξέρω ότι μπορείς.

chmarni είπε...

Στο σχόλιο μου κάνω την εξής απαραίτητη διευκρίνιση “Γιατί ματαιότητα είναι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε το όλον και όχι βέβαια το όλον αυτό καθαυτό”. Αν λοιπόν θεωρήσουμε τον χωρόχρονο ή το σύμπαν ως το “όλον” (τουλάχιστο αυτό είχα στο μυαλό μου όταν έγραφα), ματαιότητα είναι ο τρόπος που το αντιλαμβανόμαστε. Όσο για το μηδέν αυτό δε παύει να είναι μηδέν και μάλιστα απόλυτο. Αυτό από μόνο του σίγουρα δε λέει τίποτα αλλά η τάση των πάντων προς αυτό (εντροπία) μου λέει κάτι… Οι μόνοι που δεν το αντιλαμβανόμαστε αυτό είμαστε οι άνθρωποι και για το λόγο αυτό δημιουργούμε μία ανισορροπία (εάν δεχθούμε ότι “στόχος” της εντροπίας είναι η ισορροπία). Εν κατακλείδι τα πάντα στο σύμπαν γίνονται προκειμένου να επαληθευθεί η αρχή διατήρησης της ενέργειας, δηλαδή για τη διατήρηση της μηδενικής ενέργειας.
Αλλά καταλαβαίνεις ότι η προσέγγιση μου δεν είναι τόσο από τη μεριά της φυσικής. Αλήθεια είναι ότι κάνω πάντα το νοητικό άλμα από τη φυσική στις ανθρώπινες συμπεριφορές, αλλά αυτό με κάνει και δίνω μέσα μου κάποιες απαντήσεις που άλλες φορές με βολεύουν και άλλες όχι.
Σε κάθε περίπτωση το μηδέν είναι μηδέν. Και σίγουρα δεν είναι μάταιο, γιατί τότε θα ήταν και κάτι άλλο. Είναι σκέτο, ψυχρό, απόλυτο και όλα τείνουν προς αυτό. Με βάση όλα τα παραπάνω ματαιότητα είναι οι ανθρώπινες επιδιώξεις, οι στόχοι κτλ…