Σάββατο, 16 Ιανουαρίου 2010

Ο Φελλοκράτης

Μέρος 1ο (ίσως και τελευταίο) μιας (όχι και τόσο) αστυνομικής ιστορίας

Το πρωινό το βρήκε στο μπαλκόνι του στο οικογενειακό εξοχικό. Είχε χρόνια να βρεθεί εκεί. Καθισμένος στην κουνιστή καρέκλα απολάμβανε όπως ποτέ το πρώτο τσιγάρο της ημέρας, αυτή η πρώτη βαθιά ανάσα, η μίξη του γλυκού καπνού με τη δροσερή αύρα της αυγής. Μια από τις μικρές αλλά ομορφότερες απολαύσεις στη ζωή που την είχε ξεχάσει. 30 χρόνια αδιάλειπτης παρουσίας στη δουλειά. Δεν είχε λείψει ούτε μια ημέρα από τη δουλειά. Ακόμη κι όταν ήταν άρρωστος. Το φάρμακό του ήταν να μπαίνει στο μυαλό των παρανόμων για να βρει τη λύση, να τους συλλάβει. Και να τος τώρα σε αναγκαστική αναρρωτική άδεια. Μετά την ιστορία με τον ιπτάμενο Ολλανδό που απειλούσε να πυροβολήσει το βιολιστή στη στέγη. Μια ακόμη υπόθεση που είχε φέρει επιτυχώς σε πέρας. Όσον αφορά την υπόθεση, διότι η σφαίρα που προοριζόταν για το βιολιστή το βρήκε στον αριστερό ώμο. Όχι κάτι σοβαρό, αλλά ικανό να του δώσει αναρρωτική άδεια ενός μηνός. Κάτι που δεν του άρεσε καθόλου. Και συνέχισε να πηγαίνει στο δουλειά ώσπου επενέβη ίδιος ο αρχηγός που τον πήρε με το αυτοκίνητό του να τον πάει σπίτι. Το μόνο άτομο που μπορούσε να του επιβάλλει τη γνώμη του, αν κι όχι τόσο εύκολα, καθώς γνωρίζονταν από ετών. Κι έδωσε εντολή τους φρουρούς να μη τον αφήσουν να μπει μέσα στο μέγαρο πριν συμπληρωθεί ένας μήνας. Κάτι που και μόνο στη σκέψη τους έκοβε τα πόδια. Όταν συνειδητοποιήσει ότι θα'πρεπε να περάσει όλο το μήνα στο διαμέρισμά του άρχισε να ανησυχεί. Όσο κι αν τον ευχαριστούσε η θέα του "αστερισμού του καρκίνου", δεν ήταν κάτι που θα άντεχε. Έτσι αποφάσισε να επιστρέψει στο εξοχικό των παιδικών του χρόνων.

Πάντα τον ενοχλούσε η αριστοκρατική του καταγωγή. Θεωρούσε τον εαυτό του έναν προλετάριο των οργάνων της τάξης, ένα στοιχείο αταξίας μέσα σ'αυτήν την τάξη. Το μόνο για το οποίο ήταν ευγνώμων για την οικογενειακή παράδοση ήταν η οινοποιεία. Πάντα το έσκαγε από την εποπτεία της νανάς του για να κατέβει κάτω, να παρακολουθήσει τον τρύγο, περίμενε το αλκοόλ να ωριμάσει στα βαρέλια, ετοίμαζε τους φελλούς για τα μπουκάλια αλλά κυρίως ήθελε να ήταν παρών όταν έβαζαν το φελλό στα μπουκάλια. Ήθελε μάλιστα να το κάνει ο ίδιος σαν γνήσιος φελλοκράτης. Θυμόταν μάλιστα τα λόγια του παππού του: "Κατάρα σ'αυτούς που δε χρησιμοποιούν γνήσιους φελλούς!" Και στη συνέχεια τη διήγηση της πιο όμορφης ιστορίας. Του Αδάμ, του πρώτου φελλοκράτη. Κι όχι φυλλοκράτη όπως νόμιζαν οι πολλοί λόγω του φύλλου συκής. Στη βίβλο αναφέρεται ότι ο θεός αποφάσισε να του δώσει μια σύντροφο απ'τα πλευρά του, εξού κι η φράση "μου'φαγες τα συκώτια", διότι ήταν το δεξιό πλευρό. Από τότε είχε φετίχ ο θεός με τη δεξιά. Αυτό που δεν αναφέρεται είναι ότι από τότε οι γυναίκες, ακόμη κι Εύα, ήθελαν ιδιαίτερη περιποίηση αλλιώς κοκό γιοκ. Έτσι κι ο Αδάμ αναγκάστηκε να ανακαλύψει την οινοποιεία. Με λίγο αλκοόλ όλες πείθονται ότι η συνουσία είναι θέλημα θεού. Κι η ζωή ήταν όμορφη στον παράδεισο μέχρι που η Εύα αποφάσισε ότι ο Αδάμ ήταν φαλλοκράτης λόγω της συμπεριφοράς του και του ζήτησε να φάει το μήλο. Έτσι, όχι μόνο εκδιώχθηκαν απ'τον παράδεισο αλλά ξεκίνησε και το πρώτο φεμινιστικό κίνημα. Αλλά ο Αδάμ επέμενε, δεν ήταν φαλλοκράτης απλά φελλοκράτης διότι το θεό πολλοί εμίσησαν, το μουνί κανείς. Αλλά αυτός ο όρος είχε ξεχαστεί, για να γίνει τελικά το επτασφράγιστο μυστικό της οργάνωσης στην οποία άνηκε κι ο παππούς του αστυνόμου Ντελώμπ, το τάγμα των Γνήσιων Τρυγητών. Και θυμόταν την ικανοποίηση στο πρόσωπο του παππού του όταν είχε πωματίσει με φελλό για πρώτη φορά ένα μπουκάλι του οίκου Ντελώμπ.

Και τώρα ήταν εκεί, μόνος, με τους φελλούς του και πάλι, χωρίς κάτι να μπορεί να του διαταράξει την ηρεμία. Και πόσο πιο ωραίος δεν ήταν ο καπνός στην εξοχή, με τους φελλούς. Θυμόταν τότε, ως έφηβος που ανακάλυπτε την απόλαυση του καπνίσματος κι επηρεασμένος απ'τις ιστορίες του παππού του, που έβαζε τα τσιγάρα του για 3 ημέρες ανάμεσα στους φελλούς και μετά τα κάπνιζε. Τα καλλίτερα τσιγάρα της ζωής του! Τα οποία τα μοιραζόταν με τον καλλίτερό του φίλο, το Δευκαλίωνα Μαρκ και τον έρωτα της ζωής του, την Εύα Μαριβώντ. Δάκρυσε για πρώτη φορά στη ζωή του μετά από 30 χρόνια, όπως τότε που είχε εγκαταλείψει τους φίλους του. Όπως τότε που είδε την απογοήτευση ζωγραφισμένη στο πρόσωπο του παππού του που τον προόριζε για τον επόμενο Γνήσιο Τρυγητή. Δεν ήταν συνηθισμένος σε τέτοιες έντονες συναισθηματικές καταστάσεις. Σκούπισε τα μάτια του και κίνησε να μπει στο περίφημο δωμάτιο των φελλών.

Αλλά όταν μπήκε μέσα δεν υπήρχε ίχνος φελλού. Ένα άδειο δωμάτιο με λίγα άδεια χαρτοκιβώτια. Βγήκε εκνευρισμένος να βρει τον επιστάτη κι έμαθε ότι οι νέες τεχνικές αλλά κι οι κανόνες υγιεινής πρότασσαν τους νέους πλαστικοποιημένους φελλούς ή ακόμη χειρότερα τα βιδωτά π(τ)ώματα. Κι ένοιωσε εκείνη την υπαρξιακή αηδία, την ηθική απαξίωση της προόδου. Αναρίγησε λοιπόν μόλις άκουσε ότι κατά έναν περίεργο τρόπο πολλά απ'τα μπουκάλια του οίκου βρίσκονταν πωματισμένα με αυθεντικό φελλό.

Τι συνέβαινε σ'αυτόν τον Οίκο Ντελώμπ;

5 σχόλια:

chmarni είπε...

Ωραίος ο παππούς του αστυνόμου !!! Γαμώ τις ιστορίες. Αλλά ρε συ μήπως τελικά η Εύα έκανε νάζια για να τη θέλει περισσότερο ο Αδάμ ? Αλλά τώρα θα μου πεις, που να βγάλεις άκρη με τις γυναίκες…
Ρε συ μήπως τελικά δεν έχει ο κύριος φετίχ με τη δεξιά, αλλά η δεξιά με τον κύριο ???
Α!!! να δώσω και το Link για τον ιπτάμενο Ολλανδό, ένα αθώο post που τελικά υπήρξε για μένα η απαρχή μιας ήττας. Δε πειράζει όμως, κέρδισα άλλα 10 χρόνια…

http://kyr-i-louben.blogspot.com/2007/12/blog-post_17.html

Nikola Taska είπε...

Διότι δεν τον πίστευε όταν της έλεγε ότι ήταν η μόνη γυναίκα στον κόσμο γι'αυτόν; χεχε

Ήττα; Μια ακόμη εμπειρία στο ταξίδι της ζωής... Κι αφού κέρδισες και 10 χρόνια, όλα καλά!

Vasilis είπε...

Πραγματικά ωραία ιστορία. Ελπίζω να την συνεχίσεις γιατί την άφησες στη μέση.

Η Εύα, ως γνήσια γυναίκα, βαρέθηκα τη μόδα με τα φύλλα, και επειδή ο Θεός δεν επέτρεπαι άλλου είδους ενδυμασία, τα βρόντηξε κι έφυγε. Μετά ο Αδάμ βαρέθηκε τον αυνανισμό και, ως γνήσιος άνδρας, ακολολυθησε το μου.. εεε την Εύα.

Χρήστο, για την ήττα το καταλαβαίνω, αλλά τα 10 χρόνια πως τα κέρδισες τελικά; Επίσης, αφού γράφεις στα ελληνικά, καλύτερα να χρησιμοποιείς ελληνικά ερωτιματικά (;) αντί για λατινικά (?).

chmarni είπε...

Δηλαδή Βασίλη, ο Αδάμ είναι ο μαλάκας της όλης υπόθεσης !!!! Ο θεός έβαζε τους κανόνες, η Εύα δεν ήθελε φύλλα και προτίμησε τα λούσα και αυτός τελικά βρέθηκε με το κ… στο χέρι και με το δίλημμα θεός ή μ… εεε Εύα…
Σχετικά με τα 10 χρόνια τώρα, το θέμα είναι στατιστικό. Έτσι τη πατάω περίπου μία φορά στη δεκαετία. Ελπίζω ότι σε 8 χρόνια λοιπόν που θα έρθει η στιγμή (τα δύο έχουν παρέλθει) να έχω αποκτήσει μεγαλύτερη σοφία…

Vasilis είπε...

Αν ο Αδάμ παρέμενε στον Παράδεισο, θα κατέληγε κτηνοβάτης, και η κτηνοβασία δεν επιτρεπόταν. Με άλλα λόγια, ο Αδάμ ήταν έρμαιο τον σεξουαλικών ορμών του, τις οποίες του τις κληροδότησε ο ίδιος ο Δημιουργός. Κανονικά αν ο Θεός ήθελε να είναι σωστός θα έπρεπε να του φτιάξει μια άλλη γυναίκα για να περνάει ο Αδάμ την ώρα του, αλλά βλέπεις είχε κουραστεί από τη δημιούγία του κόσμου και δεν του έμεινε κουράγιο.