Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2010

Η Ισπανίδα (revisited)

Ξύπνησα σήμερα με μια περίεργη διάθεση. Ίσως να ήταν κι απόρροια του ονείρου της προηγούμενης βραδυάς. Που μου άφησε μια μετάγευση ερωτικής οικειότητας και γλυκιάς νοσταλγίας... Και νιώθω όπως τότε, τα βράδυα που περνούσα ακούγοντας Ράδιο Ουτοπία (και Ράδιο Ακρόπολις, κυρίως Στεργίου). Δυο εκπομπές μου έχουν μείνει κολλημένες στη μνήμη. Πίσω απ'τα Τείχη του Ασύλου και φυσικά η εκπομπή με την αφήγηση παραμυθιών (όσο κι αν φαίνεται περίεργο μου διαφεύγει τώρα ο τίτλος της εκπομπής), μ'εκείνη τη μαγική φωνή. Πόσο και πόσα απογεύματα δε με συνόδευσε αυτή η φωνή, ταξιδεύοντας σε κόσμους μαγικούς, απόμακρους όσο και διπλανούς, γήινους, ρεαλιστικά παραμυθένιους. Και πάντα στο τέλος είχα αυτή την πανέμορφη αίσθηση ερωτικής οικειότητας, συναισθηματικής ολοκλήρωσης, ψυχεδελικής νοσταλγίας. Ένα ολικό αίσθημα πληρότητας και κενού!

Μάλιστα γνώρισα κάποια στιγμή τη γυναίκα πίσω απ'τη μαγική φωνή. Την είδα για μια και μοναδική φορά. Και τόλμησα να ψελλίσω ένα ντροπαλό «ευχαριστώ» που πολύ αμφιβάλλω αν το άκουσε.

Παραθέτω λοιπόν 3 τραγούδια χαρακτηριστικά της εποχής και των αγαπημένων ακουσμάτων (παρά την όποια καλτιά ή πανκιά...)

Τετραγωνισμένα Φύλλα - Γιώργος Τσίγγος & Μαύροι Κύκλοι




Τετραγωνισμένα φύλλα, φύλλα πουλημένης έκφρασης
φιγουράρουν αποβλακωτικά, πίσω από πάγκους με χυμένα σκουπίδια.
Έγινε το rock στοίβες αποτσίγαρων, από πελάτες pub
που τραβολογιούνται από τα ίδια και τα ίδια,
από χιλιοτυπωμένες φάτσες, λόγια και παραγγελιές για κανάλια φυγής
για κανάλια φυγής, χαχαχααχαχα!
για κανάλια φυγής...

Ταβέρνα, καφετέρια, pub, στρατόπεδο, σπίτι
κόλλησαν όλα στο μυαλό μου σα χυμένοι καφέδες
ξεραμένοι στα ίδια και τα ίδια
λουστραρισμένα τραπεζάκια.
Έμποροι μεταπουλούν την ευχαρίστηση
με δόσεις άφιλτρων χειμάρρων κοροϊδίας
σε αντάλλαγμα χρυσάφι και πιοτό για παραλλαγή

Ο χοντρός με την κοιλιά με λιγουρεύεται
ασθμαίνοντας μια ανάγκη μου, κολλημένου κατοστάρικου
στη γυαλιστερή φαλάκρα του... στη γυαλιστερή φαλάκρα του χαχαχαχαχα...
στη γυαλιστερή φαλάκρα του χαχαχαχαχα...

Ένα τσιγαράκι ρε φίλε, ένα τσιγαράκι ακόμη
να το κόψω, να κόψω τον πονοκέφαλο
που τσεκουρώνει ύπουλα το κανάλι των σπερμάτων
φαντάρια με μπλουζάκια, των πανδεοντολογικών νοήσεων
μηρυκάζουν χαμένες ανάσες μέσα σε στενά blue jean
που ξεβάφουν αίμα και θειάφι...

Ξεράσματα ποτάσας, ζητούν κατοικία
ζάχαρες λύτρωσης μιλώντας για κόσμους γαλήνιους, μπατσοφορεμένους
με περιπολικά σε περιπολίες, στα στέκια... στα στέκια που αλήτες... αλήτες
αλλάζουν την πορεία στο αίμα τους... την πορεία στο αίμα τους

Να θυμηθείς ρε να παραβγούμε στο τρέξιμο
σε μια έρημη αμμουδιά να μην μας βλέπει κανένας...
με πεθαμένα κοχύλια
να ξεφυσήσουμε νικοτίνη και σιχαμάρα στα σπλάχνα τους
να ουρλιάξουμε ματώνοντας το λαιμό μας για όλα τα χαμένα βράδια μας
να ουρλιάξουμε ματώνοντας το λαιμό μας για όλα τα χαμένα βράδια μας
να ουρλιάξουμε ματώνοντας το λαιμό μας για όλα τα χαμένα βράδια μας
να ουρλιάξουμε... Ααααααα...

Νεκροκεφαλές σε μηχανάκια ψάχνουν σάρκα απ' τη σάρκα μας
ξεράθηκαν τα χείλη μας μιλώντας για τα ίδια και τα ίδια

Και εσύ κοριτσάκι να μην έχεις καταλάβει τίποτα...
τίποτα να μην έχεις καταλάβει...
παρά να φεύγεις μακριά, ξεπουλώντας,
αυνανίζοντας όλα τα βράδια που σου χάρισα
με το κορμί μου, με τα χείλη μου
σ' όλες τις κοινωνικές τις μασημένες σεμνότητες των ιριδικών καταπιέσεων

Να σε σεργιανίσω σ' όλους τους τάφους
που λυτρώθηκαν φτωχοί-αυτόχειρες
στρατιώτες εικοσάχρονοι με μελανιασμένες κατανοήσεις
φτωχοί-αυτόχειρες...
στρατιώτες εικοσάχρονοι με μελανιασμένες κατανοήσεις
φτωχοί-αυτόχειρες...
στρατιώτες εικοσάχρονοι με μελανιασμένες κατανοήσεις
Φτωχοί-αυτόχειρες...

Τρελλός Μουσικός - Γκούλαγκ



Ο τρελός - τρελός μουσικός
Νότες παραποίησε στείρας μουσικής
Συνέθεσε το έργο ολόκληρης ζωής
Και τράβηξε το δρόμο χωρίς επιστροφή

Έι, τρελέ μουσικέ δεν ξέρω που χάθηκες
Πριν προχωρήσεις πρόσεχε το επόμενο βήμα σου

Ο τρελός - τρελός μουσικός
Άφησε πίσω σημάδια από αίμα
Κάποιοι τα προσέξανε, τα μάτια τους γυαλίζουν
Ω Θεέ μου μοιάζουν, μοιάζουν για τρελοί

Έι, τρελέ μουσικέ δεν ξέρω που χάθηκες
Πριν προχωρήσεις πρόσεχε το επόμενο βήμα σου

Ο τρελός - τρελός μουσικός
Κι αν εξυμνούν κριτές τη στείρα μουσική του
Και αν στην τρέλα του δεν έχει κοινό
Απ' όλους θα είναι ο πιο ζωντανός

Έι, τρελέ μουσικέ δεν ξέρω που χάθηκες
Πριν προχωρήσεις πρόσεχε το επόμενο βήμα σου

Ο Παραμυθούλης - Πίσσα και Πούπουλα




Θέλει τρελά να χορέψει
δυνατά να γελάσει
γιατί άκουσε παλιά
πως γεννιέσαι μια φορά
Είναι φίλος της σιωπής
και του πόνου εραστής
το μυαλό του σαν πετάει
το φεγγάρι όλο κοιτάει
γιατί έμαθε καλά
πως γεννιέσαι μια φορά

Ποιο είναι αυτό το μεγάλο σφάλμα
πες μου ποιο

Μυστικά απ όλους κρυμμένα
στην καρδιά του είναι θαμμένα
και σαν έξυπνο παιδάκι
που διαβάζει Καρυωτάκη
χλωμές ιδέες που παλεύουν
το πιστεύουν θα τον αρπάξουν
σκέψεις που συνεχεία τρέχουν
και γυρεύουν να τον κάψουν
γιατί ήξερε καλά
πως πεθαίνεις μια φορά

Ποιο είναι αυτό το μεγάλο σφάλμα
πες μου ποιο

4 σχόλια:

zwh είπε...

O tsiggos gamaei

Nikola Taska είπε...

Ο τσίγγος είναι μέταλλο... Κράμα μετάλλων για την ακρίβεια, χεχε

Ανώνυμος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.
Ανώνυμος είπε...
Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.