Κυριακή, 25 Απριλίου 2010

Don't Be Afraid Of The Dark

Αυτό το σκοτεινό που βλέπεις μπροστά σου δεν είναι τούνελ. Είναι λαβύρινθος, Και η διαδρομή είναι ατέρμων… Και εσύ δε μπορείς να κάνεις τίποτα… Θα μπεις μέσα, θα ψάχνεις την έξοδο, αλλά δε θα τη βρίσκεις. Και θα ψάχνεις και θα προσπαθείς, αλλά μάταια…
Αλλά και εκεί μέσα που θα είσαι, θα σου φταίνε και πάλι οι άλλοι… Οι νυν, οι προηγούμενοι… Τη δική σου ευθύνη δεν θα την αναλογιστείς ούτε και τώρα… Γιατί έτσι έμαθες, γιατί έτσι σε βολεύει….
Όμως αισθάνομαι την υποχρέωση να σου δώσω μία πληροφορία… Εσύ είσαι η αιτία για όλο αυτό…. Μη ρωτήσεις το γιατί…. Η απάντηση που θα πάρεις είναι σκληρή και δεν την αντέχεις.
Είδες τον πρωθυπουργό που ψήφισες, να σου αναγγέλλει το σκοτάδι, από το όμορφο Καστελόριζο, με φόντο τη γαληνεμένη θάλασσα. Δε μπόρεσες όμως να δεις το ναυάγιο που κρύβει στο βυθό της.
Κάτσε λοιπόν τώρα στο καινούριο σπίτι σου, που αγόρασες με δανικά από τη τράπεζα που έλεγε ότι σε αγαπάει και είναι εκεί για να σε βοηθήσει να πραγματοποιήσεις τα όνειρα σου. Ψάξε τώρα να βρεις τους τρόπους που θα τη ξεπληρώσεις…
Πλύνε τώρα το ακριβό σου Γερμανικό αυτοκίνητο και καμάρωσε το ακινητοποιημένο στο parking, γιατί αν τολμήσεις να το κινήσεις, δεν θα έχεις να πληρώσεις τη δόση του.
Νόμιζες ότι η ευτυχία, διακανονίζεται σε δόσεις με σταθερό και κυμαινόμενο επιτόκιο… Τώρα ζήσε τη διακανονισμένη δυστυχία σου.
Μέτρα τα κέρματα, για να συμπληρώσεις τα δίδακτρα του ακριβού ιδιωτικού σχολείου, που έστειλες το παιδί σου, γιατί δεν ήθελες να είναι στην ίδια τάξη με το παιδί του αλλοδαπού. Και σκέψου όμως και κάτι… Μήπως να μάθαινες στο παιδί σου να πιστεύει λίγο παραπάνω στον άνθρωπο ;;; Μήπως να του έλεγες ότι το παιδάκι του αλλοδαπού είναι διαφορετικό, αλλά όχι κατώτερο; Μήπως κάπως έτσι θα το βοηθούσες αύριο, μεθαύριο να αναζητεί την ευτυχία σε πιο ουσιαστικά πράγματα;
Κάθισε στον ακριβοπληρωμένο καναπέ σου και παρακολούθα τα δελτία ειδήσεων των οκτώ, στην ακριβή πλάσμα τηλεόραση σου με τις επιβλητικές 42 ίντσες της… Αφουγκράσου όλο το φόβο που θέλουν να σου μεταδώσουν, οι πλουσιοπάροχα αμειβόμενοι δημοσιογράφοι με τους έγκριτους καλεσμένους τους. Αφουγκράσου τη μιζέρια τους μέχρι τη τελευταία σταγόνα.
Και ήλπιζε… Ήλπιζε κρυφά σε αυτούς που είναι στο δρόμο και που έως τώρα αποκαλούσες αλήτες και κωλόπαιδα… Ήλπιζε ότι θα τα καταφέρουν και θα σε βγάλουν από τον λαβύρινθο… Κοντά σε αυτούς και εσύ δηλαδή… Δε ξέρω αν το κατάλαβες ;;; Αλλά σε λέω καιροσκόπο… Μήπως όμως να έκανες τη χάρη στον εαυτό σου να κατέβεις και εσύ μία βόλτα στο δρόμο και να σταθείς δίπλα τους;;; Γιατί αν δε πας, μόνοι τους δε θα τα καταφέρουν…
Και μία συμβουλή… Τόσο καιρό σου πουλούσαν με το αζημίωτο τη δήθεν ευτυχία…. Τώρα θα προσπαθήσουν να σου πουλήσουν κάτι που έχεις ακόμη περισσότερη ανάγκη… Την ελπίδα… Μην αγοράσεις γιατί θα έχει τοκογλυφικά επιτόκια και θα είναι και κάλπικη…
Η ελπίδα δεν αγοράζεται… Η ελπίδα είναι στο πεζοδρόμιο δίπλα σε όσους αντιστέκονται… Αν θέλεις να τη βρεις πήγαινε εκεί και συνάντησε τη…. Αυτή σε περιμένει όμορφη και χαμογελαστή… Το μόνο που ζητά, ως γυναίκα, είναι να αισθανθεί ότι τη διεκδικείς και ότι τη θέλεις πολύ…

Τετάρτη, 14 Απριλίου 2010

Συνουσία Ονειρική

Άνοιξε τα μάτια του. Ένιωσε ότι έβγαινε από ένα όνειρο. Αλλά όνειρο αληθινό. Είχε ονειρευτεί κι άλλες φορές ερωτικές συνευρέσεις μαζί της. Αλλά ποτέ τόσο ζωντανές. Το άρωμά της ήταν ακόμη παρόν, η γεύση της στα χείλη του, ο ιδρώτας της στο στήθος του. Πάντα αναρωτιόνταν γιατί μόνο στα όνειρά του ένιωθε τόσο παθιασμένα μαζί της. Κάθε φορά που τη συναντούσε, όλα κυλούσαν χωρίς κάποιο συναίσθημα, χωρίς πάθος, χωρίς αναταραχή. Μια συνηθισμένη φιλική συνάντηση. Κι αργότερα, όταν έπεφτε για ύπνο, όλα ήταν διαφορετικά. Το πάθος του γι'αυτή ξεχείλιζε, ήταν πάντα γυμνός μπροστά της, με τ'όργανό του εν πλήρη στύση, να ξεχειλίζει ερωτικούς χυμούς. Κι αυτή τόσο αισθησιακή, τόσο ελκυστική, που και μόνο στη θέα της ηλεκτρικά προοργασμικά κύματα τον διαπερνούσαν. Και τα όνειρά του εξελίσσονταν σε εκπληκτικές στιγμές συνουσίας. Αλλά κάθε φορά που ξυπνούσε, όλα έμειναν στο επίπεδο του ονειρικού.

Όχι όμως αυτή τη φορά. Η μυρωδιά της ήταν ακόμη διάχυτη στο δωμάτιο, πάνω του. Γύρισε το κεφάλι και κοίταξε το κρεβάτι δίπλα του. Άδειο. Πάλι όνειρο ήταν. Τίναξε από πάνω του την κουβέρτα κι ανακάθισε στην κλίνη. Ήταν γυμνός. Ποτέ δεν κοιμόταν γυμνός μόνος! Αλλά αυτή δεν ήταν εκεί. Κοίταξε το σφύζον όργανό του που είχε ακόμη ίχνη σπέρματος. Αλλά όχι μόνο. Κολπικές εκκρίσεις πλημμύριζαν το οσφρητικό του πεδίου κι ο χαρακτηριστικός της ιδρώτας ήταν παντού πάνω στο κορμί του. Τι συνέβαινε; Σηκώθηκε. Αμέσως ένιωσε τη γνωστή μετασυνουσιακή κόπωση στην κοιλιακή του χώρα καθώς και στα λαγόνιά του. Παραήταν ζωντανό αυτό το όνειρο.

Κίνησε για το μπάνιο, να ετοιμαστεί για την καθημερινή του ρουτίνα, όταν περνώντας απ'το σαλόνι είδε στο τραπέζι δυο ποτήρια μισογεμάτα αλκοόλ. Και δίπλα, ένα της σκουλαρίκι!

Σάββατο, 10 Απριλίου 2010

Απόφθεγμα Ζωής…

1. Η Ζωή είναι ωραία
- Αλλά τα έχει με άλλον
2. Η Ζωή είναι όμορφη
- Βλέπε 1.
3. Η Ζωή είναι πουτάνα
- Δεν τα έχει απλά με άλλον, κάθεται και σε όποιον της λάχει (εκτός από εσένα)
4. Η Ζωή είναι αλλού
- Δε κάνει ένα κόπο να περάσει καμιά βόλτα κι από εδώ;
5. Νίκησε η Ζωή
- Χάσαμε εμείς
6. Η Ζωή είναι μικρή
- Δε λες πάλι καλά… Σκέψου να ‘ταν και μεγάλη
7. Η Ζωή είναι ταξίδι
- Προορισμός της όμως είναι ο θάνατος (κάτι μαλακίες που λένε για Ιθάκες μη
τις ακούς).
8. Η ζωή είναι Δώρο
- Κάποιου που θέλει να σου κάνει πλάκα. Εγώ θα προτιμούσα μια γραβάτα…
9. Η Ζωή είναι πόλεμος
- Ο εχθρός ποιος είναι;
10. Ζωή είναι μάχη.
- Που στο τέλος πάντα χάνεις εσύ
11. Η Ζωή θέλει αγώνα
- που τελικά θα αποδειχθεί μάταιος
12. Η Ζωή είναι σκληρή
- Μήπως έχει και S/M φαντασιώσεις;
13. Η Ζωή είναι άδικη
- Ούτε δικαστής είναι, ούτε διαιτητής…
14. Δίψα για Ζωή
- Πιες μια Sprite καλύτερα…
15. Πιάσε τη Ζωή απ’ τα μαλλιά
- Και αν τα καταφέρεις ρίχτεις και καμιά από ‘μένα…
16. Η Ζωή είναι γλυκιά
- Βλ. 1,2 & 3
17. Η Ζωή των άλλων
- Βλ 1,2 & 3
18. Μια Ζωή την έχουμε
- Ευτυχώς, σκέψου να ‘ταν και δύο…
19 Ζωή σα παραμύθι
- Μες το ψέμα δηλαδή
20 Παραμυθένια Ζωή
- Βλ 19
21. Ξέγνοιαστη Ζωή
- Αυτή κάνει ότι γουστάρει…
22. Μετά θάνατο Ζωή
- Κάτσε να βγάλουμε άκρη με αυτή πριν το θάνατο και το μετά έχουμε μπροστά
μας όλη την αιωνιότητα.
23. Οι χαρές της Ζωής
- Και οι δικές μας πίκρες.
24. Η Ζωή νικά τον Θάνατο
- Εσύ πάλι όχι. Στο τέλος πεθαίνεις…
25. Ποιος τη Ζωή μας κυβερνά;
- Δυστυχώς ο Γιώργος Παπανδρέου
26. Το μονοπάτι της Ζωής
- Τράβα από αλλού. Από εκεί περνούν μόνο αστέρες της Show Biz… Κάτι σαν
Abbey Road…
27. Η Ζωή μου όλη
- Είσαι έχων και κατέχων, πρέπει να φορολογηθείς με βάση το σχετικό τεκμήριο…
28. Ζωή μισή
- Δε γαμιέται, απ’ το ολότελα…
29. Η Ζωή μου ανήκει…
- Χα, Χα, Χα… Νομίζεις… για κοίτα 1,2 & 3
30. Η Ανθρώπινη Ζωή είναι σημαντική..
- Εξαρτάται απ’ το ποιος είσαι…
31. Έχει όλη τη Ζωή μπροστά του
- Πείτε του ότι συμπάσχω μαζί του
32. Άχαρη Ζωή…
- Μπερδεύεσαι, αυτή μια χαρά είναι… Εσύ είσαι άχαρος…
33. Σκυλίσια Ζωή…
- Ο Σκύλος τι λέει περί αυτού;
34. Η Ζωή έξω απ΄ τη γη
- Συμπαντική πουτάνα
35. Ζω άρα υπάρχω
- Νομίζεις… Κάποιος σου είπε ψέματα…
36. Ζήσε τη Ζωή
- Κι αν αυτή δε θέλει;
37. Καλή Ζωή
- Όπως λέμε τετραγωνισμένος κύκλος;
38. Ψεύτρα Ζωή
- Η μεγαλύτερη αλήθεια (επίσης βλ. 19 & 20)
39. Ζωή κλεμμένη…
- Ίσως ο μόνος τόπος να τη κάνεις δική σου
40. Επιτυχημένη Ζωή
- Κάποιου άλλου…

Τρίτη, 6 Απριλίου 2010

Χρωματικοί Ελεήμονες

Κίτρινο. Πάλι κίτρινος ήταν ο αέρας.
Σταμάτησε να περπατά. Κύτταξε μπροστά.
Κίτρινο. Έσκυψε. Ζωγράφισε μια συκιά με τα χαλίκια.
Έκοψε κι ένα σύκο να φάει. Νόστιμο αλλά πάντα κίτρινο.
Πόνος. Κι αυτός κίτρινος.
Έρωτας-κίτρινος. Ηδονή-κίτρινη. Οργασμός-κίτρινος.
Ξάφνου όλα σκοτείνιασαν. Σκοτάδι κίτρινο.
Κιτρίνισε η καρδιά. Κιτρίνισε και το μυαλό.
Κι άφησε την τελευταία του πνοή.
Κίτρινη κι αυτή. Αλλά στάσου.
Άλλο κίτρινο αυτό. Σχεδόν πορτοκαλί!

Παρασκευή, 2 Απριλίου 2010

Σαλέπι

Ώρες τώρα στεκόταν ακίνητος μπροστά στο παράθυρο. Η βροχή ασταμάτητη κυλούσε στο τζάμι όπως κυλούσαν και τα δάκρυα της ψυχής του στο πρόσωπό του. Πονούσε, αλλά όχι όσο θα ήθελε. Όχι ολοκληρωτικά. Πονούσε αλλά ήταν ακόμη ευχάριστο. Πονούσε αλλά είχε ακόμη ελπίδα. Και προσπαθούσε να τη διώξει.

Απομακρύνθηκε κάποια στιγμή απ'το παράθυρο. Περίμενε τον καλλίτερό του φίλο. Ίσως αυτός θα μπορούσε να το βοηθήσει να βρει επιτέλους αυτόν τον επώδυνο πόνο. Όσο σκεφτόταν, δε συνειδητοποίησε ότι ο φίλος του είχε φτάσει και τον κυττούσε μ'ένα θλιμμένο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη. Μια ανακούφιση στον πόνο του. Όχι, δεν ήταν αυτό που έψαχνε. Ήταν ώρα. Κύτταξε για λίγα δευτερόλεπτα το φίλο του απευθείας στα μάτια και μετά έβγαλε το περίστροφο που είχε στην εσωτερική τσέπη του παλτού του και το έστρεψε, το κόλλησε στο μέτωπο του φίλου του. Το σχέδιό του στην αναζήτηση του υπέρτατου πόνου είχε μπει σ'εφαρμογή. Πληγώνοντας τον καλλίτερό του φίλο θα γνώριζε τον πόνο. Και συγκεντρώθηκε στο βλέμμα του. Είδε εκεί να αποτυπώνεται η έκπληξη, μετά η απογοήτευση, αυτό που έψαχνε κι ενώ ήταν έτοιμος να βυθιστεί στον απόλυτο πόνο, είδε στο βλέμμα του φίλου του μια υπόνοια κατανόησης.


Όχι, δεν μπορεί! Δεν είναι δυνατόν, ήταν έτοιμος να σκοτώσει τον καλλίτερό του φίλο κι αυτός του έδειχνε σημάδια κατανόησης... Τράβηξε τον κόκκορα ελπίζοντας ότι το χαρακτηριστικό κλικ θα έδειχνε στο φίλο του πόσο σοβαρός ήταν. Αλλά όχι μόνο δεν άλλαξε το βλέμμα κατανόησης αλλά αντίθετα προστέθηκε κι μια υπόνοια ανακούφισης. Ο πόνος ήταν εκεί, ολοκληρωτικός αλλά μοιρασμένος στα δυο. Και παράλληλα μια ηδονή. Άρχισαν κι οι δυο να κλαίνε. Αλλά ήταν δάκρυα ανάμεικτα, χαράς και λύπης. Λύπης γιατί θα έχανε το φίλο του με δική του υπαιτιότητα, λύπης γιατί θα το σκότωνε ο φίλος του. Χαράς γιατί θα βίωνε τον απόλυτο πόνο, γιατί θα τον ανακούφιζε ο φίλος του σκοτώνοντάς τον. Ακούμπησε τη σκανδάλη έτοιμος να την πατήσει.

Εκδοχή Νο1                                                                   Εκδοχή Νο2

Μπήκε στο δωμάτιο ο τρίτος της παρέας. Ήταν κάποτε τρεις φίλοι, οι καλλίτεροι. Τους είδε εκεί ακίνητους. Έφτυσε, και βγήκε.

Τρεις φίλοι. Πότε ξανά;